η-λουκία-ρικάκη-στο-μεγάλο-ταξίδι

Σύσσωμος ο κινηματογραφικός κόσμος της χώρας απέδωσε πριν από λίγη ώρα το ύστατο χαίρε στη Λουκία Ρικάκη, που έφυγε την περασμένη Τετάρτη σε ηλικία μόλις 50 ετών. Ο Ναός του Αγίου Χαραλάμπους γέμισε από σκυθρωπά πρόσωπα και γοερά κλάματα. Ο Ξανθόπουλος, ο Παπαστάθης, ο Μπακογιαννόπουλος, ο Μαζωμένος, η Αγγελίδη, ο Καβουκίδης, ο Νιάρχος, ο Βαλλιανάτος, ο Άκης Σακελλαρίου, ο Χάρης Παπαδόπουλος, κριτικοί κινηματογράφου, μέλη του ΕΚΚ και της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, περίμεναν υπομονετικά στη σειρά για να φιλήσουν τελευταία φορά τη Λουκία πάνω από το τζάμι του νεκροκρέβατου της. Ομολογώ ότι δεν έχω αντικρίσει ποτέ ξανά τόσο όμορφο πρόσωπο σε ένα άψυχο πλέον σώμα. Η Λουκία κηδεύεται αυτήν την ώρα με τα γυαλάκια της, αυτά με τον χαρακτηριστικό ροζ σκελετό και μ' ένα αιματώχρουν πρόσωπο. Θα έλεγε κανείς ότι όλο της το αίμα, άχρηστο τώρα για τη λειτουργία των ζωτικών οργάνων, πήγε και κάθισε στο πρόσωπο της για να απαλύνει κάπως τη σκληρότητα του θανάτου.

Η Λουκία δεν ήθελε πομπώδη τη νεκρική τελετή της. Τα είχε ετοιμάσει όλα με κάθε λεπτομέρεια, γνωρίζοντας το αναπόφευκτο βιολογικό τέλος της, σα να έστηνε τη sequence ακόμη μίας ταινίας της. Μόνο δυο λόγια ακούστηκαν από τον συντετριμμένο αδερφό της και τον σύντροφο της, Νίκο Νικολαΐδη, κατόπιν δικής της επιθυμίας. Μεταξύ αυτών, στίχοι του Μανώλη Αναγνωστάκη και μια συγκινητική επιστολή "προς νέους δημιουργούς" που είχε συντάξει η ίδια μόλις πριν μερικές εβδομάδες. Στην έξοδο του ναού η μητέρα της, η Αθηνά, η Σιδηρά Κυρία της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, εντυπωσιακά ψύχραιμη, όχι απλώς να δέχεται, μα περισσότερο να προσφέρει εκείνη αγκαλιές σε όλους όσοι αποχαιρετούσαν με δάκρυα στα μάτια το παιδί της. Ένα πνιγμένο "Κουράγιο" μπόρεσα να πω του αδερφού της, που λάτρευε η Λουκία. Τη θυμάμαι να μου μιλάει με περηφάνια γι' αυτόν που ζει στην Αμερική και διαπρέπει ως μουσικοσυνθέτης. Έτσι το θέλησε η μαύρη μοίρα, ένα ολοζώντανο και δημιουργικό πλάσμα να λιώσει σαν το κερί, εξ αιτίας του όγκου που φύτρωσε σε τέτοιο σημείο του εγκεφάλου ώστε να μην ήταν καν εφικτό το χειρουργείο...Στο καλό, Λουκία! Άνθρωποι σαν και σένα ζουν αιωνίως μέσω της μνήμης!

στην-αύρα-της-λουκίας-ρικάκη

Τη Λουκία Ρικάκη τη γνώρισα προσωπικά το 2002 στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας. Είχε δει το ντοκιμαντέρ για τη Νταντωνάκη στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Την επόμενη, με ειδοποίησαν πως ζήτησε να με δει. Πήγα, λοιπόν, σ' ένα γραφείο, όπου με περίμενε, αυτή, η οποία βρισκόταν εκεί ως παράγοντας κι εγώ ομολογώ ότι τότε τουλάχιστον δε συμπαθούσα καθόλου τους παράγοντες. Προτιμούσα να κάνω παρέα στα φεστιβάλ με μουσάτους τύπους που κυκλοφορούσαν ακόμη με ταγάρι και μπουκάλια ούζο. Κάτι έχεις εσύ, μού'χε πει εκεί η Λουκία, κι οφείλουμε όλοι στον χώρο να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη σου! Την ευχαρίστησα, ανταλλάξαμε άλλες πέντε-έξι τυπικότητες κι έφυγα. Δε γίναμε ποτέ φίλοι, κολλητοί- που λένε, αλλά όποτε τη συναντούσα να τριγυρίζει στα Εξάρχεια με το μηχανάκι της πάντα θα στεκόμασταν και θα τα λέγαμε. Πριν από ένα χρόνο και κάτι ξανασυναντηθήκαμε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας του Σταύρου του Ιωάννου. Μου μίλησε και πάλι με πολύ κολακευτικά λόγια για το κουνδουρικό ντοκιμαντέρ, παρ' όλο που ήμασταν ανταγωνιστές στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ. Θυμάμαι τα γέλια στο πρωινό γεύμα του ξενοδοχείου και την αστεία φωτογραφία που βγάλαμε, την οποία η Λουκία ανάρτησε στο facebook της. Έκτοτε, αναπτύξαμε μία ζεστή ηλεκτρονική αλληλογραφία. Τη διαβάζω τώρα και αδυνατώ να πιστέψω πως ο άνθρωπος που μιλούσα μαζί του δεν είναι πια εν ζωή...Αρχές του 2011 ο κοινός φίλος Λευτέρης Ξανθόπουλος - αν θυμάμαι καλά - μου μετέφερε την άσχημη είδηση: η Λουκία Ρικάκη διαγνώστηκε με καρκίνο στο κεφάλι. Σε προχωρημένο στάδιο κιόλας, συνεπώς μη αναστρέψιμη κατάσταση. Την παρακολουθούσαμε όλοι να διαχειρίζεται την αρρώστια με τρόπο χιουμοριστικό, καλλιτεχνικό και ποιητικίζοντα. Ροζ συννεφάκι αποκαλούσε τον όγκο που φύτρωσε σαν σπόρος θανάτου στο κρανίο της και την πήρε πρόωρα από κοντά μας. Πρόωρα, γιατί η Λουκία ήταν μόνο 50 ετών και άφηνε το ένα project για να πιάσει το άλλο. Δεν θα απαριθμήσω το έργο της, ούτε θα κάνω κριτική αποτίμηση της ποιότητας και της ποσότητας του. Αν σε μένα θα λείψει κάτι από τη Λουκία, αυτό είναι το χαμόγελο της και το κέφι της για ζωή. Η έντονη κοινωνική δραστηριότητα της και η ευαισθησία της για τις μειονότητες και το διαφορετικό, τα ευπαθή παιδιά και τους οικονομικούς μετανάστες. Δεν ξέρω αν θα πετάξω ή θα κρατήσω την αλληλογραφία μας - άλλωστε, ο κατάλογος του κινητού μου και η παλιά ατζέντα μου ακόμη περιέχουν τηλέφωνα ανθρώπων που δεν είναι πια ανάμεσα μας. Κάποιοι έσπευσαν να γράψουν στο διαδίκτυο ότι με το χαμό της Λουκίας το κακό τρίτωσε και άρα 'ξορκίστηκε, αναφερόμενοι φυσικά στον επίσης πρόωρο θάνατο των άλλων δύο κοριτσιών του ελληνικού κινηματογράφου, της Φρίντας Λιάππα και της Τόνιας Μαρκετάκη. Αλήθεια είναι αυτό, λες και μια κατάρα βαραίνει τις γυναίκες σκηνοθέτιδες αυτού του τόπου. Στην αύρα της Λουκίας που από χθες το μεσημέρι σκορπίστηκε σε δισεκατομμύρια σωματίδια στην ατμόσφαιρα φωνάζουμε από μέσα μας ότι δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ, με την ελπίδα να μας ακούσει και να χαμογελάσει πάλι. Στο γαμημένο 2011 λέμε απλώς να πάει στα τσακίδια για τον πόνο που μας έδωσε αφειδώς καθ' όλη τη διάρκεια του...

R.I.P. ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗ (1961 - 2011)

Καλό ταξίδι, Λουκία...

Απίστευτο...

όνειρα-σε-άλλη-γλώσσα-από-σήμερα-στο-ίδρυμα-μιχάλης-κακογιάννης

Από σήμερα το ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη Όνειρα σε άλλη γλώσσα κάνει την έξοδο του στις αίθουσες. Συγκεκριμένα θα προβάλλεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μέχρι και τις 21 του μήνα. Γνωστή η ευαισθησία της Ρικάκη για τις ανθρώπινες μειονότητες και την πολυπολιτισμικότητα που διέπει την εποχή μας. Έτσι κι εδώ ασχολήθηκε με ένα ιδιαίτερο σχολείο στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας, στο οποίο φοιτούν 226 μαθητές από 21 διαφορετικά κράτη. Δεν χρειάζεται να πω ότι η βράβευση της Ρικάκη στο 4ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας με χαροποίησε ιδιαίτερα, αφενός γιατί μου άρεσε η ταινία της και αφετέρου γιατί είναι η πρώτη φορά στα είκοσι χρόνια και βάλε που υπάρχει στον χώρο και που τιμάται με κάποιο βραβείο. Στο πέμπτο τεύχος, άλλωστε, του free press plus που κυκλοφόρησε σήμερα υπάρχει δημοσιευμένη και μια κουβέντα που είχαμε με τη Λένα Πλάτωνος για το εν λόγω ντοκιμαντέρ. Εύχομαι μια καλή πορεία για τα Όνειρα σε άλλη γλώσσα και στη διανομή πλέον! Αν ασχολείστε με την εκπαίδευση, εξοργίζεστε με τον περιρρέοντα φυλετικό ρατσισμό ή απλά συγκινείστε μπροστά σε ένα αθώο παιδικό βλέμμα, μη χάσετε την ταινία της Λουκίας Ρικάκη.