σήμερα-είναι-μια-πολύ-άσχημη-μέρα

Μόλις υπέβαλλα στη LIFO την παραίτηση μου. Αιτία ήταν η επιστολή του Άρη Αλεξάνδρου προς τον Μιχάλη Γρηγορίου από τα 1977. Μου την παραχώρησε χθες ο Γρηγορίου κατά τη διάρκεια της ραδιοφωνικής εκπομπής μας. Τον ρώτησα γύρω στις 10 φορές αν την έχει δώσει και κάπου αλλού, ώστε να μην έκανα αναδημοσίευση στο LIFO.gr, μια και δε λειτουργεί έτσι ένα site με επισκεψιμότητα τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων το μήνα. Με διαβεβαίωσε ο Γρηγορίου πως, πέραν ενός ερευνητικού κέντρου, πουθενά αλλού δεν έχει παραχωρήσει την επιστολή. Ενημερώνω κατ'ευθείαν, μεσ'στη μαύρη νύχτα, τον Τσαγκαρουσιάνο για το ντοκουμέντο που έχουμε στα χέρια μας. ''Συγκλονιστικό'' μου έγραψε, αλλά που νά'ξερε...Που νά'ξερα...Το πρωί αναρτήθηκε το άρθρο στο LIFO.gr με την ''ανέκδοτη'' επιστολή του ποιητή και συγγραφέα προς τον συνθέτη. Αμέσως μου στέλνει μήνυμα ο φίλος ποιητής Σπύρος Αραβανής: Την ίδια επιστολή είχε πρωτοδημοσιεύσει προ 3ετίας το ''Ποιείν'' και στις 10, σήμερα δηλαδή, δύο ώρες πριν αναρτηθεί το κομμάτι στο LIFO.gr, η επιστολή βρισκόταν επίσης αναρτημένη στο site του musicpaper. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και δεν ήξερα με ποιον να τα βάλω. Μάλλον με τον εαυτό μου πρωτίστως. Απ' τη μια ξέρω πόσο καλός άνθρωπος είναι ο Γρηγορίου και πώς ποτέ δεν θά'κανε κάτι σκόπιμα. Απ' την άλλη, ποτέ δεν πρέπει να έχει εμπιστοσύνη κανείς στα λεγόμενα των καλλιτεχνών, καθώς ξεχνάνε, όπως όλοι οι άνθρωποι. Ίσως θα έπρεπε να είμαι, λόγω δουλειάς, περισσότερο ιντερνετάκιας, σαν κάτι άλλους που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει χάμω - by the way, ακόμη κι αν φαίνεται ότι είμαι μονίμως...διαδικτυωμένος, τυχαίνει συχνά να ακούω μουσική ή να διαβάζω ή να γράφω και να μην παρακολουθώ τι παίζει στο διαδίκτυο. Ειδοποίησα αμέσως το LIFO TEAM, λοιπόν, να κατέβει το άρθρο, όπως και έγινε. Έτσι, πριν από λίγη ώρα, αποκλειστικά και μόνο για λόγους ευθυξίας, υπέβαλλα στον Τσαγκαρουσιάνο την παραίτηση μου. Μεγάλη πατάτα και κανείς, όποιος κι αν είναι, δε μπορεί να μαλακίζεται με το δημοφιλέστερο site στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Είμαι έτοιμος να αναλάβω τις ευθύνες μου και δεν έχω καμία διάθεση για drama καταστάσεις και τα τοιαύτα. Η LIFO έχει αξιολογότατους συναδέλφους και σίγουρα δεν θα υποστεί κανένα πλήγμα με την αποχώρηση μου. Ούτε αλλάζει επ' ουδενί λόγω η εκτίμηση μου στα πρόσωπα του Στάθη, του Μιχάλη και των άλλων παιδιών που δουλέψαμε μαζί τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Εγώ, πάντως, δεδομένης και της έλλειψης τηλεοράσεως στο σπίτι μου, θα συνεχίσω να ενημερώνομαι από τη LIFO για την τρέχουσα ειδησεογραφία, όπως και να διαβάζω για τα πολιτιστικά από τους αρθρογράφους της. Σήμερα είναι γενικά μια πολύ άσκημη μέρα...Την ασκήμια της ενέτεινε και ο θάνατος ενός αγαπημένου φίλου και μουσικού, του Βαγγέλη Βέκιου, του Βαγγελάκη μας. Εδώ το άρθρο μου στη μνήμη του με έντονη περιαυτολογία, που - καλώς ή κακώς - δε μπορούσα να αποφύγω: 

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/56156

η-καλή-"ιστορία-ενός-ανθρώπου"-και-η-κακή-ιστορία-μίας-εκδήλωσης

Ο ποιητής Λίνος Ιωαννίδης σήκωσε το ποτήρι του και μας υποδέχθηκε χθες βράδυ στον Ιανό, στην παρουσίαση της δεύτερης ποιητικής συλλογής του Σπύρου Αραβανή με τίτλο Η Ιστορία ενός Ανθρώπου (εκδόσεις Μετρονόμος). Για το βιβλίο έχω μιλήσει εδώ μέσα κι όχι μόνο έχω μιλήσει, αλλά το έχω συμπεριλάβει και στα αγαπημένα μου βιβλία στο προφίλ μου στο blog. Το θεωρώ εξαιρετικό δείγμα αντανακλαστικών ενός νέου και ευαίσθητου ανθρώπου που πατάει γερά στο παρελθόν, αποτίοντας φόρο τιμής στην παλαιά φρουρά των μεγάλων ποιητών μας, χωρίς ευτυχώς ν' αφήνει εκτός την εποχή που βιώνουμε καθημερινά με τα καλά της και τα κακά της.

Από κει και πέρα, ωστόσο, θα είμαι ειλικρινής. Χωρίς καμία διάθεση ν' ακυρώσω όλους τους σημαντικούς ανθρώπους (και ποιος ειμ' εγώ να το κάνω άλλωστε), που τίμησαν τον Αραβανή στην παρουσίαση του έργου του, θα ομολογήσω ότι έπληξα θανάσιμα.

Με κούρασαν εξίσου, τόσο οι ομιλίες των κυρίων Λίνου Ιωαννίδη, Μάνου Ελευθερίου και Ισαάκ Σούση, όσο και τα τραγούδια που απέδωσαν οι κυρίες Ελισάβετ Καρατζώλη και Μαρία Παπαγεωργίου με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη.

Δεν ξέρω, υποθέτω ότι έχω αλλάξει εγώ πολύ τα τελευταία ένα-δυο χρόνια, ώστε πλέον η επαφή μου με ότι ορίζεται ως ελληνικό τραγούδι να είναι αυστηρά επιλεκτική και εμμονική. Σχεδόν ταυτίζομαι με την άποψη εκείνου του απαράδεκτου, του Μιχάλη Χατζηγιάννη, πού 'χε δηλώσει κάποτε και πέσαμε όλοι να τον φάμε πως το έντεχνο έχει πεθάνει.

Ο στιχουργός Μάνος Ελευθερίου με την οικεία άχρωμη φωνή του - δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα σε νωθρές ποιητικές βραδυές να ομιλούν άνθρωποι χωρίς ίχνος στόμφου σε ότι λένε και κυρίως όπως το λένε - άνοιξε το κομμάτι των ομιλιών, ανοίγοντας ταυτόχρονα και την καρδιά του στον νέο ποιητή. Σύντομος, ευθύβολος και προς το τέλος καυστικός.

Αντιθέτως, με ολίγη από στόμφο, χάριν θεατρικότητας, η ερμηνεύτρια και δασκάλα φωνητικής, Ελισάβετ Καρατζώλη, απήγγειλε αμέσως μετά αποσπάσματα από την Ιστορία ενός Ανθρώπου. Και φυσικά τραγούδησε.

Ο Λίνος Ιωαννίδης μάλλον...παραμίλησε. Ωραίο το κείμενο του, φάνηκε πόσο έχει μελετήσει την δομή του ποιητικού λόγου του Αραβανή, αλλά ήθελε λίγο καλύτερο μοντάζ στη σύνθεση αυτού ακριβώς του κειμένου. Έτσι, δεν άκουσα τι είπε ο αμέσως επόμενος ομιλητής, στιχουργός Ισαάκ Σούσης, αφού δεν την πάλευα άλλο και βγήκα στο πεζοδρόμιο της Σταδίου για τσιγάρο. Πάντως, όταν επέστρεψα στη θέση μου, ακόμη μιλούσε ο Σούσης, επομένως και το δικό του κείμενο θα ήθελε λίγο συμμάζεμα.

Αυτόν που απόλαυσα ήταν ο ποιητής Γιάννης Γκούμας. Ένας αριστοκράτης του πνεύματος, ιδιοφυής και με χιούμορ, που καταχειροκροτήθηκε όταν είπε πως δε θα μπορούσε να κατέβει τα σκαλιά του Ιανού δίχως να τον έχουν πάρει μαζί τους τα ποιήματα του Αραβανή.

Λιτός, περιεκτικός και μετρημένος ήταν ο οικοδεσπότης της βραδυάς, ο ποιητής Σπύρος Αραβανής. Ευχαρίστησε τους φίλους και συνεργάτες του, τον εκδότη του, καθώς και όλους όσοι τον τίμησαν με την παρουσία τους. Για μένα δεν υπάρχουν επώνυμοι κι ανώνυμοι - είπε - άρα σας ευχαριστώ όλους που ήρθατε εδώ απόψε. Σωστός!

Και μετά, τραγούδι. Η Μαρία Παπαγεωργίου συνόδευσε, πότε στο πιάνο και στην κιθάρα, και πότε ως δεύτερη φωνή, την Καρατζώλη σε τραγούδια του Νίκου Κυπουργού, του Μίκη Θεοδωράκη, του Nino Rota και του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη.
Μία τεχνικά άψογη ερμηνεύτρια, αλλά εμένα κάτι μου έλειψε, βρε παιδί μου. Μία, έστω λίγο πιο αντισυμβατική νότα, μια ροκιά, ένας λυγμός, ένα τσαλάκωμα τέλος πάντων. Ποιος μιλάει βέβαια για ροκιά; Εγώ που πριν μια πενταετία, στην παρουσίαση του soundtrack της ταινίας μου, πάλι στον Ιανό, έβλεπα και άκουγα ένα τσούρμο εβδομηντάρηδων να παπαρολογούν ασυστόλως. Θυμάμαι τον Κουνάδη να λέει ότι η μόνη τραγουδίστρια της προκοπής που πέρασε ποτέ από το Κύτταρο ήταν η Ρόζα Εσκενάζυ και αμέσως μετά τον Μηλάτο να προσπαθεί να τον βάλει στη θέση του με αναφορές στην Patti Smith και τον Jim Morrison. Τι ψαρωμένος που ήμουν τότε! Σήμερα, δεν υπήρχε περίπτωση, θα άρπαζα το μικρόφωνο, θα έλεγα του Μηλάτου να μείνει και θα διαολόστελνα τους άλλους που θα μού κάναν' την εκδήλωση μου μεταμεσονύχτια κουλτουρο-trash εκπομπή στον τηλεοπτικό 902!

Αυτά που λες, κύριε Αλβέρτο μου, κλωθογύριζαν στο κεφάλι μου χθες βράδυ στον Ιανό, στην παρουσίαση μίας καλής ποιητικής συλλογής - κι αυτό είναι το σημαντικότερο, πέραν του πως στήνονται και διεξάγονται οι εκδηλώσεις τους. Διότι, μπορεί να μην κράτησα τίποτα απ' αυτή την εκδήλωση, την Ιστορία ενός Ανθρώπου, όμως, ακόμη δεν την έχω καταχωνιάσει στη βιβλιοθήκη μου, εφόσον συχνά την αναζητώ και την επανεξετάζω. Μεταξύ άλλων, στον Ιανό παρευρέθηκαν ο Δήμος Μούτσης, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιώργος Χρονάς, ο Δημήτρης Λέντζος και ο Φώτης Θαλασσινός. Θες ένα μαρλμποράκι, κύριε Αλβέρτο μου, να πάν' κάτω τα φαρμάκια του σύμπαντος;

τρεις-ιστορίες-ενός-ανθρώπου

Α΄

Πιστεύεις στον Θεό;

τον ρώτησαν κάποτε.

Όσο αυτός σε μένα

απάντησε

και δεν τον ξαναενόχλησε κανείς.

ΚΕΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Είμαστε το τιμωρημένο χώμα του Θεού

ότι περίσσεψε απ' τον ιδρώτα της Εύας

η πληγή στα πλευρά του Αδάμ

και το σάλιο στο δαγκωμένο μήλο.

Είμαστε το σπαταλημένο σπέρμα του Αυνάν

το πηγμένο αίμα του Άβελ

η χαρακιά στην παλάμη του Μωυσή

και ότι δεν έκρυψε το πρωτόπλαστο φύλλο.

Είμαστε το ήτα που λείπει από τον Ενώχ

η σπασμένη σανίδα του Νώε

τα λερωμένα χέρια του Ιακώβ

και το σαράκι που λαχτάρησε το Τίμιο Ξύλο.

ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ - Στον Τάσο Λειβαδίτη

Τα βράδια επισκέπτομαι τους τάφους λησμονημένων ποιητών

και γεμίζω με μελάνι τα ανθοδοχεία τους.

Ανανεώνω με κραγιόν

τα χαμόγελα των νεκρών παλιάτσων

και κάνω συντροφιά στα εικονοστάσια των δρόμων.

Αφουγκράζομαι τις λαμαρίνες στα παλιά ναυπηγεία,

διορθώνω τα ορθογραφικά λάθη στα χαρτόνια των ζητιάνων,

κουρδίζω τις καμπάνες στις ερειπωμένες εκκλησίες,

τακτοποιώ τις καρέκλες στα σπίτια των αυτοχείρων

χαϊδεύω τα μαλλιά των γριών γυναικών.

Ύστερα, το χάραμα, γυρίζω σπίτι

πιο μόνος

και από τις μέρες του Φεβρουαρίου

που δεν χώρεσαν στο ημερολόγιο

και ξεπλένω στο νιπτήρα

όλη τη μοναξιά από τα χέρια μου.

* η δεύτερη ποιητική συλλογή του Σπύρου Αραβανή τιτλοφορείται Η Ιστορία ενός Ανθρώπου και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Τα ποιήματα που έφτιαξαν το post, μέσα από το βιβλίο, είναι ενδεικτικά της βαθιάς σκέψης του ποιητή σε μια εποχή - για να δανειστώ τον λόγο ενός άλλου φίλου ποιητή - πού 'χει πιστέψει πως περιττή είναι η σκέψη.Προσωπικά μού πάει πολύ η ποίηση του Αραβανή και ήδη το βιβλίο του, από τότε που έφτασε στα χέρια μου, κοντεύει να γίνει κάτι σαν ατομικό μου ευαγγέλιο. Χωρίς άλλα λόγια, θα σας συμβούλευα να το προμηθευτείτε. Αξίζει πραγματικά! Αρκεί ένα τηλεφώνημα στο 210-9703932 ή ένα κλικ στην ιστοσελίδα www.metronomos.gr