Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που δε γουστάρω καθόλου να παρευρεθώ στην Ανάσταση. Όχι ότι τις άλλες χρονιές πήγαινα, απλά τώρα τυχαίνει το σπίτι μου να είναι δυο βήματα από την εκκλησία, οπότε άνετα θα μπορούσα να πεταχτώ, να ρίξω ένα βλέφαρο που λένε. Μα καλά, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βάζουν τα καλά τους για να πάνε Σάββατο βράδυ στην Ανάσταση;Οι ίδιοι, φυσικά, που πολύ θα ήθελαν να δώσουν μια κλωτσιά στον πάγκο με τις λαμπάδες του Πακιστανού ή του Αλβανού μικροπωλητή. Με τέτοιους ανθρώπους δε θέλω ν' ανταλλάξω ευχές, πόσω μάλλον να υποστώ και το φίλημα τους. Ας χαίρονται το θεό που πιστεύουν κι ας χαίρεται κι Αυτός τους οπαδούς του.
Με κόβω να κάθομαι μέσα και να βλέπω καμιά ταινία του Bergman, σαν και τον Άνθρωπο με τα δύο πρόσωπα, που ξεκίνησα από προχθές, μα όλο κάτι τυχαίνει και δεν φτάνω στο τέλος. Μέγιστος ο Bergman, βλέπεται και ξαναβλέπεται σα να μην πέρασε μια μέρα απ' τις χρονιές που γυρίστηκαν οι ταινίες του!
Διαβάζω στο διαδίκτυο και σέρνομαι χάμω απ' το γέλιο με τον Καναδό pop σταρ Justin Bieber που αμέσως μετά το τέλος επεισοδιακής συναυλίας του στην Κωνσταντινούπολη δήλωσε ότι τα κορίτσια στην Τουρκία μυρίζουν ιδρωτίλα! Θύελλα αντιδράσεων προξένησε στον τουρκικό Τύπο η συγκεκριμένη δήλωση του καλλιτέχνη, πιθανώς όχι τόσο μεγάλη μ' αυτήν στον ελληνικό ηλεκτρονικό Τύπο για τη διαβόητη δήλωση του Χρονά περί Μόνικας. Ένα - δύο είναι τα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν: Μήπως ο Justin Bieber και όχι ο Γιώργος Χρονάς κρύβεται τελικά πίσω από το λογοτεχνικό nickname Γιώργος Ζώταλης των Ποντικοφαρμάκων; Μήπως απλά ο Bieber διαβάζει φανατικά Οδό Πανός;
Πολύ κακό για το τίποτα, όπως και με την αφίσα των Κόρε.Ύδρο. που θεωρήθηκε προκλητική και αναγκάστηκαν να φτιάξουν καινούργια για το επερχόμενο live τους στο Gagarin. Εγώ πάντως είδα το τζέρτζελο νά'χει ξεκινήσει από κείμενο του Δημοκίδη της διαδικτυακής LIFO που ρωτούσε στον τίτλο αν προκαλούν οι Κόρε.Ύδρο. με τη νέα αφίσα τους, καταφέρνοντας φυσικά ο ίδιος να την κάνει την αφίσα να προκαλέσει! Ας πω εδώ ότι θεωρώ ευφυέστατο το επικοινωνιακό εύρημα των Κόρε.Ύδρο. και οι απανταχού αδερφοί Κύπριοι ας κάτσουν καλά μεσ' στις δύσκολες ώρες που περνάνε κι αυτοί ή ας σκεφτούν τους λεφτάδες τους που τα προηγούμενα χρόνια έμπαιναν στα κατεχόμενα για να παίξουν στα τουρκικά καζίνα, κάνοντας πλουσιότερο τον πλούσιο κατακτητή τους. Διότι αυτό ακριβώς έλεγε η λογοκριμένη αφίσα των Κόρε.Ύδρο. και τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα. Τέλος, οι συμπαθείς Κόρε.Ύδρο. θα πρέπει να χαίρονται, ακόμη κι αν στο facebook σχολιάζονται αρνητικά ακόμη και για το όνομα τους. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί ένα συγκρότημα που δεν εμφανίζεται πουθενά, παρά μόνο όταν βγάζει νέο δίσκο κάθε μία πενταετία, και που κάθεται στην Κέρκυρα, όταν δεν κάνει μόνο ένα και συνήθως καλό live στην Αθήνα, πρέπει ν' απαχολεί με οποιοδήποτε αρνητικό τρόπο το διαδίκτυο. Φυσικά δε μιλάω για κριτική δίσκου, εκεί ο καθένας μπορεί να πει ευθαρσώς τη γνώμη του. Τη δική μου θα την πω ή, σωστότερα, θα τη γράψω όταν έρθει στα χέρια μου το ολοκαίνουργιο άλμπουμ τους!
Είναι αναρχικός ποιητής ο Παντελής Δημητριάδης; Κατά τη γνώμη μου, όχι, είναι όμως απόλυτα ανατρεπτικός κι αυτό φτάνει και περισσεύει. Ούτως ή άλλως συνειδητά δεν ακολουθεί κανέναν ρηξικέλευθο τύπο ποιητικής γραφής και αποφεύγοντας τις μεγαλοστομίες, τον διδακτισμό ή την ωραιοποίηση των προτάσεων του, χάριν της έκδοσης τους. Επιπλέον, τα πονήματα του δεν εξαντλούνται στην καταβύθιση εντός του, στον εσωτερικό του κόσμο δηλαδή, αλλά διαθέτουν κι ένα σπάνιο επικοινωνιακό χάρισμα, ισάξιο κατά μία έννοια με τα στιχουργήματα του για τους Κόρε.Ύδρο. Παραθέτω ενδεικτικά αυτούσιο το ποίημα με τίτλο Το Facebook: Τον έπιασε με άλλη/ κάνα χρόνο πριν τους Ολυμπιακούς./ Χώρισαν επιτόπου./ Όπως αυτή ισχυρίζεται,/ της άφησε πληγή ανεπανόρθωτη./ Αυτός μάλλον δεν το κατάλαβε/ πέντε χρόνια μετά/ της έκανε request στο Facebook/ 06.10.08. Κι εκεί που λες ότι δεν μπορεί πάντα μια ημερολογιακή καταγραφή αυτομάτως να συστήνει και ποίηση, εκτός από την πρόκληση ενός χαμόγελου γεμάτο νόημα, έρχονται ορισμένα άλλα ποιήματα του Δημητριάδη που αγγίζουν το αριστούργημα και μας παρασέρνουν ως συγκινησιακό τσουνάμι. Πρόκειται για τα Ξαφνικά μουστάκι..., Τύχη διαμερίσματος και Η Κόλαση. Το τελευταίο, αγαπημένο ήδη της Λένας Πλάτωνος, το δημοσιεύω αυτούσιο, καθώς η ίδια μου το ζήτησε: Κάπως έτσι φαντάζομαι την κόλαση/ σαν μια τεράστια γκαλερί, με ορόφους,/ μοντέρνα και συνωστισμένη/ (κάπου πάνω απ' το Λονδίνο)/ και άπειρα μυρμήγκια να με τρώνε/ σε μια οθόνη στην πιο σκοτεινή αίθουσα/ και να πεθαίνω, να πεθαίνω, να πεθαίνω/ στον πιο φρικτό εγωισμό παραδομένος/ αυτόν που στην κανονική ζωή/ ονόμαζα "έρωτα"...Τα 150 ποιήματα που απαρτίζουν την πρώτη ποιητική συλλογή του Παντελή Δημητριάδη φέρουν τον τίτλο Ξεκαθάρισμα Λογαριασμών, εφόσον ομοιάζουν με ψελλίσματα ασθενούς που μόλις βγήκε απ' ένα επώδυνο ψυχοχειρουργείο και κυκλοφορούν από την ετικέτα Εξώστης της δισκογραφικής Inner Ear. Την έκδοση, η οποία κοσμείται με λεπτομέρειες από τον Κήπο των Ηδονών του Ιερωνύμου Μπος, προλογίζει ο Μάριος Μαγιολαδίτης, ενώ η εργασία της Ανούσιας Έντασης (Κωνσταντίνος Αμύγδαλος - Γιώργος Αρβανιτάκης) στον εικαστικό τομέα, είναι για μία ακόμη φορά υποδειγματική. Κοστίζει 10 ευρώ και μπορείτε να την παραγγείλετε με αντικαταβολή από την ιστοσελίδα της εταιρείας και το official site των Κόρε.Ύδρο. 
Δεν ξέρω αν η κυρία Βάσω, αριστερή από τα γεννοφάσκια της- όπως δήλωσε, έπιασε το χατζιδακικό έντεχνο, το πλατωνικό pop και το α λα Reo Speedwagon συναίσθημα του εν λόγω καταπληκτικού τραγουδιού του συγκροτήματος από τα μέρη της, εμένα πάντως με συγκίνησε πιο πολύ όταν μού 'πε ότι χειρουργήθηκε προ τεσσάρων μηνών στο Ωνάσειο και ως εκ τούτου πιθανώς να βρισκόταν σε διπλανό δωμάτιο από τη μητέρα μου. Η Μαρία Λαγγουρέλη, πάλι, επιστράτευσε το χιούμορ της: Τι έγινε, όλα τα ΚΑΠΗ του ΣΥΡΙΖΑ μας ακούν; 
Κι έτσι, κάθε πένθιμη επίπλαστη διάθεση πήγε στο βρόντο, ευτυχώς μόνο μεταξύ των τριών παρουσιαστών της έκτακτης εκπομπής και του ηχολήπτη μας, κυρίου Παναγιώτη Χούντα, ο οποίος επίσης προέβλεψε ότι δεν θα βρούμε τίποτα ανοιχτό να ντερλικώσουμε μετά...Κι όμως! Χρωστάγαμε ένα τραπέζωμα στη μνήμη του Παγουλάτου, εφόσον πάντα μαζί του καταλήγαμε σε κάποιο ταβερνείο του Ψυρρή με γεμιστά θράψαλα και μυδοπίλαφα στο τραπέζι και παραδίπλα τις ποιητικές συλλογές και τα CDs! 
Έτσι συνέβη και χθες, απουσία βέβαια της maira del mar, λόγω ανοιξιάτικης γρίπης, που πολύ μας έλειψε κι αυτή (η maira, όχι η γρίπη)...Τελικά, η χρόνο με το χρόνο απομάκρυνση μου από το εθιμοτυπικό του Πάσχα πιθανώς να οφείλεται στο ότι δεν μου αρέσει να με βγάζουν από την καθημερινότητα μου, να μου επιβάλλεται ο θρήνος από τα πάντα γύρω μου. Άντε, δυο- τρεις μέρες ακόμη, και να μπούμε πάλι στη σειρά μας. Που να το φανταζόμουν, ωστόσο, ότι για μένα η συγκεκριμένη ύψιστη γιορτή της χριστιανοσύνης θα ταυτιζόταν με τους...Πυξ Λαξ! 
Όλη η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε ακούγοντας και ξανακούγοντας τη δισκογραφία του πιο επιτυχημένου ελληνικού συγκροτήματος. Όχι ότι μ' έπιασε στα ξαφνικά πυξλαξίτιδα, απλά από την ερχόμενη Κυριακή θα αρχίσουν να δίνονται τα άπαντα των Πυξ Λαξ με την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ. Σύνολο: 16 CDs, από το ντεμπούτο άλμπουμ του 1990 μέχρι το Τέλος Live στο Λυκαβηττό του 2004. Σε μένα, λοιπόν, και τη Μαριάνθη Πελεβάνη ανατέθηκε από το ΕΘΝΟΣ η συγγραφή ενός 24σέλιδου συλλεκτικού ένθετου που θα διανεμηθεί την άλλη εβδομάδα με το πρώτο cd των Πυξ Λαξ. Οι αρμοδιότητες που μοιραστήκαμε με τη Μαριάνθη είχαν ως εξής: εκείνη θα έγραφε ένα άρθρο για το συγκρότημα ως κοινωνιολογικό πλέον φαινόμενο, ακόμη ένα για τα σπουδαιότερα live που έδωσαν μέσα στη 15ετία δράσης τους και ένα πορτραίτο του μακαρίτη Μάνου Ξυδούς. Σε μένα έλαχε η κριτική αποτίμηση της δισκογραφίας τους και δύο μεγάλες συνεντεύξεις-πορτραίτα του Φίλιππου Πλιάτσικα και του Μπάμπη Στόκα. Μαζέψαμε ακόμη δηλώσεις από όλα τα μέλη της μπάντας, αλλά και καλλιτεχνών-συνεργατών τους (Γ. Νταλάρα, Λ. Μαχαιρίτσα, Μ. Πασχαλίδη κ.α.) Τώρα που παραδώσαμε το υλικό και πιθανώς το έντυπο να βρίσκεται στο στήσιμο του, μπορώ να ανακοινώσω το νέο. Ευκαιρία να πω σ' αυτό το σημείο ότι οι Πυξ Λαξ με κυνηγούσαν από παλιά. Όχι οι ίδιοι, βέβαια. Εννοώ πως είχε προταθεί πριν δυο-τρία χρόνια στη Ναταλί της Ελευθεροτυπίας να γράψει ένα βιβλίο για την πορεία του συγκροτήματος κι εκείνη, λόγω άλλων υποχρεώσεων μάλλον, πρότεινε εμένα στη θέση της. Εγώ πάλι έτρεχα με τα δικά μου, οπότε τ' αφήσαμε και, απ' όσο ξέρω, δεν κυκλοφόρησε κάποιο σχετικό βιβλίο. Σήμερα, πάντως, δεδομένης της κρίσης και της αφραγκίας, η δουλειά αυτή μού έκατσε λουκούμι- που λένε- επομένως ευχαριστώ τη Μαριάνθη που τη μοιραστήκαμε, όπως και τους Πυξ Λαξ για την άψογη συνεργασία μας τις τελευταίες μέρες! 
Στο Κ της σημερινής Κυριακάτικης Καθημερινής δημοσιεύθηκε και η ανταπόκριση μου από τη συναυλία του Roger Waters στο Ζάγκρεμπ. Με ένα κλικ πάνω στη photo μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο (ελπίζω δηλαδή).
Σήμερα το πρωί έπεσε ένα καλό τηλεφώνημα από το Κανάλι 1 του Πειραιά: Περάστε να πάρετε έναν μισθό που μπήκε στο ταμείο! Τρέχοντας πήγα κυριολεκτικά, αφού σε τέτοιο οικονομικό χάλι είχα να βρεθώ από τις αρχές του 2000. Και μια και η απεργία των ηχοληπτών συνεχίζεται, λέω να ηχογραφήσω στο home- studio του Γισδάκη ή του Χαλβατζή μία δίωρη, μπορεί και τρίωρη, εκπομπή- αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι για τα 16 χρόνια από την αναχώρηση του, και να την παραδώσω έτοιμη προς μετάδοση από το ραδιόφωνο. Αυτό το φετινό με τον Χατζιδάκι δεν έχει ματαγίνει! Παρέδωσα ήδη ένα κομμάτι στην Ελευθεροτυπία για την άγνωστη σχετικά συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Σταύρο Τορνέ στην ταινία Ένας ερωδιός για τη Γερμανία. 
Ταυτόχρονα, μου ζητήθηκε από Τα Νέα ακόμη ένα κείμενο για την, επίσης σχετικά άγνωστη, σχέση του Χατζιδάκι με τη Grace Slick και τους Jefferson Airplane, όσο ο συνθέτης ζούσε χίπικα στις ΗΠΑ των 60s. Και τα δύο αυτά κείμενα θα δημοσιευθούν στις αντίστοιχες δύο εφημερίδες την ίδια μέρα, την ερχόμενη Τρίτη 15 Ιουνίου. Ένα νέο ακόμη είναι ότι μού ζήτησαν από τον Δήμο Αθηναίων να προβληθεί το ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη μέσα στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στα μέσα Σεπτεμβρίου, σε μία ημέρα αφιερωμένη στον Μάνο Χατζιδάκι και τον κινηματογράφο. Απ' όσο γνωρίζω, θα προβληθούν ακόμη το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Βερνίκου, ο Μεγάλος Ερωτικός του Παντελή Βούλγαρη και ένα πορτραίτο του Χατζιδάκι που τού 'χε κάνει ο Λάκης Παπαστάθης για το Παρασκήνιο τη δεκαετία του 1970.
Το πρωί με τα ευρώ του μισθού ανά χείρας και σε εικοσάρικα παρακαλώ, όρμηξα στο πειραϊκό Metropolis και αγόρασα Όλη την αλήθεια για τα παιδιά του ΄78 των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. Το είχα στη γνωστή βινυλιακή μορφή του, αλλά το ήθελα και σε cd, αφού ήταν κρίμα να μη μπορώ να παίζω από την εκπομπή μου και το Πάσχα στο ψυχιατρείο, το Εκεί που αγαπήθηκαν ή την έξοχη μελοποίηση του Δημητριάδη στο ποίημα Θα παίζουν όπως τότε...του Χρονά. Ευτυχώς που το εικαστικό του Κωνσταντίνου Αμύγδαλου και του Γιώργου Αρβανιτάκη- πραγματικά, ότι ωραιότερο έφτασε τα τελευταία χρόνια στα χέρια μου- διατηρείται σχεδόν ακέραιο στην μικροσκοπική εκδοχή του. Μόνο που έπαθα πλάκα όταν το cd- player έδειξε 78 tracks! Μα, είναι τρελοί οι άνθρωποι, σκέφτηκα, πόσα κομμάτια άφησαν εκτός χάριν της βινυλιακής έκδοσης;
Η Λένα χτες βράδυ βρισκόταν σε μεγάλα κέφια. Υπάρχουν στιγμές που νομίζω πως η Πλάτωνος είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που διώχνει μακριά τις καταθλίψεις μου. Είναι που τις συζητάμε παρέα μάλλον και μπροστά στις δικές μας συνεδρίες δεν πιάνουν μπάζα οι καλύτεροι ψυχαναλυτές. Συχνά όταν θυμάμαι το γέλιο που ρίχνουμε, διαβάζοντας ξανά και ξανά τα ασυνάρτητα ποιήματα μας, με το ζόρι προσπαθώ να κρατηθώ για να μη δει ο κόσμος έναν τύπο που χαζογελάει μόνος του. Μού άρεσε πολύ και η ευφυής ανάλυση της για το οικονομικό κραχ των ημερών μας: Άκουσε να δεις, Αντωνάκη- μου είπε- οι Έλληνες μια ζωή ήταν ή Φωτόπουλος ή Ξανθόπουλος. Δηλαδή, ή όλα για την πλάκα μας, ή για την καταστροφή μας. Πάντως, γενικώς με έναν πούλο μένουμε στο τέλος...Άδικο έχει η πάνσοφη θεία Λένα;
Ήταν και πάνω από δέκα άτομα επί σκηνής, σε ποιον να πρωτοαναφερθεί κανείς και πόσα ονόματα να συγκρατήσει; Ξεχωριστός φυσικά ο ήχος των εγχόρδων που επιστρατεύθηκαν από την Κέρκυρα για να εμπλουτίσουν τη live μουσική των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ., εν προκειμένω τέσσερα βιολιά και δύο βιολοντσέλα.
Γιατί είστε τόσο ακριβοθώρητοι στα live; Να υποθέσουμε λόγω του τόπου μόνιμης διαμονής σας;
Αν στην ελίτ αντιστοιχεί φθηνή ποπ, πως θα ορίζατε εν έτει 2010 το εγχώριο αντεργκράουντ;
Το κέντρο επανήλθε γρήγορα στους ρυθμούς του, γρηγορότερα αναφορικά με τους τρεις νέους ανθρώπους που τέτοια ώρα χθες πνίγηκαν σαν τα ποντίκια μεσ' στον εργασιακό τους χώρο. Το ΠΑΣΟΚ, βλέπεις, δε διαθέτει το επάρατο στίγμα της δεξιάς, ο Παπανδρέου τζούνιορ έχει τη συμπάθεια έως και των χασικλήδων, η λαμογιά προσφέρεται σε επιχρυσωμένο κάλυμμα, επομένως με τι καρδιά να βγεις στον δρόμο; θα αναρωτιόταν κανείς συμμαζεμένος και λίγο πιο ανήσυχος ταυτόχρονα. Με μειωμένο δηλαδή κατά 50% το επαναστατικό φρόνημα των πολιτών. Εδώ κοτζάμ Χάρης Κατσιμίχας και στην πολυσυζητημένη συνέντευξη που έδωσε, έπλεξε το εγκώμιο του Πρωθυπουργού. Και του Καρατζαφέρη, βέβαια, αλλά αυτά μάλλον είναι ψιλά γράμματα μέσα στο τι βγαίνει και λέει για ν' ακουστεί ο καθένας. Κι όμως! Η χθεσινή διαδήλωση δεν είχε προηγούμενο στη χώρα μας, η αγανάκτηση ξεχείλισε, η οικονομική τρομοκρατία των τελευταίων εβδομάδων χτύπησε κόκκινο! Ήταν ανάγκη να πεθάνουν άνθρωποι, να χυθεί αίμα για να γίνει, τι;
Πρωί- πρωί βγήκαν τα μαχαίρια μεταξύ Αθηνών και Κέρκυρας. Θα τις αργήσεις κι άλλο τις απαντήσεις στη συνέντευξη; ρώτησα απειλητικά τον Παντελή Δημητριάδη των ΚΟΡΕ.ΥΔΡΟ. εν όψει του live τους στο Gagarin! 
Βούλωσ' το, γιατί τραβάω κι εγώ μαχαίρι και δεν σου αφήνω σπλάχνο για σπλάχνο, φάνηκε να λέει εξίσου απειλητικά! Τουμπεκί και περιμένω, τι άλλο να κάνω;