έφυγε-η-φωνή-των-Aphrodite's-Child-κι-ένας-διεθνής-Έλληνας

Η φωτογραφία είναι από τις 17 Ιουνίου του 2009, τότε που είχα συναντήσει τον Ντέμη Ρούσσο στο ''Ιντερκοντινένταλ'' για μία συνέντευξη για το περιοδικό ΠΟΠ+ΡΟΚ, που τελικά δημοσιεύθηκε κουτσουρεμένη αρκετούς μήνες μετά. Σήμερα ενημερώθηκα για τη δυσάρεστη είδηση του θανάτου του στο νοσοκομείο ''Υγεία'' σε ηλικία 69 ετών. Σπουδαίος, μοναδικός, με τεράστια διεθνή καριέρα! Στη μνήμη του ανασύρω αυτή τη συνέντευξη - υπάρχει επίσης αναρτημένη στα Άσματα και Μιάσματα - και την αναδημοσιεύω στο LIFO.gr μαζί με μερικές ανέκδοτες φωτογραφίες του συνεργάτη μου, οπερατέρ Δημήτρη Θεοδωρόπουλου. Τη διαβάζετε εδώ:

http://www.lifo.gr/team/music/54884

Κι εδώ το κείμενο που είχαμε γράψει με τη Λένα Πλάτωνος για τη ''Βιβλιοθήκη'' της Ελευθεροτυπίας, ακούγοντας το άλμπουμ ''Demis'' του 2009:

 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=118551

primavera-en-salonico

Η παρουσίαση του Μικρού μυστικού της ζωής... της Γεωργίας Βεληβασάκη και του Κώστα Αθυρίδη στη Θεσσαλονίκη έγινε το περασμένο Σάββατο στον Ιανό, όχι της Σταδίου, αλλά της Αριστοτέλους, εν μέσω χρωμάτων, παιδικών φωνών και τραγουδιών.
Η Βεληβασάκη και ο Αθυρίδης στους αντίστοιχους ρόλους της Αφηγήτριας και του Ανθρώπου διασκέδασαν και ταυτόχρονα προβλημάτισαν - λίγο, όχι πολύ - το πλέον συγκινημένο και συγκινητικό κοινό της εκδήλωσης: τα παιδάκια από το Παιδικό Χωριό SOS του Φίλυρου Θεσσαλονίκης!

Πάντως, αυτό δεν ήταν πάνελ, αλλά ο...Μυστικός Δείπνος. Από αριστερά, ο συνθέτης Γιώργος Καζαντζής, ο bosko, ο συγγραφέας- ραδιοφωνικός παραγωγός Τάσος Πλαστήρας και οι δημοσιογράφοι Θανάσης Γωγάδης, Γιάννης Γκροσδάνης, οι οποίοι μίλησαν για την έκδοση του έργου σε βιβλίο-cd. Σε ότι αφορά τη δική μου ομιλία, διάβασα ένα απόσπασμα από το πιο πρόσφατο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, όπου μαζί με τη Λένα...ξαπλώσαμε τη Βεληβασάκη και τον Αθυρίδη:

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=29/04/2011&s=sto-ntivani-toy-diskanalyth&c=vivlio

Υπήρξαν κι άλλοι ομιλητές, που δε χώρεσαν όμως στη φωτογραφία!

Σαν τη ραδιοφωνική παραγωγό και ειδικευμένη στα παιδικά παραμύθια, Πηνελόπη Τομπρή, που τη βλέπετε στα δεξιά δίπλα στους συναδέλφους της από τον 9.58, Θ. Γωγάδη και Γ. Γκροσδάνη. Γενικά, σύσσωμος ο 9.58 στήριξε διά των εκπροσώπων του (έστω και, δυστυχώς, κάποιων τέως εκπροσώπων του) την έκδοση του Μικρού μυστικού της ζωής...
Λίγα λόγια και ευχαριστίες από τους δύο καλλιτέχνες -δημιουργούς του έργου μαζί με κάποια μηνυματάκια που έφτασαν στα χέρια της Γεωργίας και που περιείχαν διαφορετικές παιδικές απόψεις για την ταυτότητα του μικρού μυστικού της ζωής!

Σειρά έχουν οι φίλοι με την ποιότητα και το ήθος που έλεγα και στο προηγούμενο post: οι συνθέτες Γιώργος Καζαντζής και Δημήτρης Μπασλάμ. Δε θα μπορούσε ν' απουσιάζει απ' την παρουσίαση ενός παιδικού βιβλίου-cd ο Μπασλάμ, που μας έχει χαρίσει στο κοντινό παρελθόν τον Γαργαληστή και τον Αγησίλαγο!

Ο Γιάννης Γκροσδάνης, φίλος χρόνων πια, με τον Κώστα Αθυρίδη.

Ο Νεκτάριος Καραντζής, ο συνθέτης της πρόσφατης ομηρικής Οδύσσειας που τραγούδησε η Σαβίνα Γιαννάτου, με τον Μπασλάμ. Καλά που τον συνάντησα τον Νεκτάριο και τον συμβούλευσα να μη σπάζεται από την αρνητική κριτική του Γιώργου Παπαδάκη στην Ελευθεροτυπία, διότι- ως γνωστόν- όταν σε...θάβει ο Παπαδάκης, ο δίσκος σου αυτομάτως πουλάει 200 κομμάτια! Πέρα απ' αυτά όμως τα χαριτωμένα, η Οδύσσεια του Καραντζή είναι μία εξαιρέσιμη μουσική εργασία και ο ίδιος ένας εξαιρέσιμος δημιουργός.

Ένας καφές στη Γαζία, στον πεζόδρομο της Καρόλου Ντηλ, με τον Γιώργο Τσιτιρίδη που δεν παραλείπει να μοιράζει στα πλήθη το καινούργιο τεύχος του screw, αλλά και να πνέει τα μένεα κατά της έξαρσης της ρατσιστικής βίας τελευταία στην Αθήνα.

Ο Παντελής Θεοχαρίδης, που του πήγα το cd του Χρήστου Λεοντή, το οποίο κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα, αφού αυτός ερμηνεύει όλα τα τραγούδια σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μέχρι να ξανάρθει στην Αθήνα ή να του έστελνε το cd ο Θανάσης Συλιβός του Μετρονόμου, μεσ' στα τρεχάματα του, σίγουρα ο Παντελής θα προχωρούσε στον επόμενο δίσκο του!

Στο δρόμο της επιστροφής, ένα πέρασμα από το νεκροταφείο της Θέρμης (το ωραιότερο κοιμητήριο που έχω δει ποτέ), λίγο πιο έξω από τη Θεσσαλονίκη, ήταν επιβεβλημένο. Η Γεωργία άναψε το καντήλι κι εγώ άφησα ένα λουλούδι στη μνήμη του Νίκου Παπάζογλου, του Νίκου μας, που χάσαμε πριν ένα μήνα. Ακόμη πηγαίνει πολύς κόσμος- μας ενημέρωσε η καντηλανάφτρια- και κυρίως νέα παιδιά με λουλούδια και χειρόγραφα ποιήματα. Ίσως αυτή η επίσκεψη στην τελευταία κατοικία του Παπάζογλου να ήταν η αιτία που μέχρι τη Λαμία τουλάχιστον ακούσαμε δυο-τρεις φορές τα, κατά Pergolesi, Stabat Mater. Χάρμα ώτων!

night-thoughts-vol.-1

Έβλεπα χθες τέτοιαν ώρα τον Μήτσο και τη Θέκλα να χάνονται μεσ' στη βροχή και προσπαθούσα να βρω από ποια στόφα είναι φτιαγμένοι τέτοιοι άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή με τη μεγάλη κουτάλα της κατσαρόλας και μπόρεσαν να διαφυλάξουν την ακεραιότητα τους. Θα ξαναβρεθούμε σύντομα για μια μεγάλη συνέντευξη με θέμα τον Παύλο Σιδηρόπουλο, αφιερωμένο στον οποίο θα είναι το επόμενο τεύχος της Οδού Πανός. Παρεμπιπτόντως, χθες επίσης κυκλοφόρησε το τεύχος- αφιέρωμα στον Edgar Allan Poe, που ακόμη δεν έχω προμηθευτεί και θέλω πολύ να διαβάσω. Καλά που υπάρχει κι η Βιβλιοθήκη στην Ελευθεροτυπία και δημοσιεύουμε κάνα κείμενο, συνεπώς βγαίνει και κάνα φράγκο, μετά το φιάσκο του plus (τι καινούργιο να ετοιμάζει ο mhulot;) και την αποχώρηση μου από το δίφωνο. Στη Βιβλιοθήκη του περασμένου Σαββάτου ξαναστρώσαμε με τη Λένα το Ντιβάνι του Δισκαναλυτή για να ξαπλώσει ο φίλτατος filtig:
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=19/02/2011&id=252668 κι έπεται και συνέχεια με δίσκους αγαπημένους, ανθρώπων που θέλουν στήριξη, που δε βλέπεις παντού τη φάτσα τους και που δεν μας τους έχουν κάνει κλύσμα, αξίζουν- δεν αξίζουν. Με τη βοήθεια ενός φίλου σερφάρισα για πρώτη φορά σήμερα στα πελάγη του facebook. Συνάντησα την ερμηνεύτρια Ηρώ Σαΐα, που της την πέσανε άγρια για τις τιμές στο Gazarte, στον επόμενο κύκλο παραστάσεων του Σταύρου Ξαρχάκου με χατζιδακικό ρεπερτόριο και με τραγουδιστικό team την ίδια τη Σαΐα, τον Γιάννη Παλαμίδα και τη Μάρθα Φριντζήλα. Κατ' αρχάς, δεν ξέρω αν είναι ίδιες οι τιμές και με τις προηγούμενες παραστάσεις του Ξαρχάκου, αυτές που τραγούδησαν η Πασπαλά, η Μποφίλιου, ο Χαρούλης και άλλοι, φαντάζομαι. Αν ναι, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ν' ακούσει τώρα τα σχολιανά της η Σαΐα, σα να εκπροσωπεί αυτή την ιδιοκτησία του μαγαζιού ή σα να ευθύνεται για τη δομή του προγράμματος και τη διανομή των τραγουδιστών. Οφείλω πάντως να πω ότι δεν μου άρεσε καθόλου που είδα στην αφίσα των συναυλιών τον Γιάννη Παλαμίδα, έναν τραγουδιστή με πορεία τριάντα χρόνων, ως τρίτο όνομα. Θα έπρεπε να τηρηθεί αλφαβητική σειρά στα ονόματα των τραγουδιστών για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, τη στιγμή δε που ο Παλαμίδας θα ερμηνεύσει Μεγάλο Ερωτικό για πρώτη φορά. Μοιραία, πήγα νοερά πολλά χρόνια πίσω, τότε που είχε στηθεί μια συναυλία αμέσως μόλις γύρισε το ντοκιμαντέρ μου για τη Νταντωνάκη βραβευμένο από τη Δράμα. Δεν τον ήξερα και πολύ καλά τον χώρο κι είχα μείνει ενεός, παρακολουθώντας τρεις μεγαλοέντεχνες τραγουδίστριες να έχουν γίνει μπίλιες για το ποιας θα έμπαινε πρώτο το όνομα στην αφίσα. Εσύ είσαι πιο γνωστή έξω, αλλά εμένα ξέρουν πιο πολύ εδώ! φώναζε η μία, ναι, αλλά εγώ έβγαλα τώρα δίσκο και πρέπει να τον παρουσιάσω, απαντούσε η άλλη, οπότε πετάγεται κι η τρίτη και λέει το σουρεαλιστικό Εμένα, παιδιά, βάλτε με τέταρτη να τελειώνει η ιστορία! Κι όμως, δίκιο είχαν κατά βάθος που φώναζαν για τη θέση του ονόματος τους η κάθε μία ξεχωριστά. Σε μια εποχή απόλυτης διάλυσης, μέσα στην υπερβολική προβολή του κενού, του ασήμαντου και του εφήμερου, αν έμεινε κάτι να υπερασπίσουν οι σωστοί καλλιτέχνες, αυτό είναι η αξιοπρέπεια και το κατακτημένο μέγεθος τους. Εν ολίγοις, χίλιες φορές να είσαι Κέρβερος απ' το να βρεθεί κάνας αστοιχείωτος μαγαζάτορας και να σε ρίξει στην αφίσα, αγνοώντας την ιστορία σου που μπορεί να μετράει τρεις και τέσσερις δεκαετίες. Τυχαίο; Δε νομίζω...που λέει κι ο αστείος τύπος στη διαφήμιση. Άκουσα τελευταία πολλούς καινούργιους ελληνικούς δίσκους. Ακόμη ένα διπλό live της Τάνιας Τσανακλίδου λογικής Ώπα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα (μα καλά, δε βαριούνται;), το πολυσυλλεκτικό της Ρίτας Αντωνοπούλου που μου έφερε χασμουρητά, του Μανώλη Αγγελάκη που το βρήκα πιο υποτονικό και πιο dark από την τελευταία δουλειά του, των Abbie Gale που ξετρελάθηκα, του Φοίβου Δεληβοριά που μου άρεσε ιδιαίτερα και που άξιζε η αναμονή του, το Flaneur του Γιώργη Χριστοδούλου που προβλέπεται να χαράξει νέα γραμμή στην εγχώρια ακουστική folk-pop, την ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη εργασία του Κώστα Δημουλέα σε ποίηση Λάγιου και Κοροπούλη και, βέβαια, του Θανάση Παπακωνσταντίνου, για τον οποίο ήδη έγραψα. Ανά τακτά διαστήματα διέκοπτα την ακρόαση όλων αυτών των δίσκων κι έβαζα στο πικ-απ βινύλια, αγορασμένα πρόσφατα απ' το Μοναστηράκι, για νά 'ρθω πάλι στα ίσα μου. Εν τω μεταξύ, η μάνα μου κοντεύει να κλείσει ενάμισι μήνα στο σπίτι μου κι έχουμε αρχίσει ήδη τα...ματς μεταξύ μας. Μάλλον καλό ειν' αυτό! Α να χαθείς, μου είπε προχθές, θα φύγω να πάω σπιτάκι μου και θα πάρω μια Βουλγάρα να με φροντίσει να μην έχω τη γκρίνια σου! Τη διαολόστειλα, με αποκάλεσε παλιομαλάκα, μετά μας πιάσανε νευρικά γέλια και κατέληξα με μια λεκάνη με ζεστό νερό και πράσινο σαπούνι να της πλύνω για μιαν ακόμη φορά τα τραύματα στα πόδια της. Έτσι είμαστε εμείς! Ανέκαθεν μπινελικωνόμασταν και παράλληλα αγαπιόμασταν, ποτέ μου δεν κράτησα ως παιδί θυμό μέσα μου και άσχημους χαρακτηρισμούς για κάποιον άλλο. Χρόνια μετά θ' άκουγα από χείλη τρελογιατρού ότι αυτή είναι μια απ' τις πιο υγιείς αναπτυσσόμενες σχέσεις μεταξύ παιδιών και γονιών. Ας αλλάξω θέμα, μην μας περιλάβει καμιά Μιρέλλα Παπαοικονόμου και μας κάνει σήριαλ βγαλμένο απ' τη ζωή...Ή καλύτερα να κλείσω εδώ, λέγοντας πως την ερχόμενη Κυριακή προς ξημερώματα Δευτέρας, η καρδιά σύσσωμου του ελληνικού κινηματογράφου θα χτυπάει στην τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, λόγω του Λάνθιμου και του Κυνόδοντα του. Την άποψη μου για την ταινία αυτή την έχω διατυπώσει αρκετές φορές εδώ μέσα, μένει τώρα να ευχηθούμε ότι καλύτερο στον νέο Έλληνα σκηνοθέτη που μπορεί να καταφέρει ότι δεν κατάφερε κανένας Υπουργός Πολιτισμού τόσα χρόνια έξω απ' το μαγαζάκι του! Καλή τύχη, λοιπόν, στον Κυνόδοντα και μακάρι το ξημέρωμα της Δευτέρας να είναι χαρούμενο και οσκαρικό για το Ελλάντα που διαγνώστηκε με χρόνια μιζέρια και κατάθλιψη.
kkk
* στη photo του post, πίνακας του Van Gogh

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: FILTIG - "THE WORLD IS YELLOW" (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ)

The world is yellow (Ο κόσμος είναι κίτρινος) υποστηρίζει ο filtig -κατά κόσμον, Θεόφιλος Ιερόπουλος- στο πρώτο προσωπικό του δισκογραφικό project. Είχαν προηγηθεί τα ξεχωριστά Χρώματα μαζί με την αδερφή του, Εύα Ιεροπούλου, ενόσω εκείνος μοίραζε ήδη τον χρόνο του μεταξύ Θεσσαλονίκης, Λονδίνου και Βερολίνου. Film poetry, blue eyes, teddy bears, music, anarchism, η Maya Deren, ο Μάνος Χατζιδάκις, αλλά και μια ακαδημαϊκή καριέρα στη βρετανική πρωτεύουσα αποτελούν τις αισθητικές επιλογές και τις κύριες δραστηριότητες αυτού του προικισμένου Έλληνα του εξωτερικού, το έργο του οποίου, μας ανάγκασε με τη Λένα Πλάτωνος να ξανανοίξουμε μετά από αρκετά καιρό το Ντιβάνι του Δισκαναλυτή ώστε να τον εξετάσουμε. Για να είναι κανείς μουσικός- ποιητής, δεν χρειάζονται πάντα οι στίχοι. Αρκούν οι προθέσεις, η ίδια η δουλειά του και φυσικά το αποτέλεσμα αυτής. Πόσω μάλλον όταν απευθύνεται στα παιδιά, προτάσσοντας τον λυρισμό και το συναίσθημα ενάντια στην α λα video-game εικονική πραγματικότητα και την ψυχρότητα. Διότι ο filtig δεν είναι απλά συνθέτης. Ζωγραφίζει τον κόσμο κίτρινο για τα παιδιά, για τους μεγάλους και για τον εαυτό του σαν γνήσιος ιμπρεσιονιστής καλλιτέχνης. Σκαρώνει μελωδίες και παίζει με τους ηλεκτρονικούς ήχους σαν άξιος επίγονος των Tuxedo Moon, του Pascal Comelade και του Yann Tiersen. Και στο τέλος, μας εισάγει στη δυσκολία της ενηλικίωσης, απλώνοντας το χέρι του σε μιαν ανορθόδοξη προκλητική ελευθερία, στην αυθεντική και ηδονική κλίση για αναρχία. Rise and shine
Intro απόλυτα ηρεμιστικό, παρ' όλο τον κρυπτοζεϊμπέκικο ρυθμό του. Η ενορχήστρωση χτίζεται αθροιστικά με τα electronics και τις μαρίμπες, για να κορυφωθεί τελικά με τον θερμό ήχο του βιολιού. Σαν ιμπρεσιονιστική εικόνα ενός τοπίου, που από τη μια μεριά του βλέπεις θάλασσα κι από την άλλη πάρκο, και σαν μια κυριακάτικη βόλτα ακούγεται αυτό το κομμάτι!
Winky
Από τη θάλασσα και το πάρκο, θα μπορούσαμε να μεταφερθούμε σε μια διαπλανητική εξερεύνηση σε lounge τόνους. Συγκριτικά με το εναρκτήριο κομμάτι, εδώ δεν συναντάμε μελωδικά σχήματα, αλλά κυριαρχεί το ρυθμικό στοιχείο. Ακριβώς σαν την έλλειψη βαρύτητας στο διάστημα.
Dazzled duck
Η electro – pop ατμόσφαιρα μας καλεί στην παιχνιδιάρικη φάρμα των πτηνών, γεμάτη από πάπιες, χήνες και μικρά κοτοπουλάκια. Ο ρυθμός και η μελωδία του κομματιού διέπονται από μιαν αφαιρετική παιδικότητα, η οποία εικαστικά μας παρέπεμψε στον Πάουλ Κλέε. Yellow tunic
Από τις κορυφαίες συνθέσεις του δίσκου! Οι νεράιδες χορεύουν ένα valse oublie στον ουρανό με τα σύννεφα! Κυριαρχεί συγκινητικότατος αρμονικός ιστός σε επαναληπτικότητα με κάποιες εξάρσεις.
Grompo
Μια παρέλαση ηλεκτρονικών παιχνιδιών με πολυποίκιλο ρυθμικό χαρακτήρα, πλούσιο σε ηχητικά εφέ και με μια κάπως ανατρεπτική διάθεση, αφού στο τέλος, αμέσως μετά το γέλιο ενός βρέφους, τριγωνάκια σβήνουν αργά μέσα σε μια υποχθόνια ατμόσφαιρα.
Ipple – apple
Ένα ιπτάμενο τραίνο τρέχει με απίστευτη ταχύτητα και όταν προσγειώνεται στις ράγες του, μπαίνουμε μέσα σ’ ένα από τα βαγόνια του, όπου μια μητέρα Γιαπωνέζα νανουρίζει το μωρό της με toy piano! Ευρηματική σύνθεση με dance διάθεση και ποικιλία στη χρήση των ηχητικών μέσων. Kiddie with violin
Ταξιδέψαμε στην κορυφή ενός βουνού και είδαμε ένα παλιό σπίτι, τον ήλιο να πέφτει και απέναντι του ένα παιδί να παίζει βιολί. Συνθετικά, ενώ το κομμάτι έχει μια εισαγωγή διαφορετική, εν συνεχεία αναβλύζει κυριολεκτικά μια μελωδία κλασικού ύφους παιγμένη από βιολί. Θαυμάσια ασύμμετρη μελωδία με μία ευκινησία μέσα στον ηχητικό χώρο. Επίσης, από τις κορυφαίες στιγμές του cd!
Tralaland
Χαριτωμένη σύνθεση, μόνο που θα έπρεπε να λέγεται...Hypnoland, σαν τύπος αγχολυτικού φαρμάκου νέας γενιάς! Ένα επαναλαμβανόμενο μελωδικό σχήμα είναι ο κορμός της, διανθισμένο με electronics και περισσή παιδικότητα!
Starry – eyed
Χωρικοί της Δυτικής Ευρώπης του περασμένου αιώνα χορεύουν ένα ηλεκτρονικό folk valse! Έτσι απλά και όμορφα!
Baby Heaven
Ένα κατ’ εξοχήν παιδικό τραγούδι δίχως λόγια με ένα αινιγματικό ηχητικό εφέ που φεύγει κι επανέρχεται σε τακτά διαστήματα και που κάνει κάπως πιο δυσπρόσιτη ολόκληρη τη σύνθεση. Κατά τον filtig, ο Παράδεισος ενός Μωρού καθώς φαίνεται έχει αλλιώτικα χαρακτηριστικά από τη στερεότυπη «παραδείσια» εικόνα κι αυτό ας εκληφθεί ως πρωτοτυπία.
Lullaby
Η μητρότητα με σάρκα και οστά, μέσα από ένα ηλεκτρονικό νανούρισμα, βασισμένο ουσιαστικά σε πρωτότυπα φωνητικά της Liz Fraser. Μολονότι νανούρισμα, η ταξιδιάρικη διάθεση τού προσδίδει ένα cinematic ύφος.
Grow
Το μεγάλωμα, η ενηλικίωση δηλώνεται με την εγκατάλειψη των ηλεκτρονικών ήχων και την είσοδο στο μπάσο και μια υποτυπώδη έως άναρθρη μελωδική γραμμή. Αρκετά ενδιαφέρον ως κλείσιμο του δίσκου, αν όντως ο filtig θέλησε να περιγράψει ότι λέμε παραπάνω.
Εν κατακλείδι, ο συνθέτης filtig χρησιμοποιεί μια συγκεκριμένη ηχητική ομάδα και μ’ αυτόν τον λιτό τρόπο παρουσιάζει μια αυτοπειθαρχία. Ταυτόχρονα καταφέρνει να ξεπεράσει τον σκόπελο του πλατυάσματος μέσα στον ωκεανό των ηλεκτρονικών ήχων. Ισχυρά όπλα του είναι η μελωδική φλέβα του, η αρμονική του αντίληψη, καθώς και η ρυθμική του πολλαπλότητα. Ένα εξαιρετικό instrumental ηλεκτρονικό έργο!

* το cd The world is yellow του filtig το αγοράζετε από την ηλεκτρονική διεύθυνση www.coorecords.com/coorecords.html ή, αν δεν έχετε paypal, κάνετε τηλεφωνική παραγγελία στο 23310-22525 (ώρες γραφείου).

οι-electric-litany-στο-ντιβάνι-του-δισκαναλυτή-της-λένας-&-του-bosko

Διαβάστε εδώ (http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=174120) το πόρισμα από το Ντιβάνι του Δισκαναλυτή της Λένας Πλάτωνος & του bosko, με εξεταζόμενους ασθενείς τους Electric Litany. Δημοσιεύθηκε στη Βιβλιοθήκη της χθεσινής Ελευθεροτυπίας κι εγώ τό 'χα ξεχάσει τελείως. Το ανακάλυψα, σερφάροντας στο internet. Κι ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά που τραβάνε τα κλιπ τους σε ασπρόμαυρο φιλμ Super16 mm! Τα καλά του εξωτερικού, συνεργασίες με ομοϊδεάτες αντεργκράουντ κινηματογραφιστές- απ' ότι μού 'λεγε ο Αλέξανδρος Μίαρης- κλπ.! Διότι, για πήγαινε εδώ να κάνεις βίντεο- κλιπ σε φιλμ, ούτε με 7.000 ευρώ (το λιγότερο) δεν καθαρίζεις το πεντάλεπτο...

ΚΟΛΛΗΜΑΤΑ!

Τελικά πρέπει να' χω άσχημο κόλλημα με τη Joan Baez! Όλο λέω, όποτε πάω στο Μοναστηράκι, ότι θα ψάξω για καινούργια μουσικά πράγματα κι όλο φεύγω με κάποιο παλιό βινύλιο της! Όπως χθες που μπήκε στη δισκοθήκη μου ακόμη ένα άλμπουμ της, του 1979 αυτή τη φορά. Πρόκειται για το Honest Lullaby, αποτελούμενο από δέκα τραγούδια, μπαλάντες ως επί το πλείστον, με τη φωνή- μέλι της σημαντικής Αμερικανίδας τραγουδοποιού και ερμηνεύτριας. Μεταξύ τους, οι διασκευές στο No Woman, No Cry και στο For all we know, γνωστά από τον Bob Marley και τη Billi Holiday αντίστοιχα. Λατρεμένες ακόμη οι μπαλάντες The song at the end of the movie, Michael και το πιο διάσημο For Sasha.

Κι άμα κάνεις την αρχή, δύσκολο να ξεκολλήσεις απ' την εποχή. Στο ίδιο second- hand δισκοπάζαρο έπεσα πάνω στο διπλό Shadows and Light της Joni Mitchell με μόνο έξι ευρώ και με την αφισέτα του μέσα. Ο πλέον jazz δίσκος της Καναδέζας τραγουδοποιού από ζωντανή ηχογράφηση με τη συμβολή του Jaco Pastorius στο μπάσο και του Pat Metheny στην κιθάρα. Οργανικό και ερμηνευτικό αριστούργημα! Από το εμβληματικό Woodstock, στο οποίο παρεμπιπτόντως η Mitchell δεν εμφανίστηκε, μέχρι τα αγαπημένα Black Crow, Coyote και Hejira, όλα σε απρόσμενες jazz αυτοσχεδιαστικές εκτελέσεις.

Στην επιστροφή, πέσαμε πάνω σε φιλμ του Σκούρα (!), πεταμένα στα σκουπίδια. Εκτός αυτών όμως, εδώ ο gazoza και ο bl δεν χαζεύουν κάποια ντοκουμέντα- αρχεία του κράτους, αλλά τον κώλο μιας νεαράς που πιθανώς κινηματογραφούσε ο γκόμενος της στις καλοκαιρινές διακοπές τους. Κοίτα να δεις πού ξοδεύουν το πανάκριβο φιλμ οι άσχετοι άνθρωποι!
Το ήσυχο Εξαρχειώτικο cafe, στη συνέχεια, ήταν ο πιο κατάλληλος χώρος για να ξεφυλλίσω τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας και να θυμηθώ τι είχαμε γράψει με τη Λένα για την Ένωση, το τελευταίο cd του Κ. Βήτα:

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=135475

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΚΤΙΡΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ - "ΩΕΜ ΚΑΙ Η ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΑΓΑΠΗ" (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ)

Στο αποψινό Ντιβάνι του Δισκαναλυτή δεν κάθισε κάποιος επιφανής τραγουδοποιός με γνωστή δισκογραφική εταιρεία από πίσω του, αλλά ένας νέος δημιουργός με το χειροποίητο cd του να διανέμεται αποκλειστικά από τα Vinyl Microstores. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Κτίρια τη Νύχτα- κατά κόσμον, Γιώργος Καρπαθάκης- ηχογράφησε τη δουλειά του πριν από μία τετραετία στο αυτοσχέδιο δωμάτιο του, υπεύθυνος για τα ποιητικά κείμενα, τους ηλεκτρονικούς ήχους και τα σχήματα- σύμβολα που επέλεξε να της δώσει. Γνώρισα τη μουσική του σε μια πρόσφατη εμφάνιση του στο κέντρο της Αθήνας, αγόρασα το cd του, το πήγα στη Λένα Πλάτωνος, το ακούσαμε μαζί και συμφωνήσαμε να ασχοληθούμε με την περίπτωση του. Ο ιδιαίτερος στίχος του Κτίρια τη Νύχτα και οι ψυχογενείς φούγκες της μουσικής του που ενσκήπτουν ως επιδημία, κάθε άλλο παρά βλαβερή όμως, αποδεικνύουν πως μέσα στη διαστροφή του αενάως περιμένειν, υπάρχουν ευτυχώς ακόμα δυνάμεις, ικανές να κάνουν την ειδοποιό- που λένε- διαφορά. Τον Κτίρια τη Νύχτα τον βρίσκετε στο www.myspace.com/buildingsatnight ή διαβάζετε τις ιστορίες του, όχι αποκλειστικά μουσικού ενδιαφέροντος, στο διαδικτυακό blog www.buildingsatnight.blogspot.com ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
Ο στίχος που μας εντυπωσίασε και που επικεντρωθήκαμε σ’ αυτόν είναι ο εξής: γιατί είμαι ακόμα πιο βαθιά και περιμένω τη ζωή μου. Δείχνει ένα ον του ασυνείδητου κυρίως, με όλες τις συνέπειες, δηλαδή σκέφτεται και μιλάει πάρα πολύ προσωπικά, με σύμβολα, τα οποία δεν είναι και εύκολο να αποκωδικοποιηθούν. Στο πρώτο πολύ σύντομο κομμάτι (για φωνή και κιθάρα), παρουσιάζει μία πληθωρικότητα συγχορδιών (πριν εκτονωθεί οριστικά μέσα στους ηλεκτρονικούς ήχους). Μας εντυπώθηκε ακόμη το σημείο στο πρώτο κομμάτι, όπου αφού έχει ξεπεράσει το ραδιόφωνο, περιμένει με αγωνία το διαγαλαξιακό ταξίδι μέσα από μία ασπρόμαυρη και όχι έγχρωμη οθόνη. Μουσικά, η Νυχτερινή Αναμονή, ένα σαφές ερωτικό τραγούδι, κυμαίνεται μεταξύ πολύ σκληρών ήχων (όπου απουσιάζει ο λόγος) και πολύ μαλακών (όπου ακούμε τη φωνή του). Η φωνή αυτή περιγράφει με μια γλαφυρή παρομοίωση την εύφορη αγκαλιά του, εύφορη στην κυριολεξία, εφόσον ξαπλωμένος φυτεύει δύο δέντρα ανάμεσα στα χέρια του. Το μπλε κουτί μάλλον συμβολίζει το ασυνείδητο της υπόστασης του, μέσα στο οποίο φυλάσσονται οι χάρτες των μελλοντικών του πράξεων και ακόμη πιο βαθιά η ίδια του η ζωή.
ΚΑΠΝΟΙ
Στιχουργικά, ενοχοποιεί το ερωτικό του αντικείμενο ότι δε στάθηκε επάξια δίπλα του στην ανακάλυψη του εαυτού τους, στην αυτογνωσία τους και πιθανώς στην περαιτέρω γνώση της ζωής. Μιλάει για πολλά δωμάτια, πόρτες που δεν άνοιξαν, υπονόμους, αναμμένα σπίρτα, καπνούς – αυτά είναι τα σύμβολα του. Η μουσική είναι ρυθμική, υπερβολικά αγχώδης, υπερκινητική, φαινομενικά ψυχρή συναισθηματικά παρ’ όλο το άγχος που διακρίναμε. Στο τέλος, γίνεται μια απροσδόκητη αποσυμπίεση αφού ακολουθούν μερικά ακόρντα κιθάρας και φυσικοί ήχοι, με αποκορύφωμα τη χρήση του toy piano. ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΄94
Στο τραγούδι αυτό, ο δημιουργός παρουσιάζει μια συναισθηματική απάθεια. Ενώ τα συναισθήματα που περιγράφει είναι διακαή, ο τρόπος που τα διαχειρίζεται μουσικά είναι α – συναισθηματικός, π.χ. λέει να θυμηθώ να κάψω τα χέρια μου πάλι, το τελευταίο καταφύγιο του. Μουσικά, μοιάζει να χάνεται μέσα σε πολλές συγχορδίες και πάλι, δηλαδή δε μπορεί να αντιμετωπίσει με οικονομία το υλικό του κι αυτό ειν’ ένα πρόβλημα. Ο τρόπος, ακόμη, που παίζει κιθάρα είναι μονότονος, ηθελημένα άραγε; Ακόμη ένα στοιχείο, λοιπόν, της συναισθηματικής του απάθειας που λέγαμε.
ΟΙ ΑΠΟΒΑΙΝΟΝΤΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Πρόκειται για το καλύτερο μέχρι τώρα κομμάτι. Μουσικά, αναπτύσσεται μέσω ενός μακρόσυρτου αντεργκράουντ λικνιστικού ύφους, όπου εν αντιθέσει με τα προηγούμενα κομμάτια εδώ βρίσκεται σε εσωτερική ηρεμία και ως εκ τούτου χειρίζεται με οικονομία τα τεχνικά και εκφραστικά του μέσα. Στιχουργικά, επίσης, επιτυχημένο με κορυφαία στιγμή το δίστιχο είμαι μια χώρα από ερωτευμένα παιδιά που λαθρεπιβαίνουν σε όσα θέλησες να ζήσεις.
ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ
Ξαφνικά χρησιμοποιεί πολλά πνευστά, θέλοντας να δώσει μιαν επική διάσταση στο στιχούργημα του, κοινωνικά αντιδραστικό στο πρώτο μέρος και ερωτικό στο δεύτερο. Στο Επιστρέφοντας, βέβαια, η ενορχήστρωση αλλάζει με διάφορους ήχους, αλλά το αποτέλεσμα είναι ατονάλ και εγκεφαλικό, συμπορευόμενο με την ερμηνεία του.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΥΡΙΖΟΥΝ
Αρκετά καλό ως σύνθεση και ως στιχούργημα. Το συναίσθημα του εδώ φανερώνεται μέσα από τις αναφορές σε μια δύσκολη σχέση, όπου επισημαίνει την αδυναμία του να εκφραστεί ώσπου το ερωτικό αντικείμενο του λάβει το μήνυμα του.
ΕΝΑ ΟΧΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΓΟΝΙ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΟΜΟΥΝ
Μας εντυπωσίασε με πόση νηφαλιότητα δίνει εφιαλτικές εικόνες για την οικολογική μόλυνση, αλλά και για τον εσωτερικό του κόσμο. Βέβαια, καταλήγοντας σε μια ηλεκτρική – ηλεκτρονική καταιγίδα με κιθάρα, μπάσο και noise που μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Η ψυχολογική θολότητα του δημιουργού στο ζενίθ της!
Η ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΑΓΑΠΗ
Στιχουργικά, έχουμε ένα masterpiece μαύρης ποίησης. Μουσικά, επιδίδεται σ’ έναν αγώνα δρόμου μεταξύ τονικής και ατονικής μουσικής, χωρίς ξεκάθαρη ενορχηστρωτική άποψη. Το μόνο σαφές είναι ότι μετά τον μεγάλο επίλογο, κλείνει μια πόρτα κι αρχίζει ο δεύτερος επίλογος, θα λέγαμε, με τον ίδιο να ψιθυρίζει και την κιθάρα ν’ ακούγεται από το μέσα δωμάτιο.
ΤΟ ΑΧΡΟΝΟ ΣΤΕΝΟ
Πολύ θλιμμένο κλείσιμο με τη φωνή να κομπιάζει στο επανειλημμένο μου λείπεις και μια συχνότητα να κόβεται απότομα. Αναφέρεται στην παραμονή σε κάποιο νοσοκομείο...Η μουσική με τους ηλεκτρονικούς ήχους προσπαθεί να επενδύσει τους στίχους. Συνοπτικά, το πόρισμα της παρούσης δισκανάλυσης μιλάει για έναν τραγουδοποιό, προικισμένο περισσότερο στον στίχο και λιγότερο στη μουσική, με εμφανή σύγχυση και εσωτερικές συγκρούσεις. Ομολογουμένως, ο Κτίρια τη Νύχτα δεν ομοιάζει με κανέναν του χώρου του, της ανεξάρτητης δηλαδή τραγουδοποιίας και γι’ αυτό και μόνο η συγκεκριμένη εργασία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής!

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΛΑΧΟΥΤΗΣ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Με αφορμή την κυκλοφορία της σειράς Η ιστορία του λαϊκού τραγουδιού σε βιβλίο και dvd με το περιοδικό Τηλέραμα, ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής Κώστας Μπαλαχούτης θα βρίσκεται στο στούντιο, καλεσμένος της σημερινής εκπομπής μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά (www.kanaliena.gr) στους 90,4. Για μία ώρα, από τις 17.00 έως τις 18.00 το απόγευμα, θα μιλήσουμε για την έκδοση και θα σας παίξουμε παλιά λαϊκά τραγούδια του Καζαντζίδη, του Βαμβακάρη, του Άκη Πάνου κ.α. Τις επιλογές των τραγουδιών ειδικά για σήμερα ανέλαβε ο ειδήμων Μπαλαχούτης. Συντονιστείτε!
ΚΚΚ
* κι εδώ (http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=118551) θα βρείτε στη σημερινή Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας το τελευταίο άλμπουμ του Ντέμη Ρούσσου στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή της Λένας Πλάτωνος & του bosko!

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ- "ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ"

Οι τροχιές της Λένας Πλάτωνος και της Τάνιας Τσανακλίδου διασταυρώθηκαν πρώτη φορά το 1972 στη μπουάτ Λήδρα, όταν η πρώτη έπαιζε πιάνο και η δεύτερη τραγουδούσε στην ορχήστρα του Γιάννη Μαρκόπουλου. Σήμερα, 37 χρόνια μετά, η Προσωπογραφία της Τσανακλίδου βρίσκεται στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή της Λένας & του bosko με τα ολοκαίνουργια τραγούδια της σε μουσική των Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, Θοδωρή Οικονόμου, Θέμη Καραμουρατίδη, Αντώνη Ανδρέου και Δημήτρη Μπαρμπαγάλα, στίχους των Ελεάνας Βραχάλη, Γιάννη Μαύρου, Γεράσιμου Ευαγγελάτου, Άκη Δήμου και Σταύρου Σταύρου, καθώς και ένα ρεμίξ του Μιχάλη Δέλτα. Το πόρισμα της παρούσας δισκανάλυσης έχει να κάνει με μία γυναίκα – μοναχική φύσει και θέσει και έναν συμπαθέστατο δίσκο στο πλαίσιο πάντα μιας συμβατικής τραγουδοποιίας.

ΠΑΝΤΑ
Η ηρωίδα έχει μια πολύ αρνητική εμπειρία για τον έρωτα και μάλλον αναλώνεται στα ¾ του στιχουργήματος περιγράφοντας τη. Στο υπόλοιπο ¼ μας φανερώνει το καινούργιο πρόσωπο στη ζωή της, έτοιμο να τη δεχτεί όπως είναι, μονίμως με τα χέρια του ανοιχτά. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα μπαλάντα σε ημιζεϊμπέκικο ρυθμό, όπου το ζεϊμπέκικο υποβόσκει, έτοιμο να υποδαυλίσει και να γκρεμιστεί παράλληλα από το παίξιμο του πιάνου. Μια πολύ λεπτή ισορροπία που με σοφία διατηρείται από την ενορχήστρωση του Τάκη Φαραζή. Η ερμηνεία της Τσανακλίδου χάνει σ’ αυτό το αίσθημα της υγρασίας, ερχόμενη σε ρήξη κάπως με το παίξιμο του Φαραζή.
ΝΥΧΤΩΝΕΙ
Οι στίχοι του Άκη Δήμου αναφέρονται σαφώς σ’ έναν έρωτα μαζοχιστικό (Ματώνει/ αυτός ο έρωτας που όλο δυναμώνει/ και δε μ’ αφήνει από σένα να σωθώ). Πρόκειται για ένα πολύ έξυπνο, ευαίσθητο και πρωτότυπο στιχούργημα. Το πρώτο μέρος του τραγουδιού είναι απλά συμπαθητικό σε αντίθεση με το μεσαίο μέρος, που εξελίσσεται σε ένα ενδιαφέρον ηλεκτρικό ζεϊμπέκικο με ενορχηστρωτική μαεστρία. Η ερμηνεία της Τσανακλίδου σε όλο το τραγούδι είναι φανερά επηρρεασμένη από την παλαιότερη συνεργασία της με τον Μιχάλη Δέλτα και το ύφος της είναι ύφος διαμαρτυρίας, ενώ θα την περιμέναμε περισσότερο ερωτική εντός των συγκεκριμένων στίχων.

ΜΟΝΗ ΜΟΥ
Οι στίχοι της Ελεάνας Βραχάλη μιλούν για μοναξιά, ατολμία στη ζωή, αλλά και την ελπίδα για κάτι καλύτερο, την ίδια την ομορφιά. Η μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου κινείται σ’ ένα παθιασμένο μινόρε χασάπικο με ευέλικτη μελωδική γραμμή και πολύ φροντισμένη ενορχήστρωση. Πολύ καλή και η ερμηνεία της Τσανακλίδου.
ΕΓΩ ΓΙΑ ΔΥΟ
Η ηρωίδα παραλογίζεται από τη μοναξιά της και πλέον ζει με εικονικό ανύπαρκτο σύντροφο. Μουσικά, πρόκειται για ένα ερωτολάγνο (καψούρικο) ζεϊμπέκικο, το οποίο υποτίθεται ότι χορεύει η ηρωίδα για τον Κανένα. Υπερβολικός ο τρόπος ένταξης του μπουζουκιού, που φαίνεται ότι στοχεύει σε κάτι σουξεδιάρικο. Καλός παίκτης ο Καραντίνης, υπερβολικός όμως ο τρόπος που χρησιμοποιήθηκε μεσ’ στο κομμάτι. Αρχίζοντας το τραγούδι, προτού φορτιστεί, η Τσανακλίδου είναι έως και συγκλονιστική. Στο τέλος όμως η ένταση της γίνεται εξίσου υπερβολική.
ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ
Ένα φανταχτερό τραγούδι σε στυλ εμβατήριου με εντυπωσιακούς ηλεκτρονικούς ήχους, οι οποίοι οδηγούν (;) την Τσανακλίδου στη στερεότυπη ερμηνευτική υπερβολή της. Εν αντιθέσει με τους στίχους του Γεράσιμου Ευαγγελάτου που μπορεί να μην χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία, διατυπώνουν όμως τις θέσεις της ηρωίδας για το ότι δεν πρόκειται ποτέ ν’ αλλάξει και να τη δεχτούν οι άλλοι όπως είναι.

ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
Εδώ είναι αρκετά πρωτότυποι οι στίχοι του Ευαγγελάτου, παρ’ ότι αναλώνονται στη γνώριμη μυθολογία αλκοόλ=χορός. Η ηρωίδα τον παροτρύνει να χορέψει σε μια προσπάθεια να απαλύνει το θυμό του, δηλαδή το μαύρο σύννεφο στη σχέση τους. Έξυπνος ο διαχωρισμός απαίτησης – θέλησης, προσταγής – επιθυμίας. Μουσικά, πρόκειται για το πιο σύνθετο και επίσης πιο πρωτότυπο μέχρι τώρα τραγούδι. Πολύ όμορφα ενορχηστρωμένο με το ακορντεόν του Παναγιώτη Τσεβά να αναδεικνύει το κομμάτι, αλλά και κάποια στοιχεία γκαράζ που προκύπτουν από τις ηλεκτρικές κιθάρες και τη δομή της κλασικής ροκ μπάντας. Ερμηνευτικά η Τσανακλίδου δίνει τον καλύτερο εαυτό της. Τη βοηθάει το τραγούδι, μουσικά και στιχουργικά, κι αυτή αντιστοίχως βοηθάει το ίδιο το τραγούδι.

INTRO
Πολύ ωραία ανάσα για όλο το δίσκο ο καλοπαιγμένος αυτοσχεδιασμός στο τρομπόνι από τον Αντώνη Ανδρέου.
ΠΡΟΒΟΛΕΑΣ
Και πάλι το στιχούργημα της μοναξιάς, εδώ από τον Άκη Δήμου, με ποιητική διάθεση χωρίς ιδιαίτερο ειρμό. Ας πούμε ότι η ηρωίδα βρίσκεται στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή και έχει αφεθεί στους συνειρμούς της (φέρτε κι άλλα σκοτάδια/ να χορέψουν για μένα, Σκοτεινό μου φεγγάρι/ ποια χαρά μου’ χουν πάρει κλπ.) Είναι σχεδόν αξιοθαύμαστο το πώς ο Θοδωρής Οικονόμου πιάστηκε από τους στίχους και έφτιαξε ένα τραγούδι με παραληρητική ηχητική δομή, με το τρομπόνι του Αντώνη Ανδρέου και το ακορντεόν του Τσεβά σε πρώτο επίπεδο, καθώς και τη χρήση ροκ μπάντας. Προς το τέλος, βέβαια, το κομμάτι παραδίνεται σε μια ενορχηστρωτική σαλάτα. Ερμηνευτικά, η Τσανακλίδου κερδίζει, αφού αξιοποιεί τις υποκριτικές ικανότητες της στην υπηρεσία του τραγουδιού.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
Κλασική ροκιά α λα Λαυρέντης Μαχαιρίτσας με τους κάπως αντιφατικούς στίχους του Γιάννη Μαύρου, εφόσον αρχίζουν μεν με την άποψη περί αρχής και τέλους κάθε πράγματος, τελειώνουν δε με την αγάπη της ηρωίδας να διαφοροποιείται απ’ όλο αυτό, να μην έχει δηλαδή τέλος. Ερμηνευτικά, η Τσανακλίδου εδώ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο θηλυκός...Βασίλης Παπακωνσταντίνου κι αυτό δεν αποτελεί μομφή σε καμία περίπτωση.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Καταπληκτικός ο Φαραζής σ’ αυτό το κομμάτι, υπηρετώντας τη σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου. Οι στίχοι του Σταύρου Σταύρου διέπονται από ορισμένες μεταφυσικές ανησυχίες, καθώς η ηρωίδα αναζητά τον Παράδεισο, τον οποίο έχασε με την ενηλικίωση της και φοβάται μη και δεν τον βρει μεταθανάτια. Αυτός ο Παράδεισος είναι και μια όψη του έρωτα. Απροσδόκητο το πως η μικρούλα Ανδρομάχη Μπαρμπαγάλα, ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας, τραγουδάει το δικό της μέρος για αρκετή ώρα, δίνοντας μια χαριτωμένη νοσταλγική νότα στο κομμάτι. Χαμηλότονη και ως εκ τούτου υπέροχη η ερμηνεία της Τσανακλίδου.
ΕΞΟΔΟΣ
Πολύ ποιητικίζουσα και νοσταλγική η έξοδος του cd με φράσεις απ’ όλα τα τραγούδια που ακούσαμε. Το theremin μέσα από τους προγραμματισμούς του Δημήτρη Μπαρμπαγάλα εντείνει τη νοσταλγική διάθεση, σα να λυπεί τον ακροατή για το ηχογράφημα που έφτασε στο τέλος του.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (REMIX BY MIKAEL DELTA)
Ο Μιχάλης Δέλτα έδωσε τη χορευτική βερσιόν του τραγουδιού των Λ. Μαχαιρίτσα/ Γ. Μαύρου με τον ήχο του προσωπικού του ηλεκτρονικού σύμπαντος. Η Τσανακλίδου, απολύτως εντός κλίματος.

ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΣΤΗ "ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ" ΤΗΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ"!

Ιστορική μέρα η σημερινή για τη θητεία μου στη μουσική δημοσιογραφία και θα μου επιτρέψετε να δηλώσω τη χαρά μου! Πόσω μάλλον που ένα παιχνίδι, το οποίο ξεκινήσαμε ως μέσο χαλάρωσης με τη Λένα Πλάτωνος, μέσα σε ένα μήνα μετακόμισε απ' αυτό το blog στις σελίδες της Βιβλιοθήκης της Ελευθεροτυπίας!
Δεν θες ν' ακούσουμε κάναν δίσκο και να γράψουμε κριτική για το blog; είχα ρωτήσει τη Λένα κάποιο βράδυ που αμφότεροι δεν ήμασταν και πολύ στα κέφια μας. Το δέχτηκε πρόθυμα! Όταν ξεκίνησε η ακρόαση του cd του Lolek, προσεχτικά, από κομμάτι σε κομμάτι, διαπίστωσα πως η μεγαλύτερη Ελληνίδα συνθέτρια δεν έκανε μια επιφανειακή κριτική ανάλυση, αλλά προσπαθούσε να μπει κανονικά στην ψυχή του δημιουργού! Αυτό είναι! της είπα, όχι Ψυχανάλυση, αλλά Δισκανάλυση! Κι έτσι προέκυψε ο τίτλος Στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή!
Μέρες μετά μου τηλεφώνησε ο οπερατέρ Δημήτρης Θεοδωρόπουλος για να μου πει ότι μια στήλη τέτοιου είδους φιλοξενείται από τη δεκαετία του ΄70 σε αμερικανικά μουσικά περιοδικά εγνωσμένου κύρους! Δε λέμε, φυσικά, ότι θα ταράξουμε τα νερά της μουσικής δημοσιογραφίας, το κέφι μας κάναμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Πολλές φορές μάλιστα μετά την ακρόαση δίσκων που δεν λένε και πολλά πράγματα, νιώσαμε κανονικά ψυχικά...ράκη. Γι' αυτό και στο εξής, αποφασίσαμε Στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή να κάθονται δίσκοι που θα ευχαριστούν πρωτίστως εμάς τους ίδιους, ώστε με τη σειρά τους να ευχαριστούν κι όλους εσάς, τους ενδεχόμενους ακροατές- καταναλωτές τους!

Ευχαριστούμε τον Lolek με το πολύ ενδιαφέρον άλμπουμ του που ήταν η αφορμή!
Ευχαριστούμε τον ποιητή Γιώργο Χρονά, διευθυντή της Βιβλιοθήκης, για τη μεγάλη τιμή που μας έκανε!
Πάνω απ' όλα, ευχαριστώ προσωπικά τη Λένα Πλάτωνος για τη φιλία, την εμπιστοσύνη και τη συνεργασία της!
(Ξανα)διαβάστε από τις σελίδες της Ελευθεροτυπίας πλέον τον Lolek με το άλμπουμ Alone Στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή:
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=87957

* φωτογραφίες Λ. Πλάτωνος & Λ. Πλάτωνος- Lolek: bosko

φωτογραφία bosko: Νίκος Χαλβατζής

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ABBIE GALE- "ABBIE GALE 2"

Τους Abbie Gale αποτελούν η Evira στο τραγούδι, ο Salvatore και ο Pedal στις κιθάρες, τα κίμπορντς και το μπάσο και ο Achilles στα τύμπανα, τα κρουστά και τις λούπες. Ακόμη ένα αγγλόφωνο συγκρότημα της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής που κατάφερε να ξεχωρίσει και να ορθώσει το δικό του ανάστημα. Στο δεύτερο άλμπουμ τους με τον λιτό τίτλο abbie gale 2 συμμετέχει ο Βασιλικός των Raining Pleasure σε ένα κομμάτι. Είναι και το άλμπουμ που βάλαμε στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή και σας παραδίδουμε το ιατρικό ανακοινωθέν:

LIFE AFTER LIFE
Φωτογενές τραγούδι με ωραία ανάπτυξη, αλλά προς το τέλος ειδικά η ενορχήστρωση υπερφορτώνεται, με αποτέλεσμα να γίνεται κάπως χαωτικό. Τριπαριστοί στίχοι που παίζουν με φράσεις – κλειδιά της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως τη μετά θάνατο ζωή που γίνεται ζωή μετά τη ζωή και θάνατος μετά το θάνατο.
LOVESONG
Στιχουργικά είναι παραληρητικό τραγούδι. Περιγράφει τη χαρά του ζευγαριού, δηλαδή τη χαρά της ζωής – γιατί, κακά τα ψέματα, ο έρωτας είναι η ζωή. Διακρίνουμε μία συγγένεια με τους Raining Pleasure, κάτι που διακρίναμε κι απ’ το πρώτο τραγούδι. Δεν οφείλεται στη συμμετοχή του Βασιλικού, ο οποίος πιστεύουμε πως ειν’ ο μόνος που τραγουδάει ολόσωστα αγγλικά, αλλά καθαρά στον ήχο του. Πολύ ωραία τα φωνητικά!
HELIOTROPE PORTRAIT
Ωραιότατο κομμάτι, καμιά πολυλογία, ούτε στο στίχο, ούτε στη μουσική. Μας θύμισε την Elisabeth Fraser και τους Cocteau Twins!

CLOWN
Πολύ στέρεο κομμάτι, με τους στίχους να κινούνται σε ρεαλιστικά πλαίσια με επιχρίσματα τρυφερής ποίησης. Μέχρι στιγμής ο ασθενής δεν κινδυνεύει!
WANTED
Τι ήταν να το πούμε; Η κορύφωση στιχουργικά μας μπερδεύει. Ήλιος ίσον φως και σκιά, ενώ φεγγάρι το ίδιο πάλι. Όπου υπάρχει φως, υπάρχει και σκιά. Πως είναι διαφορετικά αυτά τα τέσσερα, αφού παράγουν και φως και σκοτάδι; Μουσικά μας άρεσε πάρα πολύ. Θα θέλαμε πιο στρογγυλεμένη την ερμηνεία της Evira, κοινώς θα ταίριαζε η φωνή μιας πιο ώριμης γυναίκας.
GONE
Εδώ μουσικά μοιάζει να στερεύει η έμπνευση τους. Είναι μια εύπεπτη ποπ με αδικαιολόγητες επαναλήψεις στο κύριο μοτίβο, χωρίς να αποσκοπούν στον μινιμαλισμό. Αντιθέτως τα λόγια είναι θωπευτικά, πλην του τέλους πάλι, που τα πράγματα συγχέονται, σα να μην ήξεραν πού πρέπει να τελειώσει το στιχουργικό εύρημα.

CONTACT IMPROVISATION
Πολύ διαυγές τραγούδι από μουσική άποψη με την τραγουδίστρια να καταθέτει μέχρι τώρα τον καλύτερο εαυτό της. Εκεί που το κομμάτι απογειώνεται, θα το θέλαμε πιο τολμηρό, ενδεχομένως με την προσθήκη κάποιων οργάνων που θα δημιουργούσαν αντιστοικτικά θέματα. Τόσο τέλεια η μουσική αυτού του τραγουδιού, που τιθασεύει τους στίχους, οι οποίοι από μόνοι τους είχαν την τάση να πλατιάσουν.
OVER THE WALL
Είναι πολύ ωραίο το πρώτο μέρος των στίχων. Γιατί αυτό το συγκρότημα να μη μπορεί να θέσει όρια ποιητικά; Ξεπερνούν τη συμμετρία και την ποιητική – στιχουργική τάξη. Η μουσική πάντως είναι μιας ευαίσθητης κλασικής ρομαντικής ποπ – ροκ μπαλάντας! Εξαιρετική η ενορχήστρωση!
SOMETIMES
Κι εδώ το ίδιο πρόβλημα: η σύγχυση νοημάτων στο στίχο! Η σύνθεση σε σχέση με τα προηγούμενα κομμάτια είναι μέτρια. Τη σώζει όμως μια ωραία αρμονική πτώση προς το τέλος. Μέτρια η ερμηνευτική προσέγγιση από την τραγουδίστρια.

AIR
Γιατί ειδικά στην Ευρώπη υπάρχει φρέσκος αέρας; Εδώ η σύγχιση άρχισε νωρίς – νωρίς. Ποιας οι φόβοι προς το τέλος; Του θηλυκού γενικά κι αόριστα άραγε; Τέτοια ερωτήματα ξεπηδούν από τη στιχουργική ασάφεια του τραγουδιού, να ένα παράδειγμα όσων λέγαμε πριν. Ενώ δηλαδή νομίζαμε ότι πρόκειται για ένα οικολογικό τραγούδι, στο τέλος πήρε ένα θρησκευτικό χαρακτήρα. Μήπως η χρήση της αγγλικής γλώσσας είναι τελικά παγίδα για τους Abbie Gale; Μουσικά είναι όμορφο και για κάποιον που δεν την πολυψάχνει με τον στίχο μπορεί έως και να το χορέψει.

GOODNIGHT
Εδώ μας αποζημιώνουν στιχουργικά. Από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου, μουσικά, στιχουργικά και ερμηνευτικά.
DANKO
Παρ’ ότι το κομμάτι είναι φλύαρο ως σύνθεση και στιχουργικά σε προδιαθέτει για κάτι ερεβώδες, εντούτοις οι τρομπέτες του τέλους μαρτυρούν μια νίκη του φωτός επί του σκότους. Κάτι που είναι και υπέρ του τραγουδιού και υπέρ του δίσκου ολόκληρου, που ούτως ή άλλως ξεκινούσε με ένα φωτεινό τραγούδι.

* κι εδώ οι Abbie Gale διασκευάζουν σε συναυλία τους το Βράδυ της Λένας Πλάτωνος από τα 13 τραγούδια του Καρυωτάκη

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ- "ΜΠΑΛΑΡΙΝΕΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ..."

Αποψινός μας ασθενής ο τέως Πυξ Λαξ τραγουδοποιός Φίλιππος Πλιάτσικας με τον τελευταίο δίσκο του, Μπαλαρίνες Επιτρέπονται..., ένα πολυσυλλεκτικό άλμπουμ από στιχουργική άποψη (Ν. Τσαγκάρη, Ο. Στεργιούδη, Κ. Πλιάτσικα, MC Yinka, Γ. Αγγουριδάκης, Milko- Vic, Ν. Σπηλιωτοπούλου, Μ. Ξυδούς, Ν. Χατζηκαμπάνη, Μ. Δημητρουλάκης). Δώδεκα τραγούδια και δύο οργανικά θέματα στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή.

ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΤΖΕΣΣΙΚΑ
Έναρξη με ένα αδιάφορο μουσικό θέμα διάρκειας ενός λεπτού και σαράντα δευτερολέπτων.
ΕΙΜΑΣΤΕ...
Ενώ ο τίτλος λέει «είμαστε», ο ήρωας στην ουσία αρνείται τον ίδιο του τον εαυτό μέσα από πλήθος νοηματικών αντιπαραθέσεων. Σα να αυτοκαταργείται. Μουσικά, πρόκειται για ένα όμορφο, νευρώδες, γκρουβάτο τραγούδι με πολλά hip hop στοιχεία.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΜΑΛΙΑ
Απευθύνεται σε μία γυναίκα, την Αμαλία, με έντονη ερωτική ζωή που δε βρήκε σ’ αυτήν την ευτυχία. Γενικά δεν την συμπονάει, είναι δηκτικός και μόνο στο τελευταίο δίστιχο της δίνει κουράγιο ότι μπορεί κάποια στιγμή να βρει την ευτυχία στην αγάπη. Μουσικά, μια μονότονη ηλεκτρική μπαλάντα.

ΜΠΑΛΑΡΙΝΕΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ
Εδώ απευθύνεται στο αντικείμενο του πόθου του κι ενώ το απειλεί ότι θα φύγει με πλοία και με τραίνα, διότι δεν αντέχει την ερημιά του, στο τέλος δηλώνει ότι το κουβαλάει μέσα του όπου και να πάει. Πρόκειται για ένα τραγούδι σε ρυθμό ska με συμβατική μελωδική γραμμή.
ΟΣΟ ΠΕΘΑΙΝΩ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΜΑΙ
Εδώ ο ήρωας φόρεσε τα ρούχα του βιβλικού πρώτου φονιά και σκόπευσε το πιο αθώο βλέμμα. Μας σόκαρε κάπου όλο αυτό με κορύφωση τον στίχο «να του στολίσουνε το αίμα». Παρακάτω όμως και συγκεκριμένα με το ρεφρέν που λέει «Όσο πεθαίνω ξαναγεννιέμαι», το στιχούργημα καταρρέει και χάνει τον ειρμό του. Εκτός και αν ο ήρωας με το που σκοτώνει το πιο αθώο βλέμμα, στην ουσία αυτοκτονεί. Who knows? Ένα ακόμη αδιάφορο τραγούδι από μουσική άποψη.
ΕΧΩ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ
Ο ήρωας έχει μια μεγάλη αγάπη πλην όμως του βγήκε λίγο...περπατημένη. Αφενός μεν τη βλέπει με λουλουδένιο στεφάνι στους ουρανούς, αφετέρου την πασάρει με ειρωνεία σε όποιον άλλο τη θέλει. Επίσης ένα συμβατικό και μάλλον αδιάφορο τραγούδι με στοιχεία ska.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΥΧΤΩΝΕΙ
Στο πρώτο κουπλέ το τραγουδάκι αυτό αναφέρεται στο πόσο μοιάζουν μεταξύ τους μετά από χρόνια οι δύο πλευρές ενός ζευγαριού. Μεσολαβεί το άνευ λόγου μουσικά σπινταριστό ρεφρέν που λέει «Καμιά φορά νυχτώνει/ Ποτέ δεν ξημερώνει». Στο δεύτερο κουπλέ επανέρχεται στο slow tempo για να περιγράψει τον εαυτό του σαν ένα ταξιδιάρη τύπο. Το σπινταριστό, όπως είπαμε, ρεφρέν δεν συνάδει ούτε με τους στίχους, αλλά ούτε και με τη μπαλανταδόρικη αρχική εντύπωση.
ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ (συμμετέχει ο MC Yinka)
Απευθύνεται σε έναν οικονομικό μετανάστη, θέμα συχνά επίκαιρο στο ελληνικό τραγούδι. Του δίνει ελπίδα, λέγοντας του να επιστρέψει στην πατρίδα του, όταν όλα θα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Κοινότοπη η συμμετοχή του MC Yinka υπό την έννοια της σύγχρονης τάσης που θέλει το πολιτικό τραγούδι να είναι ραπ. Μουσικά παρ’ όλα αυτά είναι το πιο ενδιαφέρον ως τώρα κομμάτι.
ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΟΥ ΟΙ ΠΥΞΙΔΕΣ
Ένα πολιτικό τραγούδι που θίγει το οικολογικό πρόβλημα της εποχής. Θετικό το ότι χρησιμοποιείται και το χιούμορ ως στιχουργικός κώδικας επικοινωνίας. Το πιο θετικό είναι όμως ότι επιτέλους για πρώτη φορά ακούμε ενορχήστρωση και κατά συνέπεια έχουμε ένα συμπαθητικό κομμάτι.
ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΚΟΥΡΕΛΙ
Η γνώριμη σαδομαζοχιστική ιστορία: «μένεις, δε σε θέλω, φεύγεις, πεθαίνω για σένα, κάνω θυσίες του τύπου κόβω τα μπαρ και τα ξενύχτια» κλπ. κλπ. Μουσικά, μια ρυθμική ηλεκτρική μπαλάντα σε στυλ κάντρι, φανερά επηρεασμένη απ' τον Dylan.
ΑΝ Σ’ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ
Ο Μάνος Ξυδούς μετέφρασε σονέτα του Σαίξπηρ, μα γιατί εμάς μας φάνηκαν σα να ήταν του ίδιου του Πλιάτσικα; Μουσικά, όλη η μελοποίηση βασίζεται σε τρία ακόρντα. Ένα φτωχό από άποψη αρμονιών τραγούδι.

ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ
Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου! Θα μπορούσε να’ χει βγει μέσα από το άλμπουμ «Στίλβη» των Πυξ Λαξ. Ο ήρωας εύχεται καθ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού να ήταν πότε το ένα, πότε το άλλο, με ωραίους στίχους όπως «θα’ θελα να’ μουνα χορδή στου Hendrix την κιθάρα, να’ χα λίγο απ’ το άρωμα του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα», αν και θα περιμέναμε να λέει «απ’ το όραμα» και όχι «απ’ το άρωμα» του Κουβανού επαναστάτη.
ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Πόσο αδιάφορη μελοποίηση στο σονέτο 128 του Σαίξπηρ, να απορείς σχεδόν γιατί ο Πλιάτσικας και ο Ξυδούς καταπιάστηκαν με τον μεγάλο δραματουργό...
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Συμπαθές οργανικό ροκ κομμάτι με εξάρσεις στη δομή του για να κλείσει το άλμπουμ. Το ιατρικό ανακοινωθέν κάνει λόγο για έναν αδύναμο ψυχικά δίσκο με πιο υγιές σημείο του την πάντα ατμοσφαιρική ερμηνεία του δημιουργού του!

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ/ ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΝΑ- "ΜΟΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ"

Εννέα κομμάτια σε στίχους του Θοδωρή Γκόνη και άλλα τρία στο τέλος του Ηλία Κατσούλη έδωσαν την ευκαιρία στον Παντελή Θαλασσινό να φτιάξει ένα ολόκληρο άλμπουμ για τη φωνή της Μελίνας Κανά, την απόλυτη θηλυκή φωνή που ακούγεται αυτή τη στιγμή στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Προτέρημα αναμφισβήτητο το ότι ο Θαλασσινός δεν αναλώθηκε συνθετικά στους συνήθεις λαϊκούς- παραδοσιακούς δρόμους του, αλλά ασχολήθηκε εκτενώς με τη ροκ μπαλάντα, ακόμη και με λατινοαμερικανικές μουσικές φόρμες. Κατόπιν προσεχτικής ακρόασης στο Ντιβάνι του Δισκαναλυτή, το πόρισμα του αποψινού...session μιλάει για μια ερωτευμένη γυναίκα- τη Μελίνα Κανά- ικανή να φτάσει στα άκρα λόγω πάθους και για έναν εσωστρεφή άνδρα- τον Παντελή Θαλασσινό- ικανό να αφηγηθεί μουσικά τις μοναχικές στιγμές του. Αμφότεροι βλέπουν παντού Μόνο Κόκκινο!

Μόνο κόκκινο
Περιγράφει έναν τύπο ασυμβίβαστο με την κοινή λογική, που εκπροσωπεί και εκπροσωπείται δικαίως από το κόκκινο χρώμα. Π.χ. περνάει με κόκκινο, ενώ σταματάει στο πράσινο. Διέπεται από τέτοιο πάθος στα όρια της αιμοβορίας...Μουσικά, σαν ροκ μπαλάντα ξεκομμένη απ’ τους στίχους είναι όμορφη. Ας μας επιτραπεί η κρίση, όμως, ότι δε συναντάμε την προσδοκούμενη ταύτιση με τους στίχους. Πολύ συμπαθής η ερμηνεία της Κανά.
Αφού δεν είμαι κόρη σου
Παρά τον τίτλο και τα δύο πρώτα δίστιχα, το τραγούδι αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ανδρικό. Όλα τα σύμβολα του (μαρμαρένιο αλώνι, μαύρο κεντρί, αρπαγή διά της βίας) εκφράζουν το αρσενικό στοιχείο. Ωραίοι στίχοι, που φανερώνουν άτομο αποφασισμένο για τα πάντα! Η μουσική του Θαλασσινού είναι περιπατητική, θυμίζει δηλαδή βάδισμα και εναρμονίζεται με τους στίχους, σε αντίθεση με το πρώτο κομμάτι.
Δυο τρελοί σ’ ένα καζάνι
Εξαιρετικό τραγούδι! Έχει μια εντελώς πρωτότυπη ματιά με την οποία βλέπει το ζευγάρι: δυο τρελών πια ερωτευμένων, οι οποίοι αφενός είναι εγωιστές και αφετέρου δρουν έξω απ’ τα κοινά μέτρα. Ωραία η σύνθεση του, ωραία και η ενορχήστρωση, με τη γκάιντα να προσδίδει έναν ιδιαίτερο τόνο. Το ντουέτο Θαλασσινού – Κανά περιγράφει ιδανικά το ερωτικό ζευγάρι με μια αποστασιοποίηση από την ιστορία!

Άσ’ τα πράγματα να’ ρθούνε
Εδώ έχουμε το αυτονόητο: ένα ζευγάρι που διανύει δύσκολο δρόμο συναποφασίζει να αφεθεί σε ότι φανερωθεί στο δρόμο του. Επιτυχημένο το στιχούργημα, ειδικά εκεί που λέει «έλεγα συνέχεια όχι κι εννοούσα ναι». Ανάμεσα τους, απ’ ότι καταλαβαίνουμε, πρέπει να υπάρχει ο «κάποιος άλλος», το τρίτο πρόσωπο και εν προκειμένω ο δεύτερος άνδρας. Δημοτικοφανής η σύνθεση του Θαλασσινού, ταιριαστή με τον λόγο του Γκόνη και πλούσια ενορχηστρωμένη.
Ούτε μέση ούτε άκρη
Το ωραιότερο μέχρι τώρα τραγούδι! Αργό ζεϊμπέκικο που περιγράφει έναν πάρα πολύ μεγάλο έρωτα! Εξαιρετικοί οι στίχοι «πράσινα σπαρμένα μάτια πάντα και παντού...» και «λύσσα το φαΐ στ’ αλάτι κι ο σουμιές φονιάς». Η ηρωίδα δε μπορεί να κοιμηθεί απ’ τον ερωτικό νταλγκά και το κρεβάτι της μετατρέπεται σε φονικό βασανιστήριο. Μουσικά, το κομμάτι μας πήγε στα παράλια της Μικράς Ασίας κι ας πρόκειται για ζεϊμπέκικο, όπως είπαμε. Τέτοιου είδους τραγούδια με αυθεντικότητα μπορούν να κάνουν το διαχωρισμό με τα ευτελή καψουροτράγουδα της άλλης όχθης. Πολύ καλή εδώ η Κανά, ενσαρκώνει άψογα την απελπισμένη ερωτικά γυναίκα!
Ένα τσιγάρο ζήτησα
Μέτριο τραγούδι ως σύνθεση, ως στιχούργημα και ως ερμηνεία. Υπέρμετρη η δραματικότητα που προσπαθεί να αποδώσει. Εδώ ο ήρωας παρακαλεί να τον αφήσουν μόνο του να φουμάρει ένα τσιγάρο, μπαϊλντισμένος από τα «ωραία λόγια» και τα πενήντα χρόνια ζωής που μετράει στον πλανήτη. Άραγε πως θα το ερμήνευε η Κανά αντί για τον δημιουργό του;
Αχ, η ζήλια μου
Ένα συνηθισμένο νησιώτικου τύπου τραγούδι στο γνώριμο στυλ του Θαλασσινού, όπου το ερωτικό αντικείμενο ταυτίζεται με τα εσπεριδοειδή της βόρειας Πελοποννήσου...Σχεδόν σουρεαλιστικό, καθώς η Πελοπόννησος κάνει ξαφνικά την εμφάνιση της, σχεδόν άνευ λογικού ειρμού! Όπως δηλώνει κι ο τίτλος, η ιστορία αφορά τη ζηλοτυπία μέσα στο ζευγάρι, όπου και οι δύο πλευρές επιθυμούν την αποκλειστικότητα.
Κάιρο
Η ηρωίδα ονειρεύεται τις Χαμένες Πατρίδες σα να λέμε, μια και εδώ μας μιλάει για το Κάιρο με τρόπο συγκινητικό! Βλέπει ομιλούσες πηγές και κορίτσια που πετούν τα φορέματα τους στα ουράνια. Καθώς το τραγούδι είναι αργόσυρτο, με τη χρήση της λάφτας και της πολίτικης λύρας, σου δημιουργείται η εντύπωση ενός slow motion – πραγματικά πρόκειται για μια πολύ όμορφη σύνθεση απ’ όλους τους συντελεστές της! Το σόλο της λάφτας στην έναρξη του κομματιού θα το θέλαμε περισσότερο, καθώς εν συνεχεία η όμορφη αίσθηση της δυστυχώς υποβιβάζεται.

Αυτό που κόβεις μόνος σου (Αλεπού)
Παράξενο τραγούδι από στιχουργικής άποψης. Ενώ τα πράγματα με τη μουσική είναι πιο απλοϊκά, δημοτικοφανή, οι επίσης δημοτικοφανείς στίχοι εμπεριέχουν μια παραβολή: ότι κόβεις μόνος σου από τον εαυτό σου, δηλαδή όποιο σημάδι της φύσης σου αποχωρίζεσαι, σε δυναμώνει και σε κάνει παλικάρι και βασιλιά! Έτσι, η λαβωμένη απ’ την αγάπη κοπέλα παρομοιάζεται με αλεπού που έκοψε το ένα απ’ τα τέσσερα πόδια της με τα ίδια της τα δόντια! Λίγο...spooky, έτσι όπως παρατίθεται, αλλά σίγουρα ενδιαφέρον, δεδομένου ότι το πόδι που κόπηκε θα μπορούσε να είναι και μία ιδιότητα του χαρακτήρα της στην πραγματικότητα.
Όταν στο θεό μιλώ
Εδώ οι στίχοι του Ηλία Κατσούλη μιλούν για έναν ισχυρό έρωτα ουμανιστικού χαρακτήρα. Φλύαρο θα έλεγε κανείς στη μουσική δομή του, η έντονη χρήση του βιολιού του αφαιρεί τη λειτουργικότητα ή έστω την ατμόσφαιρα της προσευχής. Η Κανά πάντως πείθει απόλυτα ότι προσεύχεται!
Στον πόνο υποταγή
Εδώ ξαφνικά επιστρέφουμε στο ηχητικό κλίμα των δύο πρώτων τραγουδιών του cd και ειδικότερα σε ρυθμούς λατινοαμερικανικούς. Οι στίχοι του Κατσούλη μεταφέρουν όμορφες ποιητικές εικόνες, περιγράφοντας έναν απελπισμένο εξ αποστάσεως έρωτα.
Τα δάκρυα
Πολύτιμοι οι στίχοι του Ηλία Κατσούλη εδώ: «γιατί η χαρά κάνει φτερά κι ο πόνος μένει πόνος». Η χαρά στην περίπτωση του ήρωα που τραγουδάει μόνος του, unplugged με την κιθάρα του, έχει την προοπτική της υπέρβασης σε αντίθεση με τον πόνο του που είναι βουβός και τελματώδης. Πρωτότυπο που το cd κλείνει με ένα υπαρξιακό και όχι ερωτικό τραγούδι. Η ηχογράφηση βγάζει μια ζεστασιά και το μουρμούρισμα στην αρχή από τον Θαλασσινό σου δίνει την εντύπωση ότι τραγουδάει δίπλα σου, σαν οικείο μας πρόσωπο. Συνοπτικά, ένας καλός δίσκος που τιμάει όλους τους δημιουργούς του.