οι-electric-litany-ο-βασίλης-τερλέγκας-και-τα-πολύτιμα-δώρα-των-φίλων

Τι κοινό έχουν ο Αλέξανδρος Μίαρης και οι Electric Litany με τον αοιδό της πίστας Βασίλη Τερλέγκα; Κανένα κοινό, θα απαντούσε και ο πλέον άσχετος με τα μουσικά ερωτηθείς, εάν...Εάν οι Electric Litany δεν έρχονταν πρόσφατα από την Αγγλία για να γράψουν τα δύο καινούργια τραγούδια τους (θα κυκλοφορήσουν σε επτάιντσο βινύλιο από την Inner Ear) στο υπερσύγχρονο στούντιο του Τερλέγκα λίγο παραέξω απ' την Αθήνα! Μιλάμε ίσως για το αρτιότερο στούντιο ηχογραφήσεων στην Ελλάδα, μου είπε χαρακτηριστικά ο Αλέξανδρος, ενώ στη συνέχεια μου εκμυστηρεύθηκε πως τα νέα τραγούδια των Electric Litany φέρουν ρυθμικά pop στοιχεία μέχρι κι από...George Michael, καθώς και dark new wave ατμόσφαιρες! Τη στιγμή αυτή ακούω και τον Απρίλιο (April) των Misuse που έσκασε στην καρδιά του χειμώνα, θεωρώντας πως το part I του P/8 είναι ένα κινηματογραφικό αριστούργημα! Όσο για την Κυβερνογραφία, το βιβλίο του νέου συγγραφέα Χρήστου Ελευθεράκου, που είχε την καλωσύνη να μου στείλει ο κιθαρίστας των Misuse, Λευτέρης Βολάνης, θα το διαβάσω με τη δέουσα προσοχή και θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδώ τα κατορθώματα του ήρωα του, Hombre Invisible. Η συνάντηση με τον Μίαρη στα Εξάρχεια επιβάλλεται, κάθε φορά που ο αγαπημένος φίλος περνάει από την Αθήνα - ένας λόγος παραπάνω σήμερα, αφού ετοιμάζω πυρετωδώς με τους συνεργάτες μου το επόμενο γύρισμα του ντοκιμαντέρ!

το-καλοκαίρι-των-dead-eyes-of-youth

Ο Γιώργος Μπότης, ηχολήπτης των Electric Litany, με ειδοποίησε για την ανάρτηση στο youtube οπτικοακουστικών ντοκουμέντων από την πρώιμη περίοδο τους. Τότε που ονομάζονταν Dead Eyes of Youth και αποτελούσαν τόσο το πρώτο συγκρότημα του Αλέξανδρου Μίαρη, όσο και μία από τις πιο δυνατές παρουσίες της κερκυραϊκής αντεργκράουντ σκηνής. Μιλάμε για το 2005, όχι και τόσο παλιά δηλαδή. Το μοναδικό άλμπουμ τους με τίτλο Lust, από εκείνη τη χρονιά, έχει εξαντληθεί, αν και δεν θεωρείται απίθανο να επανακυκλοφορήσουν κάποια κομμάτια του. Dead Eyes of Youth ήταν ο Αλέξανδρος Μίαρης (κιθάρα, πιάνο, synths, τραγούδι), ο Αντώνης Κουρής (κιθάρα), ο Προκόπης Τσούκιας (ντραμς, κρουστά) και ο Πέτρος Πανδής (μπάσο - συνονόματος και μακρινός συγγενής του ιστορικού θεοδωρακικού ερμηνευτή). Εν όψει του ερχομού του Αυγούστου και της μετάβασης στο νησί των Φαιάκων σε λίγες εβδομάδες με το team λόλεκ, το υπέροχο αυτό τραγούδι των Dead Eyes of Youth, που θυμίζει νωχελικό, παλιό και καλό techno-rock, είναι ότι πρέπει για την περίσταση. Εν ολίγοις, νά 'χουμε ένα όμορφο ψυχοτρόπο καλοκαίρι!

από-το-live-των-interpol-στο-entertainment-stage-με-support-τους-electric-litany

Ο Αλέξανδρος Μίαρης που όποτε έρχεται Ελλάδα/ Αθήνα με θυμάται πάντα, πράγμα που πολύ με συγκινεί, με ειδοποίησε χθες το πρωί να περάσω το βράδυ από το Entertainment Stage και να παραλάβω την πρόσκληση μου για το live των Interpol, στο οποίο θα έπαιζαν support οι Electric Litany! Πήγα, λοιπόν, στο περίφημο rock-club της Ιεράς Οδού περισσότερο για να δω τους φίλους μου επί σκηνής.
Τους Interpol τους γνώριζα επιφανειακά και δε θα μπορούσα να θεωρηθώ φαν σε καμία περίπτωση. Με το που γύρισα σπίτι έψαξα και βρήκα στη δισκοθήκη μου (καλά το θυμόμουν) ένα μόνο άλμπουμ, το πρώτο τους, το Turn on the bright lights του 2002. Το ξανάκουσα πριν λίγη ώρα, επηρεασμένος απ' το live τους, μα αναφορικά με το υλικό που παρουσιάστηκε, δηλαδή από τους τρεις επόμενους δίσκους τους, μάλλον καλώς τους είχα διαγράψει από τη μνήμη μου.

Λίγο οξύμωρο μου μοιάζει, τώρα που γράφω, να το λέει αυτό ένας...τσαμπατζής, τον οποίο έριξαν κυριολεκτικά μέσα στη ρωμαϊκή αρένα για να συνυπάρξει με τους υπόλοιπους 2.999 ανθρώπους, νέους στην πλειοψηφία, τρελούς και παλαβούς με τους Interpol, που έδωσαν κι ένα σαραντάευρω για να τους δουν από κοντά. Ομολογώ πως τέτοιο rock ξεσάλωμα είχα να ζήσω από το περσινό live των Κόρε.Ύδρο. στο Gagarin, τότε που ο Δημητριάδης έπαιρνε φόρα και πήδαγε στο κοινό του ως ο Έλλην Iggy Pop. Οι Interpol, καλώς ή κακώς, δεν επέδειξαν καμία σκηνική ανατροπή.

Και μακράν η πιο rock φιγούρα δεν ήταν ο ερμηνευτής τους, Paul Banks, αλλά ο μπασίστας τους, κάτι μεταξύ νεκρανάστασης των Ramones και Κώστα Βουτσά-Γαμπρός από το Λονδίνο, που έβγαλε όλη τη συναυλία, παίζοντας με ορθάνοιχτα πόδια.

Πάντως, πιο ταιριαστό support από τους Electric Litany δεν θα μπορούσαν να βρουν στη χώρα μας οι Αμερικανοί Interpol. Παρ' όλο που οι πρώτοι, οι δικοί μας, είναι αρκετά πιο μελωδικοί και οι δεύτεροι πιο στακάτοι και ενίοτε μονότονοι, ο κιθαροκεντρικός κοινός ήχος τους έδεσε απόλυτα.

Ακούγοντας τα κομμάτια της μεταγενέστερης δισκογραφίας των Interpol είναι φως-φανάρι ότι μάλλον εξελίχθηκαν προς το χειρότερο, το πιο mainstream, αφού εγκατέλειψαν το post-punk, συγγενές μ' αυτό των Joy Division, αρχικό ύφος των συνθέσεων τους και στράφηκαν στην pop. Σύντομα σε διάρκεια κομμάτια, ρυθμικά, χορευτικά, στην υπηρεσία της σύμβασης κουπλέ-ρεφρέν.

Ότι χρειάζονταν δηλαδή εν ώρα συναυλίας οι πολυάριθμοι θαυμαστές τους στη χώρα μας για να λικνιστούν, να ουρλιάξουν και να καταχειροκροτήσουν σε οτιδήποτε κι αν έλεγε ή έκανε on stage ο αρχηγός του συγκροτήματος. Ο οποίος, μεταξύ άλλων, αποκάλεσε very beautiful people το κοινό του και δήλωσε την ευχαρίστηση του που παίζουν πρώτη φορά σ' ένα τέτοιο rock club. Δεν είχε και άδικο - το Entertainment Stage είναι ο πλέον κατάλληλος χώρος για εμφανίσεις rock συγκροτημάτων και καλλιτεχνών διεθνούς εμβέλειας, απ' την άποψη της χωρητικότητας, της διαρύθμισης και του όλου μαύρου industrial ντεκόρ.Αν βρισκόταν κάποιος ξένος εκεί μέσα χθες βράδυ, απ' αυτούς που ενημερώνονται για το οικονομικό χάλι της Ελλάδας από τα ΜΜΕ των χωρών τους, εύλογα θ' αναρωτιόταν αν ισχύει τελικά όλο αυτό, αφού μιλάμε για 3.000 περίπου ανθρώπους που τιγκάρισαν το μαγαζί, πληρώνοντας ένα τσουχτερό εισιτήριο. Η πλάκα ήταν που κάποιοι απ' το πλήθος στο τέλος κάθε τραγουδιού δεν χειροκροτούσαν, αλλά σήκωναν τα χέρια ψηλά και τα κουνούσαν σα να...συμμετείχαν σε λαϊκή συνέλευση! Θα τους έμεινε απ' το Σύνταγμα, σχολιάσαμε με τον Αλέξανδρο και τον Λευτέρη και λιώσαμε στο γέλιο!

κυριακή-του-μίαρη

οι χορτοκεφτέδες με γιαούρτι...
τα απαραίτητα τσιγάρα...
ο Αλέξανδρος Μίαρης των Electric Litany...

ο Γιώργος Μπαλιώτης του ιντερνετικού mixgrill με τον Αλέξανδρο Μίαρη...

και ο Αλέξανδρος Μίαρης με τον bosko συναντήθηκαν όλοι μαζί στα Εξάρχεια για να σκοτώσουν την ώρα του κυριακάτικου μεσημεριού, συζητώντας για τους Iron and Wine, τους Sigur Ross, τα γλυκίσματα από τη Μέση Ανατολή, το οριστικό τέλος των εντύπων και τη θριαμβική επέλαση του internet, τον Καβάφη της Λένας Πλάτωνος και τον Αόρατο άνθρωπο του Φοίβου Δεληβοριά, τους τσάτσους, τον Άγιο Παντελεήμονα (την περιοχή και ουχί τον Όσιο της Ορθοδόξου εκκλησίας), τις συναυλίες εντός κι εκτός συνόρων, καθώς και το γιατί οι Άγγλοι αδιαφορούν για τις μελαγχολικές μουσικές.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ELECTRIC LITANY

Ως μπάντα, μα και ως πρόσωπα, δεν μας ενδιαφέρει τί αντιπροσώπευε το δίφωνο ως τώρα, και ούτε θα παραθέσουμε όμορφα και νοσταλγικά λόγια για το παρελθόν του, που μόνο ως ανάλατη παρηγοριά λειτουργούν.
Ουσία και νόημα έχει με ποιόν τρόπο θα κινηθούν τώρα οι εργαζόμενοι του διφώνου, οι άμεσα αδικημένοι και ενδιαφερόμενοι, και πως μέσα απ' αυτό το Χάος, μπορούν να δημιουργήσουν ένα εθιστικότατο Μεγαλείο.
Ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο, σε μέρες και στιγμές σαν κι αυτές, οι λύσεις που στ'αλήθεια λύνουν, είναι η αμέριστη αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και η έμπρακτη πλέον Αυτοοργάνωση.
Ελπίζω οι εργαζόμενοι του διφώνου να εκμεταλλευτούν αυτήν την Υπέροχη ευκαιρία, τώρα που όλα είναι ρευστά και χαοτικά, και να αναλάβουν μεταξύ των τη συνέχεια του εντύπου. Άμεσα και προφανώς υπό καλύτερες συνθήκες, σε μια αδιαμεσολάβητη θεματολογία που δεν θα χρειάζεται να ακολουθεί τη γραμμή καμίας εταιρίας και να τσακίσει την "με το τσιγκέλι" προώθηση ευνοουμένων "καλλιτεχνων".
Ας ειναι το κλείσιμο του διφώνου η αρχή για το άνοιγμα ενός ανθρώπινου και αυτοοργανωμένου εντύπου, το οποίο θα τρέχει μόνο απ' αυτούς που ενδιαφέρονται και ζουν για το αντικείμενο, και όχι από επιχειρηματίες που το βλέπουν ως πεντοχίλιαρα και τάλαρα.
Ας γίνει το κλείσιμο του διφώνου ένα παράδειγμα για εργαζόμενους σε άλλα έντυπα, αλλά και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις οποιουδήποτε τομέα. Ας εξαπλωθεί επιτέλους ως αυτονόητο, η έως σήμερα διστακτική πρακτική της απαλλοτρίωσης και αυτοοργάνωσης σε όλους τους τομείς (που ειναι μεταξύ μας η δικαιότερη και αποτελεσματικότερη των λύσεων).
Αν όχι τώρα, πότε;

Υ.Γ. Είμαστε αισιόδοξοι, μια και όσους λίγους διφωνίτες γνωρίζουμε, φαίνεται πως έχουν τ' αρχίδια να το κάνουν.

Αλέξανδρος Μίαρης (Electric Litany)

παιδιά-της-ελλάδος-παιδιά-που-με-βιά-τραγουδάτε-indie-στα βουνά

Το πούλμαν για τα Ψαχνά Ευβοίας θ' αναχωρούσε στις 9.30 το πρωί.
Τι ωραία μέρα ήταν η χθεσινή! Ολοήμερη εκδρομή στο μέρος που αναφέρω, με μοναδικό σκοπό να βρεθούν μουσικοί μεταξύ τους, να παίξουν live και να βιντεοσκοπηθούν. Φρέσκα πρόσωπα, κορίτσια κι αγόρια, σύγχρονος ήχος, πειραματική διάθεση.
Ο Αλέξανδρος Μίαρης των Electric Litany ήταν σαφώς ο σταρ της βραδιάς, όπως εξελίχτηκε. Θα τα δούμε παρακάτω.
Ωστόσο, επειδή στη διάρκεια της διαδρομής απαγορευόταν το κάπνισμα εντός του οχήματος, την έβγαλα με Philip Glass και Μάνο Χατζιδάκι στ' ακουστικά.
Ο χώρος διεξαγωγής της συναυλίας ήταν μια εγκαταλειμμένη κατασκήνωση του 1950 (!) κυριολεκτικά μέσα στο βουνό.
Δεν χρειάστηκαν παρά λίγα λεπτά από την άφιξη μας, για να γεμίσει ο τόπος με ενισχυτές, κιθάρες, synthesizers και laptops- όλα τα απαραίτητα συμπράγκαλα των καλλιτεχνών.

Οι πρώτοι που δέχτηκαν να στηθούν στο φακό μου ήταν ο Μπάμπης Θεοχάρης και ο Χρήστος Παναγιωτάκης, οι οποίοι έχουν αλλάξει πολλά σχήματα, τώρα όμως παρουσιάζουν ένα καινούργιο project που το ονομάζουν egsun.

Στ' αριστερά του κάδρου, ο Πάρις, που είναι ηθοποιός και εκτέλεσε χρέη φροντιστή χθες, συζητάει με φίλους. Υπήρξε πολύ άγχος με τη βροχή που έμοιαζε να κυνηγιέται με τον ήλιο. Κάτι που δεν εμπόδισε, βέβαια, τους μουσικούς και τις παρέες τους να το διασκεδάσουν. Εκδρομή είχαμε πάει, άλλωστε, η λύση θα βρισκόταν ώστε να αποπερατωθεί και ο σκοπός της.

Κάτω από μια υποτυπώδη σκηνή, στήθηκαν χαλιά, ακόμη κι ένα ινδιάνικο τοτέμ ως ντεκόρ. Ρεύμα, από γεννήτρια, εφόσον άλλη παροχή ηλεκτρισμού δεν υπήρχε.

Η βροχή ξανάπιασε! Γρήγορα όλοι μεσ' στο καμαράκι! Πανικός για να μη βραχεί ο τεχνικός εξοπλισμός.

Κάτι συζητάνε εδώ ο Χρήστος Μπάρμπας, ο άνθρωπος που κινηματογράφησε ολόκληρη τη συναυλία, με τον Μίαρη.

Τι θα γίνει μ' αυτή τη βροχή, πότε θα σταματήσει; Οι μουσικοί δεν κρατιούνται...

Ο επικεφαλής της διοργάνωσης, πάντως, ο Γιάννης Ιασωνίδης της ανεξάρτητης δισκογραφικής orila και του γνωστού six d.o.g.s., δεν φαίνεται ιδιαίτερα αγχωμένος. Έχει ενημερωθεί από τη μετεωρολογική υπηρεσία ότι η βροχή θα κόψει κατά τις 3 το μεσημέρι.

Όπως και έγινε! Για να μην παρουσιαστεί όμως κι άλλο πρόβλημα στη συνέχεια, ήταν καλό που επενδύθηκε όπως- όπως η οροφή του stage. Ο φροντιστής Πάρις, σκαρφαλωμένος στις σιδεριές, κάνει το καθήκον του!

Πρώτοι έπαιξαν οι egsun. Υπέροχοι!

Παιδικά μουσικά κουτιά, κιθάρα κι ένα μυστήριο όργανο που έμοιαζε με σαντούρι- κατάγεται από τη Γερμανία, όπως ενημερώθηκα- συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός μινιμαλιστικού cinematic κλίματος.

Με τον Μίαρη δίπλα μου κάναμε διαγωνισμό πρωτότυπων χαρακτηρισμών για τη μουσική των παιδιών που ακούγαμε: σκοτεινά κιθαριστικά ηχοτόπια, σύνεση και μέτρο στη διάλυση της συμβατικής μουσικής φόρμας κλπ.

Ακολούθησαν οι A Thousand Beautiful Women, δηλαδή το project αυτοσχεδιαστικής μουσικής του Βασίλη Κωνσταντουδάκη και της Τίνας Γουρζή.

Ο Βασίλης παίζει ηλεκτρική κιθάρα, όση ώρα η Τίνα ζωγραφίζει στο synthi και ενίοτε τραγουδάει ή κάνει τα φωνητικά της. Αδικήθηκαν λίγο χθες αφού ήταν οι δεύτεροι που βγήκαν στη σκηνή και έπρεπε ν' αλλάξει ο στημένος ήχος από τους egsun που προηγήθηκαν.

Όταν τελικά ο ήχος τους έφτιαξε και μπορέσαμε ν' ακούσουμε τη φωνή της Τίνας, επιβαλλόταν ένα ζεστό χειροκρότημα. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτού που κάνουν οι A Thousand Beautiful Women είναι ότι ποτέ δεν παρουσιάζουν το ίδιο κομμάτι, λόγω της αυτοσχεδιαστικής- όπως είπαμε- φύσης της μουσικής τους. Ο lunar miasma στη συνέχεια πραγματικά μάς ταξίδεψε!

Μοναχικός καλλιτέχνης με ένα τελείως προσωπικό project, ο lunar miasma μπορεί να έχει παρακολουθήσει πολύ την εξέλιξη της electronica, σίγουρα όμως θα έχει μελετήσει και επηρεαστεί από το γερμανικό techno-rock των 70s. Να το πω αλλιώς, δεν ήμουν ο μόνος που η ψυχεδελική μουσική του lunar miasma μού θύμισε τον Γερμανό εγκέφαλο της ηλεκτρονικής μουσικής, Klaus Schulze.

Όσο η μέρα προχωρούσε και ο ήλιος (ποιος ήλιος;) χανόταν, η παγωνιά του βουνού γινόταν αφόρητη. Μια φωτιά χρειαζόταν οπωσδήποτε,

αλλιώς δεν θα τη βγάζαμε. Ποιος θα πάει να φέρει ξύλα από τις αποθήκες της κατασκήνωσης;

Οι No Clear Mind, που ήταν πέντε και έμειναν δύο, αποτέλεσαν μια από τις πιο ολοκληρωμένες μουσικές προτάσεις αυτού του μικρού σαββατιάτικου...Woodstock στα Ψαχνά Ευβοίας.

Ο Λευτέρης Βολάνης στις κιθάρες και ο Βασίλης Ντοκάκης στα synths και το τραγούδι, μας έπαιξαν γι' αρκετή ώρα τριπαριστά κομμάτια αδιαμφισβήτητων πινκφλοϋντικών καταβολών.

Το κοινό παρακολουθούσε γύρω από τη φωτιά.

Μου άρεσαν πολύ οι No Clear Mind, καθώς διέκρινα αρκετά στοιχεία λυρισμού μέσα στην ψυχεδελική rock καταιγίδα τους. Βέβαια, αφού είναι φανατικοί χατζιδακικοί! έσπευσε να μου διευκρινίσει ο Μίαρης που είναι φίλος τους και τους ξέρει καλά.

Ο οποίος Μίαρης πήρε τη θέση του στο stage αμέσως μετά τους No Clear Mind για να ανακηρυχτεί σε αδιαφιλονίκητο βασιλιά της βραδιάς.

Όλοι τραγουδούσαν τα κομμάτια των Electric Litany που έπαιξε στην κιθάρα και τα πλήκτρα, το February, το Time και το Don' t fear the war.

Να σημειώσουμε ότι ο Αλέξανδρος ήταν ο μόνος απ' όλους τους μουσικούς που εμφανίστηκαν και που τραγούδησε στα ελληνικά με την οικεία πια ζεστή και εύπλαστη φωνή- ερμηνεία του. Για την ακρίβεια, έμπλεξε το Don' t fear the war με ένα πανάρχαιο Κρητικό ριζίτικο από τη συλλογή του Τζάζιμου.

Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά. Θες, λίγο η κούραση της ημέρας, λίγο η μαγεία των μουσικών που ακούγαμε, μας είχε κάνει όλους...φίδια ασάλευτα γύρω απ' την εστία της φωτιάς.

Αν και προσωπικά δεν έβλεπα την ώρα από ένα σημείο και μετά να μεταφερθούμε στην ταβέρνα. Νηστικός απ' το πρωί, μού 'χε ανέβει το στομάχι στην πλάτη. Αυτά έχει ο χιπισμός! απεφάνθη φίλη αγαπημένη σε μεταμεσονύχτια τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε.

Και η συναυλία τερματίστηκε γύρω στη μία τα ξημερώματα με τον Matteus, του οποίου μάλιστα είχα κερδίσει το hand made cd του σε λοταρία και μού 'χε αρέσει!

Ωστόσο χθες δεν έπαιξε κανένα κομμάτι από το ugly doll' s stories ο Matteus, αλλά παρουσίασε καινούργιες συνθέσεις του στο synthesizer με την ερμαφρόδιτη φωνή του που εξακολουθεί να με παραπέμπει στη Bjork. Εν κατακλείδι, καλά τα περάσαμε, η Αθήνα διαθέτει μια δυνατή αντεργκράουντ σκηνή στο περιθώριο των υπό κατάρρευση δισκογραφικών εταιρειών, το internet επελαύνει, τα νέα παιδιά δουλεύουν στο σπίτι τους και παράγουν τη μουσική τους, οι πειραματισμοί με ηλεκτρονικά και φυσικά όργανα και οι ανανεωτικές τάσεις ως φαίνεται δεν θα εκλείψουν ποτέ, χωρίς όλα αυτά να σημαίνουν πως οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες σνομπάρουν και τη μουσική του τόπου τους. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι πολύ βασικό. Και σίγουρα ο Χατζιδάκις, η Πλάτωνος, στοιχεία της παράδοσης, ακόμη κι ο Θεοδωράκης (κάποιος τραγουδούσε δυνατά και με πάθος τη Δραπετσώνα του, με απόλυτο σεβασμό) είναι τα πιο γερά υλικά για το καινούργιο και πιο εξελιγμένο οικοδόμημα της εγχώριας μουσικής.