''Το σπίτι μου'' είναι ο τέταρτος και καλύτερος δίσκος του τραγουδοποιού Θέμου Σκανδάμη

ΘΕΜΟΣ ΣΚΑΝΔΑΜΗΣ

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ

MLK - ΧΡΩΜΟΔΙΑΣΤΑΣΗ ΕΠΕ

Ακριβώς μία δεκαετία συμπληρώνει φέτος ο τραγουδοποιός Θέμος Σκανδάμης στη δισκογραφία με δύο προσωπικούς δίσκους, το 2008 και το 2014, καθώς και με ένα άλμπουμ για τη Μάρθα Φριντζήλα το 2011. Ο κύκλος τραγουδιών ''Το σπίτι μου'' που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, προσωπικά με δικαιώνει όταν είχα γράψει παλιότερα πως η περίπτωση του είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι! Ο Σκανδάμης είναι ένας εξαιρετικός στιχοπλόκος, αλλά και ερμηνευτής, πόσο μάλλον όταν στη συγκεκριμένη δουλειά παίζουν μεγάλο ρόλο τα φωνητικά από το ''Βυθό'', το πρώτο κιόλας κομμάτι, το ''Κατευθείαν στην καρδιά'', λίγο παρακάτω, ένα αρκετά εμπνευσμένο τραγούδι με ένα dark cabaret κλίμα, αλλά και ''Το σπίτι μου'', το ομότιτλο του δίσκου κομμάτι, λίγο πριν το τέλος. Το επτάλεπτο ''Μπολερό'' που ακολουθεί είναι κατά την άποψη μου το ωραιότερο τραγούδι του CD, που αν και θα μπορούσε να διεκδικήσει το πολυπόθητο ραδιοφωνικό air play, ακούγεται σαν να μην ενδιαφέρεται ο ίδιος καθόλου γι' αυτό. Εδώ ακριβώς έγκειται η τόλμη του δημιουργού ή, σωστότερα, το ειλικρινές των προθέσεων του: Ο Σκανδάμης με συνθέσεις σαν το ρυθμικό ''Ζαρκάδι'', το ''Chinese Christmas'', την θεότρελη ''Ταραντέλα ντι Ρούκουνα'', τη σαββοπουλική μπαλάντα ''Μέσα'', τον εξόδιο ''Ξένο'', ακόμα και με τη διασκευή του στα ''Μπλε παράθυρα σου'' του Μάρκου Βαμβακάρη (υπέροχα τα βιολιά του Μιχάλη Βρέττα) μεταχειρίζεται σαν στοιχείο έκπληξης την ανατροπή, την οποία σίγουρα πετυχαίνει βάσει του ταλέντου του και των ειλικρινών προθέσεων, που λέγαμε πριν. 

Κι αν ακόμη ο Σκανδάμης διαθέτει δική του ταυτότητα, πότε με λυρισμό και ευαισθησία και πότε με ένα χιούμορ σαρωτικό και αναρχικό, οι μεγάλες αγάπες - επιρροές του δεν κρύβονται: Ο Σαββόπουλος, ο ποιητής Leonard Cohen, το ρεμπέτικο και οι ιταλικές ταραντέλες συνυπάρχουν στα τραγούδια του και συστήνουν ένα ιδιότυπο μουσικό σύμπαν, που δεν το βρίσκεις σε κανέναν άλλο συνάδελφο του, εξαιρουμένου πιθανώς του Κοζανίτη Νίκου Χαλβατζή. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου συμμετέχει με την ερμηνεία του στο τραγούδι ''Μπάρα'' και συγκινεί σαν ένας φίλος με δυο παρηγορητικά λόγια στη δύσκολη στιγμή του άλλου. Συνοπτικά, μία από τις καλύτερες μουσικές εργασίες της τρέχουσας περιόδου από έναν ιδιαίτερο τραγουδοποιό που - θα το πω κι ας ακουστεί όπως νά'ναι - μοιάζει αβάσταχτα μεγάλος για τη μικρή και καταρρακωμένη πιάτσα που λέγεται ελληνική δισκογραφία. 

Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα όταν άνοιξα το ένθετο του CD και είδα τη φωτογραφία αυτή του Θέμου Σκανδάμη από τον Χρήστο Πετρόπουλο. Όχι για κανένα άλλο λόγο, μα γιατί νομίζω πως μοιάζουμε απίστευτα, σχεδόν σαν δίδυμοι...

ο-νίκος-πορτοκάλογλου-γιόρτασε-τα-30-χρόνια-του-στο-ελληνικό-τραγούδι

Ουδέποτε υπήρξα φαν του Νίκου Πορτοκάλογλου, ούτε καν επί των ημερών του στους Φατμέ, πράγμα που σημαίνει πως δε θα είχα παρακολουθήσει την πορεία του αν δεν εργαζόμουν στα μουσικά έντυπα, στα οποία πάντα κατέφτανε προς κριτική κάθε καινούργιος δίσκος του. Πολύ δε περισσότερο μάλλον δεν θα πήγαινα σε κανέναν εορτασμό για τα 30 χρόνια του στο τραγούδι αν δεν έπαιζε δωρεάν πρόσκληση. Σαν και χθες στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, όπου όλα είχαν το χαρακτήρα γιορτής και άρα μπορούμε τώρα να μιλάμε για μία άκρως επιτυχημένη συναυλία!  

Η επιτυχία νομίζω ότι οφειλόταν εν πολλοίς στη συμμετοχή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Όχι ότι η μπάντα του Πορτοκάλογλου δεν έσκισε πραγματικά ή ότι και οι υπόλοιποι ''καλεσμένοι'' του (Πάνος Μουζουράκης, Νατάσσα Μποφίλιου, Σοφία Σαρρή) δεν έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, η Αρβανιτάκη όμως, όπως και να το πάρει κανείς, είναι η Αρβανιτάκη!

Στο Τι λείπει (τι φταίει), το ethno - trance κομμάτι του τραγουδοποιού, η φωνή της Ελευθερίας συνοδεία της Κρητικής λύρας και των ηλεκτρονικών ήχων, ένωσε τις χιλιάδες του κοινού σε έναν διονυσιακό χορό.  

Το ίδιο κλίμα κρατήθηκε και σε όλα τα τραγούδια του Πορτοκάλογλου που ερμήνευσε, από το ''δικό'' της Όλα αρχίζουν εδώ μέχρι το Πες το κι έγινε,

που απέδωσαν όλοι οι τραγουδιστές μαζί: από αριστερά ο Μουζουράκης, η Αρβανιτάκη, στη μέση ο Πορτοκάλογλου και δεξιά του η Μποφίλιου και η Σαρρή. 

Όσο για το επιβεβλημένο encore, αυτό περιορίστηκε στο Να με προσέχεις, την ωραία μπαλάντα του Πορτοκάλογλου για το αναξιοπρεπές στοιχείο του έρωτος, με τον ίδιο και την κιθάρα του, καθώς και στο Καλοκαιράκι των Φατμέ με σύσσωμο για μία ακόμη φορά το team των guests τραγουδιστών. Παρ' όλα αυτά, αν και δήλωσα εξ αρχής απλός ακροατής του Πορτοκάλογλου και σε καμία περίπτωση φαν του, δε μπορώ να μην παραδεχτώ ότι έπιασα τον εαυτό μου καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας να ξέρει απ' έξω τα τραγούδια του: Παιχνίδια με τον διάβολο, Βγαίνουμε απ' το τούνελ, Ψέματα, Άσωτος υιός, Θάλασσα μου σκοτεινή κ.α. Κακά τα ψέματα, ο Νίκος Πορτοκάλογλου τόσο με τους Φατμέ, όσο και με τη σόλο καριέρα του έχει κάνει τομή στο ελληνικό τραγούδι, ξεκινώντας από τη rock σκηνή, φλερτάροντας στη συνέχεια με το αμιγώς ''έντεχνο'', ακόμη και με τη λαϊκή μουσική, για να καταλήξει να θεωρείται ένας δημιουργός αυτόνομος, ένας ''σουξεδοποιός'' χωρίς να εσωκλείω καμία μομφή μέσα στην τελευταία λέξη - χαρακτηρισμό του. Απόδειξη ότι όταν είχε βγει το τραγούδι Θάλασσα μου σκοτεινή κι είχε σαρώσει, οι δισκογραφικές εταιρείες έκαναν συνέχεια meetings και ζητούσαν από τους τραγουδοποιούς τους να γράψουν κάτι παρεμφερές! Τέλος, έχει ακούσει κανείς το Να με προσέχεις με τη Μαρία Φαραντούρη; Το λέει συγκλονιστικά! Άντε και στα 50 χρόνια του Νίκου Πορτοκάλογλου στο ελληνικό τραγούδι, όπως του ευχήθηκε και η φίλη του, Ελευθερία Αρβανιτάκη!