το-greeklish-babylon-του-παύλου-συνοδινού

PAVLOS SYNODINOS

GREEKLISH BABYLON 

ANTART PRODUCTIONS

Δώδεκα καινούργια κομμάτια απαρτίζουν το δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού και ηλεκτρικού κιθαρίστα Παύλου Συνοδινού. Αυτό που αποκομίζει ο ακροατής από το πρώτο κιόλας track είναι η στενή σχέση του δημιουργού με τον λεγόμενο σύγχρονο ήχο, τον οποίο συναντάμε σε καλλιτέχνες και συγκροτήματα του εξωτερικού. Από κει και πέρα, μια και ο ήχος είναι συνήθως το περίβλημα του τραγουδιού και όχι ο πυρήνας του, έχουμε καθαρόαιμες ρυθμικές rock συνθέσεις με στίχους από αξιοπρεπείς έως πολύ καλοί (Ένας μικρός λαός, Νησιά, Φως και ζέστη). Μοναδική υφολογική απόκλιση από το concept παρουσιάζεται με το δημοτικοφανές τραγούδι Άιντε και ξέχασα σε στίχους και ερμηνεία του Γιάννη Χαρούλη, σταθερού συνεργάτη του Συνοδινού τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, υπάρχει ένα κομμάτι που αναδεικνύει τον songwriter δημιουργό σε composer με ικανότητες - χρησιμοποιώ κι εγώ αγγλική ορολογία, εφόσον ο τίτλος του cd είναι Greeklish Babylon: Πρόκειται για το χαμηλότονο, πιανιστικό ως επί το πλείστον, Τα αόρατα δεν φταίνε, με περίτεχνες αρμονίες, λιτή ενορχήστρωση, ιδιαίτερους στίχους και ερμηνεία από τον Συνοδινό. Προσωπικά, μόνο αυτό το κομμάτι μού φτάνει για να μείνω ευχαριστημένος από το όλο ακρόαμα, πόσω μάλλον όταν υπάρχουν και άλλες καλές συνθέσεις σαν το ομότιτλο του δίσκου κομμάτι, κατ' εξοχήν πειραματική απόπειρα με την τρομπέτα του Βαγγέλη Κατσαρέλη, το τσέλο του Μιχάλη Πορφύρη και τα απροσδιόριστα φωνητικά, η μπαλάντα Φως και ζέστη, το οργανικό Zeppelin και το εξόδιο δωδέκατο hidden (από το ένθετο της έκδοσης τουλάχιστον) track, επίσης μπαλάντα και αρκετά ραδιοφωνική μάλιστα. Μέρος της επιτυχίας του άλμπουμ στον ηχητικό - ενορχηστρωτικό τομέα χρεώνεται και ο Γιάννης Παξεβάνης, που επιμελήθηκε την παραγωγή του από κοινού με τον Παύλο Συνοδινό. Πάντως, μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος πως τα περισσότερα ραδιόφωνα θα προτιμήσουν το τραγούδι με τον Γιάννη Χαρούλη και θα αγνοήσουν τις δύο προαναφερθείσες καλύτερες - κατ' εμέ - στιγμές του cd, Τα αόρατα δε φταίνε και το Greeklish Babylon. Το πρώτο άλλωστε διαρκεί σχεδόν έξι λεπτά και το δεύτερο εννέα!

από-αύριο-το-ντοκιμαντέρ-για-την-κατερίνα-γώγου-στο-τριανόν

 Έγινε χθες βράδυ η...αποκαθήλωση της Κατερίνας Γώγου στον ιστορικό Δαναό, παρουσία φίλων αγαπημένων, όπως της Σαβίνας Γιαννάτου, της Σόνιας Θεοδωρίδου, του Παύλου Συνοδινού, του Ιλάν, του Θανάση Συλιβού, του Σπύρου Αραβανή, του Ηρακλή Οικονόμου, της μακιγιέζ Ιωάννας Λυγίζου, αλλά και πολλών αγνώστων μου που άφηναν τον καλό τους λόγο φεύγοντας και ζητώντας μου αφίσες της ταινίας.

Ήταν μεγάλο μάθημα αυτή η μία εβδομάδα στον Δαναό. Πρώτα απ' όλα, αξιώθηκα να φτιάξω μία ταινία που πέτυχε 100% το στόχο της, να βγει δηλαδή σε κανονική διανομή στις αίθουσες και να κινηθεί σε αξιοπρεπέστατα επίπεδα. Εννοώ πως μπορεί να μην έκοψε τρελά εισιτήρια, αλλά δεν είδαμε και το θλιβερό θέαμα της αίθουσας με τρία ή πέντε άτομα μέσα. Ακόμη δεν έχω συνολικό νούμερο, αλλά σίγουρα περισσότεροι από 500 άνθρωποι προσήλθαν μέσα σε εφτά μέρες στον Δαναό για να δουν το ντοκιμαντέρ. Απ' την άλλη, νομίζω ότι απέκτησα εμπειρία στο θέμα ''διανομή στην Ελλάδα'', δηλαδή πόσο ρόλο παίζουν το timing για να βγει μια ταινία και η τιμή του εισιτηρίου. Δεν είναι τυχαίο ότι χθες που το εισιτήριο κόστιζε 5 ευρώ είχαμε 150 άτομα συγκριτικά με τις προηγούμενες μέρες που ο μέσος όρος ανήλθε στα 30 άτομα ημερησίως. Εξαιρούνται η Παρασκευή και το Σάββατο που τα πήγαμε καλά και κόπηκαν σχεδόν 200 εισιτήρια. Σκέφτομαι επίσης ότι δεν πρέπει να με καταβάλλει το γεγονός απόρριψης της ταινίας από τα βραβεία της Ακαδημίας. Ήταν απλά ένα καλό μάθημα με το συμπέρασμα πως δεν πρόκειται ποτέ να ξανακαταθέσω ταινία μου σε διαγωνισμούς, κρατικούς ή μη, ενώ κάποιοι που μάλλον τους χαλάω τη σούπα θέλουν δε θέλουν θα με τρώνε στη μάπα! Και πάλι εξαιρώ τις Νύχτες Πρεμιέρας που αγκάλιασαν τη δουλειά μου και βέβαια το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που καλώς ή κακώς αποτελεί το μοναδικό μεγάλο βήμα για κάθε συνάδελφο ντοκιμαντερίστα. Από τον Δαναό, λοιπόν, κρατάω το τεράστιο πλακάτ και ένα εισιτήριο ως τα πιο συγκινητικά δώρα και ενθύμια μέσα στο χρόνο. Τα συγχαρητήρια από ανθρώπους που έδωσαν τα λεφτά τους μέσα σε καιρό κρίσης και έφυγαν ευχαριστημένοι από το σινεμά. Το ταξίδι της ταινίας συνεχίζεται! Από αύριο, Παρασκευή 15 Μαρτίου, ξεκινάνε οι προβολές της στο Τριανόν της Κοδριγκτώνος. Όπως μού'πε και ο Γιάννης Φελέκης, η δυναμική εκκίνηση έγινε από τον Δαναό, αλλά η συνέχεια μπορεί να είναι εξίσου δυναμική στο Τριανόν, δυο βήματα μόνο από τα Εξάρχεια και το λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Θα παίζεται κάθε Παρακευή (21.45 και 23.00), Σάββατο (23.00) και Τετάρτη (23.00). Τι μή εισιτηρίου: 5 ευρώ για όλες τις προβολές. Από την ερχόμενη εβδομάδα μάλιστα μαζί θα προβάλλεται και το πρώτο μου ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη, ''Φλέρυ - Τρελή του φεγγαριού'': 26 λεπτά η Φλέρυ, διάλειμμα, κι άλλα 67 λεπτά μετά η Γώγου! Σας περιμένω όλους, αυτούς ειδικά που εξακολουθούν να ρωτάνε αν θα συνεχίσει η ταινία στους κινηματογράφους! Συνεχίζουμε λοιπόν με Δόξα και Τιμή! Ακολουθεί η ανάβαση μου στη Θεσσαλονίκη αυτή την Κυριακή και η μία και μοναδική πανηγυρική προβολή του ντοκιμαντέρ στην αίθουσα Παύλος Ζάννας τη Δευτέρα 18 Μαρτίου στις 22.00! Αυτό όμως που περιμένω είναι το ταξίδι μου στο Λουξεμβούργο, τέλη Απριλίου, με τις δύο προβολές του ντοκιμαντέρ στην αίθουσα LUX της πρωτεύουσας του Λουξεμβούργου! Πάμε γερά!   

τα-αόρατα-δεν-φταίνε-του-παύλου-συνοδινού

Καλά τον είχα ''επισημάνει'' τον τραγουδοποιό Παύλο Συνοδινό από το πρώτο του cd. Δεν είχα ''μασήσει'' από τις συμμετοχές ηχηρών ονομάτων - συγκεκριμένα, των συνεργατών του Νατάσσας Μποφίλιου και Γιάννη Χαρούλη -, αλλά από το υλικό του αυτό καθ' αυτό, καθώς και από τον καλόγουστο ηλεκτρικό του ήχο. Χθες βράδυ ο Συνοδινός αναζητώντας με, πέρασε από την οικία της Πλάτωνος και μας άφησε το ολοκαίνουργιο δεύτερο άλμπουμ του. Λέγεται ''Greeklish Babylon'' και βγήκε από την ανεξάρτητη AntArt, με σήμα το μυρμήγκι! Δεν το ακούσαμε ολόκληρο, δεν ξέρω καν αν έχει καλά, μέτρια ή κακά τραγούδια στο σύνολο του, πάντως με ένα από αυτά, το άκρως ατμοσφαιρικό ''Τα αόρατα δεν φταίνε'' κολλήσαμε άσχημα! Η Λένα το χαρακτήρισε εφάμιλλο των τελευταίων εργασιών του Peter Gabriel και ζήτησε να το ακούσουμε τρεις φορές απανωτά! Στο τέλος, ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο της! ''Δεν ξέρεις πόσο χάρηκα'' μου είπε ''που γνώρισα απόψε ένα καλό τραγούδι φτιαγμένο από ένα νέο παιδί''! Μπράβο σου, Παύλο! Καλοτάξιδο!

από-τη-δισκοπαρουσίαση-του-αλέξανδρου-μπελλέ-στον-ιανό

Πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στον Ιανό της Σταδίου η δισκοπαρουσίαση του νέου τραγουδοποιού Αλέξανδρου Μπελλέ, που αποτελεί και την πρώτη εγγραφή - κατά το σύνηθες μεταγραφή - ενός καλλιτέχνη στη νέα δισκογραφική εταιρεία με τον τίτλο Phonograph. Στο πάνελ πρώτος πήρε το λόγο ο παραγωγός Νίκος Μακράκης, διευθυντής της Phonograph και γιος του ιστορικού παραγωγού Γιώργου Μακράκη. Το πιο σημαντικό μέσα σε όλα τα αναμενόμενα που ακούστηκαν, ότι η εταιρεία θα στηρίξει τους νέους Έλληνες μουσικούς που δεν έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ κλπ., κράτησα το ότι η Phonograph θα δραστηριοποιηθεί και με συναυλίες εντός κι εκτός Ελλάδας. Φαντάζομαι ότι γι' αυτό το λόγο δίπλα στον Μακράκη τζούνιορ βρέθηκε και η δραστήρια Κατερίνα Σταματάκη, διευθύντρια της PROSPERO, του γραφείου δηλαδή της Νατάσσας Μποφίλιου και πολλών ακόμη καλλιτεχνών. Από τη Σταματάκη ενημερωθήκαμε ότι η πρώτη παρουσίαση ολόκληρου του άλμπουμ του Μπελλέ, για κοινό και δημ/φους, θα γίνει τις τρεις τελευταίες Πέμπτες του Δεκέμβρη στον Σταυρό του Νότου. Όφειλα ωστόσο να κάνω κι εγώ τρεις ερωτήσεις δημ/φικού ενδιαφέροντος στον παραγωγό Μακράκη. Τον ρώτησα τι θα κάνουν με το ακανθώδες ζήτημα της διανομής, απουσίας πλέον δισκοπωλείων, καθώς και με το θέμα της τιμής του cd. Διότι, άλλο να βρίσκει κανείς το cd στα 12 ευρώ στον Ιανό της Σταδίου, και άλλο στα 17 ευρώ στο Χ δισκοπωλείο της Ξάνθης ή της Ρόδου. Μου απάντησε πως θα το κοιτάξουν το θέμα και θα κάνουν ότι μπορούν καλύτερα. Τρίτος μίλησε ο στιχουργός του άλμπουμ Σαν έρθεις, Κωνσταντίνος Δημαρέσης. Δήλωσε συγκινημένος που η πολύχρονη φιλία τους με τον Αλέξανδρο Μπελλέ οδήγησε στη δημιουργία και τελικά στην έκδοση των κοινών τραγουδιών τους - ο Δημαρέσης υπογράφει τους στίχους σε έξι από τα δέκα κομμάτια του cd. Στη δική του σύντομη ομιλία ο Μπελλές, αφού δήλωσε κατάλληλος μόνο για να τραγουδάει και όχι για να μιλάει μπροστά στο μικρόφωνο, ευχαρίστησε την εταιρεία του και όλους τους καλλιτέχνες που τον εμπιστεύθηκαν - από τον Μιχάλη Νικολούδη μέχρι τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη - ενώ κάλεσε και τους αφανείς συναδέλφους του να στηριχθούν στην εμπιστοσύνη της Phonograph, στηρίζοντας τη παράλληλα με τις δουλειές τους. Ακολούθησαν δύο live τραγούδια από το άλμπουμ, η εναρκτήρια Καταχνιά και το ομότιτλο, το Σαν έρθεις, με την πρόζα της Ελένης Χοζού. Η Χοζού ήταν εκείνη που συνόδευσε στο πιάνο τον Μπελλέ με την κιθάρα του. Ακόμη δεν έχω ακούσει προσεχτικά το δίσκο, σίγουρα όμως αυτό το λίγο που είδα live πριν μερικές ώρες δεν έχει μεγάλη σχέση με τις καθαρόαιμες rock ενορχηστρώσεις του κιθαρίστα Παύλου Συνοδινού. Η κριτική μου, πάντως, θα δημοσιευθεί στην εφημερίδα Η Εποχή της ερχόμενης Κυριακής.   

σύνταγμα-ξημέρωμα-11ης-ιουλίου-2011-review

Η συναυλία ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα και προς στιγμή κινδύνευσε να μην πραγματοποιηθεί καν, αφού υπήρχαν κι άλλα θέματα στη λαϊκή συνέλευση που έπρεπε να συζητηθούν. Απ' όσα μπόρεσα ν' ακούσω, πάντως, η αίσθηση που αποκόμισα ήταν ότι όλη αυτή η κίνηση οδεύει προς το τέλος της ή έστω προς το τέλος του α΄μέρους της και γι' αυτό εξ άλλου δόθηκε από τώρα ένα μεγαλειώδες επαναστατικό ραντεβού στην πλατεία Συντάγματος στις 3 Σεπτεμβρίου. Εδώ που φτάσαμε... σα να λέμε, για να δανειστώ τον τίτλο του τελευταίου άλμπουμ των Αέρα Πατέρα, που άνοιξαν το μουσικό μέρος.
Πνευστά, ηλεκτρισμός και η χαρακτηριστική φιγούρα του leader των Αέρα Πατέρα σηματοδότησαν την εκκίνηση ενός ολοζώντανου πάρτι, όπως αποδείχθηκε, με τη συμμετοχή μάλιστα φίλων τους. Κρατώ την εικόνα του κυρίου με τον μπερέ, ίδιος με πολίτη του Woodstock, ο οποίος επιδόθηκε σ' ένα ροκίζον τσιφτετέλι, λίγο πριν ανέβει - έρθει δηλαδή, διότι που ακριβώς ν' ανέβαινε; - στο αυτοσχέδιο stage ο Δημήτρης Πουλικάκος.

Καθόλου απρόσμενη η σύμπραξη Αέρα Πατέρα - Πουλικάκου, εφόσον έχει ήδη συμβεί δισκογραφικά. Το κομμάτι τους, πάντως, ήταν όλα τα λεφτά, ερωτικού- ας πούμε- περιεχομένου ή για την ακρίβεια απομυθοποίησης του υπερτονισμού του ερωτικού ζητούμενου στη ζωή και την τέχνη.

Εκτός από το σύνθημα Αέρα Πατέρα υπάρχει και το Αέρα Παππού, ακούστηκε σε κάποια φάση απ' τα μεγάφωνα εν είδει προλόγου για το πρόγραμμα του Πουλικάκου που ακολούθησε.

Και τι πρόγραμμα! Σόου κανονικό, απ' αυτά που ξέρει να στήνει ο Πουλικάκος, με τη συμβολή μπάσου, κιθάρας και ντραμς - παρεμπιπτόντως, στα ντραμς βρέθηκε ο Τσίκο, ο οποίος απόψε παίζει με την Πλάτωνος στη Θεσσαλονίκη. Πως θα τα προλάβεις όλα; τον ρώτησα. Δε βαριέσαι, αυτό ήταν διάλειμμα, μου απάντησε ο φίλτατος Τσίκο μετά το τέλος της εμφάνισης του team Πουλικάκου.

Προηγουμένως, όταν είχα ρωτήσει και τον Πουλικάκο αν θα έχει ντραμς, μου μίλησε μόνο για κάτι...ντοματοπιπεριές ως κρουστά. Λίγο μετά θα πέταγε στο κοινό αποξηραμένες μπανάνες και θα έβγαζε απ' το ταγάρι του ολόφρεσκες ντομάτες. Έναρξη με το Γύρω-γύρω στη σκοπιά, τον προ Σαββόπουλου εξελληνισμό στο ντυλανικό All along the watchtower, πού 'χε κάνει ο ίδιος πριν από 42 ολόκληρα χρόνια!

Και για τη συνέχεια, Να φύγει αυτός ο χειμώνας, Φτάνει πια, το διασκευασμένο Υπάρχω του Καζαντζίδη και, φυσικά, κατόπιν απαίτησης του κοινού, το πλέον πολιτικοποιημένο Σκόνη, πέτρες, λάσπη. Χαμός στο ίσωμα με τον Θείο Νώντα σε απίστευτα κέφια στη μία τα ξημερώματα! Τι να έλεγε και ο Λεωνίδας Μπαλάφας που βγήκε στις πέντε και που, όπως με πληροφόρησαν, δεν τον άφηναν να φύγει!

Τρίτοι κατά σειρά βγήκαν οι, σε μένα άγνωστοι, Barbas. Καθόλου άγνωστος, όμως, δεν μου ήταν ο ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης που εμφανίστηκε μαζί τους και επιδόθηκε σε ένα electro-punk ξεσάλωμα!

Ωραία τρέλα κουβαλάει ο τύπος! Ντυμένος με σκοτσέζικη φούστα και πουκάμισο με γραβάτα, ερμήνευσε από Iggy & The Stooges μέχρι Prodigy, προξενώντας τις πιο θερμές αντιδράσεις ενός, στην πλειοψηφία του, freak κοινού!

Πολύ καλή παρουσία και αυτή του πληκτρά των Barbas, ο οποίος έπαιξε και τραγούδησε μία μακροσκελή προγκρεσιβοροκάδικη σύνθεση. Κρίμα να μην έχω συγκρατήσει τα ονόματα των μελών της μπάντας.

Η συμμετοχή του Φοίβου Δεληβοριά ήταν από τις πλέον αναμενόμενες στη χθεσινοβραδυνή συναυλία. Μόνος, με μία κιθάρα, ξεκίνησε το δικό του πρόγραμμα με τον Καθρέφτη, μακράν το καλύτερο τραγούδι του και ένα από τα καλύτερα γενικώς της ελληνικής σκηνής των τελευταίων χρόνων. Ο Καθρέφτης, για την ακρίβεια, δεν είναι τραγούδι, αλλά το επώδυνο πόρισμα από τη συνάντηση του τραγουδοποιού με τον ψυχολόγο-ψυχαναλυτή του.

Εκτίμησα δεόντως το ότι ο Φοίβος δεν έπαιξε καινούργια τραγούδια στο πλαίσιο- ας πούμε- προμοταρίσματος του νέου του δίσκου, αλλά αρκέστηκε στα παλιότερα γνωστά του κομμάτια. Μεταξύ αυτών, την Υβρεοπομπή και το Αυτή που περνάει. Μιλάμε, άλλωστε, για έναν καλλιτέχνη με παγιωμένη τη θέση του στο εγχώριο τραγούδι. Δεν υπήρχε άτομο από κάτω που να μην σιγοτραγουδούσε τουλάχιστον τα ρεφρέν των τραγουδιών του!

Η δεύτερη πολυαναμενόμενη συμμετοχή ήταν αυτή της Νατάσσας Μποφίλιου και το λέω βάσει του γεγονότος ότι το τελευταίο διήμερο αυξήθηκαν κατά κόρον οι επισκέψεις στο blog από ανθρώπους που έψαχναν στο google Δεληβοριάς-Μποφίλιου Σύνταγμα! Η Νατάσσα, λίγο πριν αποχωρήσει ο Φοίβος, εμφανίστηκε δίπλα του για να τραγουδήσουν παρέα τα Ήσυχα βράδυα του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή. Και τότε το σκηνικό άλλαξε, τα φρικιά που πριν μισή ώρα χτυπιόνταν με το classic rock του Πουλικάκου και το electro-punk του Χρανιώτη και των Barbas, άναψαν αναπτήρες με τα κεφάλια στραμμένα στον νυχτερινό ουρανό.

Τη Μποφίλιου, που έμεινε μόνη της αμέσως μετά, συνόδευσε ο τραγουδοποιός και πρώην κιθαρίστας της μπάντας της, Παύλος Συνοδινός. Δεν μπορώ να μην πω ότι είχα μια ανησυχία για το πως θα περνούσαν σε ένα τέτοιου ύφους κοινό τραγούδια όπως το Αεράκι. Για το Εν λευκώ δεν είχα καμία επιφύλαξη, η Νατάσσα τό 'χε ξανατραγουδήσει το 2008 στη μεγάλη συναυλία κατά της αστυνομικής βίας με μεγάλη επιτυχία.

Τραγούδησε, λοιπόν, το Αεράκι, το Κάποτε θά' ρθουν του Μίκη Θεοδωράκη και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, καθώς και το Εν λευκώ. Από κάτω, είδα γνώριμες φάτσες του Nosotros να ξελαρυγγιάζονται, συνοδεύοντας την στο τραγούδισμα της! Μπράβο στη Μποφίλιου που πάντα στηρίζει τα κινήματα και τους αγώνες, παρατηρούσε δίπλα μου ένας κύριος με αλογοουρά και γενειάδα. Να μην παραλείψω ν' αναφερθώ και στο κομμάτι Όλα ψέμα του Συνοδινού, που ερμήνευσαν ντουέτο, και που θεωρώ ότι ήταν ίσως το πιο ταιριαστό με το μήνυμα της βραδυάς απ' όλα τα τραγούδια των καλλιτεχνών που συμμετείχαν - απ' την άποψη τουλάχιστον μιας καινούργιας σύνθεσης.

Τι να πει κανείς και για το κινούμενο τρελοκομείο που ακούει στ' όνομα Σπύρος Γραμμένος, ο οποίος πριν ανέβει στη σκηνή καθόταν με το κοινό και παρακολουθούσε τους συναδέλφους του, δίνοντας τακτικά το σήμα για τη δημιουργία ενός πανηγυρικού κλίματος.

Πρόκειται για έναν ευφυέστατο καλλιτέχνη, που ενώ τους περισσότερους μπορεί και να τους πιάνουν τάσεις εμφορούμενου χαβαλέ με τα σκωπτικά άσματα του, εμένα με ψυχοπλακώνει λίγο. Κυρίως με την ιστορία της Αλίκης που τη συνέλαβαν σαν να ήταν αλήτης και του σκύλου πού 'χε πιο πολύ τσίπα κι απ' τους νοήμονες- υποτίθεται- ανθρώπους. Όσο για τον νεαρό Κουκουλοφόρο, αυτό πια τείνει να γίνει το πιο κοσμαγάπητο ever τραγούδι των συναυλιών διαμαρτυρίας και κοινωνικού χαρακτήρα. Έπαιξαν κι άλλοι καλλιτέχνες, μεταξύ αυτών, οι Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, Λεωνίδας Μπαλάφας κλπ. Η ώρα όμως είχε πάει τέσσερις τα χαράματα σχεδόν, οπότε έπρεπε να την κοπανήσω. Φεύγοντας μαζί με τη maira και πίνοντας ακόμη μια μπίρα στο πόδι, από το stage ακούσαμε και μια καλή διασκευή της Όμορφης και παράξενης πατρίδας του Οδυσσέα Ελύτη και του Δημήτρη Λάγιου. Άγνωστο ποιος ήταν ο καλλιτέχνης, αλλά του εύχομαι από δω συγχαρητήρια για την επιλογή του αν μη τι άλλο, μια και μας κράτησε ακόμη εκεί έστω και εξ αποστάσεως.

24-hours-post

Κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δε χορεύει...με τους στίχους αυτούς του Τάκη Σιμώτα από την Εκδίκηση της γυφτιάς, χιλιάδες Θεσσαλονικείς είπαν το τελευταίο αντίο στον σημαντικό Νίκο Παπάζογλου, την ψυχή της πόλης τους. Ο ερμηνευτής Παντελής Θεοχαρίδης που παρευρέθηκε στην κηδεία μού μίλησε για τον Άγιο Θεράποντα, έναν σχετικά πολύ μεγάλο ναό, γεμάτο από τόσο κόσμο ώστε η πρόσβαση για αρκετούς στάθηκε αδύνατη. Μποτιλιάρισμα δημιουργήθηκε από τα αυτοκίνητα πέριξ της εκκλησίας. Παρ' όλο που η ταφή έγινε στα Κοιμητήρια της Θεσσαλονίκης, αρκετά χιλιόμετρα μακρυά απ' τον ναό και το κέντρο της πόλης, η προσέλευση του κόσμου δεν μειώθηκε καθόλου. Μεταξύ των συναδέλφων του Νίκου Παπάζογλου, που άφησαν ένα λουλούδι ή έραναν με λίγο χώμα την τελευταία του κατοικία, ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, η Ελένη Ράντου, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Γιώργος Καζαντζής, ο Αργύρης Μπακιρτζής, η Γλυκερία, ο Πασχάλης, ο Γιάννης Μήτσης, ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου, ο Πασχάλης Τερζής, η Μαριώ, ο Μιχάλης Σιγανίδης, ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, η Μελίνα Ασλανίδου, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης και ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης - ο τελευταίος βέβαια δεν ανήκει επ' ουδενί στους...συνάδελφους του τραγουδοποιού και ερμηνευτή. Στεφάνια έστειλαν ο Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, η Χάρις Αλεξίου, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Λάκης Λαζόπουλος, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η Ελληνική Ραδιοφωνία, η Ένωση Τραγουδιστών. Συγκινητική ήταν και η παρουσία πολλών νέων παιδιών που έσπευσαν να αποχαιρετίσουν τον Παπάζογλου, φορώντας κόκκινο φουλάρι στο λαιμό, αν και προσωπικά βρίσκω ακόμη πιο συγκινητική την πρόταση του συμπαθούς δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη να δοθεί το όνομα του αδικοχαμένου καλλιτέχνη στο Δημοτικό Ωδείο ή στο Πολιτιστικό Κέντρο της Τούμπας. Όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο Θεοχαρίδης, ο Παπάζις ήταν πραγματική σχολή για όλους εμάς τους νεότερους με την έννοια του σχολείου, της εκπαίδευσης. Αν δεν υπήρχε αυτός, πολλοί τραγουδιστές τώρα πιθανώς να είχαν λοξοδρομήσει και να γίνονταν σκυλάδες, υπηρέτες των νυχτερινών μαγαζιών και της ΄κονόμας, στερημένοι από ποίηση και ήθος... Την ώρα που γινόταν η κηδεία του Παπάζογλου, εγώ βρισκόμουν στην οικία της Μελίνας Σιδηροπούλου, της αδερφής του Παύλου, η οποία μου παραχωρούσε μία μαραθώνια συνέντευξη για το αφιέρωμα της Οδού Πανός. Νομίζω είναι η πρώτη φορά, 21 χρόνια μετά τον θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, που ένας από τους πιο δικούς του ανθρώπους εκφράζεται τόσο ανοιχτά γι' αυτόν: για τη σχέση του με τους γονείς, την υπερβολική αγάπη για τη μητέρα του, την κυρία Τζένη, την Kathy- για την οποία γράφτηκε το Στην Κ. - και τη Γιόλα, τις συγγραφικές ανησυχίες του, τα ποιήματα και τα κείμενα που άφησε, τη συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τη θλιβερή εμπλοκή του με την ηρωίνη, τις τελευταίες στιγμές μέχρι τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Σημαντική ήταν και η μαρτυρία της Μαρίας Σκόκου, κόρης της Μελίνας και ανιψιάς του Παύλου Σιδηρόπουλου. Όταν η κουβέντα πήγε στο κομμάτι Μίκη Μάους από το άλμπουμ Zorba the Freak, η Μαρία θυμήθηκε τον θείο της που ήταν αρνητικός αναφορικά με τη διδασκαλία των τραγουδιών του Θεοδωράκη στις σχολικές χορωδίες. Τι θέλουν και φορτώνουν τα παιδάκια με τέτοια βαρύγδουπα πράγματα αντί να τα αποφορτίζουν...υποστήριζε ο Έλληνας rocker, ο οποίος- σημειωτέον- είχε ήδη ηχογραφήσει με τη φωνή του το Κάποτε θά 'ρθουν, ένα πολύ ωραίο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, για τον κινηματογραφικό Ασυμβίβαστο του Ανδρέα Θωμόπουλο. Ακόμη λίγες ώρες πιο πίσω, χθες βράδυ για την ακρίβεια, ο Παύλος Συνοδινός είχε την τιμητική του στον Σταυρό του Νότου. Στην παρουσίαση του πρώτου δίσκου του νέου τραγουδοποιού και κιθαρίστα, το μαγαζί ήταν γεμάτο, γεγονός που με χαροποίησε, εφόσον ομολογώ ότι πλέον με στενοχωρεί αφάνταστα να πηγαίνω σε live νέων και ταλαντούχων παιδιών και να βλέπω το πολύ τριάντα άτομα από κάτω.

Δεν ξέρω αν ήταν οι συμμετοχές του Γιάννη Χαρούλη, στου οποίου τη μπάντα ούτως ή άλλως ο Συνοδινός εργάζεται ως κιθαρίστας, ή της Νατάσσας Μποφίλιου, που έφεραν κόσμο στην εκδήλωση ενός άγνωστου ακόμη καλλιτέχνη, εμένα πάντως αυτό που είδα και άκουσα μού άρεσε πολύ. Μια πολύ δεμένη μπάντα με δουλεμένο ήχο και φανερές επιρροές από τη brit pop σκηνή. Με αποψάτες διασκευές σε κομμάτια που δεν ακούγονται πλέον συχνά, όπως το In the death car με τον Iggy Pop από το σάουντρακ του Arizona Dream.

Αλλά και με τα τραγούδια του ίδιου του Συνοδινού, σαν το Όλα ψέμα, που τραγούδησαν ντουέτο με τον Χαρούλη και ξεχώρισα ακόμη μια φορά για τους δυνατούς στίχους του. Να πω εδώ ότι χθες πρωτοείδα επί σκηνής τον Χαρούλη και συγκριτικά με το μέγεθος της επιτυχίας που έχει σημειώσει τα τελευταία χρόνια, μου φάνηκε εξαιρετικά απλός και με μια χιουμοριστική παρεΐστικη διάθεση. Εκτός από το Όλα ψέμα, ο Κρητικός ερμηνευτής τραγούδησε και το Φεγγάρι, σύνθεση που τού 'χε χαρίσει η Δανάη Παναγιωτοπούλου για τον Χειμωνανθό του.

Η συναυλία άνοιξε με τη Γωνιά που θα βρεθούμε, ακολουθώντας τη ροή του cd δηλαδή, αν και στη συνέχεια παρεμβλήθηκαν μερικές πρωτότυπες, όπως λέω πιο πάνω, διασκευές. Ειλικρινά απορώ πως δεν έχει γίνει ακόμη σουξέ το κομμάτι Πες μου! Μήπως έχει γίνει και δεν το γνωρίζω; Άμα δεν ακούς ραδιόφωνο...

Η Νατάσσα Μποφίλιου, που συμμετέχει επίσης στις Μικρές ελπίδες του Συνοδινού μαζί με τον Χαρούλη, προτού τραγουδήσει μίλησε για το πόσο περήφανη αισθάνεται που έχει δίπλα της τόσο αξιόλογους μουσικούς σαν τον Παύλο (πρώτον, τον Συνοδινό και όχι τον Σιδηρόπουλο, μη μπερδευτείτε απ' το προηγούμενο θέμα του post/ δεύτερον, ο Συνοδινός ήταν μέχρι πρότινος κιθαρίστας στη μπάντα της Μποφίλιου)!

Κι όταν η Νατάσσα άνοιξε το στοματάκι της με jazzy βοκαλισμούς, συνοδεία ηλεκτρικής κιθάρας, ο Σταυρός του Νότου αίφνης έγινε american bar, γοητευτικό, ατμοσφαιρικό, δίχως ίχνος decadence, η οποία decadence δε χρειαζόταν κιόλας. Εύγε Παύλο Συνοδινέ, τούτος ο νέος θα πάει μπροστά, να μου το θυμηθείτε! Δυστυχώς παρακολούθησα μόνο το πρώτο μέρος του live γιατί έπρεπε να την κάνω, πρόλαβα όμως ν' ανταλλάξω και δυο λόγια με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη και τη Μαρία Παπαγεωργίου, που επίσης βρέθηκαν εκεί. Αυτά συνέβησαν χθες βράδυ τέτοια ώρα κι αν θέλετε να δείτε και το σημερινό...πρόγραμμα, απλά πιάστε το post πάλι απ' την αρχή.

ΕΠΙ ΤΡΟΧΑΔΗΝ V

ΒΟΜΒΟΙ
ΒΟΜΒΟΙ
(ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ, ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΚΙΒΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑΚΗΣ ΒΑΜΒΑΚΙΔΗΣ, ΒΑΛΕΡΙΑ ΚΟΥΡΟΥΠΗ, ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΩΡΚΑΤΖΗΣ)
7
Οι Βόμβοι δεν έχουν ούτε ιερό και όσιο, ούτε προηγούμενο στην εγχώρια δισκογραφία. Είναι μια μεγάλη παρέα αναρχικών ποιητάδων που συναντούν τον θεό Διόνυσο και τον Λόρενς Φερλινγκέτι φουστανελάδες σε κάθε γωνιά της ελληνικής επαρχίας. Αν και έχουν ελληνορθόδοξο περίβλημα, τους προστατεύουν στην πραγματικότητα η Νέγρα Παναγιά, ο Νέλσον Μαντέλα και η αντίσταση των συμπατριωτών τους στην ξενοφοβία της εποχής. Στενοί συγγενείς τους είναι ο Ravi Shankar και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, τα παιδιά του low bap και του hip hop, τα θεατρικά μπουλούκια αλλοτινών καιρών, οι μπλουζίστες, οι ρεμπέτες, οι ραψωδοί των ομηρικών χρόνων και οι βυζαντινοί υμνωδοί. Ενισχύονται ακόμη από μια συγκλονιστική Ελένη Βιτάλη που τραγουδάει των Άγιων Μύριων Μαύρων τα πάθη, από τον σκηνοθέτη και τραγουδοποιό Ανδρέα Θωμόπουλο που όσο ζει θα ελπίζει για τη νίκη της αγάπης επί του φόβου των ανθρώπων και από τον Τάκη Βαμβακίδη που ξέρει ν' αφηγείται αλληγορίες. Στο τέλος, αφού σύρουν το χορό του Φρέσκου Αγριόμελου με τους Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, Πάνο Πενταρίτσα, Βαλέρια Κουρούπη και τη Βαΐα, αυτοαναιρούνται με μια Βομβυκιά διά στόματος Νίκου Ξύδη. Θέλετε κι άλλα για να αντιληφθείτε πως μόλις κυκλοφόρησε ένα αυθεντικό έργο τέχνης; ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ
ΜΙΚΡΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ
(ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ)
LYRA
Υπάρχουν τουλάχιστον τρία τραγούδια μέσα στο ντεμπούτο άλμπουμ του Παύλου Συνοδινού, τα οποία περιγράφουν στιχουργικά τις προσωπικές του διαδρομές στην πόλη που ζει (Η γωνιά που θα βρεθούμε, Πώς θα σωθώ ξανά κλπ.) Κι εκεί που ο στιχουργός Γιώργος Πολυμενάκος του χάρισε ένα όμορφο ερωτικό στιχούργημα (Για την αγάπη), το οποίο γέννησε ένα κλασικοροκάδικο τραγούδι, έρχονται σκόρπιες φράσεις του ίδιου του δημιουργού μέσα από το υλικό του για να τον δικαιώσουν ως ανήσυχο και σκεπτόμενο νέο άνθρωπο, όχι μονομερή σε ότι αφορά το χιλιοφορεμένο αισθηματικό ζητούμενο: Κι όσοι πιστέψαν πως μπορεί/ μαζί να γίνουν ένα/ φωτιά τούς κέρασε η ζωή/ και η Ιστορία μόνο ψέμα (τραγουδά ο Γιάννης Χαρούλης) ή Πως θα σωθώ ξανά/ πριν μου τελειώσει η μοναξιά ή Καλά γνωρίζω, κάπου βρέχει μολύβι η άνοιξη. Μουσικά, ο Συνοδινός έχει δυνατότητες εξέλιξης. Οι μελωδικές γραμμές του φανερώνουν έναν ολοκληρωμένο μουσικό με ηγετικές προδιαγραφές - leader μπάντας, ας πούμε - και όχι ακόμη έναν τραγουδοποιό κιθαρωδό, παρ' ότι όπως ήδη είπαμε πρόκειται για δεξιοτέχνη κιθαρίστα. Θα τον ήθελα πιο τολμηρό αναφορικά με τα pop-rock τραγούδια που φτιάχνει, με τη δομή και την ενορχήστρωση που τους δίνει. Το τραγούδι Πες μου είναι μια πολύ καλή στιγμή του cd, αφού ναι μεν διαθέτει ρυθμολογικά το ραδιοφωνικό air play, προς το τέλος όμως αποκτά μιαν άλλη διάσταση με το εκρηκτικό κιθαριστικό σόλο. Ομοίως, το χαμηλότονο, ελαφρώς jazzy, Απαγορευτικό είναι μία μπαλάντα που ταίριαξε γάντι με την αισθαντική ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου. Τα τρία τελευταία κομμάτια, η αφηγηματική Αστάρτη με την πιο εμπνευσμένη ενορχήστρωση, το οργανικό Sunday night που καταφέρνει να αρθρώσει μια πλούσια μουσική πρόταση και οι ρυθμικές Μικρές ελπίδες (η δεύτερη συμμετοχή στο cd της Μποφίλιου) συνηγορούν κι αυτά στο ότι ο Παύλος Συνοδινός κατέθεσε έναν αξιοπρεπέστατο και απόλυτα σύγχρονο δίσκο. ΦΛΩΡΑ ΧΡΥΣΟΥ
ΘΑ ΣΟΥ ΛΕΙΨΩ
LEGEND
Προσπερνάω το trash αισθητικής εξώφυλλο του δίσκου της Φλώρας Χρυσού. Δυστυχώς, προσπερνάω και τους στίχους της. Σας παραθέτω μερικούς μήπως τό 'χω και βάρος στη συνείδηση μου: Έλα να παίξουμε κρυφτό/ το μάτι κλείνε μου όσο τρέχει το μετρό ή Και θα σου δοθώ δυνατά/ με ηδονή θα σε δέσω να με θέλεις ξανά ή Να μου πατήσεις το κεφάλι προσπαθείς/ μα εγώ αντέχω, δε βυθίζομαι σε κώμα ή Απόψε σε θέλω/ στης ζωής το μπουρδέλο (ά λα της η Χρυσού)! Παραδόξως, όμως, θα ήμουν άδικος αν προσπερνούσα τρία ακόμη στοιχεία της δουλειάς της: τις μουσικές της που δε στερούνται καθόλου ιδεών και κινούνται σε γνώριμα σύγχρονα pop-rock μονοπάτια, τη φωνή της που φανερώνει πάθος και μελέτη, έστω στο πλαίσιο της ελαφράς pop που κινείται, μα πάνω απ' όλα την εργασία του έμπειρου Βασίλη Πιερρακέα στον τομέα της ενορχήστρωσης, της παραγωγής και της ηχογράφησης. Για την ακρίβεια, περί τα δέκα όργανα έπαιξε σόλο ο Πιερρακέας στην υπηρεσία των συνθέσεων της τραγουδοποιού. Ωστόσο, φτάνουν τα στοιχεία αυτά για να έχουμε έναν καλό δίσκο; Πιστεύω πως όχι.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ

Eντάξει, δεν το έχω βιώσει για να το αναπολήσω. Κάποτε ήμουν πιο μικρός και το αντιμετώπιζα σαν κατεστημένο. Έπειτα έκανα την επιλογή να απέχω. Παρολαυτά πάντα στεκόταν στο υποσυνείδητο μου σαν μια σταθερά. Ήρθε ο καιρός να το γνωρίσω από πιο κοντά και καθώς πλησίαζα εκπλήξεις με έκαναν να μετρώ πιο πολύ τα λόγια μου. Καιροί θεοσκότεινοι και το περιοδικό παρόλες τις πιέσεις και τα αναγκαστικά λοξοδρομήματα στις βιτρίνες του προσπαθούσε ίσως όσο ποτέ να δώσει λόγο σε οτιδήποτε νέο και ελπιδοφόρο σαν να ήθελε αντανακλαστικά να επιβιώσει από αυτό που τελικά του επιβλήθηκε.
Το δίφωνο λοιπόν εκτός από την ιστορία του, είναι άνθρωποι που για καιρό απλήρωτοι μέσα σε τέτοια κακοκαιρία συνέχιζαν να μάχονται για τη φανέλα. Ακόμα και αν ακούγεται γραφικό ας σκεφτούμε τη σπανιότητα του στις μέρες αυτές. Από το να μείνουν άνεργοι και απλήρωτοι τους αξίζει τουλάχιστον η συμπαράσταση από καλλιτέχνες και αναγνώστες και η παρότρυνση και η υποστήριξη να παλέψουν για ένα αυτοοργανομένο και αυτοδιαχειριζόμενο περιοδικό μακριά από την αρρώστια της στεγνής κερδοσκοπίας Με τέτοιους τρόπους κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε από αυτό το τούνελ.
fear is not a normal state for civilized people
Aung San Suu Kyi
ΚΚΚ
Και εγώ στη διάθεση σας...
Παύλος Συνοδινός.

πολυεπίπεδο-post

Επιτέλους! Τέρμα πια τα internet- cafe! Θα το πήξω στις αναρτήσεις και ποιος με πιάνει τώρα!
Χθες βράδυ το Μέγαρο Μουσικής μετακόμισε στον Άγιο Παντελεήμονα, παρουσία του προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν ήμουν εκεί, δεν είδα, αλλά μου είπαν πως ο Γιώργος Νταλάρας στη Missa Creola ήταν συγκλονιστικός! Αυτό που είδα, βέβαια, από τις τηλεοράσεις ήταν τους Χρυσαυγίτες να δημιουργούν επεισόδια και τους δημοσιογράφους να τους χαρακτηρίζουν ανερυθρίαστα αγανακτισμένους πολίτες! Προτιμότερο και σωστότερο το ακραία ρατσιστικά φαινόμενα.
Ξανάκουσα μετά από πολλά χρόνια το παραμύθι των Κατσιμιχαίων Η αγέλαστη πολιτεία και οι καλικάτζαροι, που έδωσε η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Είναι τρελοί οι τύποι! Όχι μόνο αναφορές στον Jerry Garcia, τον Carlos Castaneda και τον Jimi Hendrix μέσα σ' ένα παιδικό παραμύθι, αλλά και οδηγίες για την επεξεργασία και τον βρασμό της παπαρούνας...Αυτό ήταν original underground παραμύθι, όχι Μορμόληδες και συμβατικά πράγματα.Συνεντευξιάστηκα για το δίφωνο και με τον Παύλο Συνοδινό, τέως κιθαρίστα της Νατάσσας Μποφίλιου και νυν του Γιάννη Χαρούλη. Τραγουδοποιό, επίσης, που μόλις κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό δίσκο του. Λέγεται Μικρές ελπίδες και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον σε μουσικό και σε στιχουργικό επίπεδο. Με τον Γιάννη Παξεβάνη, ηχολήπτη της Λένας και υπεύθυνο για τις μίξεις στο cd του Συνοδινού, μιλάγαμε προχθές στο Παλλάς για τη συγκεκριμένη αξιόλογη καινούργια δουλειά. Η φωτογραφία με τον Παύλο από την οικία μου είναι ενδεικτική του κλίματος των ημερών. Ή, μάλλον, του moto Καλωσήρθες κι εσύ στο club του group-therapy! Οφείλω να εξάρω τη συμβολή της Inner Ear σαν ένα από τα πιο υγιή εναπομείναντα κύτταρα της ελληνικής δισκογραφίας. Στις τάξεις της ανήκουν επίσημα πλέον η Λένα Πλάτωνος, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Φοίβος Δεληβοριάς. Κάτι λέει αυτό! Εν αναμονή των καινούργιων δίσκων του Lolek και των Your Hand In Mine, θά 'χουμε πολλά καλά να περιμένουμε απ' αυτή τη μικρή ανεξάρτητη δισκογραφική της Πάτρας που τείνει να παίξει τον σοβαρό ρόλο της υπάρχουσας Lyra, ας πούμε, στις δεκαετίες του 1960 και του ΄70. Τέλος, σήμερα τα χαράματα ξύπνησα στις 4 από τους χτύπους της καρδιάς μου. Δεν ήταν τρομεροί οι παλμοί, γύρω στους 95, σίγουρα όμως παράδοξοι για κατάσταση ύπνου. Σηκώθηκα, ήπια ένα ολόκληρο inderal και την ξανάπεσα. Σε ένα εικοσάλεπτο είχα ξανακοιμηθεί, ώσπου στις 5 ακριβώς ξύπνησα πάλι. Όχι από ταχυκαρδία τούτη τη φορά, αλλά από την τηλεόραση που έπαιζε δημοτικά τραγούδια από τα Γρεβενά. Η φωνή της Αρσινόης Πνευματικού, μιας γηραιάς τραγουδίστριας, τελείως άγνωστης σε μένα, εν μέσω κλαρινιτζήδων σε μια μακρόσυρτη θρηνητική παραλογή, με έκανε να χάσω τον υπόλοιπο νυχτερινό ύπνο μου. Άντε να βρεις τώρα δίσκους αυτής της γυναίκας ή άντε να μάθεις αν έχει καν δισκογραφηθεί η θεϊκή φωνή της! Η ερμηνεία της που με ξύπνησε για τα καλά σήμερα ήταν πραγματικά μια επίσκεψη από το Μαντείο των Δελφών, μια πετριά του πρωτόγονου ανθρώπου προς τον ουρανό που έγινε διαστημόπλοιο, πραγματοποιώντας το μεγαλύτερο χρονικό ρακόρ στην ιστορία του τραγουδιού και του κινηματογράφου. Όπως δηλαδή τό 'δειξε ακριβώς ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ κάποτε!