ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΚΟΣ_ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΡΟΥΝΗΣ_ΑΠ' ΤΟ ΜΗΔΕΝ_(Μικρή Άρκτος)

Δισκογραφικό ντεμπούτο του νέου συνθέτη Σπύρου Παρασκευάκου που γνωρίσαμε μέσα από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου του Παρασκευά Καρασούλου. Ένα ντεμπούτο που αναμενόταν με ζωηρό ενδιαφέρον, μια και ερμηνευτής όλων των τραγουδιών είναι ο Ζαχαρίας Καρούνης. Οποία έκπληξις δηλαδή να δοκιμάζεται ο ''παραδοσιακός - λαϊκός - βυζαντινός'' Καρούνης σε ένα διαφορετικό υλικό, αμιγώς ''έντεχνο'' μεν, λυρικό και αισθαντικό (και με ροκίζουσες ενορχηστρώσεις του Γιώργου Ανδρέου) δε! Κι εδώ ακριβώς έγκειται το ταλέντο του Καρούνη: Η ευελιξία του ως τραγουδιστής να υπηρετεί διαφορετικά (όχι και τόσο διαφορετικά, βέβαια) είδη τραγουδιού, δεδομένου του ό,τι ο Παρασκευάκος αντλεί την έμπνευση του από τους μεγάλους δημιουργούς του παρελθόντος. Και όχι μόνο! Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ο Παρασκευάκος φτιάχνει σύγχρονο ελληνικό τραγούδι με τη συνθήκη ''αρχή, μέση και τέλος'' και με στίχους υψηλού επιπέδου, στους οποίους εκθέτει όλες τις ανασφάλειες και τις ανησυχίες ενός ανθρώπου της ηλικίας του. Υπάρχουν πολλά τραγούδια που κάνουν τη διαφορά από ό,τι άλλο ''έντεχνο'' κυκλοφόρησε πρόσφατα, για να μην πω τα τελευταία χρόνια: Το εναρκτήριο ''Απ' το μηδέν'', το ''Ο άνθρωπος μπορεί'' με τη φωνητική συμμετοχή της εξαίρετης Πολυξένης Καράκογλου (άλλο ένα παιδί της 4ης Ακρόασης της Μικρής Άρκτου), το υπαρξιακό ''Ο σκόρος'', ''Η γκαρσονιέρα'' με τους στίχους του Χρίστου Γ. Παπαδόπουλου να παρομοιάζουν το ερωτικό ανικανοποίητο με ρημαγμένη γκαρσονιέρα, το θλιμμένο ζεϊμπέκικο ''Ένα ταξί'', ο γλυκόπικρος και όχι απλά ''Γλυκός Γενάρης'' που μας είχε συστήσει ως συνθέτη τον Παρασκευάκο, το πιο δημοτικοφανές ''Το νησί'', αλλά και ο εξόδιος μελαγχολικός ''Φετινός Νοέμβρης'' για πιάνο, φωνή και έγχορδα, σε στίχους του κοσμικού κοσμοκαλόγερου Μάνου Ελευθερίου. Να το πω ''στρογγυλά'', τούτο το CD καταρχάς ευτύχησε από πλευράς σύνθεσης, στίχου και ερμηνείας, άρα όλοι θα ήμασταν ευχαριστημένοι! Εδώ, όμως, έρχεται ο πεπειραμένος Γιώργος Ανδρέου και βάζει την ενορχηστρωτική σφραγίδα του, εξηλεκτρίζοντας όλο το υλικό με τις κιθάρες της Βάσως Δημητρίου και με τρόπο εξαιρετικά καλαίσθητο. Πέραν αυτού, μου άρεσε και η έντονη χρήση της τρομπέτας του Νίκου Σακελλαράκη σε πολλά τραγούδια, που τους έδωσε μια lounge χροιά - αν υποτεθεί πως οι στίχοι του Παρασκευάκου λένε πράγματα σοβαρά, χρειαζόταν η ''ανάσα'' του lounge ήχου, χωρίς να υπονοείται πως ''lounge'' σημαίνει απαραιτήτως και ''ελαφρό'', άρα κάτι μεμπτό. Εν κατακλείδι, η συνεργασία του Καρούνη με τον Παρασκευάκο, του προσφέρει σίγουρα ένα ''δεύτερο ξεκίνημα'', όπως σημειώνει κι ο ίδιος στο ένθετο της έκδοσης, διευρύνοντας τους καλλιτεχνικούς του ορίζοντες. Όσο για τον Παρασκευάκο, πρόκειται για έναν ταλαντούχο τραγουδοποιό και συνθέτη, σημαντικότερος κατά τη γνώμη μου απ' άλλους κι άλλους που απασχολούν τη δισκογραφία την τελευταία 5ετία. Εύχομαι και στους δύο καλή συνέχεια!

ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΚΟΡΙΝΑ ΛΕΓΑΚΗ_MOSAIC_(Μικρή Άρκτος)

Δίσκοι με επανεκτελέσεις τραγουδιών είναι συνηθισμένο φαινόμενο, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό. Στο ''Mosaic'' της Κορίνας Λεγάκη (εγώ θα έλεγα και του Γιώργου Ανδρέου στο εξώφυλλο), που μόλις κυκλοφόρησε, η πρωτοτυπία του όλου concept, πέραν της ''καινούργιας'' φωνής και των φρέσκων ενορχηστρώσεων, έγκειται στο ρεπερτόριο καθ'αυτό: Σε δεκατρία τραγούδια που δεν ''αναγνωρίστηκαν'' όσο θα τους έπρεπε (από τα ραδιόφωνα; από το μεγάλο κοινό; θα σας γελάσω...) και που τώρα μας δίνεται η ευκαιρία, είτε να τα θυμηθούμε ξανα, είτε και να τα γνωρίσουμε. Όπως, λόγου χάριν, συμβαίνει με το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' σε μουσική Γιώργου Ανδρέου και σε στίχους Οδυσσέα Ιωάννου, ένα - ομολογουμένως - πολύ όμορφο τραγούδι, από τα τελευταία χρόνια, που πρωτοείπε η Ελένη Τσαλιγοπούλου και που εγώ δεν είχα ακούσει - προσέξει, μια κι είχα κόψει παρτίδες με το λεγόμενο...FM έντεχνο. Ωραία ιδέα, επίσης, το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' να κλείνει το CD στη σουηδική βερσιόν του, ως ''Barndoms Klanning'', με στίχους του Patrick Bjurstrom. Άλλωστε η ερμηνεύτρια Κορίνα Λεγάκη είναι κατά το ήμισυ Σουηδέζα, άρα τραγουδάει στη δεύτερη μητρική της γλώσσα. Παραδοσιακό Σουηδίας είναι και το εναρκτήριο κομμάτι, το ''Αν ακούς'', που γνωρίσαμε από το άλμπουμ του συγκροτήματος Occassional Dream με ελληνικούς στίχους της Φωτεινής Λαμπρίδη και με τη φωνή του Χρήστου Θηβαίου. Κατά τη γνώμη μου, το ωραιότερο τραγούδι του CD και να με συγχωρούν οι σημαντικοί Έλληνες δημιουργοί που απαρτίζουν το συνθετικό παζλ του. Η Λεγάκη, αλλά και η ενορχήστρωση του Ανδρέου, δίνουν πραγματικά μια δεύτερη ευκαιρία στο τραγούδι αυτό να ανακαλυφθεί, έως και να γίνει ραδιοφωνικό hit! Ιδιαίτερα επιτυχημένες και οι διασκευές στα τραγούδια των Δ. Γαλάνη/ Π. Καρασούλου, Γ. Καζαντζή/ Γ. Τσατσόπουλου, Σ. Κραουνάκη/ Λ. Νικολακοπούλου, Ν. Ξυδάκη/ Θ. Γκόνη και Δ. Μαραμή/ Μ. Γκανά. Το κινηματογραφικό ''Despedida'' της Shakira είναι τραγούδι που η Λεγάκη είχε ηχογραφήσει και στον προηγούμενο δίσκο της πάλι με διασκευές ξένων κυρίως τραγουδιών. Δε θα έλεγα το ίδιο και για το all time classic λαϊκό ''Με τα φώτα νυσταγμένα'' των Χ. Νικολόπουλου/ Μ. Ρασούλη, που αφενός ουδέποτε υπήρξε ''αδικημένο'' τραγούδι και αφετέρου δεν του πάει και τόσο η φόρμα της μπαλάντας ή, έστω, της μπαλανταδόρικης διάθεσης. Η Κορίνα Λεγάκη υπηρετεί όλο το υλικό με κέφι, αγάπη, αλλά και επαγγελματισμό. Η φωνή της είναι ασκημένη και σε κομμάτια σαν το ''Αν ακούς'', την ''Άννα Καρένινα'' και το ''Ένα παιδικό φουστάνι'' σχεδόν...ξεχνάς τους αρχικούς ερμηνευτές, όσο σημαντικοί κι αν είναι. Το ίδιο ανανεωτικός εμφανίζεται και ο Γιώργος Ανδρέου, ο δεύτερος - θα τολμούσα να πω - καλύτερος ενορχηστρωτής στην Ελλάδα μετά τον Σταύρο Ξαρχάκο στο λεγόμενο έντεχνο-λαϊκό τραγούδι. Εκτός βέβαια του υλικού, ο Ανδρέου είχε καλή μαγιά να δουλέψει, δηλαδή μία πλειάδα κορυφαίων μουσικών. Ενδεικτικά παραθέτω τα ονόματα των Βάσως Δημητρίου στις κιθάρες, Μανώλη Καραντίνη στα λαϊκά όργανα, Θύμιου Παπαδόπουλου στα πνευστά, Ζαχαρία Σπυριδάκη στην Κρητική λύρα κ.α. Την έκδοση κοσμούν έργα της εικαστικού Δάφνης Αγγελίδου.

ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΜΙΧΑΛΗΣ & ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ_ΒΟΥΚΟΛΙΚΟΝ_(Περιφέρεια Κρήτης_Πολιτιστικός Σύλλογος Άι-Γιάννη)

Τους δίδυμους Μιχάλη και Παντελή Καλογεράκη γνωρίσαμε από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου του Παρασκευά Καρασούλου ως τραγουδοποιούς και ερμηνευτές. Αν τα λέω σωστά, είναι η δεύτερη περίπτωση διδύμων δημιουργών που απασχολούν το ελληνικό τραγούδι μετά απ' τους αδερφούς Κατσιμίχα. Καταρχάς, είναι προς τιμήν των δύο αυτών παιδιών που ασχολούνται κατά κόρον με τις μελοποιήσεις Ελλήνων ποιητών. Κι αυτό το επισημαίνω, ανεξαρτήτως του καλλιτεχνικού αποτελέσματος. Στο πρώτο τους, λοιπόν, CD - είχε προηγηθεί η συμμετοχή τους στο CD single από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου - μελοποίησαν αποσπάσματα από την ποιητική σύνθεση ''Βουκολικόν'' του, άγνωστου σε μένα, λαογράφου και ποιητή της Κρήτης, Παύλου Γ. Βλαστού (1836 - 1926). Το πως καταπιάστηκαν με τον συγκεκριμένο ποιητή και όχι με κάποιον άλλο, δεν το γνωρίζω, αν και τα credits μπορούν να ''πουν'' πολλά επ' αυτού: Την παραγωγή του CD επωμίστηκαν οι ίδιοι οι Καλογεράκηδες με την αρωγή της Περιφέρειας Κρήτης και του Πολιτιστικού Συλλόγου Αϊ-Γιάννη.

Πρόκειται στην ουσία για ένα μίνι άλμπουμ (φανταστείτε ένα extended play, αν το είχαμε σε βινύλιο), αποτελούμενο από έξι τραγούδια που αποδίδουν οι ίδιοι (3), η Μάρθα Φριντζήλα (2) και ο, επίσης γνωστός από την 4η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, Απόστολος Κίτσος (1). Σε επίπεδο ενορχήστρωσης ο Μιχάλης Καλογεράκης έκανε καλή δουλειά, επιλέγοντας κυρίως όργανα της ευρύτερης Κρητικής παράδοσης (λαούτο, αναγεννησιακό λαούτο, Κρητική λύρα, μαντολίνο) μαζί με ούτι, πολίτικη λύρα, αλλά και μπάσο, κρουστά και ντραμς, κιθάρες και ακορντεόν. Ένα αρχαϊκό κλίμα, λοιπόν, δημιουργείται, απολύτως συμβατό με τους στίχους του Βλαστού, που άπτονται του λαογραφικού ενδιαφέροντος οι περισσότεροι: Νεράιδες, βοσκοί, δράκοι, Κουρσάροι, Σαρακηνοί κλπ. Εξαίρεση αποτελεί το ''Ριζίτικο'', το καλύτερο τραγούδι του CD, που ερμηνεύει ο Κίτσος και που ομιλεί περί έρωτος με τη γραφή του Βλαστού να παραπέμπει στα δημοτικά δίστιχα. Από συνθετικής άποψης, ωστόσο, υπάρχουν προβληματάκια: Οι μελωδίες, ενώ έχουν ως σημείο εκκίνησης τους την Κρητική και τη σμυρναίικη παράδοση, είναι αδύναμες με αποτέλεσμα να ακούγονται από απλοϊκές έως ελαφρές. Η ''Γυροποταμίδα'', λόγου χάριν, ξεκινάει εντυπωσιακά, επιβλητικά σχεδόν, μα στη συνέχεια θυμίζει παιδικό τραγουδάκι του τύπου ''Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ''. Κι είναι κακό αυτό; Μισό λεπτό! Αν προσέξει κανείς τους στίχους, καταλαβαίνει πως σα να ήταν προορισμένοι για να γίνουν κάποια στιγμή παιδικό τραγούδι: Ο τζίτζικας τσιτσίριζε και ψάλλει/ κι ο ήλιος με την κάψα τη μεγάλη/ σταφύλια πωρικά για να γεννώσουν/ κι Αρειότικο κρασί, καλό να δώσουν...Το ίδιο ισχύει και για τους ''Δράκους'', εκεί που ''Τ' αδέρφια'' με τη Φριντζήλα ακούγονται σαν Κρητική μπόσα - νόβα, άρα είναι ένα ιδιαίτερο, αν μη τι άλλο, τραγούδι. ''Το κοπάδι των εννιά αδερφώ'', απ' την άλλη, στηρίζεται πολύ στον πασίγνωστο ''Ερωτόκριτο'' - προβλέψιμο ως κατασκευή. Όσο για το ''Φυλαχτό'' που κλείνει το CD, πάλι με τη Φριντζήλα, η ενορχήστρωση του διασώζει και πάλι τη συνθετική αδυναμία: Το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά ''συνομιλεί'' με το ούτι και τα κρουστά σε μία ρυθμική μπαλάντα με όμορφα ηχοχρώματα.

ΔΙΣΚΟΙ 2015: THE CLIXETS_THE CLIXETS_(Ανεξάρτητη_παραγωγή)

Το συγκρότημα με το, ομολογουμένως όχι και τόσο εύηχο, όνομα Clixets είναι ένα κουαρτέτο μουσικών που κινούνται στο χώρο της αγγλόφωνης pop - rock σκηνής. Ενδεχομένως η λέξη pop ως χαρακτηρισμός να τους μειώνει λίγο, μια και ο ήχος τους είναι αμιγώς post rock. Τα περισσότερα τραγούδια τους, ωστόσο, χρησιμοποιούν πιασάρικα ''pop'' ρεφραίν κι έτσι τους χαρακτηρίζω κι εγώ ώστε να συνεννοούμαστε. Αυτό που μου άρεσε στην περίπτωση τους είναι που με ξανάφεραν σε επαφή με έναν rock ήχο, τον οποίο κάπου είχα ξεχάσει, έτσι όπως τρέχει η σύγχρονη ηλεκτρική μουσική και εξελίσσεται. Θέλω να πω ότι τα τελευταία χρόνια οτιδήποτε rock δεν είχε μέσα διάφορα μπλιμπλίκια ή theremin, ξέρω γω, που ήταν πολύ της μοδός για ένα φεγγάρι, αυτομάτως ριχνόταν στην πυρά ως παλαιομοδίτικο, ξεπερασμένο, παρωχημένο κλπ.

Τα εφτά κομμάτια των Clixets πραγματικά ευτύχησαν απ' την άποψη της σύνθεσης κυρίως, όπως και της παραγωγής - στο πόστο αυτό δούλεψε ο Νίκος Παπαδόπουλος του Soundflakes Studio, γνωστός από τη συνεργασία του με τον Λόλεκ. Μπάσο, κιθάρα, τύμπανα και πιάνο σε ένα καλαίσθητο αποτέλεσμα που διαθέτει δική του ταυτότητα όσο κι αν τα μέλη της μπάντας έχουν εύλογα επηρεαστεί από πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κομμάτι ''Easy game'' που ακούγεται σαν φόρος τιμής στους...Thin Lizzy ακόμη και με τα φωνητικά του τραγουδιστή Andy Valadakis να παραπέμπουν στον Phil Lynott (λέω εγώ τώρα). Ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά, τo ''Outcome'', η πινκφλοϋντική μπαλάντα ''Saved'' και το εξόδιο ''In the main''. Στα επιπλέον ατού του CD, το ραδιοφωνικό air play του, ακριβώς γι' αυτό που έγραψα παραπάνω: Για το ταλέντο των Clixets να κάνουν σύγχρονο rock με την αύρα του ''κλασικού''. The Clixets είναι ο Andy Valadakis (φωνή - πιάνο), ο Paris Valadakis (κιθάρες), ο Βαγγέλης Κολτσίδας (τύμπανα) και ο Μάκης Κααφετζιδάκης (μπάσο), συνεπικουρούμενοι από τους Randal North (κιθάρα σε ένα τραγούδι), Paige Fotopoulos (φωνητικά σε ένα τραγούδι), Δημήτρης Κουζής (βιολί) και Έλσα Παπέλη (τσέλο).

ΔΙΣΚΟΙ 2015: ΝΙΚΟΣ ΚΥΠΟΥΡΓΟΣ_SWEET SUITE & FILM SUITE No. 1_(Minos Emi_Universal)

Τη ''Sweet Suite'' του Νίκου Κυπουργού την είχα ακούσει live στο Ηρώδειο προ δεκαετίας σε μία συναυλία - αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι. Στο α' μέρος, θυμάμαι, είχε παιχτεί η ''Sweet Suite'' με θέματα του Χατζιδάκι από τον ελληνικό και διεθνή κινηματογράφο, ενώ στο β' μέρος είχαν ακουστεί τραγούδια του, πάντα από τον κινηματογράφο, με την Ελευθερία Αρβανιτάκη και τον Vassilikos. Μια και η Αρβανιτάκη στα τραγούδια του Χατζιδάκι ουδέποτε ήταν του γούστου μου - ειδικά στα ''Παιδιά κάτω στον κάμπο'', ας πούμε -, εκείνο που είχα κρατήσει από τη συναυλία ήταν η ''Sweet Suite'' που ο Κυπουργός επιμελήθηκε και ενορχήστρωσε, δίνοντας σε μια σειρά χατζιδακικών θεμάτων, άλλων λιγότερο και άλλων περισσότερο γνωστών, τη μορφή ενιαίας κινηματογραφικής σουίτας! Στις αρχές Νοεμβρίου του 2009 ο Κυπουργός μπήκε στο στούντιο μαζί με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνη του Μύρονα Μιχαηλίδη, και ηχογράφησε τη ''Sweet Suite'' του Μάνου Χατζιδάκι, όπως και δέκα δικά του θέματα από τον κινηματογράφο πάλι υπό τη μορφή σουίτας και υπό τον τίτλο ''Film Suite No. 1''. Σήμερα, λοιπόν, έξι χρόνια μετά, κυκλοφορούν σε CD οι εν λόγω δύο κινηματογραφικές σουίτες του Νίκου Κυπουργού.

Η εδώ ''Sweet Suite'' καταρχάς απαρτίζεται από εννιά θέματα του Χατζιδάκι, τα οχτώ δισκογραφημένα, με εξαίρεση ένα για την ταινία ''300 Σπαρτιάτες'' του Ρούντολφ Ματέ. Για την ακρίβεια, το ίδιο θέμα είχε παρουσιαστεί ως τραγούδι στον προσωπικό δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη ''Χορός με την σκιά μου'' (1998), ενορχηστρωμένο πάλι από τον Κυπουργό και σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Και γράφω Η εδώ ''Sweet Suite'', καθώς στην πρώτη live παρουσίαση της περιείχε - αν τα λέω σωστά - και ένα απόσπασμα από τη μουσική της ταινίας ''FacCIA di Spia'' (1975), στην οποία ο Κυπουργός είχε διατελέσει βοηθός του Χατζιδάκι. Πρόκειται για ένα ηχογράφημα - χάρμα ώτων στην κυριολεξία, με τον Κυπουργό να παρεμβαίνει με διαφορετικά ενορχηστρωτικά ηχοχρώματα, μένοντας πιστός ωστόσο στα δομικά επίπεδα, τις αρμονίες και τους ρυθμούς του Χατζιδάκι. Μία μικρή παρέκκλιση απ' αυτό έχουμε στο θέμα της ταινίας ''Ποτέ την Κυριακή'', όπου ακούγεται σαν ο Κυπουργός να έμπλεξε δημιουργικά τη μελωδία του Χατζιδάκι με το ''Bolero'' του Μορίς Ραβέλ. Γενικά, το όλο εγχείρημα δεν έχει καμία σχέση με τη ''Λαϊκή Αγορά'' (1987), όπου εκεί επίσης ο Κυπουργός είχε δώσει το προσωπικό του ενορχηστρωτικό στίγμα, αλλά κατά τη γνώμη μου ενώνει όλες τις μελωδίες σε μία συμφωνία Mahlerικού τύπου, απόλυτα συμβατή με τη χατζιδακική αισθητική. Κάποια καινοτομία θα επισήμαινα στο θέμα από την ταινία ''Sweet Movie'' με τη διακριτική χρήση της μαρίμπας. Στην ολότελα δική του ''Film Suite No. 1'' (η αρίθμηση μάλλον προϊδεάζει για συνέχεια, δεδομένου του όγκου της δουλειάς του Κυπουργού για τον κινηματογράφο), ο συνθέτης επέλεξε δέκα θέματα του από οχτώ αντίστοιχες ελληνικές ταινίες και ένα ελληνικό σήριαλ (''Οι φρουροί της Αχαΐας''). Θέματα που ο Κυπουργός επίσης έχει ανακυκλώσει και σε άλλες ταινίες, για τις οποίες εκλήθη να γράψει τη μουσική: Το θέμα από την ταινία ''Terra Incognita'' του Γιάννη Τυπάλδου, π.χ., που ανοίγει τη ''Film Suite No. 1'', ακούστηκε και στους μετέπειτα κινηματογραφικούς ''Ακροβάτες του Κήπου'' του Χρήστου Δήμα, όπως και το θέμα από τον ''Ύποπτο πολίτη'' του Στέλιου Παυλίδη που ξαναμπήκε στο ντοκιμαντέρ ''Ημερολόγια Καταστρώματος - Γιώργος Σεφέρης'' του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Εδώ πραγματικά η ενορχηστρωτική άποψη του Κυπουργού σε ένα, ούτως ή άλλως, δικό του υλικό, εντυπωσιάζει. Κι αν η σουίτα βασίστηκε στην ορχήστρα εγχόρδων με το βιολί σε πρωταγωνιστικό ρόλο (εξάρχων ο εξαίρετος βιολιστής και συνθέτης Αντώνης Σουσάμογλου), στο παρόν ηχογράφημα πρωτοστατούν επίσης η μαρίμπα και το βιμπράφωνο, πετυχαίνοντας κάπου την ''αυτονομία'' του ενός κομματιού απ' τ' άλλο, έστω και στο πλαίσιο της δομής που τους δόθηκε. Εν κατακλείδι, το CD ''Sweet Suite - Film Suite No. 1'' του Νίκου Κυπουργού είναι ακόμη μία ξεχωριστή δισκογραφική στιγμή του, παρ' όλο που δεν περιέχει νέες συνθέσεις του. Στην παγκόσμια δισκογραφία, όμως, είθισται οι συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής ή, σωστότερα, οι συνθέτες με τη...φυσιολογική έννοια του όρου, να επανεξετάζουν μουσικά θέματα τους, δίνοντας τους διαφορετική μορφή, αιτία αντοχής τους και τελικά λόγο ύπαρξης τους στη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα.