Τζίμης Πανούσης: «Είμαι κατά της οικογένειας, αλλά υπέρ της δικής μου»

 

Ως άνθρωπος που έχει περάσει τα σαράντα και ως πρώην ροκάς έχω μια αμιγώς συναισθηματική σχέση με τον Τζίμη Πανούση και τις Μουσικές Ταξιαρχίες, το θρυλικό γκρουπ του. Μεγαλώσαμε σε σπίτια όπου η ακρόαση των δίσκων του γινόταν συλλογικά, για ν' ακολουθήσει συζήτηση αμέσως μετά. Δεν ξέρω αν ακόμα γίνεται αυτό με τους σημερινούς εφήβους που τα βρίσκουν όλα έτοιμα από την ανεξάντλητη δεξαμενή του Διαδικτύου. Τότε, μιλάω για το '91-'92, η αγορά των επανεκδόσεων του «Hard Core» ή του «Χημεία και Τέρατα» σε βινύλια συνέπιπτε με αυτά των Cream, των Doors, του Frank Zappa και πολλών άλλων. Τα χρόνια περνούσαν και κάποτε, στο κοντινό παρελθόν, έτυχε να δω τον Πανούση σε παράστασή του. Εκεί συνειδητοποίησα αυτό που έλεγε ο ευφυής Dylan «The times they are a-changin». Τον Πανούση δεν πήγαιναν να τον δουν αριστεριστές, φρικιά και ροκάδες αλλά νέα, περιποιημένα ζευγάρια και κυρίες με γούνες ‒ ήταν και καταχείμωνο, βλέπεις. Δεν νομίζω να άλλαξε ο Πανούσης, το ίδιο υλικό που «πούλαγε» τότε «πουλάει» και σήμερα. Οι εποχές άλλαξαν και, όπως συνηθίζεται με δημοφιλείς καλλιτέχνες, τους είδαμε να γίνονται θαμώνες σε εκπομπές της ιδιωτικής τηλεόρασης με υψηλή τηλεθέαση. Έξω από το Κύτταρο του '85 μπορεί να κυκλοφορούσαν μπάτσοι, σήμερα κυκλοφορεί ελεύθερη η γραφική Λουκά.

Έψαχνα την αφορμή με την οποία θα μου έδινε μια μεγάλη συνέντευξη ο Τζίμης Πανούσης και δεν ήθελα επ' ουδενί λόγω να γίνει μέσω e-mail. Δεν ήθελα, ακόμη, να κάνει χαβαλέ και μόνο χαβαλέ, όπως έχει συμβεί σε δεκάδες άλλες συνεντεύξεις του. Τον συνάντησα τελικά τον Νοέμβριο του 2016 με αφορμή τις παραστάσεις του στο Can-Can. Νομίζω πως του άρεσε που δεν αναλωθήκαμε στα της πολιτικής επικαιρότητας και που το μαχαίρι έφτασε ως το κόκαλο, όπως θυμάμαι να μου λέει ο ίδιος. Που μιλήσαμε για τα εσώψυχα του αλλά και τον μέντορά του Μάνο Χατζιδάκι.

Ομολογώ πως τo 'χα ένα άγχος να σας συναντήσω, διότι συχνά οι συνεντεύξεις που δίνετε μοιάζουν με μέρος των σόου σας, κάτι που δεν θα ήθελα. Συμφωνείτε;

Συμφωνώ, γιατί πράγματι οι συνεντεύξεις είναι μέρος της δουλειάς. Πρέπει δηλαδή κι αυτές να είναι μέσα στο κόλπο, γι' αυτό και πολλές τις φτιάχνω και μόνος μου. Με τον κουμπάρο μου, λόγου χάριν, τον Σωτήρη Κακίση, έχουμε κάνει πάνω από 100 συνεντεύξεις. Ας έχουν και οι συνεντεύξεις, λοιπόν, τον χαρακτήρα του σόου, εφόσον εμείς πια δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

Το πιστεύετε αυτό;

Όταν γίνονται τόσο πολλά γύρω μας, έχουμε καταντήσει περιττοί. Ξεφτίζει η δουλειά μας. Όταν βγαίνει Πλανητάρχης ο Ντόναλντ, ενώ εμείς έχουμε τον Γκούφι, πάμε να φτιάξουμε όλοι μαζί τη διεθνή Ντίσνεϊλαντ. Εγώ αισθάνομαι όπως όταν ξεκίνησα, πριν από 40 χρόνια, του στυλ «άντε να το κάνουμε άλλη μια φορά και τελειώσαμε». Τραβάτε με κι ας κλαίω λίγο.

Ήταν αναμενόμενη η νίκη του Τραμπ;

Για μένα και για κάνα-δυο ακόμη. Το περίμενα ότι θα 'βγαινε, μια κι έχω εμπιστοσύνη στον λαό και όλες οι λαϊκές ψήφοι ήταν υπέρ της Χίλαρι, αυτού του πράγματος, του χυλού, της λάσπης.

Στον αντίποδα, πάλι, σύσσωμος ο ελληνισμός της Αστόρια λέγεται ότι ψήφισε Τραμπ.

Το έμαθα, και πολύ καλά έκανε, γιατί πιστεύω ότι τα πράγματα πρέπει να ξεκαθαρίζουν. Ανέκαθεν σιχαινόμουν τη γεμάτη μίσος κερατωμένη μπουκαλοπόδαρη Χίλαρι. Περάσαμε στον αντίποδα, σε έναν ομοφοβικό σεξιστή φασίστα, ο οποίος τα 'χει και λίγο χαμένα ως λαπάς που είναι και θα πάρει πίσω πολλά απ' αυτά που είπε. Η αμερικανική πολιτική, ξέρετε, συμβαδίζει με την ελληνική. Μήπως κυβερνάνε ο Τσίπρας ή η Μέρκελ; Αυτοί που κανονίζουν το παιχνίδι είναι όσοι λένε πόσα πυρομαχικά θα πουληθούν και πόσες βιομηχανίες όπλων θα κατασκευαστούν. Παλιότερα υπήρχε το τσίρκο, αλλά υπήρχαν και οι μπαλαρίνες και ο κόσμος πέρναγε καλά. Τελευταία το τσίρκο έχει αγριέψει και μας έμειναν μόνο τα τέρατα, βλέπε Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν, Σόιμπλε κ.λπ. Έχουμε σταματήσει κιόλας να το βλέπουμε το πράγμα απ' τη μεταφυσική του πλευρά και αρκούμαστε στη θρησκευτική.

Δεν είναι κοινή η μεταφυσική με τη θρησκεία;

Καθόλου. Μου αρέσει το ποδόσφαιρο, αλλά δεν γουστάρω καμία ομάδα. Μου αρέσει η μεταφυσική, αλλά δεν είμαι οπαδός καμίας θρησκείας. Είναι τυχαίο ότι μέσα στο 2016 έφυγε ο Λέοναρντ Κοέν, όπως και τόσοι άλλοι; Ο Ντέιβιντ Μπόουι επίσης ή ο άλλος ο κοντός, ο μαύρος, που μου άρεσε, ο Πρινς; Θ' ακολουθήσουν κι άλλοι, καθώς μοιραία είμαστε σε ηλικία που αρχίζουμε να «φεύγουμε».

Δεν είστε δα και τόσο μεγάλος.

Ναι, εντάξει, αλλά εδώ ο Λέοναρντ που ήταν βουδιστής, ζεν, «έφυγε» (γέλια). Μεγάλη προσωπικότητα αυτός, σπουδαίος.

Σας θυμάμαι στην κηδεία του Βαγγέλη Βέκιου, του ντράμερ των Μουσικών Ταξιαρχιών και φίλου του Τσίπρα. Ήταν συγκινητικό που ένας πρωθυπουργός έκλαιγε στο τελευταίο αντίο σε ένα φίλο.

Ο Βαγγέλης είχε σχέσεις περισσότερο με τη γυναίκα του Τσίπρα μέσω του ραδιοφώνου. Ναι, εκεί ήταν πάρα πολύ στενοχωρημένος κι έκλαιγε. Κοιτάξτε, αυτές οι ανθρώπινες στιγμές ή και άλλες, όπως τα λουλούδια που πήγε στην Καισαριανή, ακόμα και ο πολιτικός όρκος που έδωσαν, σε γέμιζαν ελπίδα για κάτι νέο. Δυστυχώς, δεν έχει αλλάξει τίποτα, δεν έχουν κάνει το παραμικρό! Πώς έβαλε η δεξιά κάποτε τον Χατζιδάκι στην ΕΡΤ, αυτοί ας βάλουν τον Θεοδωράκη, ξέρω γω, όχι πάλι τους δικούς τους.

Έβαλαν τον Τσακνή.

Αυτή είναι η διαφορά, καταλάβατε; Και χωρίς τον Μαχαιρίτσα! (γέλια)

Τι έχετε να πείτε για το ότι είστε ο πιο καλοπληρωμένος σταρ της νύχτας;

Έχω να πω ότι παίρνω λίγα σε σχέση μ' αυτά που δίνω (γέλια). Κοιτάξτε, δεν είναι εύκολη η δουλειά μας, είναι σαν να κατηγορείς έναν ποδοσφαιριστή γιατί παίρνει πολλά λεφτά. Κι όταν ειδικά μιλάμε για 10-15 παραστάσεις κάθε φορά, να ξέρετε ότι εμείς έχουμε πέσει κάτω από το 1/3 σε ό,τι αφορά τις αμοιβές. Συμβαίνει σε όλους τους κλάδους, αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι με τους μουσικούς. Ένας μουσικός πια αναγκάζεται να μην έχει μπλοκάκι. Κι εγώ τα 'χω κλείσει τα «βιβλία» μου.

Κι υπάρχουν και οι έλεγχοι του ΣΔΟΕ.

Άλλο αυτό! Όσο υπήρχαν κάποιοι που έπαιρναν τις μίζες, τα πράγματα δούλευαν. Τώρα πάνε να τα φτιάξουν κι αυτά. Εμείς θέλουμε τους νόμους με τα παραθυράκια, παλιά περνούσαμε μια χαρά. Έδινες το γρηγορόσημο και καθάριζες. Εμένα μου αλλάξανε την Παναγία που ήθελα και δικαιούμουν να βγάλω επαγγελματικό δίπλωμα αυτοκινήτου ως πλανόδιος μουσικός. Κάθε φορά μου ζητάγανε τιμολόγια και ξανά τιμολόγια, τα πήγαινα εγώ ο καημένος και πάλι τα ίδια. Ώσπου μου λέει ένας: «Βάλε σε έναν φάκελο πενήντα χιλιάρικα και μη φέρεις άλλα τιμολόγια». Το έκανα και πήρα την άδεια! Έτσι πρέπει να δουλεύει το κράτος, το πιστεύω αυτό, αφού έτσι δούλευε και ήταν τέλεια. Τώρα, μέχρι να στήσουν το καινούργιο κράτος οι Συριζαίοι, εμείς θα 'χουμε πεθάνει. Γι' αυτό, πού να ανησυχήσεις και για τη Χρυσή Αυγή; Πιστεύετε ότι υπάρχουν 500.000 φασίστες στην Ελλάδα; Ούτε χίλιοι δεν είναι οι φασίστες στην Ελλάδα. Από αντίδραση ο κόσμος τούς ψηφίζει. Κι ο Καραγκιόζης ο Ντόναλντ βγήκε στην Αμερική με το σκεπτικό «Mου λέτε για τη Χίλαρι; Φάτε Τραμπ τώρα»! Υπάρχει μια προπαγάνδα παγκοσμίως.

Είναι ψεύτης ο νεοέλληνας;

Σαφώς και είναι! Μπαίνεις στο εκλογικό παραβάν, σκίζεις όλα τα ψηφοδέλτια, βγαίνεις και λες «ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ». Όλοι ψέματα λένε! Το έχει καταλάβει ο κόσμος και γι' αυτό τσακώνομαι με τη γυναίκα μου.

ΣΥΡΙΖΑ είναι η γυναίκα σας;

Όχι, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε παιδί. Αναφέρομαι στη δεύτερη σύζυγό μου και έρχονται και οι επόμενες! (γέλια)

Τζίμης Πανούσης - Μπόσκο

Όταν πρωτοξεκινήσατε, κ. Πανούση, τι μουσικά ερεθίσματα είχατε;

Χούντα ήταν και παίζαμε με τα πρώτα γκρουπ Θεοδωράκη και αντάρτικα, τα απαγορευμένα. Παίζαμε και ξένα κομμάτια επίσης. Έγραψα τα πρώτα μου τραγούδια μικρό παιδί στο δημοτικό. Κυρίως για να βγάλουμε γκόμενες παίζαμε τραγουδάκια σεξοπολιτικά, περίεργα.

Νοσταλγείτε καθόλου εκείνη την εποχή;

Όχι, τη σιχαίνομαι. Έτσι κάνω και με τους ανθρώπους. Είμαι μ' αυτούς που δεν νοσταλγούν το παρελθόν και τα σχολικά χρόνια, το βλέπω με τρόμο όλο αυτό.

Είναι κι ένας τρόπος να μεταλλάσσεσαι ο ίδιος, να προσαρμόζεσαι στην κάθε εποχή.

Εγώ νομίζω πως είμαι ο ίδιος όπως τότε που ξεκίνησα στη μουσική, δεν έχω αλλάξει σε τίποτα.

Μην το λέτε. Σας είχα δει σε ένα live προ ετών και είχατε το πιο ετερόκλητο κοινό: νεαρά φρικιά, κυρίους με αλογοουρά στην ηλικία σας, κυρίες σικάτες με ταγεράκια. Δεν θα έβλεπες τέτοιο κόσμο στο Skylab το '83 ή στο Κύτταρο το '85.

Ήταν ακριβώς το ίδιο! Μου 'χει τύχει να είμαι με παρέα σε κλαμπάκι όπου έπαιζα και μετά, στις 3 το πρωί, να ξαναδώ την ίδια παρέα στη Βίσση. Δεν πιστεύω στον διαχωρισμό του κοινού, πάνε όλοι σε όλα. Και στο βιβλίο μου «Υγιεινή Διαστροφή» μπήκε μια σφυγμομέτρηση που έλεγε ότι το κοινό μου, από το ξεκίνημά μου, ήταν απ' όλο το φάσμα των κοινωνικών στρωμάτων.

Συνδέεστε συναισθηματικά με τους ανθρώπους, κ. Πανούση;

Βέβαια, μόνο αυτό αξίζει στη ζωή. Και τώρα που βρέθηκα με τα παιδιά από τις Μουσικές Ταξιαρχίες και ξαναπαίζουμε μαζί, νιώθω πολύ δεμένος μαζί τους. Ελπίζω να συνεχίσουμε να παίζουμε. Το πράγμα για μένα δεν κολλάει στα μουσικά αλλά στα ιδεολογικά. Μου 'χει τύχει να μην μπορώ να συνεργαστώ μ' έναν φασίστα κι ας ήταν μουσικάρα. Τον έκοψα «μπαμ», δεν χρειαζόταν να του πω κάτι ιδιαιτέρως. Το ίδιο έκοψα και δεσμούς με ανθρώπους λόγω του δημοψηφίσματος, του «Ναι» ή του «Όχι».

Όλοι το πάθαμε αυτό...

Με κάποιους ξαναμίλησα, είπαμε ότι δεν αξίζει να χαλάσουν φιλίες, αλλά με άλλους διέκοψα σχέσεις.

Ας πάμε λίγο στον Μάνο Χατζιδάκι. Αληθεύει ότι επρόκειτο να βάλετε στίχους στο «Χαμόγελο της Τζοκόντας» του ως «Το χαμόγελο του Τζιμάκου»;

Ακριβώς. Καθόμασταν ένα βράδυ και μου λέει: «Δεν γράφεις στίχους πάνω σε δικά μου κομμάτια;». Πραγματικά, κάθισα και σε έναν περίπου μήνα είχα γράψει στίχους και για τα δέκα οργανικά θέματα του «Χαμόγελου της Τζοκόντας», αυτού του αριστουργήματος σε παραγωγή του Κουίνσι Τζόουνς.

Με λυπεί λίγο όποτε ταξιδεύω με αεροπλάνο και ακούω το «Χαμόγελο της Τζοκόντας».

Ως elevator music, έτσι; Έχετε δίκιο, αλλά αυτό το έργο δεν μπορείς να το πειράξεις, ό.τι και να του κάνεις. Μη νομίζετε, και απ' την Ουγκάντα να 'ναι κανείς, πιάνεται πάντα από μια σοβαρή μελωδία οπουδήποτε κι αν την ακούσει. 

Λέγαμε για το «Χαμόγελο του Τζιμάκου» όμως.

Έγραψα λοιπόν τους στίχους, έδωσα τα κομμάτια στον Νίκο Κυπουργό για να τα ενορχηστρώσει και του Μάνου του άρεσαν πολύ! Ήταν λίγο περίεργοι οι στίχοι.

Σκωπτικοί;

Όχι ακριβώς, ήταν Πανούσης όμως! Στο δικό μου στυλ. Μάλιστα, είχα πει του Χατζιδάκι να κάνουμε κι ένα εξώφυλλο όπου θα 'μουν εγώ γαμπρός κι εκείνος νύφη. Εκείνος γύρισε και μου 'πε: «Ας μείνουμε καλύτερα στο μουσικό μέρος» (γέλια). Τελικά, αρρώστησε ο Μάνος και δεν έγινε η δουλειά. Ήταν 1993-94. Τα τραγούδια υπάρχουν όμως, τα έχω κι εγώ και μακάρι να βγουν κάποια στιγμή.

Αναρωτιέμαι πώς φτάσατε στο περιβάλλον του Χατζιδάκι.

Όταν είχα το δικαστήριο με τη γνωστή ιστορία με τις Μουσικές Ταξιαρχίες, του είχα στείλει μια κασέτα, όπως είχα στείλει και του Σαββόπουλου, της Άννας Βαγενά και του Βαγγέλη Γερμανού. Τους ήθελα για μάρτυρες υπεράσπισης. Όλοι βοήθησαν, ο Γερμανός είχε παραστεί και στο δικαστήριο. Ο Χατζιδάκις έγραψε μια επιστολή και την έστειλε στους δικαστές. Έπαιξε μεγάλο ρόλο στην αθώωσή μου η επιστολή του Μάνου. Έκτοτε αρχίσαμε να κάνουμε παρέα, έμπαινα στο σπίτι του κι έβλεπα τον Γκάτσο, μαζί με τον φίλο μου τον συχωρεμένο Νίκο Χουλιαρά, που μου έμαθε και την Αντίπαρο.

Τώρα που είπατε Αντίπαρο, θυμήθηκα την επίθεση που είχατε κάνει στους Κατσιμιχαίους. Είχατε πει: «Βγαίνουν κάτι κωλοπαίδια, κάτι Κατσιμίχα, και με κατηγορούν ότι νοικιάζω βίλες στην Αντίπαρο. Δεν τις νοικιάζω, δικές μου είναι».

(γέλια) Δεν επιλέγω εγώ το «θύμα» μου, το θύμα της σάτιρας πάντα αυτοεπιλέγεται. Δεν σατιρίζω εγώ τον Ρουβά ή τον Ιερώνυμο, μόνοι τους το προξενούν. Ακόμη κι ο Τραμπ θα 'χει ξεφτίσει μέχρι να βγούμε εμείς στο Can-Can, εκτός κι αν έχει πατήσει το κουμπί το πυρηνικό.

Έχετε εκτοξεύσει όμως και βέλη της σάτιρας σας σε πρόσωπα σαν τη Φαραντούρη, με κάποια μικρή σωματική αναπηρία.

Είχε έρθει και η ίδια και το 'χε ακούσει και νομίζω πως είχε γελάσει κιόλας. Η Μαρίζα Κωχ, η κοινή μας φίλη, είχε στενοχωρηθεί πολύ και μ' έπιασε και μου 'πε: «Μη λες για το πόδι της Μαρίας, δεν είναι ωραίο». Παρ' όλα αυτά, το ποίημα που αναφερόταν στο «σκάρτο πόδι της Φαραντούρη» ήταν κάτι που την είχε σημαδέψει. Η σάτιρα δεν κωλώνει σε αναπηρίες, δεν κωλώνει σε τίποτα. Σατιρίζει και τον χοντρό και τον ομοφυλόφιλο, έχει αριστοφανικές καταβολές, και πιο άγριες ακόμα. Σάτιρα κάνει κάποιος μέχρι και στον εαυτό του, που είναι το δυσκολότερο. Από κει ξεκινάς και μετά πας στον Νταλάρα και σε ό,τι άλλο θες να κάνεις με τα κρεμμυδάκια. Σ' αυτήν τη δουλειά, να ξέρετε, της σάτιρας εννοώ, δεν πρέπει να ταυτίζεις τη δημόσια εικόνα σου μ' αυτό που είσαι. Κάποια στιγμή μού τηλεφώνησε ο Αντώνης Ρέμος να μου κάνει τσαμπουκά γιατί τον σατιρίζω. Του είπα: «Αν δεν σε σατιρίζω εγώ και κάνας άλλος, δεν θα υπάρχεις».

Το κατάλαβε;

Μάλλον όχι. Απ' την άλλη, αν σε πάρει ο άλλος και σου πει «κόφ' το, δεν νιώθω καλά, γίνομαι χάλια», εκεί το κόβεις, δεν το συνεχίζεις.

Ή να σου πει ότι βάζει τα κλάματα.

Καλά, εκεί, σε ακραίες αντιδράσεις, κάπου σε τσιγκλίζει όλο αυτό να το συνεχίσεις. Είναι σαν το παιδάκι που σου σπάει τα νεύρα. Εγώ, ας πούμε, φώναζα τον αδερφό μου «Γιωργίτσα» κι αυτός δεν είχε χιούμορ και με γαμούσε στο ξύλο, αλλά δεν μπορούσα να το κόψω.

Πρόσφατα σας έσυραν τα εξ αμάξης και για τη σάτιρα στο ΚΚΕ που κάνατε με τον Γιάννη Αγγελάκα. Εσείς, ένας οπαδός του ΚΚΕ, αν τα λέω σωστά.

Όχι οπαδός, ποτέ δεν έχω δηλώσει οπαδός ούτε ψηφοφόρος του.

Εκτιμάτε όμως την Αλέκα Παπαρήγα.

Ε, ναι... Τη συμπαθούσα, τη συμπαθώ... Το θέμα δεν είναι προσωπικό. Το ΚΚΕ είναι ένα καρκίνωμα του ελληνισμού, δεν σηκώνει καν σάτιρα πλέον. Έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά στον συνδικαλισμό. Το ΠΑΜΕ σημαίνει ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ, μας έχει γαμήσει. Τα βλέπω με τη γυναίκα μου που τρέχει με το Mega και τις αποζημιώσεις που προσπαθούν να πάρουν, τα είδα και με το CITY της Αγγελοπούλου όπου μπήκαν αυτοί κι αντί να το δώσουν στους εργαζόμενους, το έδωσαν στον Λαμπράκη. Όπου ακούει αυτοδιαχείριση το ΚΚΕ, βγάζει καντήλες! Είναι ντροπή ένα κόμμα αριστερό να μην μπορεί να κρατήσει ένα ραδιόφωνο και μία εφημερίδα. Στο εξωτερικό, σε ένα αριστερό ραδιόφωνο θα έπαιζα εγώ και όσοι άλλοι ήθελαν και θα έσκιζε από ακροαματικότητα. Τα ίδια και στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν μπορούν να συντηρήσουν ένα ραδιόφωνο. Έχω φίλη φεσωμένη από δαύτους, αξιόλογη ραδιοφωνική παραγωγό.

Καμία ελπίδα από την αριστερά, κ. Πανούση; Τι θα δηλώνατε; Αναρχικός;

Εγώ αισθάνομαι αριστερός, αν και ακούγεται γελοίο, σαν να δηλώνεις Παναθηναϊκός. Δεν μπαίνω πια σ' αυτήν τη διαδικασία. Θα προτιμούσα να δηλώνω μια ευαισθησία, να χωρίζω τους ανθρώπους σ' αυτούς που λένε «πάμε να εκμεταλλευτούμε και να γαμήσουμε τους πιτσιρικάδες» και στους άλλους που λένε «να βοηθήσουμε τα παιδάκια». Οι πρώτοι είναι οι βάρβαροι, οι δεύτεροι οι πραγματικοί αριστεροί. Παλιά, που δούλευα στην τράπεζα, γινόταν μια μικρή μείωση μισθού και ακολουθούσε χαμός. Τα διεκδικούσαμε και τα παίρναμε διπλά πίσω. Τώρα σ' τα παίρνουν όλα, σου οφείλουν 100 και σου παίρνουν τα 900! Πολύ έξυπνο πράγμα, για να σε παραλύσουν τελείως. Δεν έχεις καν την ψυχική ευελιξία να αντιδράσεις, κοιτάς μόνο πώς θα βγάλεις το φροντιστήριο του παιδιού σου και πώς θα επιβιώσεις.

Αγαπάτε τον θεσμό της οικογένειας;

Είμαι κατά της οικογένειας, αλλά υπέρ της δικής μου.

Κάνατε θρησκευτικό ή πολιτικό γάμο;

Θρησκευτικό, τον σιχαίνομαι τον πολιτικό γάμο.

Γιατί έτσι;

Καταρχάς, όταν έκανα τον πρώτο μου γάμο, δεν γίνονταν πολιτικοί γάμοι. Και τον δεύτερο γάμο, όμως, πάλι θρησκευτικό τον έκανα. Δεν μου αρέσει όλη αυτή η ψευτοπροοδευτικίλα, να σε παντρεύει ο δήμαρχος κι ο κάθε Καραγκιόζης.

Ενώ ένας παπάς δεν μπορεί να είναι Καραγκιόζης;

Έχω πολλούς φίλους παπάδες κι ας μας χωρίζουν τεράστιες ιδεολογικές διαφορές. Ένας παπάς θα μου πει «ξέρω ποιος είσαι, τι πιστεύεις κι ας μη συμφωνούμε», όπως κι εγώ θα του πω «πιστεύεις κι εσύ κάπου και το ξέρω, άρα θα βαφτίσεις το παιδί μου». Εγώ επιλέγω τους παπάδες, τα πάντα στη ζωή θέμα επιλογών είναι. Κι επειδή στην αρχή μίλησα για μεταφυσική, είναι άλλο να πω ότι αγαπώ τη γυναίκα μου στον δήμαρχο, στον Καμίνη, ξέρω γω, και άλλο ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Πάνω απ' όλα, σέβομαι τον λαϊκό πολιτισμό και γι' αυτό τσακώνομαι συχνά με τους δήθεν αριστερούς φίλους μου.

Θα θέλατε να κάνετε μήπως πολιτική κηδεία ή να σας αποτεφρώσουν;

Α, Παναγία μου, άκου να με αποτεφρώσουν (γέλια). Να μ' αφήσουν έτσι, να μουμιοποιηθώ, να γίνω βρικόλακας! Σας λέω, έχω μεγάλη εκτίμηση στα λαϊκά δρώμενα και στα έθιμα, πηγαίνω στην εκκλησία του χωριού μου όποτε γιορτάζει και, φυσικά, δεν συμφωνώ με το μέτρο του Γιωργάκη να καταργήσει τους παπάδες.

Τι εννοείτε να τους καταργήσει;

Έβγαλε έναν νόμο, ο οποίος ισχύει μέχρι σήμερα, που λέει ότι άπαξ και πεθάνει ένας παπάς σε ένα μέρος δεν γίνεται αντικατάστασή του. Χηρεύει η θέση του δηλαδή. Δεν μπορεί όμως να μένεις σε χωριό και να μη βρίσκεις παπά να θάψει τον πατέρα σου. Πώς θα γίνει δηλαδή; Στα σχολεία δεν γίνεται τίποτα, η διασκέδαση και η καθημερινότητα είναι μες στην ακρίβεια, έχουν γαμήσει τα πάντα, τι θα κάνουμε; Θα τα κλείσουμε όλα και θα βλέπουμε στην τηλεόραση τον Τσίπρα; Εγώ δεν έχω, ας πούμε, να προτείνω κάτι προς αντικατάσταση της οικογένειας. Εντάξει, προσπαθήσαμε, κοινόβια κάναμε, αλλάξαμε ζευγάρια, πήρε ο ένας την γκόμενα του αλλουνού και φύγαμε, τι να λέμε τώρα;

Θεωρείτε πως η πολυπολιτισμικότητα είναι προς όφελος της κοινωνίας μας;

Πάντα. Το βλέπουμε ιστορικά, αφού η ιστορία είναι σαν τον καθρέφτη του αυτοκινήτου που κοιτάς πίσω και βλέπεις τι έρχεται. Κι εγώ πρόσφυγας ήρθα απ' τη Μικρά Ασία. Σκέψου τι θα ήταν εδώ, αν δεν είχαμε έρθει εμείς από κει. Έχω καλή σχέση με τους Σύριους και με τους Σείριους, από τον Σείριο τον πλανήτη (γέλια). Οι άνθρωποι αυτοί κουβαλάνε μια τεράστια ιστορία πίσω τους που τους βαραίνει. Ξέρετε ότι στη Βαγδάτη, στους πάγκους στη λαϊκή, πριν από τα λεμόνια πουλάνε βιβλία; Πρώτοι σε αναγνωσιμότητα βιβλίων είναι οι Ιρακινοί και μετά οι Σουηδοί, οι Δανοί και όλοι οι άλλοι. Όχι τώρα πια, βέβαια, που δεν έχουν να φάνε οι άνθρωποι. Κι όλα αυτά με τις μαντίλες και τις μπούργκες των γυναικών είναι μαλακίες! Βρέθηκα κάποια στιγμή στο Χαλέπι, μια πόλη-αριστούργημα, όπου χάθηκα από την παρέα μου μες στο παζάρι. Με βρήκαν τρεις γυναίκες με μπούργκες. Κατουριόμουν κιόλας και δεν ήξερα πού να πάω. Όχι μόνο με πήγαν σε τουαλέτα, όχι μόνο με περίμεναν απ' έξω –γυναίκες, φανταστείτε– αλλά με πήγαν και στην παρέα μου. Τους ρώτησα κι εγώ «γιατί φοράτε μαντίλες;» και ξέρετε τι μου απάντησαν; «Επειδή έχει αμμοθύελλες»!

Άρα να υποθέσω ότι θεωρείτε υποκριτικό τον ακτιβισμό κάθε είδους;

Αυτά όλα είναι του κώλου! Τα σιχαίνομαι! Εγώ γουστάρω και το τζιν και το Αρμάνι και την μπούργκα και το μπουργκίνι και τη μαντίλα και όλα, να πούμε! Έχετε σκεφτεί ότι όλη μας η ενημέρωση έρχεται από το CNN και τα άλλα τα στημένα τα δικά τους; Είμαστε θύματα προπαγάνδας! Ξέρουμε σίγουρα αν αποκεφαλίζουν οι τζιχαντιστές; Μήπως έχουμε κάνα πρόβλημα πάνω στη Θράκη με τους ανθρώπους; Μια χαρά συμβιώνουμε.

Καμιά φορά δημιουργείται ένα πολεμικό κλίμα και από τους δημοσιογράφους, από τα κανάλια. Εγώ ανέκαθεν πίστευα ότι η φάση με τα Ίμια προέκυψε στην ουσία ως κόντρα μεταξύ των τουρκικών και των ελληνικών τηλεοπτικών ΜΜΕ.

Φυσικά! Όταν χρειαστεί να υπάρξει η αφορμή, θα βρουν κάποιο θέμα να το φουσκώσουν. Δεν έχουμε ούτε είχαμε ποτέ θρησκευτικό πρόβλημα με τους ισλαμιστές. Στην Επανάσταση του 1821 οι μισοί πολεμιστές ήταν μαύροι, Σαρακηνοί. Όλα είναι μια άθλια προπαγάνδα. Διόλου τυχαίο ότι τώρα με τον Τραμπ το CNN και άλλα μεγάλα δίκτυα έπεσαν στο 5% της θεαματικότητα.

Έχετε μελετήσει το Κοράνι;

Έχω ένα Κορανάκι, το 'χω διαβάσει. Το βρίσκω πιο προοδευτικό από την Καινή Διαθήκη, αφού γράφτηκε κιόλας 600 χρόνια αργότερα. Παντού υπάρχουν φανατικοί βέβαια. Το τι κτηνοβασία υπάρχει μες στην Καινή Διαθήκη δεν λέγεται! Βγαίνει ο Αρχιεπίσκοπος και λέει πρώτα να ταΐζουμε τους Έλληνες και μετά τους πρόσφυγες. Πώς το λέει αυτό ο άνθρωπος; Στέκει στα καλά του;

Γιατί δεν γίνεστε ισλαμιστής κι εσείς σαν τον συνάδελφό σας, τον Cat Stevens, που μετονομάστηκε σε Γιουσούφ Ισλάμ; Να το κάνετε Τζιμαέλ Πανουσαφάλ, ξέρω γω (γέλια).

Τώρα που το λέτε, μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου ήταν του Cat Stevens! Μιλάω για το 1973, τέλος της χούντας, όταν η χουντική νεολαία του πανεπιστημίου είχε φέρει τον Cat Stevens για συναυλία στο Παλαί ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης. Έπαθα σοκ! Είχε φέρει και δικούς του ανθρώπους για καλό ήχο και βγήκε με την κιθάρα και μείναμε όλοι άναυδοι! Δεν ξέρω, ίσως ήμουν και πολύ μικρός τότε, αλλά αυτή ήταν η συναυλία της ζωής μου, εμένα που έχω δει τα πάντα, και τον Alice Cooper και τους Queen και τον Frank Zappa!

Πείτε μου λίγο για το Can-Can όπου ετοιμάζεστε να παίξετε. Είναι λίγο αστείο να σας φανταστεί κανείς να χορεύετε καν-καν σαν χορεύτρια καμπαρέ.

Κοιτάξτε, αυτόν το χώρο τον φοβόντουσαν πολλοί μουσικοί, γιατί είναι στιγματισμένος ως σκυλάδικο, εμένα όμως πάντα μου άρεσαν τέτοιοι χώροι. Τον χώρο τον φτιάχνει ο καλλιτέχνης και, ναι, θα μπορούσαμε να πάμε κάπου αλλού, όμως μας στηρίζει και ο καταστηματάρχης που θέλει να κάνει κάπως πιο έντεχνο το μαγαζί του. Μήπως πουλάει και το σκυλέ σήμερα; Κι αυτό έχει πέσει, γι' αυτό και ο μαγαζάτορας θέλει να κάνει μια στροφή, να βάλει ένα διαφορετικό πρόγραμμα.

Πόσο καιρό σάς παίρνει να γράψετε τα νούμερα κάθε σόου σας; Δεν μιλάω για τα τραγούδια, αφού αυτά υπάρχουν εδώ και χρόνια, γραφτεί - δεν γραφτεί κάποιο καινούργιο.

Δεν γράφω με αφορμή το εκάστοτε πρόγραμμα. Γράφω πάντα και είτε τα παρουσιάζω είτε τα κρατάω στο συρτάρι, που λένε. Εννοείται πως ενδιαφέρομαι για την επικαιρότητα ως άνθρωπος που θέλει να ενημερώνεται. Εμένα μου αρέσει το live και ο φυσικός χρόνος, γι' αυτό μου αρέσουν και οι τσόντες.

Οι τσόντες κάποτε ασκούσαν μια λούμπεν γοητεία, σήμερα τις βρίσκει κανείς πανεύκολα. Υπήρχε στα Εξάρχεια ο περίφημος Σαββίδης, συνοδοιπόρος του Νικόλα Άσιμου, που ήξερε απ' έξω μέχρι και τα ντεκόρ κάθε τσόντας στο σινεμά.

Το ντεκόρ, που λέτε, είναι μεγάλη κουβέντα! Εγώ μπορεί να χάσω την «υπόθεση» μιας τσόντας γιατί παρατηρώ τα ντεκόρ της. Στις ταινίες αυτές κάτι τυπάκια έβγαλαν απίστευτα λεφτά, αλλά έστηναν και κάτι φανταστικά ντεκόρ. Μου αρέσουν κι εμένα αυτά, είμαι άνθρωπος του real estate, γουστάρω να διακοσμώ σπίτια. Έβλεπα πρόσφατα μια τσόντα με φοβερά αφρικανικά αγάλματα, κάτι λεπτούς Βούδες, μιλάμε για αριστούργημα! Βγάζω κι ένα βιβλίο τώρα με τίτλο «Real Εστέτ». Εντάξει, μ' αρέσει να διαμορφώνω χώρους κι ας καταστρέφομαι οικονομικά.

Σας συναρπάζουν τα ταξίδια;

Τα ταξίδια τα θεωρώ τον παράδεισο των ηλιθίων. Μου αρέσει να πηγαίνω κάπου και να μένω, όχι να πηγαίνω για πέντε μέρες. Είναι σαν να πηγαίνω δέκα μέτρα παραπέρα απ' τη γειτονιά μου, όπου ποτέ δεν είχα πάει. Στο Χαλέπι που σας είπα έμεινα ενάμιση μήνα. Έχω φτάσει μέχρι την Περσία και θέλω να πάω στην Ινδία, στην Ιαπωνία, έχω πολλά μέρη ακόμα. Είναι άλλο να πάρεις το αμάξι και να γυρίσεις την Ευρώπη κι άλλο να πας ως τουρίστας.

Με τον Σιδηρόπουλο και τη Γώγου είχατε καλές σχέσεις;

Με τον Σιδηρόπουλο, αν και δεν μπορούσαμε να πολυσυνεννοηθούμε, κάναμε παρέα. Τον συναντούσα καμιά φορά στη Μεσογείων, με τη μηχανή εγώ, καβάλαγε αυτός και μου 'λεγε να τον πετάξω όπου ήθελε. Ερχόταν και μ' άκουγε στο Skylab. Με τη Γώγου πάλι είχαμε σχέσεις, γιατί η αδερφή της η Αργυρώ ήταν συνάδελφός μου στην τράπεζα. Τι να σας πω, μέχρι χριστουγεννιάτικο σόου είχαμε κάνει στην τηλεόραση με τη Μιμή Ντενίση και τον Πουλικάκο. Απίστευτα πράγματα! Τώρα που μου το θυμίσατε, θα βρω το βίντεο να το βάλω στο πρόγραμμα στο Can-Can!

Κλαίτε με ταινίες;

Πολύ! Καθόμαστε με την κόρη μου και κλαίμε παρέα. Όχι με μελό ελληνικές ταινίες, που είναι για να γελάς, αλλά με γιαπωνέζικα μάνγκα και αμερικανιές, αφού οι Αμερικανοί έχουν παράδοση στο καλό δράμα. Κλαίμε και μαζί με τη γυναίκα μου, όλοι κλαίμε, είναι καλή θεραπεία αυτή.

Ψυχοθεραπεία έχετε κάνει ποτέ;

Τώρα ξεκινάω ψυχανάλυση. Δεν την πίστευα, αλλά ταράχτηκα πολύ τελευταία. Έχασα μέσα σε έξι μήνες τον αδερφό μου από καρκίνο, έναν άνθρωπο υγιεινιστή που πρόσεχε κλπ., κι αυτό το πράγμα με διέλυσε. Είδα από τόσο κοντά την εξέλιξη της νόσου που φτάσαμε στο σημείο ο αδερφός μου ο ετοιμοθάνατος να δίνει κουράγιο σε μένα. Πέρασα όλο το στάδιο των χημειοθεραπειών, που ξέρεις ότι δεν κάνουν τίποτα στην ουσία.

Είναι και η ευθανασία που ξανάρθε στην επικαιρότητα πρόσφατα...

Ναι, το σκεφτήκαμε αυτό, κι εγώ κι ο αδερφός μου. Όμως, όταν ο γιατρός σού λέει «μία στο εκατομμύριο», είναι κι αυτό μια ελπίδα.

Λέγαμε για ψυχοθεραπεία. Την κοροϊδεύατε, αλλά δεν έχετε τη διάθεση να τη σατιρίσετε, σαν τον Γούντι Άλεν.

Καλά, αυτός τη σατιρίζει, αλλά κάνει και από μικρό παιδί, όπως φαίνεται. Εγώ είπα του γιατρού μου: «Ηθοποιός είμαι, μπορώ να σου κάνω τα πάντα, τον πρεζάκια, τον ερωτευμένο, για να σε χρησιμοποιήσω...». Μου λέει: «Το ξέρω, κάνε ό,τι θες». Προσπάθησε να μου πει έτσι πως κάπως πρέπει να δω κι εγώ τον εαυτό μου, ότι «κάτι είσαι, δεν είσαι σκουπίδι». Έχω κάνει πολύ λίγες συνεδρίες, τέσσερις-πέντε, αλλά σταμάτησα τώρα λόγω της μέσης μου, που έχω ένα θέμα. Σκοπεύω να το συνεχίσω, όμως.

Ένα πρόβλημα με τη μέση σας δεν θα το είχατε πριν από είκοσι χρόνια. Τι λέτε για τη φθορά του χρόνου;

Το μυαλό ποτέ δεν συνειδητοποιεί τι δεν μπορεί να κάνει πια το σώμα κι εγώ πάντα υπερέβαλλα. Ας πούμε, πήγα να σηκώσω ένα πιάνο, που το έκανα πάντα, μόνο που τώρα έμεινα. Πολύ βάρος, δεν σηκώνεται.

Μπάνια κάνετε στη θάλασσα;

Πολλά! Δεν είμαι δεινός κολυμβητής, που λένε, αλλά μ' αρέσει το μπάνιο και η θάλασσα κι ο ήλιος.

Είστε άνθρωπος του φωτός. Δεν μένετε μες στο σπίτι με κλειστά τα παράθυρα.

Ακριβώς. Τώρα έχω κλειστεί μέσα λόγω των άσχημων ψυχολογικών συνθηκών, αφού εμείς σαν σφουγγάρια τραβάμε όλη την πίκρα του κόσμου. Εγώ ειδικά τραβάω όλα τα προβλήματα και της γυναίκας μου και των παιδιών και των φίλων μου. Είχα φίλους που με παρακαλάγανε να πάμε βόλτα με το καταμαράν τους και τώρα μου ζητάνε να τους δανείσω δέκα ευρώ.

Είπατε μια ωραία φράση: «Ο καλλιτέχνης είναι σφουγγάρι για την πίκρα του κόσμου...».

Ναι, έτσι είναι. Κι εμείς κάθε φορά χαιρόμαστε που έρχονται γυναικοπαρέες, 30 και 35 ετών, μόνες τους. Εκεί λες: «Δεν γαμιέται, ας μην έρθει κανένας άλλος, ας περάσουμε καλά εμείς πάνω απ' όλα, ας γελάσουμε να το φχαριστηθούμε»...

Γυναικοπαρέες! Αισθάνεστε sex symbol;

(γέλια) Κάποτε στη Θεσσαλονίκη, σε μια παράσταση, ήταν μία στο κοινό με έναν γκόμενο, έναν κύριο 30 ετών. Άκου τώρα, είμαι 62 και αποκαλώ «κύριο» έναν τριαντάρη. Και φαντάρο 20 ετών να δω, πάλι «κύριο» θα τον πω. Πάντα βρίσκεις κάποιον από κάτω και κολλάς, κάνεις παιχνίδι, αυτήν όμως πήγαινα, την πείραζα, τίποτα... Ήταν ξινισμένη, δεν τα κατάφερα. Όταν ήρθε μετά στα παρασκήνια μαζί με τον άνδρα, τη ρωτάω «μα, καλά, είχατε κάτι, γιατί ήσασταν τόσο μαγκωμένη;» και μου απαντάει: «Ενώ είσαστε τόσο ωραίος γκόμενος» ‒εμένα, το τερατάκι με αποκάλεσε γκόμενο‒ «φοράτε αυτά τα κουρέλια και μας ξεκαυλώνετε». Είναι η μεγαλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ από φαν μου (γέλια).

Εδώ δεν μπορώ να μη σχολιάσω πως ανέκαθεν είχατε ένα queer στοιχείο στα εξώφυλλα σας. Σας θυμάμαι με το σουτιέν και το μπουκάλι της coca-cola στο «Hardcore» στο Κύτταρο.

Ναι, ισχύει απόλυτα. Μου αρέσει πολύ το στοιχείο του τραβεστισμού. Και το «Ένα τραγούδι για τον χειμώνα» το 'γραψα ένα βράδυ μετά από τσακωμό με την Πάολα Ρεβενιώτη. Είχαμε μια αντιπαράθεση σε ένα εναλλακτικό φεστιβάλ κάποτε και γύρισα σπίτι κι έγραψα το τραγούδι αυτό. Έχω μεγάλη συμπάθεια στους τραβεστί γιατί τους κυνηγάνε οι ομοφυλόφιλοι. Έπαιζα κάποτε στα Gay Pride και είδα ότι τους κόβανε. Ρατσισμός κι εκεί, να πούμε! Ζηλεύουν οι ομοφυλόφιλοι, γιατί αυτοί βρίσκουν άντρες! Εγώ, που δεν είμαι ομοφυλόφιλος, αν και θα ήθελα να έχω και μια τέτοια εμπειρία, πιο εύκολα θα πήγαινα με μια τρανς πάντως.

Θα τη θέλατε μια τέτοια εμπειρία στο πλαίσιο συλλογής εμπειριών;

Το πάθος ζηλεύω. Ζηλεύω το ίδιο κι έναν ΑΕΚτζή που φωνάζει κι εγώ δεν μπορώ. Έχουνε μεγάλο πάθος οι ομοφυλόφιλοι.

Οι ψυχίατροι λένε πως οι ομοφυλόφιλοι διατηρούν την καύλα τους ως τα βαθιά γεράματα.

Εγώ νομίζω πως για όλους ισχύει αυτό. Όσο σηκώνεται το χέρι, σηκώνεται κι ο πούτσος.

Επίσης, οι ψυχίατροι λένε πως ο αχαλίνωτος σεξισμός έχει βαθύτερα ψυχολογικά αίτια. Ξέρετε, να είναι το σώμα σε μόνιμη εγρήγορση και να μην ασχολείται με τα του μυαλού ο άνθρωπος.

Αυτό το πιστεύω απόλυτα. Εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν πανσεξιστής. Είναι άλλοι που δεν αγαπάνε το σπορ, αλλά τον σεξισμό και την πανηδονία τα έχεις απ' την ώρα που γεννιέσαι ώσπου να πεθάνεις.

Το σεξ εμπεριέχει και τη βιαιότητα ως θέμα ενστίκτου που είναι, δεν συμφωνείτε;

Εγώ νομίζω ότι εκεί συναντάς τον Θεό, γι' αυτό και στις τσόντες η μεγαλύτερη επίκληση είναι «My God, fuck me, my God» κ.λπ. (γέλια) «I'm coming» λέει η άλλη, «σου 'ρχομαι» δηλαδή, εκεί μέσα τότε μπαίνουν κι ο έρωτας κι ο θάνατος και τα πάντα.

Κύριε Πανούση, τη χάρηκα αυτή την κουβέντα.

Κι εγώ πραγματικά. Νομίζω καλύψαμε τα πάντα, και με ωραίο τρόπο!

* Πρώτη δημοσίευση: Down Town Magazine (τεύχος 52)

** Η συνέντευξη με τον Τζίμη Πανούση (1954-2018) πραγματοποιήθηκε στο Ψυχικό την 7η Νοεμβρίου του 2016. Αφιερώνεται στη μνήμη του. 

ο_ΤζΙΜΗς_πΑνούΣΗΣ_ΣΤο_σηΜΕρινΌ_DowNTowN

Η μεγάλη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στο σημερινό Downtown. Αφορμή ήταν οι επικείμενες παραστάσεις του τραγουδοποιού, ερμηνευτή και performer στο κέντρο Can - Can!

αναδρομικό_post_του_νοέμβρη

Νομίζω πως η παρούσα φάση που περνάω είναι η πλέον παραγωγική και δραστήρια, τόσο ώστε ν' απορώ πως τα προλαβαίνω όλα: Ταξίδια, συνεντεύξεις, θέατρο, εκδηλώσεις κλπ. Βασικά δεν μού'χε ξανασυμβεί να ταξιδέψω μέσα σε 15 μέρες σε τρεις χώρες: Μιλάω για τον περασμένο Οκτώβρη, όπου πήγα πρώτα Ρωσία με τη μικρού μήκους ταινία ''Γράμματα στη Γερμανία'', μετά στη Λεμεσό για το διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Κύπρου (πάλι με τα ''Γράμματα στη Γερμανία'') και στο καπάκι Παρίσι για τη μάλλον επεισοδιακή συνέντευξη με τη Marianne Faithfull στο σπίτι της. Κι εκεί που έλεγα να κουλάρω λίγο, άρχισαν οι περιοδείες με την παράσταση ''Την λένε Εύα'' πρώτα από τη Θεσσαλονίκη. Δώσαμε δύο παραστάσεις στο θέατρο Αυλαία με μεγάλη επιτυχία το περασμένο διήμερο, 13 και 14 Νοεμβρίου. Η φώτο που τράβηξε ο φίλος Γιώργος Τσιτιρίδης είναι από το φουαγέ του θεάτρου και το q & a με το κοινό, που διοργάνωσε το site kulturosupa. Δε μπορώ να πω, καλά ήταν, μας ξεθέωσαν στις ερωτήσεις και μένα και το Ευάκι!

Ένα 24ωρο βέβαια πριν αναχωρήσω για Θεσσαλονίκη, επισκέφτηκα για πρώτη φορά τον Τζίμη Πανούση στην οικία του στο Παλαιό Ψυχικό για μια μεγάλη συνέντευξη που δημοσιεύεται στο αυριανό τεύχος του Downtown. Την ήθελα πολύ μία συνέντευξη με τον Πανούση και χαίρομαι που ήταν κεφάτος και ομιλητικός και είπαμε πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Κι επειδή στο περιοδικό χώρεσαν μόνο 2.000 λέξεις από τις 6.000 που βγήκε συνολικά η συνέντευξη, θα τη δείτε εδώ δημοσιευμένη σε καμιά δεκαριά μέρες. Παρεμπιπτόντως, την άνωθεν φώτο τράβηξε ο νέος συνεργάτης μου και συνεργάτης του Downtown, φωτογράφος Κοσμάς Κουμιανός.

Είχαμε όμως και πρεμιέρα για την Ώρα των πενήντα λεπτών στο θέατρο Αγγέλων Βήμα την Πέμπτη 3 του Νοέμβρη με πρώτη γκεστ την αγαπημένη Αφροδίτη Μάνου. Εξαιρετική και πολύ λυπάμαι που δεν είχαμε πολύ κόσμο, διότι πραγματικά ακούστηκαν όμορφες αλήθειες από την Αφροδίτη. Εδώ είμαστε με τη Μάνου, τον Γιάννη Φωρινιώτη και τον πιανίστα - συνθέτη Αντώνη Παπακων/νου.

Ο Φλωρινιώτης βρέθηκε στην Ώρα των πενήντα λεπτών κατευθείαν από το πάνω θέατρο, όπου παιζόταν η παράσταση Την λένε Εύα με τη φίλη του την Κουμαριανού. Μάλιστα, μέγας φαν του είναι και ο σκηνοθέτης - σεναριογράφος Παναγιώτης Ευαγγελίδης, ο οποίος κάθισε κι αυτός μετά κι απόλαυσε την Αφροδίτη Μάνου στην Ώρα των πενήντα λεπτών. Να μην παραλείψω να πω πώς ο Φλωρινιώτης στο τέλος αγκάλιασε θερμά τη Μάνου, ενώ δε σταμάτησε να με ευχαριστεί για τη σπάνια βραδιά που είχε την τύχη να παρακολουθήσει. Νά'ναι καλά ο άνθρωπος!

Ντουέτα με την Αφροδίτη Μάνου, αμέσως μόλις τελείωσε το δικό της μικρό πρόγραμμα, έκανε και ο συνάδελφος της, Βασίλης Γισδάκης. Τραγούδησαν μαζί Χατζιδάκι και η ''Οδός Ονείρων'' ήταν σίγουρα υπέροχη στιγμή!

Την Αφροδίτη συνόδευσαν στο πιάνο αρχικά ο Αντώνης Παπακων/νου και μετά ο συνθέτης και κοινός μας φίλος, Νίκος Πλατύραχος. Η ίδια ωστόσο έδωσε βήμα και σ' έναν άλλο συνθέτη που βρισκόταν στο κοινό, τον Δαμιανό Πάντα, ο οποίος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της και έπαιξε μερικά τραγούδια από το δίσκο που έκαναν με τον Γισδάκη!

Εδώ το team της πρώτης Ώρας των πενήντα λεπτών σε απαρτία: Από αριστερά ο Νίκος Πλατύραχος, ο Δαμιανός Πάντας, η Αφροδίτη Μάνου, ο γράφων, η πιανίστρια Νάνσυ Κουγιουφά, ο Βασίλης Γισδάκης και ο Αντώνης Παπακων/νου.

Την επόμενη κιόλας μέρα έπρεπε να πάμε με τον Αντώνη Παπακων/νου ως το σπίτι της Τάνιας Τσανακλίδου, ετοιμάζοντας την Ώρα των πενήντα λεπτών της Πέμπτης 10 Νοεμβρίου!

Την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε το Downtown με αφιέρωμα στη διεθνή Λένα Πλάτωνος και τα πρόσφατα γενέθλια της. Χάρηκε πολύ η Λένα που μπήκε στο Downtown, ''έγινα του εμπορικού κι εγώ'' μου είπε και γελάσαμε. ''Δεν είσαι η πρωτη'' της απάντησα και είχα δίκιο, εφόσον σε προηγούμενα τεύχη του έχουν φιλοξενηθεί ο Γιώργος Χρονάς, η Γιώτα Γιάννα και πολλοί ακόμη σημαντικοί καλλιτέχνες σε συνεντεύξεις τους στην αγαπημένη Φανή Πλατσατούρα. Δεν την αποκαλώ τυχαία ''αγαπημένη'' τη Φανή, αφού εκείνη ήταν που από τον περασμένο Ιανουάριο με είχε προτείνει να ενταχθώ στο συντακτικό team του Downtown. Την ευχαριστώ, λοιπόν, όπως πάντα δεν ξεχνώ να ευχαριστώ ανθρώπους που με έχουν οφελήσει στο χώρο αυτό ανιδιοτελώς και χωρίς καθόλου ανταγωνισμούς.

Σε αντίθεση με την πρώτη Ώρα των πενήντα λεπτών στο Αγγέλων Βήμα, η δεύτερη έσκισε από κόσμο! Σχεδόν 90 άτομα ήρθαν - δε χωρούσαν κι άλλοι δηλαδή - για να ακούσουν την Τάνια Τσανακλίδου σε μια ανοιχτή εξομολόγηση και σε λατρεμένα τραγούδια της, πάντα με τη συνοδία του Αντώνη Παπακων/νου στο πιάνο.

Άκρως επικοινωνιακή όπως πάντα η Τάνια επιβλήθηκε άνετα σε ένα κοινό που κρεμιόταν κυριολεκτικά από τα χείλη της. Έτσι, αφού δε μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της στη συνεδρία μας - όταν φτάσαμε στο ''κομμάτι'' με τον πατέρα της -, έκανε χιούμορ με το κοινό και μας καθήλωσε με το τραγούδισμα της: Οι Μοίρες και το Πάτωμα του Κραουνάκη, το Απ' τα κουμπάκια ανάμεσα του Κυπουργού, ακόμη και το θρυλικό Αν μ' αγαπάς του Σπανού.

Εκεί ήταν πάλι ο Βασίλης Γισδάκης, αλλά και η Ευσταθία, οι οποίοι τραγούδησαν μαζί με την Τσανακλίδου συνοδεία αυτή τη φορά του Γιάννη Παπαζαχαριάκη στην κιθάρα. Η Ευσταθία θά'ναι η επόμενη ασθενής μου στο Ντιβάνι του Ψυχαναλυτή την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου!

Καιρό είχα να δω και τον Γιώργη Χριστοδούλου, που με επισκέφτηκε στο καινούργιο μου διαμέρισμα και μου έφερε το εξαιρετικό βιβλίο - CD του, Ο Αττίκ στο Παρίσι, από τη Μικρή Άρκτο. Ο Γιώργης είναι αξιοθαύμαστος που παλεύει τόσα χρόνια δίχως την παραμικρή έκπτωση στην αισθητική του. Ακόμη δεν έχω προλάβει να ακούσω τη δουλειά αυτή, αλλά θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία και δεσμεύομαι να γράψω κιόλας!

Ολοκληρώθηκαν και τα γυρίσματα των κιν/φικών ''Ιερόσυλων'' της Μάρσας Μακρή με ένα μικρό ολονύχτιο συμπληρωματικό γύρισμα. Εκεί, σε ένα υποτιθέμενο χριστουγεννιάτικο δείπνο, μεσούσης της επταετίας, συνάντησα και τον άνδρα πρωταγωνιστή της ταινίας δίπλα στην πρωταγωνίστρια Λουκία Μιχαλοπούλου, τον μουσικό Blein L. Reininger. Υπολείπεται ακόμη ένα γύρισμα, νομίζω, μέχρι η ταινία να μπει στο μοντάζ.

Να και μια προχθεσινή μόλις φώτο: Η Εύα Κουμαριανού με τον Άρη Δημοκίδη, που μας τίμησε με την εκπομπή που μας έκανε στο amagi radio της Θεσ/νίκης. Ο Άρης, ως γνωστόν, ''τρέχει'' το site της LIFO και κατά υποκειμενική εκτίμηση ένα μεγάλο μέρος της πανελλήνιας απήχησης του site οφείλεται σ' αυτόν και τα...ξενύχτια του.

Κι εδώ η Εύα με τον Γιώργο Τσιτιρίδη που αγαπιούνται κι εγώ πάλι δεν ξεχνάω πως η παράσταση Την λένε Εύα χρωστάει πολλά σ' αυτόν με το free press Fagazine που εξέδιδε μια φορά κι ένα καιρό.

Τι όμορφα που ήταν στη Θεσ/νίκη, αν και γενικά όμορφη είναι η παρέα με την Κουμαριανού και το βιτριολικό αυτοσαρκαστικό χιούμορ της! Επόμενος σταθμός της περιοδείας μας το Ηράκλειο Κρήτης, αυτή την Κυριακή 20 του Νοέμβρη!

Μάλιστα, συνάντησα και τον ποιητή της Θεσσαλονίκης Άγγελο Ευθυμιάδη, ο οποίος είχε την καλωσύνη να μου χαρίσει δύο αντίτυπα της ποιητικής συλλογής του, ένα για μένα κι άλλο ένα για τη Λένα. Επίσης θα τον διαβάσω οσονούπω και θα γράψω, διότι τ' αξίζει λένε οι πηγές μου!

Αύριο, λοιπόν, Πέμπτη, του Πολυτεχνείου ανήμερα, κυκλοφορεί το Downtown με τη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση. Έχω την αίσθηση ότι θα συζητηθεί, καθώς ο εκρηκτικός συνθέτης, ερμηνευτής και σόουμαν δε μάσησε για άλλη μια φορά τα λόγια του! Σας χαιρετώ και τα λέμε πάλι εν καιρώ!

το-νέο-άλμπουμ-του-τζίμη-πανούση-με-τη-real-news

Η σημερινή κυριακάτικη Real News δίνει τα δεκατρία καινούργια τραγούδια του Τζίμη Πανούση σε ένα άλμπουμ που ονομάστηκε ''Obi-Obi-Bi''. Ενδεικτικοί τίτλοι: ''Άντε γαμήσου εργατιά'', ''Ωδή στο μαλάκα'', ''Κουφάλες'', ''Νότιος κώλος'' κλπ. Προσωπικά, επειδή θεωρώ τον Πανούση εξαίρετο ερμηνευτή, μου αρέσει η, διόλου σκωπτική, εκδοχή του στο άσμα ''Ο Μπελογιάννης ζει'' των Λάκη Χατζή - Δημήτρη Ραβάνη. Πρόκειται για στούντιο άλμπουμ και όχι για ακόμη ένα ηχογραφημένο live του δημοφιλούς αντισυμβατικού καλλιτέχνη. Μ' αυτό, πάντως, που προβλέπεται να γίνει χαμός την ερχόμενη Κυριακή είναι το άλμπουμ ''Disco Tsoutsouni'' - για την ακρίβεια, η πρώτη φορά που θα κυκλοφορήσει σε cd η θρυλική κασέτα εποχής Μουσικών Ταξιαρχιών. Ελπίζω να πρόκειται για το αυθεντικό υλικό και όχι για εκ νέου επεξεργασία του με αφορμή την έκδοση της Real News. Αναμένουμε, λοιπόν, και αγαπάμε Τζίμη Πανούση, μολονότι και για την περίπτωση του ισχύει το κλασικό ντιλανικό μότο Times they-are-a changin'...

έρχονται-εκλογές

Φοβόμουν ότι θα γίνουν προβοκάτσιες στην καθιερωμένη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς μεταξύ Συριζαίων και Χρυσαυγιτών, κάτι που ευτυχώς δε συνέβη και όλα κύλησαν ομαλά. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο θεωρείται ομαλή η μη προσέλευση του κόσμου στον φετινό εορτασμό της Πρωτομαγιάς, αλλά κρατάνε δυνάμεις όλοι, φαίνεται, για την εκλογική αναμέτρηση της ερχόμενης Κυριακής. Ανέκαθεν οι εκλογές μου έφερναν γέλιο, όχι φυσικά ως συμβάν - δε γελάνε με ένα τόσο σοβαρό πολιτικό θέμα -, αλλά ως διαδικασία. Είναι μάλλον που μια φορά στο συνοικιακό εκλογικό κέντρο είχαμε αφήσει εποχή ως οικογένεια...κωμικών! Ήταν η πρώτη φορά που ψήφιζα εγώ και η δεύτερη του μεγαλύτερου αδερφού μου, δηλαδή σας πάω είκοσι χρόνια πίσω. Είχα εκτελέσει πρώτος το εκλογικό μου καθήκον, μπροστά μου ήταν η μητέρα μου και πίσω απ' το παραβάν βρισκόταν ήδη ο αδερφός μου. Όμως αργούσε να βγει, οπότε πάει η μάνα μου σιγά-σιγά και χώνεται κι εκείνη μαζί του. Σε λίγα λεπτά, προφανώς άρχισαν να τσακώνονται πάντα μεσ' στο κουβούκλιο! Τι κάνετε, κυρία μου, απαγορεύεται, βγείτε έξω! υπέδειξε έξαλλος στη μάνα μου ένας απ' την εφορευτική επιτροπή...Όταν η μάνα μου του φώναξε από μέσα Ηρέμησε, καλέ, μην κάνεις έτσι, γιος μου είναι και οι υπόλοιποι βλέπαμε ταυτόχρονα το κουβούκλιο να κουνιέται ολόκληρο και δυο ζευγάρια πόδια από κάτω, το γέλιο που ακολούθησε μέσα στην αίθουσα ήταν τουλάχιστον αναμενόμενο! Από τότε μέχρι σήμερα αντιμετωπίζω την εκλογική διαδικασία με μια ελαφρότητα, η οποία ευτυχώς διατηρείται μέχρι να κλείσουν οι κάλπες και να αρχίσουν να καταφτάνουν τα πρώτα αποτελέσματα. Μετά πορώνομαι και άσχημα, μπορώ να πω! Θυμάμαι κι εκείνες τις εκλογές που είχε χάσει το ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά μετά το ΄81, ήμουν πολύ μικρός τότε. Κι ενώ στο απείρου κάλλους Κανάλι 29 από νωρίς θριαμβολογούσαν η Αγάπη - τι να έγινε αυτή που έμοιαζε με γεροντοκόρη; - με τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, μόλις ήρθαν τα πρώτα μαντάτα για ήττα του κόμματος, ο υπεύθυνος προγράμματος είχε τη φαεινή ιδέα να ρίξει πλάνα με έναν φουκαρά καταστενοχωρημένο Κρητικό που καθόταν σ' ένα ψιλό σκαμπό κι έπαιζε με τη λύρα του ριζίτικα μοιρολόγια! Το τι γέλιο είχαμε κάνει, δε λέγεται...Άσ' τους αυτούς, το γυρίσαν στη λύρα, έλεγε ο πατέρας μου, όσο κι αν δε γούσταρε καθόλου που την επόμενη θα γινόταν κυβέρνηση η ΝΔ του Μητσοτάκη. Καλά ήταν τότε, είχαμε τον Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη, τον Κύρκο, τον Φλωράκη, τον Καραμανλή senior, τη Μελίνα, σήμερα έχουμε τον Άδωνι, τον Καμμένο, τον Τσίπρα, τον Ψαριανό, τον Μιχαλολιάκο κ.α. Θα μου πεις τότε δεν υπήρχε κι αυτή η άνθιση των ιδιωτικών καναλιών να διαμορφώσει life-style και στην πολιτική. Εγώ μόνο το Κανάλι 29 του Κουρή θυμάμαι και το καφάσι πού'χε φάει στο κεφάλι ο συχωρεμένος ο Μπουγιουκλάκης ο ηθοποιός, πού'χε παίξει και σε ταινία του Αγγελόπουλου, κι αυτό μόνο ως σταθμό-προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ και της τότε πανίσχυρης διακυβέρνησης του. Παρεμπιπτόντως, σκεφτόμουν σήμερα τι αλλαγές θα γίνονταν στη δημόσια ζωή σε περίπτωση που σχημάτιζε κυβέρνηση η Χρυσή Αυγή! Κατ' αρχάς, στ' αρχίδια τους η οικονομία και το ευρώ και τα μνημόνια (όχι φυσικά πως δεν τά'χουν κι οι άλλοι γραμμένα στ' αρχίδια τους όλα αυτά). Την επόμενη κιόλας, η Χρυσή Αυγή θα κήρυττε τον πόλεμο στην Τουρκία και τα Σκόπια! Αλλά τι πόλεμο; Με τα σκουριασμένα G3 από τις στρατιωτικές μονάδες και με ερπύστριες, έτσι, να θυμηθούμε τα παλιά τα μεγαλεία! Εμένα που υπηρέτησα με καρδιολογικό Ι2, νευρολογικό Ι3 και ψυχολογικό Ι4, θα με έριχναν σε κάνα Καιάδα ως άχρηστο για πόλεμο, ενώ θα εκτελούσαν όλους όσοι στη δεκαετία του ΄80, τους σημερινούς πενηντάρηδες δηλαδή, είχαν πάρει τρελόχαρτο! Ο Θεοδωράκης θα απαγορευόταν, το fagazine θα κυκλοφορούσε σαν τον Ριζοσπάστη του παρελθόντος, οι εφημερίδες θα έκλειναν (ναι, λες και έμεινε και καμιά ανοιχτή...), η Επίδαυρος θα δινόταν μόνο σε έργα του τύπου ''Προίκα μου αγαπημένη'' του Δημήτρη Ψαθά, καθώς στο Μέγαρο θα δίνονταν μόνο συναυλίες με συμφωνικά έργα της Μανωλίδου, τις οποίες θα προλόγιζαν ο Ψινάκης με την Δημουλά. Στο δε Ηρώδειο, ο κακός χαμός, άσ' τα να πάνε, θα αποκαλυπτόταν το πραγματικό πρόσωπο όλων των απολίτικων ποπάδων και των σκυλιών της πίστας και δε θα προλάβαιναν να δίνουν συναυλίες η Βανδή με τον Χατζηγιάννη και ο Ρέμος με τη Φουρέιρα! Το περιοδικό Ραδιοτηλεόραση θα έδινε τον Άγνωστο Πόλεμο σε συλλεκτικά DVD και ο Νίκος Φώσκολος θα γινόταν πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο οποίο θα παίζονταν αποκλειστικά νέες δημιουργίες του Νίκου Μαστοράκη - κι επειδή δε θα' χε χρόνο ο άνθρωπος να πει ''Μοτέρ πάμε'', το πολύ-πολύ να έκαναν transfer σε φιλμ τις εκπομπές του από το STAR, αυτές που κρατούσε κάτι μπαλάκια! Ούτε λόγος βέβαια για Πλάτωνος, Τρύπες, Αγγελάκα, νεανικά indi συγκροτήματα, ροκάδες και ηλεκτρονικούς...Θα χαρακτηρίζονταν όλοι δυσνόητοι και φορείς ξένης υποκουλτούρας και θα εξορίζονταν - η Monika στη Σπιναλόγκα θα συνέθετε την πρώτη Συμφωνία της, ο Αγγελάκας θα την έκανε μόνιμα σε κάνα βουνό της Κρήτης με τον Ψαραντώνη και ο Κ. Βήτα θα καταδικαζόταν σε κατ' οίκον περιορισμό στο Κουκάκι. Μόνο τη Μποφίλιου δε θα την πείραζε κανείς και θα συνεχιζόταν η πομπή των αυτοκινήτων κάθε Σάββατο έξω από κει που τραγουδάει. Τέλος πάντων, σταματώ το παραλήρημα, γιατί τό'χουν κάνει κι άλλοι στο διαδίκτυο και πολύ πιο εμπνευσμένα, και λέω να μην ξανασχοληθώ με το θέμα, τουλάχιστον μέχρι την ερχόμενη Κυριακή, που θα ανοίξουν οι κάλπες. Σ' αυτές ειδικά τις εκλογές δεν πρέπει να υπάρξει κανένα λευκό και καμία αποχή, όσο και αν ισχύει η γνώμη που λέει Καλύτερα αναποφάσιστος, παρά αναποφασίστας!     

ΤΑ ΕΥΣΤΟΧΩΣ ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΒΡΩΜΟΛΟΓΑ ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΣΤΟ LUNA DARK...

Σε άλλο ένα σόου του Τζίμη Πανούση ξέρεις εκ των προτέρων πως θα πονέσουν οι μασέλες σου από το γέλιο. Έφτασα στο Luna Dark της Ιεράς οδού έντεκα παρά κάτι το βράδυ κι έπεσα πάνω σε μια τεράστια ουρά από κόσμο που περίμενε καρτερικά να εισβάλει κανονικά στο μαγαζί. Ο παρκαδόρος φρόντιζε για τα αυτοκίνητα κάποιων, ο πορτιέρης έκοβε φάτσες στην είσοδο. Κι εγώ λίγο παραπέρα, αναμένοντας την παρέα μου, παρατηρούσα το σημερινό κοινό του Πανούση. Γνωστοί ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, καλοντυμένα ζευγάρια όλων των ηλικιών, απαστράπτουσα νεολαία, γυναικεία αρώματα, λίγοι μαλλιάδες κλπ. Από κάπου έσκασαν μύτη κι ένας άντρας με μια γυναίκα, απεριποίητοι και γύρω στα 50 αμφότεροι, που έτρεχαν να προλάβουν. Πήγα πιο κοντά και παρατήρησα τα χέρια τους, του άντρα όλο τατουάζ και της γυναίκας σημαδεμένα με τις γνωστές μικρές μπλε βούλες που έχουν συνήθως κι όσοι ατύχησαν στη ζωή τους να κάνουν φυλακή. Αυτοί σίγουρα θ' ανήκουν στη συνομοταξία των φρικιών των Εξαρχείων αλλοτινών εποχών, που παρακολουθούν τον καλλιτέχνη από το ξεκίνημα του ήταν η σκέψη που μου δημιουργήθηκε αμέσως. Πιθανώς να βρίσκονταν και μέσα στις καταλήψεις του Χημείου, όταν ο Τζίμης έβγαζε στην κιθάρα του το θρυλικό άσμα Disco tsoutsouni. Τον όποιο προβληματισμό μου αντικατέστησε ένα αμυδρό χαμόγελο με το που έπεσε το βλέμμα μου στη μεγάλη αφίσα του προγράμματος: ο Πανούσης τετ- α- τετ αντιμέτωπος με το τέρας των media, της κρατικής σαπίλας και της Ζαχοπουλιάδας υπό τον γενικό τίτλο Δομημένα Βρωμόλογα! Κι από κάτω με μικρότερα γράμματα mounofthalmo-teras@mouniall.gr! Η παρέα μου ήδη είχε έρθει, μπήκαμε κι εμείς κατ' ευθείαν μέσα, το γκαρσόνι μας οδήγησε σ' ένα τραπέζι μπροστά- μπροστά και γίναμε κυριολεκτικά πολτός με τα χίλια περίπου άτομα που είχαν τιγκάρει την τεράστια αίθουσα. Μέσα από εντυπωσιακά φωτιστικά εφέ και καπνούς, ο Τζίμης με τη μπάντα του βγήκαν στη σκηνή ύστερα από ένα τέταρτο για να μας υποδεχθεί με την ατάκα Κυρίες, κύριοι και ομοφυλόφιλοι πελάτες μου,
καλωσήρθατε και καλή διασκέδαση! Από κει και πέρα, το σόου ξεκίνησε και δεν έμεινε τίποτα όρθιο! Από την υπόθεση Ζαχόπουλου (πάει, παιδιά, ξεφτιλίστηκαν και οι αυτοκτονίες!), μέχρι αναφορές στους Κατσιμιχαίους (εγώ από τότε το' λεγα ό,τι οι αδερφοί Κατσιμίχα ήταν μόνο ένας!) κι από τη σάτιρα στον Φίλιππο Πλιάτσικα (αυτουνού το όνομα βγαίνει απ' το πλιάτσικο, δηλαδή ότι αρπάξουμε!) και στον Αγγελάκα (το ρεφρέν του Σιγά μην κλάψω που έγινε Σιγά μην κλάσω!) μέχρι την πληροφορία ό,τι ο Ζαχόπουλος γαμούσε τον πρωθυπουργό και τη γυναίκα του μαζί! Δεν έλειψε ακόμη η σάτιρα στον Χριστόδουλο και τον καινούργιο, τον Τζερόνιμο, αν και στο επίκεντρο της χθεσινής παράστασης βρισκόταν το ομιλών...μουνί
της Τσέκου! Ενδιαμέσως, όλα τα παλιά αγαπημένα τραγούδια παιγμένα σε heavy- metal εκδοχές, ταιριαστές με το χώρο: το Ερωτικό, ο Έλληνας- Νεοέλληνας, το Ένα τραγούδι για το χειμώνα, το Είμαι γυφτάκι κλπ. Το δεύτερο μέρος άνοιξε με τον Τζίμη ντυμένο με ράσο γεμάτο γαρίφαλα και με λευκόξανθη περούκα. Πίσω του, ο φον Κάραγιαν τον διηύθυνε από την οθόνη στη συμφωνική διασκευή του Σ' έχω κάνει θεό της Στανίση (η άποψη αυτή του μουσικοσυνθέτη Ρωσσόπουλου στο εν λόγω λαϊκό σουξέ με τη σπουδαία σοπράνο Ειρήνη Καράγιαννη, από την ταινία Ιλουστρασιόν του Χαριτόπουλου, νομίζω είναι ό,τι πιο εμπνευσμένο και πνευματώδες έχει ακουστεί τα τελευταία χρόνια)! Διανθισμένο με τις προβλέψιμες τηλεφωνικές φάρσες, την απαγγελία σαχλών ποιημάτων, τις σεξίστικες εμμονές του καλλιτέχνη, το αλλοιωμένο ποτ- πουρί από χιτ του Χατζηγιάννη έως του Μακρόπουλου (δε γλίτωσε ούτε και το Έρωτα εσύ από τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι) και τις προβολές ξεκαρδιστικών βίντεο, τα Δομημένα Βρωμόλογα τέλειωσαν στις δύο τα ξημερώματα. Ένα Κάγκελα παντού που ξεσήκωσε την αίθουσα κι έπειτα ο Πανούσης με την ορχήστρα του επί σκηνής να χαιρετούν, τραβώντας ομαδική μαλακία στο ρυθμό του Ζορμπά του Θεοδωράκη!

Τι είναι τελικά ο Τζίμης Πανούσης του 2008; Ένας stand up comedian που η μουσική και ευρύτερη παιδεία του τον χρήζουν ακατάλληλο για το Δελφινάριο; Ένας αμετανόητος αναρχικός που από τα μικρά κλαμπάκια των Εξαρχείων μετακόμισε στις μεγάλες πίστες αυτής της πόλης; Ένας κυνικός και δαιμόνιος επιχειρηματίας που ξέρει να εκμεταλλεύεται απλά την ανάγκη του θλιμμένου κόσμου για να γελάσει; Που τολμάει να ξεστομίζει πράγματα, γνωστά απ' όλους μα που και αυτοί οι όλοι θα δίσταζαν να εκφράσουν, να ξεστομίσουν; Μιλούσα σήμερα με γνωστή τραγουδίστρια του ποιοτικού έντεχνου, η οποία ισχυρίστηκε ό,τι ο Πανούσης το' χει χάσει το παιχνίδι κι ό,τι πλέον κάνει ένα διαφορετικό σόου του ΑΝΤ- 1...Το έλεγε αυτή που σε κάθε συναυλία της δε μαζεύονται πάνω από 70 άτομα πια, τη στιγμή που οι πελάτες του Πανούση συρρέουν κατά εκατοντάδες κάθε βράδυ εκεί που εμφανίζεται. Πιθανότατα η τραγουδίστρια να έχει χίλια δίκια! Σκεπτόμενος ακόμη όμως το πως ο πολιτισμός των καιρών μας έχει μετατραπεί σε αχταρμά, δίνοντας βήμα και λόγο ύπαρξης σε κάθε ανυπόφορη ασημαντότητα, θεωρώ πως παρουσίες σαν του βρωμόστομου Τζίμη Πανούση είναι ελάχιστο δείγμα υγείας! Ασχέτως αν η φιάλη ουίσκι κοστίζει 180 ευρώ ανά τέσσερα άτομα...Το' χουμε πει πολλές φορές, η εποχή αλλάζει και η μνήμη μπερδεύεται, οπότε είτε τα σκας και το διασκεδάζεις, είτε κάθεσαι σπίτι και ξαναλιώνεις τα βινύλια της εφηβείας σου, αισθανόμενος και μεγαλύτερη ασφάλεια. Πάντως, εγώ, παρ' όλο που χθες βράδυ το φχαριστήθηκα, αν δεν υπήρχε λόγος να καλύψω το πρόγραμμα, σίγουρα θα διάλεγα το δεύτερο.

Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΥΠΗΡΞΕ ΦΑΝ ΤΟΥ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ...

Την ιδέα γι' αυτό το post μου έδωσε ο φίλος Ηρακλής του blog Μουσικά Προάστια (www.mousikaproastia.blogspot.com)και συγκεκριμένα με την αναδημοσίευση άλλης μιας καταπληκτικής συνέντευξης του Μάνου Χατζιδάκι στον Σωτήρη Κακίση. Υπάρχει μια φωτογραφία στην ανάρτηση του Ηρακλή, τραβηγμένη το 1987, στο σπίτι του Χατζιδάκι, όπου στην παρέα του συνθέτη βλέπουμε από αριστερά τον Νίκο Χουλιαρά, την Έλλη Κελεμένδρη, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων, τον Σωτήρη Κακίση, τον Χατζιδάκι και όρθιο, έτσι που να ξεχωρίζει, τον Τζίμη Πανούση. Ας μου συγχωρέσει ο Ηρακλής το clopy-right από το δικό του blog, χάριν τούτης της ανάρτησης...

Ο Τζίμης Πανούσης με τις Μουσικές Ταξιαρχίες του εμφανίστηκαν επίσημα δισκογραφικά το 1982 με εκείνο το, ιστορικής σημασίας για το ελληνικό rock, άλμπουμ με τη χοντρή α λα Divine στο εξώφυλλο και βέβαια το διαβόητο αθυρόστομο άσμα Ερωτικό (Κι εγώ σ' αγαπώ, γαμώ το Χριστό μου)! Ως καθαρόαιμο αναρχικό γκρουπ, στα πρότυπα των Mothers of Invention του Frank Zappa από άποψη "κοσμοθεωρίας", οι Μουσικές Ταξιαρχίες με μοναδικό σατιρικό τρόπο τα έβαλαν με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και την "αλλαγή" που σαν κόμμα ευαγγελιζόταν. Ήταν η ίδια ακριβώς περίοδος που ο Μάνος Χατζιδάκις χτυπιόταν ανελέητα από το "αυριανικό" καθεστώς του Κουρή με φρικώδεις χαρακτηρισμούς και καθημερινό κράξιμο. Πιθανότατα ο συνθέτης να έψαχνε έναν σύμμαχο στο πρόσωπο του νεαρού "επαναστάτη" Τζίμη Πανούση κατά της εξουσίας- εν προκειμένω της πασοκικής- που του δυσκόλευε κυριολεκτικά τη δημόσια ζωή του. Αυτό εν μέρει, όμως. Διότι ο Χατζιδάκις από τα χρόνια ήδη της διαμονής του στις ΗΠΑ είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για το underground κίνημα της διεθνούς rock σκηνής, παρακολουθώντας από κοντά ένα σωρό συγκροτήματα και την εξέλιξη τους. Με την ίδια λογική, χρόνια αργότερα ο Χατζιδάκις θα δήλωνε λάτρης της πρωτοεμφανιζόμενης electro- pop με ξεχωριστό του συγκρότημα τους Depeche Mode! Επομένως, δεν ξένισε καθόλου, τουλάχιστον αυτούς που τον γνώριζαν καλά, η προτίμηση του για ένα ελληνικό ανατρεπτικό συγκρότημα που έλεγε πέντε πράγματα με το όνομα τους με τρόπο προκλητικό και αλήτικο. Σε συνέντευξη του για το ραδιόφωνο του ΑΝΤ-1 στην εκπομπή της Αλίκης Βουγιουκλάκη, ο Χατζιδάκις μιλώντας για νέους καλλιτέχνες που τον εκφράζουν και που ακούει φανατικά τα τραγούδια τους, μεταξύ της Λένας Πλάτωνος, του Νίκου Ξυδάκη, του Σταμάτη Σπανουδάκη και των Φατμέ, ανέφερε και τον Τζίμη Πανούση. Το 1987 στις παραστάσεις του Σείριου στο ZOOM μαζί με τους δικούς του καλλιτέχνες (από τον Λέκκα και την Πασπαλά μέχρι τον Νταλάρα και την Αλεξίου) έδωσε βήμα για μια σειρά λίγων παραστάσεων στον Πανούση με τις Μουσικές Ταξιαρχίες και στη Μαρίζα Κωχ. Στο πρώτο μέρος, έβγαινε ο Πανούσης με τη μπάντα του και στο δεύτερο έκλεινε η Κωχ παίζοντας ολόκληρη τη σύνθεση της πάνω στον Τρελό του Κώστα Βάρναλη.Θυμάται η Κωχ ό,τι υπήρχε ένα περίπτερο στην είσοδο του χώρου των παραστάσεων, όπου αντί για εφημερίδες είχε κρεμασμένα τα βινίλια των δίσκων του Σείριου. Ο Τζίμης έμπαινε μεσ' στο περίπτερο και καλούσε τους πελάτες να αγοράσουν τσιγάρα, τσίχλες και τσιπς, ενώ οι μουσικοί τον φώναζαν ν' ανέβει στη σκηνή! Ο Ηλίας Λιούγκος μου έλεγε επίσης ό,τι ο Πανούσης ερχόταν τα βράδια στον "Μαγεμένο Αυλό" και καθόταν

στο τραπέζι τους με τον Χατζιδάκι και τον Γκάτσο. Αμίλητος πάντα με έναν απεριόριστο σεβασμό γι' αυτά τα δύο θηρία, τους άκουγε και ρουφούσε κάθε κουβέντα τους! Το ΄87 ακόμη, τη χρονιά των παραστάσεων του Σείριου, ο Χατζιδάκις είχε παρουσιάσει για πρώτη φορά κάποια απ' τα θέματα του Χαμόγελου της Τζοκόντας ως τραγούδια πλέον με δικούς του στίχους και με ερμηνεύτρια τη Δήμητρα Γαλάνη. Ο Χορός με τη σκιά μου που ανοίγει το ομώνυμο άλμπουμ της Γαλάνη, μια δεκαετία αργότερα, ήταν ένα απ' αυτά. Λέγεται πως ο Τζίμης Πανούσης είχε γράψει κι αυτός στίχους και στα δέκα ορχηστρικά της Τζοκόντας, προτείνοντας στον Χατζιδάκι ένα κοινό δίσκο! Μπορούμε να φανταστούμε άραγε το αποτέλεσμα; Θα ήταν ποτέ εφικτό ο συνθέτης που είχε διευθύνει τον Astor Piazzolla στο Ηρώδειο να τακιμιάσει με έναν ευφυή μεν, φρικιό δε, καλλιτέχνη; Ο συνθέτης που διέκοπτε τις συναυλίες του ανά πάσα στιγμή όταν ο κόσμος θορυβούσε, να ταιριάξει με ένα συγκρότημα που ο ήχος του ήταν κάτι μεταξύ Jimi Hendrix και Blondie; Και γιατί όχι; Ο Πανούσης όμως δεν ήταν Σαββόπουλος, ούτε οι Μουσικές Ταξιαρχίες New York Rock And Roll Ensemble με κλασικίζουσες μουσικές αναζητήσεις. Έτσι, ο Μάνος Χατζιδάκις "κράτησε" απλά δίπλα του ένα παιδί με αδιαμφισβήτητο ταλέντο και απλόχερος καθώς ήταν δε δίσταζε να δηλώνει τα καλύτερα για την ιδιόμορφη τέχνη του. Όσο για τον Τζίμη Πανούση, συνέχισε να κάνει τα δικά του και ενδεχομένως μέχρι σήμερα να θεωρεί τη διασταύρωση της τροχιάς του με αυτήν του Χατζιδάκι σαν ό,τι καλύτερο συνέβη στην πορεία του.