επί-τροχάδην-VI

ELENI KARAINDROU - CONCERT IN ATHENS (ECM)

Μετά κι από τον απρόσμενο χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η έκδοση αυτή της Ελένης Καραΐνδρου αποκτά αυτομάτως έναν έντονα συγκινησιακό χαρακτήρα. Κι ας μοιράζεται το ρεπερτόριο μεταξύ εργασιών της από το θέατρο, το τηλεοπτικό 10 και τον κινηματογράφο, πάντα του Αγγελόπουλου. Σαν σβήνουν οι νότες του Eternity Theme για ν' ακολουθήσει το Closed Roads, ο ακροατής χάνεται μέσα στο ποιητικό σύμπαν της συνθέτριας, ακόμη κι αν απουσιάζει η εικόνα. Έπειτα, είναι η πρώτη φορά μετά από το θρυλικό άλμπουμ του Ηρωδείου (1988), όπου ο Jan Garbarek υπήρετεί με τέτοια απίστευτη συνταύτιση το έργο της Καραΐνδρου - κοινώς, οι παρούσες ηχογραφήσεις φανερώνουν το μέστωμα μιας συνεργασίας και μίας φιλίας χρόνων. Το ίδιο θα λέγαμε ότι ισχύει και για την Kim Kashkashian που η βιόλα της σφράγισε το Βλέμμα του Οδυσσέα και που εδώ ελίσσεται αριστοτεχνικά στα αποσπάσματα της εργογραφίας της Καραΐνδρου. Ακόμη ένας δεξιοτέχνης μουσικός συμμετέχει στο όμποε, Έλληνας αυτή τη φορά, ο Βαγγέλης Χριστόπουλος, σταθερός συνεργάτης της συνθέτριας τα τελευταία χρόνια. Συμμετέχει η Καμεράτα υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ. Συγχαρητήρια στην Ελένη Καραίνδρου που όχι μόνο δεν επαναλαμβάνεται από δίσκο σε δίσκο, αλλά αντίθετα πετυχαίνει να διατηρεί αναλλοίωτο το ίδιο αίσθημα αισθητικής απόλαυσης και πληρότητας. 

YIORGOS PSIHOUIOS - IN PARIS (POLYTROPON)

Ο τίτλος In Paris δεν είναι και τόσο παραπλανητικός. Δεν δηλώνει το ότι περιέχει κάποιο live του ακορντεονίστα Γιώργου Ψυχογιού από το Παρίσι, αλλά υπαινίσσεται το γενικό κλίμα των στούντιο ηχογραφήσεων: κομμάτια των Leonard Cohen, Etienne Lorin, Henry Mancini, Luiz Bonfa, Dizzie Gillespie κ.α., διασκευασμένα για ακορντεόν και jazzy ορχήστρα, αποτελούμενη από καλούς μουσικούς, που προσδίδουν σε όλο το υλικό μία αίσθηση γαλλικού chanson, κομψή και καλόγουστη. Εξαιρετική η σύνθεση Manouche Mamma του ίδιου του Ψυχογιού που ανοίγει και κλείνει το cd, όπως και η βερσιόν του Orfeo Negro (Manha de Carnaval) του Bonfa. Ιδού η ανεξάρτητη δισκογραφία που επιμένει και ορθώνει ανάστημα εν μέσω κρίσης των πάντων!

HARRIS LAMBRAKIS QUARTET - METEORA (POLYTROPON)

Τον Χάρη Λαμπράκη, δεξιοτέχνη στο πνευστό νέι, γνωρίζουμε ως μέλος των Primavera en Salonico που συνοδεύουν τη Σαβίνα Γιαννάτου σε συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας. Στο project με τίτλο Meteora που συνυπογράφει με το κουαρτέτο του (Νίκος Σιδηροκαστρίτης στα τύμπανα, Δημήτρης Θεοχάρης στο πιάνο, Δημήτρης Τσεκούρας στο μπάσο) και με τη συμμετοχή του Andrea Romani στο φλάουτο, του Νικόλα Σκορδά στο σοπράνο σαξόφωνο και του Κώστα Τατσάκη στα τύμπανα,  παρουσιάζει εννέα συνθέσεις δικές του, του Σιδηροκαστρίτη και του Θεοχάρη, παίζοντας με τα στοιχεία του αρχέγονου και ενός βαλκανικού ή, μάλλον, μεσογειακού ήχου, μα δίχως ν' απουσιάζουν και κάποιες ιδιαίτερα μελωδικές εξάρσεις μέσα στη free form κατάσταση που φτιάχνεται από κομμάτι σε κομμάτι. Περιττό να πω ότι έτσι όπως ξεκινάει το track Iera μού θύμισε τη μουσική των Goblin από την ταινία Profondo Rosso του Dario Argendo! Πέραν όλων αυτών, το Harris Lambrakis Quartet μας χάρισε κι ένα από τα ωραιότερα εξώφυλλα για ελληνικό δίσκο με την, ιστορικής σημασίας, φωτογραφία του συχωρεμένου Κώστα Μπαλάφα.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ V

ΒΟΜΒΟΙ
ΒΟΜΒΟΙ
(ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ, ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑΚΗΣ ΒΑΜΒΑΚΙΔΗΣ, ΒΑΛΕΡΙΑ ΚΟΥΡΟΥΠΗ, ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗΣ)
7
Οι Βόμβοι δεν έχουν ούτε ιερό και όσιο, ούτε προηγούμενο στην εγχώρια δισκογραφία. Είναι μια μεγάλη παρέα αναρχικών ποιητάδων που συναντούν τον θεό Διόνυσο και τον Λόρενς Φερλινγκέτι φουστανελάδες σε κάθε γωνιά της ελληνικής επαρχίας. Αν και έχουν ελληνορθόδοξο περίβλημα, τους προστατεύουν στην πραγματικότητα η Νέγρα Παναγιά, ο Νέλσον Μαντέλα και η αντίσταση των συμπατριωτών τους στην ξενοφοβία της εποχής. Στενοί συγγενείς τους είναι ο Ravi Shankar και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, τα παιδιά του low bap και του hip hop, τα θεατρικά μπουλούκια αλλοτινών καιρών, οι μπλουζίστες, οι ρεμπέτες, οι ραψωδοί των ομηρικών χρόνων και οι βυζαντινοί υμνωδοί. Ενισχύονται ακόμη από μια συγκλονιστική Ελένη Βιτάλη που τραγουδάει των Άγιων Μύριων Μαύρων τα πάθη, από τον σκηνοθέτη και τραγουδοποιό Ανδρέα Θωμόπουλο που όσο ζει θα ελπίζει για τη νίκη της αγάπης επί του φόβου των ανθρώπων και από τον Τάκη Βαμβακίδη που ξέρει ν' αφηγείται αλληγορίες. Στο τέλος, αφού σύρουν το χορό του Φρέσκου Αγριόμελου με τους Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, Πάνο Πενταρίτσα, Βαλέρια Κουρούπη και τη Βαΐα, αυτοαναιρούνται με μια Βομβυκιά διά στόματος Νίκου Ξύδη. Θέλετε κι άλλα για να αντιληφθείτε πως μόλις κυκλοφόρησε ένα αυθεντικό έργο τέχνης; ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ
ΜΙΚΡΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ
(ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ)
LYRA
Υπάρχουν τουλάχιστον τρία τραγούδια μέσα στο ντεμπούτο άλμπουμ του Παύλου Συνοδινού, τα οποία περιγράφουν στιχουργικά τις προσωπικές του διαδρομές στην πόλη που ζει (Η γωνιά που θα βρεθούμε, Πώς θα σωθώ ξανά κλπ.) Κι εκεί που ο στιχουργός Γιώργος Πολυμενάκος του χάρισε ένα όμορφο ερωτικό στιχούργημα (Για την αγάπη), το οποίο γέννησε ένα κλασικοροκάδικο τραγούδι, έρχονται σκόρπιες φράσεις του ίδιου του δημιουργού μέσα από το υλικό του για να τον δικαιώσουν ως ανήσυχο και σκεπτόμενο νέο άνθρωπο, όχι μονομερή σε ότι αφορά το χιλιοφορεμένο αισθηματικό ζητούμενο: Κι όσοι πιστέψαν πως μπορεί/ μαζί να γίνουν ένα/ φωτιά τούς κέρασε η ζωή/ και η Ιστορία μόνο ψέμα (τραγουδά ο Γιάννης Χαρούλης) ή Πως θα σωθώ ξανά/ πριν μου τελειώσει η μοναξιά ή Καλά γνωρίζω, κάπου βρέχει μολύβι η άνοιξη. Μουσικά, ο Συνοδινός έχει δυνατότητες εξέλιξης. Οι μελωδικές γραμμές του φανερώνουν έναν ολοκληρωμένο μουσικό με ηγετικές προδιαγραφές - leader μπάντας, ας πούμε - και όχι ακόμη έναν τραγουδοποιό κιθαρωδό, παρ' ότι όπως ήδη είπαμε πρόκειται για δεξιοτέχνη κιθαρίστα. Θα τον ήθελα πιο τολμηρό αναφορικά με τα pop-rock τραγούδια που φτιάχνει, με τη δομή και την ενορχήστρωση που τους δίνει. Το τραγούδι Πες μου είναι μια πολύ καλή στιγμή του cd, αφού ναι μεν διαθέτει ρυθμολογικά το ραδιοφωνικό air play, προς το τέλος όμως αποκτά μιαν άλλη διάσταση με το εκρηκτικό κιθαριστικό σόλο. Ομοίως, το χαμηλότονο, ελαφρώς jazzy, Απαγορευτικό είναι μία μπαλάντα που ταίριαξε γάντι με την αισθαντική ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου. Τα τρία τελευταία κομμάτια, η αφηγηματική Αστάρτη με την πιο εμπνευσμένη ενορχήστρωση, το οργανικό Sunday night που καταφέρνει να αρθρώσει μια πλούσια μουσική πρόταση και οι ρυθμικές Μικρές ελπίδες (η δεύτερη συμμετοχή στο cd της Μποφίλιου) συνηγορούν κι αυτά στο ότι ο Παύλος Συνοδινός κατέθεσε έναν αξιοπρεπέστατο και απόλυτα σύγχρονο δίσκο. ΦΛΩΡΑ ΧΡΥΣΟΥ
ΘΑ ΣΟΥ ΛΕΙΨΩ
LEGEND
Προσπερνάω το trash αισθητικής εξώφυλλο του δίσκου της Φλώρας Χρυσού. Δυστυχώς, προσπερνάω και τους στίχους της. Σας παραθέτω μερικούς μήπως τό 'χω και βάρος στη συνείδηση μου: Έλα να παίξουμε κρυφτό/ το μάτι κλείνε μου όσο τρέχει το μετρό ή Και θα σου δοθώ δυνατά/ με ηδονή θα σε δέσω να με θέλεις ξανά ή Να μου πατήσεις το κεφάλι προσπαθείς/ μα εγώ αντέχω, δε βυθίζομαι σε κώμα ή Απόψε σε θέλω/ στης ζωής το μπουρδέλο (ά λα της η Χρυσού)! Παραδόξως, όμως, θα ήμουν άδικος αν προσπερνούσα τρία ακόμη στοιχεία της δουλειάς της: τις μουσικές της που δε στερούνται καθόλου ιδεών και κινούνται σε γνώριμα σύγχρονα pop-rock μονοπάτια, τη φωνή της που φανερώνει πάθος και μελέτη, έστω στο πλαίσιο της ελαφράς pop που κινείται, μα πάνω απ' όλα την εργασία του έμπειρου Βασίλη Πιερρακέα στον τομέα της ενορχήστρωσης, της παραγωγής και της ηχογράφησης. Για την ακρίβεια, περί τα δέκα όργανα έπαιξε σόλο ο Πιερρακέας στην υπηρεσία των συνθέσεων της τραγουδοποιού. Ωστόσο, φτάνουν τα στοιχεία αυτά για να έχουμε έναν καλό δίσκο; Πιστεύω πως όχι.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ ΙΙΙ

BURGUNDY GRAPES

MAN IN THE LIGHTHOUSE (INNER-EAR)

Τα Σταφύλια Βουργουνδίας είναι βασικά ντουέτο: ο Γιώργος Κολυβάς και ο Αλέξανδρος Μιαούλης. Με τις ερμηνείες τους καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα οργάνων, από κλασική, ηλεκτρική και slide κιθάρα, μέχρι μεταλλόφωνο, εβραϊκή άρπα και κρουστά, χωρίς να λείπουν οι συμμετοχές σημαντικών μουσικών: του Νίκου Βελιώτη στο τσέλο, του Φώτη Σιώτα στο βιολί και στη βιόλα, του Γιώργου Κατσάνου στα theremin, αρμόνιο, θιβετανικό μπολ, κρουστά κ.α. Έπειτα από το προ διετίας Every night dreams των Θεσσαλονικιών Your Hand In Mine, το Man in the lighthouse των Burgundy Grapes είναι το δεύτερο καλύτερο instrumental άλμπουμ, τόσο της παραγωγού εταιρείας, όσο και της ανεξάρτητης δισκογραφίας γενικότερα. Δεκατέσσερα κομμάτια όλο λυρισμό και ευαισθησία, που δεν τους λείπει καθόλου ο λόγος. Για την ακρίβεια, πρόκειται για αυτοδύναμα τραγούδια, ικανά να επενδύσουν εκ των υστέρων πλάνα από το σινεμά μιας Ανιές Βαρντά ή του δικού μας Τάκη Κανελλόπουλου. Οι συνθέσεις των Burgundy Grapes δανείζονται στοιχεία από την αμερικανική folk (The wind blew her in and then blow her out, Anticipation song), την ευρωπαϊκή cinematic αισθητική (Letters in a shoe-box, At sea the biggest danger is land) και τη φόρμα της πιο καλόγουστης διεθνιστικής pop μπαλάντας (On the train to Berlin, Fine blossoming day). Κι επειδή είναι κομματάκι δύσκολο να σας τις φέρει ο άνεμος, καθώς η άμαξα πλησιάζει τη Βαλτιμόρη και το πλοίο φτάνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, απλώς αναζητήστε το cd που μόλις κυκλοφόρησε. Είχε πολλά χρόνια μουσική δίχως στίχους να γεννήσει τόσο όμορφες εικόνες!

TOM PETTY & THE HEARTBREAKERS

MOJO (REPRISE RECORDS)

Κι εκεί που κινδύνευε να γίνει σκιά του εαυτού του, αναμασώντας όλα τα FM-rock κλισέ των 80s, ο Tom Petty επέστρεψε με όχημα τους Heartbreakers, ξεκούραστος μεν, φουριόζος δε, όσο και εμπνευσμένος. Το Mojo δεν αποτελεί κατάθεση κάποιου παλαιομοδίτη νεόκοπου rocker, αλλά ακούγεται από το πρώτο ως το δέκατο πέμπτο track, σαν το πιο ουσιώδες comeback ενός μουσικού με τη δική του μεγάλη ιστορία, ο οποίος παρ' όλα αυτά θα μπορούσε να είναι πρωτοεμφανιζόμενος. Αξιοποιώντας μια τάση επανεξέτασης των προγονικών blues, την οποία μάλλον ο Bob Dylan- το είδωλο του Tom Petty- κόλλησε ως παιδική ασθένεια σε πολλούς ομότεχνούς του τελευταία, το Mojo περιέχει συνθέσεις που μοιραία όλο και κάτι θυμίζουν από το ένδοξο παρελθόν. Έτσι, το Running man' s bible μοιάζει να ξέφυγε από το ντυλανικό Time out of mind του 1997, εκεί που το I should have known it μας πηγαίνει αρκετά χρόνια πιο πίσω, στα Volume II και III των Led Zeppelin. Το Takin' my time είναι μια σαφέστατη παραπομπή στην blues τραγουδοποιία του Muddy Waters, με το ωμό μπάσο του Ron Blair να του προσδίδει μια ψυχεδελική α λα Bloodrock χροιά. Μέχρι και στοιχεία reggae (Don' t pull me over) συναντάει κανείς στο καινούργιο άλμπουμ του Tom Petty, προτού αυτό κλείσει με μια κλασική rock μπαλάντα, πλούσια σε αρμονίες και εξάρσεις (Good enough).

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΟΛΦΕΣΗΣ

SECOND HAND (ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΗΧΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ)

Υπάρχει στη δισκογραφία από το 1983, αν και για ένα μεγάλο διάστημα τον απορρόφησαν η τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το θέατρο. Επέστρεψε το 2006 με τους δίσκους 21 χρόνια μετά, Αντίθετο και την, εμπνευσμένη από το...Star Trek, rock όπερα Ταξίδι στ' αστέρια. Το cd Second Hand είναι η τελευταία δισκογραφική κατάθεση του Αλέξανδρου Μολφέση και όπως υποδηλώνει ο τίτλος περιέχει διασκευές του σε συνθέσεις άλλων. Ωιμέ! Τι άλλο ν' αναφωνήσει κανείς, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, με το που διαβάζει στο οπισθόφυλλο το track-list; Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Ρωμανός, ο Δημήτρης Πουλικάκος και ο Κώστας Τουρνάς συνυπάρχουν με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Ζακ Στεφάνου, τον Γιάννη Λογοθέτη (ΛοΓό), τον Κώστα Καπνίση και τον Χάρρυ Κλυνν! Κάπου βλέπουμε και το όνομα του Lou Reed, έτσι, για να ολοκληρωθεί το σουρεαλιστικό ρεπερτοριακό ντελίριο. Ούτε λόγος για τις ενορχηστρώσεις που δεν απέχουν από επιτυχημένες- δυστυχώς- δολοφονικές απόπειρες: πλαστικοποιημένος ήχος, κομπιουτερίστικα πνευστά εν είδει δημιουργίας jazzy κλίματος, το οποίο όμως θυμίζει ηχητική επένδυση προγραμμάτων της Trash TV. Και αναρωτιέμαι, κλείνοντας: ο Μολφέσης ήθελε να διασκευάσει το Τραπεζάκια έξω του Σαββόπουλου, λόγου χάριν, και το διασκεύασε. Ο Σαββόπουλος το ξέρει άραγε;

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ ΙΙΙ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΡΙΖΟΣ
ΤΙ ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΕΓΩ;
LYRA
Το καινούργιο άλμπουμ του Απόστολου Ρίζου με δεκατέσσερα τραγούδια σε μουσική, στίχους και ενορχήστρωση δική του, σε κερδίζει από το πρώτο track, μια ρυθμική μπαλάντα α λα Chris Isaac! Με τα αμέσως επόμενα κομμάτια, συνειδητοποιείς πως υπάρχει ισχυρό concept από πίσω τους και συγκεκριμένα μία ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το cd στο σύνολο του. Ταξιδιάρικη, σπασμένη σε πολλά τρίλεπτα road -movies, που άλλοτε φλερτάρει ανοιχτά με το αμερικανικό folk τραγούδι, την country και τον Dylan (Λέξη - λέξη) και άλλοτε υπαινικτικά με το ζεϊμπέκικο (Κόκκινα τριαντάφυλλα). Τηρουμένων των αναλογιών, η δουλειά αυτή του Ρίζου με παρέπεμψε στο Αφού λοιπόν ξεχάστηκα... του Παύλου Παυλίδη, με νωχελικές μπαλάντες ως επί το πλείστον, οι οποίες όμως ξεχωρίζουν για τον κιθαροκεντρικό ήχο τους, τις επιμελημένες ενορχηστρώσεις τους, τον αξιοπρεπή στίχο τους και στο κέντρο την εκφραστική νεανική φωνή του δημιουργού τους. Πολλές οι δυνατές στιγμές του δίσκου, ξεχωρίζω τα Βαβυλώνα (Babylona 5.5.k), Μη φύγεις, Των ωκεανών αγαπημένο, Ποτέ δεν ειν' αργά, Λέξη - λέξη.
MARIA AND THE PHOTO FRAME
MARIA AND THE PHOTO FRAME
LYRA
Η Maria είναι η ερμηνεύτρια των καινούργιων τραγουδιών του Μάρκου Δεληβοριά, ενός αγγλόφωνου τραγουδοποιού με παρελθόν, του οποίου η θέση μέσα στη λεγόμενη alternative σκηνή πρέπει να ανατιμηθεί, σήμερα κιόλας που αυτή η σκηνή ακριβώς μεσουρανεί. Όπως λοιπόν συνέβαινε και με τους προσωπικούς του δίσκους, έτσι κι εδώ έχουμε δώδεκα καλοενορχηστρωμένα pop-rock τραγούδια (συνέβαλε σ' αυτό και ο Κώστας Παρίσης) με όμορφα κιθαριστικά μέρη, χρήση slide κιθάρας ενίοτε και έναν συμπαγή στέρεο ήχο. Ας μην παρακάμψουμε και το σοβαρό θέμα του στίχου, τη στιγμή που βρήκαμε τουλάχιστον δύο ξεχωριστές στιγμές: τον φόρο τιμής στον παραμυθά Εξιπερί (Homage a Exupery) και τη συγκινητική πιανιστική ιστορία μιας σερβιτόρας (The Waitress). Εκεί όμως που αξίζει να σταθεί κανείς είναι η φωνή - ερμηνεία της Maria. Πρόκειται για μια ώριμη τραγουδίστρια, παρά το νεαρό της ηλικίας της, με εμφανέστατες τις jazzy καταβολές της και με μιαν αξιοθαύμαστη ερμηνευτική ευχέρεια. Δεν ξέρω τι μέλλει γενέσθαι με δουλειές σαν κι αυτήν, δεν έχω όμως κανένα πρόβλημα να πω ότι τη συγκεκριμένη την τοποθετώ πολύ πιο ψηλά απ' οτιδήποτε άλλο αγγλόφωνο προβάλλεται τούτη τη στιγμή.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ
LIVE 2010
EMI
Κανείς δεν αμφισβητεί τις φωνητικές δυνατότητες του Γιάννη Κότσιρα και τη γλυκύτατη χροιά της φωνής του, η οποία σε συνδυασμό με το γκελ του - που λένε - στον κόσμο, τον έφεραν στο κοντινό παρελθόν στην πρώτη γραμμή. Από κει και πέρα, όμως, δε φτάνει μόνο η καλλιφωνία για να αναδείξει έναν τραγουδιστή σε πραγματικό καλλιτέχνη. Χρειάζεται ένστικτο, μέτρο, ευρύτερη παιδεία, σωστή διαχείριση των μέσων του και κυρίως ρεπερτόριο αντάξιο βασικά και σταθερό της πορείας του. Στο τελευταίο ειδικά ο Κότσιρας υστερεί. Αλλιώς δε θα έβγαζε διπλούς, άχρωμους, άγευστους και ανάλατους ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους λογικής απ' όλων: δηλαδή, Λοΐζος, Ρεπάνης, Σουγιούλ, Μιτζέλος, Στέλιος Ρόκκος, Πορτοκάλογλου, Θεοδωράκης κ.α. Προσωπικά δε με εντυπωσίασε η γκαράζ διασκευή του καραμπεσινικού Πήραν τα στήθια μου φωτιά, ούτε η μελό ιλουστρασιόν εκδοχή του στο Τι τραγούδι να σου πω των Ενδελέχεια. Και φυσικά ούτε κατά διάνοια το εξωστρεφές γλεντζέδικο κλίμα του δεύτερου cd της έκδοσης. Εν κατακλείδι, ας χαρακτηριστώ τώρα συντηρητικός ακροατής, πάντως εγώ θα προτιμούσα χίλιες φορές τον Γιάννη Κότσιρα κλεισμένο με την κιθάρα του σ' ένα στούντιο να επανεκτελεί μπαλάντες του Νέου Κύματος. Πιο ενδιαφέρον θα είχε σίγουρα απ' ότι ακούμε εδώ!

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ ΙΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙ
IN VIVO RECORDS
Χρήσιμη έκδοση, αφού τα προσωπικά άλμπουμ του Δημήτρη Παναγόπουλου είναι μάλλον δυσεύρετα σήμερα. Και χορταστική, επίσης, αφού περιέχει 19 τραγούδια του ιδιαίτερου δημιουργού από την Ασταθή Ισορροπία του 1988, την Εκτροπή του ΄93, το Been in the blues so long του ΄98 και την Έκδυση του 2002. Για τον Παναγόπουλο μού είχε μιλήσει πρώτη φορά γύρω στο ΄93- ΄94 ο συνεργάτης του και κοινός μας φίλος, Γιάννης Bach Σπυρόπουλος. Θυμάμαι ακόμη τη Μαρίζα Κωχ να αναφέρεται στην περίπτωση του ως πολύ ιδιάζουσα και ενδιαφέρουσα. Σίγουρα είναι, αν υπολογίσει κανείς πώς όταν η Αύρα του έσκιζε στα ραδιόφωνα και οι μεγάλες δισκογραφικές τον παρακάλαγαν να του κάνουν τον επόμενο δίσκο, εκείνος τα παράτησε όλα και έφτασε μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τους θρυλικούς μπλουζίστες John Hammond και Dave Van Ronk! Το συγκεκριμένο cd ανοίγει με την αριστουργηματική Αύρα και μπορούμε να πούμε για την ιστορία πως ο Μάνος Χατζιδάκις τηλεφωνούσε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, απαγορεύοντας τους να κόβουν τη γλυκιά κατάληξη του τραγουδιού, την ουρά του τέλους του. Με άλλα λόγια πίστευε πως η Αύρα του Παναγόπουλου δεν είναι απ' τα κομμάτια που απλώς γεμίζουν τον ραδιοφωνικό χρόνο. Εκτός λοιπόν απ' την εν λόγω, απόλυτα ντιλανική, μπαλάντα, στο Παρείσακτο Αντικλείδι θ' ακούσετε διασκευές του τραγουδοποιού σε κλασικές blues- rock συνθέσεις και πολλά δικά του κομμάτια, στα οποία εναλλάσσονται οι ηλεκτρικές με τις πιο λιτές ακουστικές ενορχηστρώσεις, ο folk ήχος με τους καλαίσθητους hard- rock πειραματισμούς και η συμπαραδηλωτική ποίηση με την προσωπική του καταδηλωτική στιχουργική.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ
ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ (ΖΩΝΤΑΝΗ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ)
LEGEND
Ομοίως εδώ έχουμε μία χορταστική έκδοση, την πρώτη ζωντανά ηχογραφημένη του Χρήστου Θηβαίου σε διπλό cd. Σύνολο: 33 τραγούδια, τα 30 από τις sold out παραστάσεις του στον Σταυρό του Νότου και τα υπόλοιπα 3 από τη σειρά συναυλιών Ανάμεσα σε δύο πιάνα του διφώνου στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας (εν προκειμένω, στα δύο πιάνα βρίσκονταν ο Τάκης Φαραζής και ο Σταύρος Λάντσιας). Τίποτα ιδιαίτερο κατά την ταπεινή μου άποψη, πέραν ενός πολυαναμενόμενου- έστω live- best του δημοφιλούς τραγουδοποιού με συγκεντρωμένα όλα τα τραγούδια από τη χρυσή εποχή των Συνήθων Υπόπτων, από τους δύο προσωπικούς δίσκους του και από τις συνεργασίες του με τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Βασίλη Δημητρίου, τον Γιώργο Ανδρέου και τα συγκροτήματα Ματ σε 2 Υφέσεις και Occassional Dream. Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της έκδοσης να είναι τελικά τα υπέροχα τραγούδια Με κυνηγάει η θάλασσα και Αν ακούς των δύο αυτών συγκροτημάτων, που οι δίσκοι τους είναι επίσης δυσεύρετοι σήμερα. Κατά τα άλλα, ξανακούμε το Ημερολόγιο, τις Μέρες αδέσποτες, τον Άμλετ της Σελήνης, τον εξελληνισμένο Γορίλα του Brassens, τη Μικρή πατρίδα, την Αγάπη (Πόσο πολύ σ' αγάπησα) κ.α., προσαρμοσμένα στις ικανότητες της δυνατής μπάντας του Θηβαίου. Συμμετέχουν ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιώργος Ανδρέου και η Ιταλίδα Emilia Ottaviano.
IAKOVOS KOLANIAN
plays MIKIS THEODORAKIS
(EPITAPH - ROMANCERO GITANO)
LEGEND CLASSICS
Παρορμητικός και ενθουσιώδης μια ζωή ο Μίκης Θεοδωράκης, σπεύδει να μας ενημερώσει στο ένθετο πως η παρούσα διασκευή του κιθαριστή Ιάκωβου Κολανιάν στον Επιτάφιο του Ρίτσου και στο Romancero Gitano των Lorca/ Ελύτη είναι η πληρέστερη που έχει γίνει ποτέ, ξεπερνώντας ακόμη κι αυτήν του John Williams των αρχών του 1970! Μπορεί και να' ναι έτσι, ο δημιουργός το λέει, Μίκης ειν' αυτός, γιατί να τον αμφισβητήσουμε; Το θέμα είναι όμως πώς πράγματι έχουμε στα χέρια μας ένα εξαιρετικό ηχογράφημα που φανερώνει αφενός την αγάπη και τον σεβασμό του Κολανιάν στα δύο οριακά θεοδωρακικά έργα και αφετέρου τη διάθεση του να παρέμβει εντός τους, αξιοποιώντας την ίδια του την τέχνη και τεχνική, σα να μην τα είχαμε γνωρίσει ποτέ με λαϊκή ορχήστρα. Ειδικά στο Romancero Gitano είχε προηγηθεί η κιθαριστική βερσιόν της Αρλέτας και του Βασίλη Ρακόπουλου με τις προοδευτικές rock πινελιές, εδώ όμως μιλάμε για μιαν απολύτως κλασική προσέγγιση, η οποία ωστόσο ακούγεται ολόδροση και καθόλου συντηρητική. Προσωπικά, θα ήθελα ν' ακούσω ακόμη ένα έργο του Θεοδωράκη διασκευασμένο από τον Ιάκωβο Κολανιάν (πιθανώς τις Μικρές Κυκλάδες ή τους Λιποτάκτες), γεγονός που αποδεικνύει πόσο καλές εντυπώσεις μού άφησε η συγκεκριμένη έκδοση!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ
ΚΙ Η ΚΟΛΟΚΥΘΑ ΕΓΙΝΕ ΠΑΛΙ ΑΜΑΞΑ
(ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ)
LEGEND
Θα είμαι πολύ αυστηρός με τον Γιώργο Σταυριανό και δεν ξέρω αν το αξίζει ένας τραγουδοποιός με τη δική του ιστορία στο λεγόμενο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Κατ' αρχάς, τι τίτλος ειν' αυτός που δόθηκε στα οχτώ καινούργια τραγούδια του και στα τέσσερα οργανικά θέματα; Φοβάμαι πως τόσο ο τίτλος, όσο και το κακόγουστο εξώφυλλο, μόνο στη δημιουργία παραμυθένιου κλίματος δε συναινούν, αγγίζοντας αντιθέτως την αστειότητα. Περνώντας στο περιεχόμενο, τώρα, απ' την προαναφερθείσα εντεχνίλα μοιάζει να πάσχει ο συμπαθής δημιουργός, αναμασώντας όλα τα κλισέ του είδους: ατέρμονος συναισθηματισμός ή, σωστότερα, συναισθηματολαγνεία, πότε αρχοντορεμπέτικες ή ελαφρολαϊκές φόρμες και πότε χαμηλότονες ή αισθαντικές, ούτως ειπείν, καθώς και η λανθασμένη επιλογή του να ερμηνεύσει ο ίδιος δύο από τα καλύτερα πραγματικά τραγούδια του cd. Γιατί αυτό; Ένας συνθέτης που' χει συνεργαστεί με τη Δημητριάδη, τη Βιτάλη, τον Θεοχαρίδη και πολλούς άλλους κορυφαίους τραγουδιστές, δε μπόρεσε κι εδώ να κάνει το ίδιο; Εξυπακούεται πως αναφέρομαι σ' αυτά τα δύο κομμάτια μόνο, μια και στ' άλλα επιστρατεύθηκαν ο Μητσιάς, ο Θαλασσινός και οι νεαρές Ντίνα Γιακουμάκου (άψογη στα Φώτα Πορείας) και Σοφία Αβραμίδου. Ίσως μια πιο προσεγμένη παραγωγή σε όλα τα επίπεδα να αναδείκνυε περισσότερο τη νέα εργασία του Γιώργου Σταυριανού.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ Ι

PLAYGROUND NOISE

PLAYGROUND NOISE

INNER- EAR

Χαρακτηριστικό δείγμα ενδεχόμενου μιμητισμού, που δεν ενοχλεί καθόλου όμως, αφού συμβαίνει μέσα στο πλαίσιο της παγκοσμιότητας της rock μουσικής. Με λίγα λόγια, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου κι αν βρεθεί κανείς, θα συναντήσει δουλειές σαν κι αυτή, όπου πέντε νέοι άνθρωποι, εν προκειμένω από την Πάτρα, αποτίουν φόρο τιμής στα ινδάλματα τους από τον χώρο του πάλαι πότε new wave και του σύγχρονου post- rock. Έχω την αίσθηση πάντως πως οι αγγλικοί στίχοι των Playground Noise είναι ιδιαίτερα προσεγμένοι σε σχέση με των υπόλοιπων συμπατριωτών τους καλλιτεχνών, αγγίζοντας το επίπεδο της ποίησης, χρησιμοποιώντας απ' τη μια θρησκευτικές αλληγορίες και φτάνοντας απ' την άλλη μέχρι το μεδούλι των πιο πολύπλοκων ανθρώπινων σχέσεων. Το κομμάτι The divers είναι μια από τις πιο δυνατές στιγμές του cd!

ΜΠΑΜΠΗΣ ΣΤΟΚΑΣ
ΒΟΛΤΑ
7
Τα δεκαέξι καινούργια τραγούδια του Μπάμπη Στόκα σε μουσική και στίχους δικούς του. Σε δύο κομμάτια μουσική έγραψε ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, σε ένα ο Κώστας Λειβαδάς και σε ακόμη ένα ο Γιάννης Κωνσταντινίδης. Στίχους επίσης έδωσαν στον τραγουδοποιό ο Μάνος Ελευθερίου, η Αγαθή Δημητρούκα, ο Ισαάκ Σούσης και ο Αλέξανδρος Στεφόπουλος, ενώ στο ομότιτλο του cd τραγούδι η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου απαγγέλλει ένα δικό της κείμενο. Δεν είναι μομφή να πούμε ότι ο Στόκας χωρίς να πρωτοτυπεί συνεχίζει να κάνει καλά αυτό που ξέρει εδώ και χρόνια: αξιοπρεπείς, σε όλα τα επίπεδα, rock μπαλάντες με τη σκιά των Πυξ Λαξ ευδιάκριτη έξω απ' το δωμάτιο του στούντιο και πάνω απ' την κονσόλα του ήχου. Αν σε κάτι ξεχωρίζει, βέβαια, το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι για την πρόθεση του δημιουργού να μας φανερώσει ξανά την αγάπη του στο λαϊκό τραγούδι, κοινώς έτσι εξηγούνται το μπουζούκι, ο τζουράς και το κλαρίνο που συχνά παρεμβάλονται μέσα σε αμιγώς ηλεκτρικές συνθέσεις. Πολύ πετυχημένο το artwork με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Στόκα, λες κι έχουμε στα χέρια μας κάποια συλλεκτική έκδοση του...Roy Buchanan!
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝΤΖΗΣ
ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
STUDIO PAZL
Στη Θεσ/νίκη που βρέθηκα πρόσφατα μού μίλησαν με πολύ καλά λόγια για το ντεμπούτο άλμπουμ του Βαγγέλη Καζαντζή (απλή συνωνυμία με τον συνθέτη Γιώργο Καζαντζή). Ακούγοντας το, όμως, μοιραία μού γεννήθηκαν οι σκέψεις περί παρθενογένεσης στην τέχνη, μιμητισμού και επανάληψης. Εξυπακούεται πως ο νέος τραγουδοποιός διαθέτει και αισθητική και ταλέντο. Ως φαίνεται, όμως, έχει πολύ δρόμο ακόμα για ν' αποβάλλει- αν το επιθυμεί φυσικά- τις επιρροές του από τον Σωκράτη Μάλαμα και κυρίως τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, όχι μόνο στις μουσικές αρμονίες που χρησιμοποιεί και στον τρόπο που ερμηνεύει, αλλά και στη στιχουργία του, η οποία είναι μεν ποιητική, εξαντλείται δε σε μια γνώριμη μυθολογία αρχαϊκού- βουκολικού τύπου (Στου Κάλχα τα καλέσματα..., Στου Ήφαιστου τ' αμόνι..., Στου Ελικώνα τις κορφές... κλπ.) Σε όλα τα τραγούδια στίχους έγραψε ο Γιώργος Γκώνιας. Συμμετέχουν ο Ψαραντώνης, ο Απόστολος Ρίζος και η Μαρίνα Δακανάλη. Εξαιρετικό το ένθετο με τις ζωγραφιές της Δήμητρας Ψυχογυιού.

ΠΑΝΙΒΑΡ NON - STOP

29 ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΛΑΪΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

LEGEND

Αφόρητο! Θέλετε τίτλους; Να' χαν οι καρδιές αμπάρες, Το τσιφτετέλι του Μπουρνέλη, Τα ραδίκια, Έλα στον παππού, καταλάβατε νομίζω...Θέλετε και καλλιτέχνες; Από τον cult Σπύρο Ζαγοραίο και τη μεγάλη Πόλυ Πάνου μέχρι τον Βασίλη Τερλέγκα και τον Τάσο Μπουγά. Το τραγούδι Η μπαρόβια που κλείνει την ανεκδιήγητη αυτή σκυλο- λαϊκο- pop σαλάτα είναι όλα τα λεφτά, με την ερμηνεύτρια Τάνια Ελληναίου να μονολογεί δραματικά: Αν είμαι κάθε βράδυ μεσ' στα μπαρ/ το παρελθόν με καταδίκασε ισόβια/ σταμπάρισαν την κάρτα μου γι' αυτό/ και την ταυτότητα που γράφει Η μπαρόβια...

NORMA THE BAND

ΒΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΑ

RAMA RECORDS

Δέκα τραγούδια που υπογράφουν μουσικά οι Norma ως κουιντέτο και στιχουργικά ο Θοδωρής Τσιρώνης, κιθαρίστας του γκρουπ. Παρωχημένοι στίχοι κι ακόμη περισσότερο παρωχημένες rock συνθέσεις με πομπώδεις εισαγωγές που οδηγούν σ' ένα ανελέητο βαράτε βιολιτζήδες, συγκεκριμένα κιθαρίστες, μπασίστες και ντραμίστες! Δυστυχώς, νομίζω πως τούτοι οι νέοι έχουν φανερό πρόβλημα με την αισθητική τους κατεύθυνση.