left-post

Η Μαρίζα φουλ στο Ρουφ, όπως θέλει η ίδια να ονομαστούν οι παραστάσεις της στον συγκεκριμένο παρεΐστικο τεχνοχώρο, που αρχίζει και παίρνει πολύ τα πάνω του! Φροντίζει γι' αυτό η Μαριάνθη Πελεβάνη με τη συμβολή τη δική μου, όποτε με χρειάζεται. Δρομολογούνται ήδη πολλά όμορφα πράγματα, όπως live νέων τραγουδοποιών και τραγουδιστών, εναλλακτικές θεατρικές παραστάσεις, εικαστικές εκθέσεις, αλλά κι ένα μεγάλο αφιέρωμα στη Φλέρυ Νταντωνάκη με προβολή του ακριβοθώρητου πλέον ντοκιμαντέρ μου- έχει πάνω από πέντε χρόνια να παιχτεί στην Αθήνα- και με τη συμμετοχή, εννοείται, σημαντικών καλλιτεχνών. Δίπλα από το κτίριο του Art-Ρουφ στεγάζονται τα γραφεία του Δρόμου της Αριστεράς, της συγγενούς εφημερίδας με την Εποχή, στην οποία αρθρογραφώ κι εγώ συχνά-πυκνά, αφού μου παραχωρεί μέρος της σελίδας της η Λιάνα Μαλανδρενιώτη. Τι να κάνουμε κι εμείς οι φτωχοί αριστεροί, οι επαναστάτες, οι αναρχικοί, οι ροκάδες, τα φρικιά- όλοι μαζί, πού 'λεγε κι ο μακαρίτης ο Άσιμος- όταν δεν ξεδίνουμε με τραγούδια και κουλτουριάρικα projects, πεταγόμαστε μέχρι το νοσοκομείο και φυλάμε βάρδιες στους μετανάστες απεργούς πείνας και δίψας, για τους οποίους μέχρι και ο Γιώργος Καρατζαφέρης (άκουσον, άκουσον!) διεμήνυσε στην κυβέρνηση Έτσι και σας πεθάνει έστω και ένας, θα γίνει το έλα να δεις! Ίσως μόνο τότε ο κόσμος κλείσει τις τηλεοράσεις, που τον παραπληροφορούν συστηματικά, υποβαθμίζοντας το γεγονός ότι ανθρώπινα πλάσματα έχουν γίνει μούμιες, ζωντανοί-νεκροί στοιβαγμένοι ούτε καν σε κάποιο θάλαμο, αλλά στο κηπάκι ενός νοσοκομείου. Κατά τ' άλλα, Eurovision, life-style, ψυχίατροι που κάνουν χρυσές δουλειές μεσ' στην κρίση, μαζί βέβαια με τα γραφεία κηδειών (ξέρεις πόσους μας φέρνουν στο κουτί, τελευταία, από εγκεφαλικά κι εμφράγματα; μας πληροφόρησε ένας της...δουλειάς, που έτυχε χθες να μοιραστούμε το ίδιο ταξί) κι αυτή η φοβερή ρήση του Τζίμη Πανούση που κυκλοφορεί ευρέως: ο Γιωργάκης είναι ο μοναδικός αυθεντικός αναρχικός, διότι κατάφερε να διαλύσει το κράτος! Αφήνοντας τη Μαρίζα με την παρέα της σε παρακείμενο εστιατόριο και τη Μαριάνθη που μπήκε στο αμάξι κουρασμένη, συνέχισα ποδαράτος με τη συντροφιά ενός μεγαλόσωμου μαύρου σκύλου κι έχασα τον προσανατολισμό μου μέσα στα στενά του Κεραμικού. Ένα τραγούδι από τον Άγιο Φεβρουάριο του Μούτση με τη φωνή του Μητροπάνου ξεχύθηκε από κάποιο παράθυρο κι όταν κοίταξα μέσα, είδα απλωμένα ρούχα και ένα παιδικό βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι του χαμώσπιτου. Οι σκληροί μεγάλοι είχαν αφήσει μόνο του το κοριτσάκι με τα σπίρτα, που δεν ήταν του Βόρειου Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, αλλά κάποιου αγνώστου Πέρση παραμυθά, και που σίγουρα δεν το φώναζαν Αλίκη ή Μαρία, αλλά Γιαζμίν ή Φατμέ.