με-τη-μαρίζα-κωχ-στα-τηλεοπτικά-''στέκια''-με-θέμα-τις-μπουάτ

Χθες είχαμε ακόμη ένα γύρισμα για τα τηλεοπτικά ''Στέκια'' του Νικόλα Τριανταφυλλίδη, αυτή τη φορά με θέμα τις μπουάτ. Το γύρισμα πραγματοποιήθηκε μέσα στην ιστορική ''Λήδρα'', όπου από το πρωί είχαν ήδη καταθέσει τις μαρτυρίες τους ο Νότης Μαυρουδής και ο Θέμης Ανδρεάδης, μεταξύ άλλων. Εμείς φτάσαμε με τη Μαρίζα Κωχ. Εδώ την παρακολουθεί η Μαρίνα Δανέζη να μακιγιάρεται. 

Σκηνοθέτης του επεισοδίου είναι ο Νίκος Πάστρας, γνωστός κι από τη δουλειά του στο κινηματογραφικό site flix.gr - εδώ μας βλέπετε μαζί του, με τη Μαρίζα Κωχ και τη Μαρίνα Δανέζη.

Ο Πάστρας με ενημέρωσε πως, εκτός των βετεράνων των μπουάτ, στο ίδιο επεισόδιο θα συμμετάσχουν και τέσσερις νέοι εναλλακτικοί μουσικοί: συγκεκριμένα, ο Λόλεκ, ο Κτίρια τη νύχτα, η Nalyssa Green και ο Felizol. Απ' ότι έμαθα, επίσης, ο Λόλεκ έπαιξε για τις ανάγκες της εκπομπής το ''Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει'' του Κώστα Χατζή και ο Κτίρια τη νύχτα το ''Έλσα σε φοβάμαι'' του Διονύση Σαββόπουλου!

Αυτή πρέπει νά'ναι η τρίτη ή τέταρτη κοινή τηλεοπτική μας εμφάνιση με τη Μαρίζα Κωχ στα 15 σχεδόν χρόνια που γνωριζόμαστε και κάνουμε παρέα. ''Μα, καλά'' μου είπε μια μέρα πριν ''βρίζουμε τη ΝΕΡΙΤ, τραγουδήσαμε εναντίον της και τώρα πάμε να συνδράμουμε;'' Την καθησύχασα, λέγοντας της πως δε συνδράμουμε καμία ΝΕΡΙΤ, αλλά μια ομάδα νέων ανθρώπων και φίλων που προσπαθούν με μηδαμινό budget να στήσουν κάτι καλό!

ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ ΤΟΥ ΔΙΣΚΑΝΑΛΥΤΗ ΜΕ ΤΗ ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ & ΤΟΝ BOSKO: ΚΤΙΡΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ - "ΩΕΜ ΚΑΙ Η ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΑΓΑΠΗ" (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ)

Στο αποψινό Ντιβάνι του Δισκαναλυτή δεν κάθισε κάποιος επιφανής τραγουδοποιός με γνωστή δισκογραφική εταιρεία από πίσω του, αλλά ένας νέος δημιουργός με το χειροποίητο cd του να διανέμεται αποκλειστικά από τα Vinyl Microstores. Όπως σημειώνει ο ίδιος ο Κτίρια τη Νύχτα- κατά κόσμον, Γιώργος Καρπαθάκης- ηχογράφησε τη δουλειά του πριν από μία τετραετία στο αυτοσχέδιο δωμάτιο του, υπεύθυνος για τα ποιητικά κείμενα, τους ηλεκτρονικούς ήχους και τα σχήματα- σύμβολα που επέλεξε να της δώσει. Γνώρισα τη μουσική του σε μια πρόσφατη εμφάνιση του στο κέντρο της Αθήνας, αγόρασα το cd του, το πήγα στη Λένα Πλάτωνος, το ακούσαμε μαζί και συμφωνήσαμε να ασχοληθούμε με την περίπτωση του. Ο ιδιαίτερος στίχος του Κτίρια τη Νύχτα και οι ψυχογενείς φούγκες της μουσικής του που ενσκήπτουν ως επιδημία, κάθε άλλο παρά βλαβερή όμως, αποδεικνύουν πως μέσα στη διαστροφή του αενάως περιμένειν, υπάρχουν ευτυχώς ακόμα δυνάμεις, ικανές να κάνουν την ειδοποιό- που λένε- διαφορά. Τον Κτίρια τη Νύχτα τον βρίσκετε στο www.myspace.com/buildingsatnight ή διαβάζετε τις ιστορίες του, όχι αποκλειστικά μουσικού ενδιαφέροντος, στο διαδικτυακό blog www.buildingsatnight.blogspot.com ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΑΝΑΜΟΝΗ
Ο στίχος που μας εντυπωσίασε και που επικεντρωθήκαμε σ’ αυτόν είναι ο εξής: γιατί είμαι ακόμα πιο βαθιά και περιμένω τη ζωή μου. Δείχνει ένα ον του ασυνείδητου κυρίως, με όλες τις συνέπειες, δηλαδή σκέφτεται και μιλάει πάρα πολύ προσωπικά, με σύμβολα, τα οποία δεν είναι και εύκολο να αποκωδικοποιηθούν. Στο πρώτο πολύ σύντομο κομμάτι (για φωνή και κιθάρα), παρουσιάζει μία πληθωρικότητα συγχορδιών (πριν εκτονωθεί οριστικά μέσα στους ηλεκτρονικούς ήχους). Μας εντυπώθηκε ακόμη το σημείο στο πρώτο κομμάτι, όπου αφού έχει ξεπεράσει το ραδιόφωνο, περιμένει με αγωνία το διαγαλαξιακό ταξίδι μέσα από μία ασπρόμαυρη και όχι έγχρωμη οθόνη. Μουσικά, η Νυχτερινή Αναμονή, ένα σαφές ερωτικό τραγούδι, κυμαίνεται μεταξύ πολύ σκληρών ήχων (όπου απουσιάζει ο λόγος) και πολύ μαλακών (όπου ακούμε τη φωνή του). Η φωνή αυτή περιγράφει με μια γλαφυρή παρομοίωση την εύφορη αγκαλιά του, εύφορη στην κυριολεξία, εφόσον ξαπλωμένος φυτεύει δύο δέντρα ανάμεσα στα χέρια του. Το μπλε κουτί μάλλον συμβολίζει το ασυνείδητο της υπόστασης του, μέσα στο οποίο φυλάσσονται οι χάρτες των μελλοντικών του πράξεων και ακόμη πιο βαθιά η ίδια του η ζωή.
ΚΑΠΝΟΙ
Στιχουργικά, ενοχοποιεί το ερωτικό του αντικείμενο ότι δε στάθηκε επάξια δίπλα του στην ανακάλυψη του εαυτού τους, στην αυτογνωσία τους και πιθανώς στην περαιτέρω γνώση της ζωής. Μιλάει για πολλά δωμάτια, πόρτες που δεν άνοιξαν, υπονόμους, αναμμένα σπίρτα, καπνούς – αυτά είναι τα σύμβολα του. Η μουσική είναι ρυθμική, υπερβολικά αγχώδης, υπερκινητική, φαινομενικά ψυχρή συναισθηματικά παρ’ όλο το άγχος που διακρίναμε. Στο τέλος, γίνεται μια απροσδόκητη αποσυμπίεση αφού ακολουθούν μερικά ακόρντα κιθάρας και φυσικοί ήχοι, με αποκορύφωμα τη χρήση του toy piano. ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΄94
Στο τραγούδι αυτό, ο δημιουργός παρουσιάζει μια συναισθηματική απάθεια. Ενώ τα συναισθήματα που περιγράφει είναι διακαή, ο τρόπος που τα διαχειρίζεται μουσικά είναι α – συναισθηματικός, π.χ. λέει να θυμηθώ να κάψω τα χέρια μου πάλι, το τελευταίο καταφύγιο του. Μουσικά, μοιάζει να χάνεται μέσα σε πολλές συγχορδίες και πάλι, δηλαδή δε μπορεί να αντιμετωπίσει με οικονομία το υλικό του κι αυτό ειν’ ένα πρόβλημα. Ο τρόπος, ακόμη, που παίζει κιθάρα είναι μονότονος, ηθελημένα άραγε; Ακόμη ένα στοιχείο, λοιπόν, της συναισθηματικής του απάθειας που λέγαμε.
ΟΙ ΑΠΟΒΑΙΝΟΝΤΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Πρόκειται για το καλύτερο μέχρι τώρα κομμάτι. Μουσικά, αναπτύσσεται μέσω ενός μακρόσυρτου αντεργκράουντ λικνιστικού ύφους, όπου εν αντιθέσει με τα προηγούμενα κομμάτια εδώ βρίσκεται σε εσωτερική ηρεμία και ως εκ τούτου χειρίζεται με οικονομία τα τεχνικά και εκφραστικά του μέσα. Στιχουργικά, επίσης, επιτυχημένο με κορυφαία στιγμή το δίστιχο είμαι μια χώρα από ερωτευμένα παιδιά που λαθρεπιβαίνουν σε όσα θέλησες να ζήσεις.
ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ
ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ
Ξαφνικά χρησιμοποιεί πολλά πνευστά, θέλοντας να δώσει μιαν επική διάσταση στο στιχούργημα του, κοινωνικά αντιδραστικό στο πρώτο μέρος και ερωτικό στο δεύτερο. Στο Επιστρέφοντας, βέβαια, η ενορχήστρωση αλλάζει με διάφορους ήχους, αλλά το αποτέλεσμα είναι ατονάλ και εγκεφαλικό, συμπορευόμενο με την ερμηνεία του.
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΓΥΡΙΖΟΥΝ
Αρκετά καλό ως σύνθεση και ως στιχούργημα. Το συναίσθημα του εδώ φανερώνεται μέσα από τις αναφορές σε μια δύσκολη σχέση, όπου επισημαίνει την αδυναμία του να εκφραστεί ώσπου το ερωτικό αντικείμενο του λάβει το μήνυμα του.
ΕΝΑ ΟΧΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΓΟΝΙ ΠΟΥ ΔΕ ΘΑ ΘΥΜΟΜΟΥΝ
Μας εντυπωσίασε με πόση νηφαλιότητα δίνει εφιαλτικές εικόνες για την οικολογική μόλυνση, αλλά και για τον εσωτερικό του κόσμο. Βέβαια, καταλήγοντας σε μια ηλεκτρική – ηλεκτρονική καταιγίδα με κιθάρα, μπάσο και noise που μοιάζει να μην έχει τελειωμό. Η ψυχολογική θολότητα του δημιουργού στο ζενίθ της!
Η ΛΑΙΜΑΡΓΗ ΑΓΑΠΗ
Στιχουργικά, έχουμε ένα masterpiece μαύρης ποίησης. Μουσικά, επιδίδεται σ’ έναν αγώνα δρόμου μεταξύ τονικής και ατονικής μουσικής, χωρίς ξεκάθαρη ενορχηστρωτική άποψη. Το μόνο σαφές είναι ότι μετά τον μεγάλο επίλογο, κλείνει μια πόρτα κι αρχίζει ο δεύτερος επίλογος, θα λέγαμε, με τον ίδιο να ψιθυρίζει και την κιθάρα ν’ ακούγεται από το μέσα δωμάτιο.
ΤΟ ΑΧΡΟΝΟ ΣΤΕΝΟ
Πολύ θλιμμένο κλείσιμο με τη φωνή να κομπιάζει στο επανειλημμένο μου λείπεις και μια συχνότητα να κόβεται απότομα. Αναφέρεται στην παραμονή σε κάποιο νοσοκομείο...Η μουσική με τους ηλεκτρονικούς ήχους προσπαθεί να επενδύσει τους στίχους. Συνοπτικά, το πόρισμα της παρούσης δισκανάλυσης μιλάει για έναν τραγουδοποιό, προικισμένο περισσότερο στον στίχο και λιγότερο στη μουσική, με εμφανή σύγχυση και εσωτερικές συγκρούσεις. Ομολογουμένως, ο Κτίρια τη Νύχτα δεν ομοιάζει με κανέναν του χώρου του, της ανεξάρτητης δηλαδή τραγουδοποιίας και γι’ αυτό και μόνο η συγκεκριμένη εργασία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής!

KNOT GALLERY- ΠΥΡΗΝΑΣ: ΟΤΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ & ΕΝΤΕΧΝΟΙ ΧΩΡΕΣΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ!

Η χαρά είναι μεγαλύτερη για μένα ως ραδιοφωνικός παραγωγός, όταν στις εκπομπές μου δίνεται βήμα σε νέους ταλαντούχους καλλιτέχνες, οι οποίοι ενδεχομένως να μην έχουν εύκολη πρόσβαση στα μέσα. Όπως συνέβη και χθες το απόγευμα με την παρουσία στο στούντιο των Είμαι ζεν και με ταράζεις, Ηλία Βαμβακούση και Παυλίνας Κωνσταντοπούλου.

Η κίνηση στο δρόμο έκανε και τους τρεις μας να φτάσουμε ελαφρώς αργοπορημένοι στον σταθμό, εξ ου και η γλυκιά Παυλίνα αφιέρωσε τραγούδι στον Γιάννη τον ταξιτζή που έκανε τ' αδύνατα δυνατά ώστε να τους φέρει με τον Ηλία τη σωστή ώρα! Παίξαμε αρκετά από τα τραγούδια του cd τους και θεώρησα καλό να πούμε αντίο στους ακροατές με τη φοβερή και τρομερή Λίτσα που στόλισε τον μπάτσο και το έθνος του όλο, ενώ μεσ' στα δόντια της έπνιξε ένα άγριο γαμήσι! Αυτά είναι τραγούδια, όχι αηδίες!

Δώσαμε και δύο διπλές προσκλήσεις για την πρώτη παράσταση του Ηλία και της Παυλίνας στον Πυρήνα, χθες βράδυ! Βρέθηκα κι εγώ εκεί λίγο μετά την έναρξη του προγράμματος, αφού έπρεπε να περάσω από αλλού πρώτα.

Εν προκειμένω, από τον μικρό τεχνοχώρο Knot Gallery, όπου εμφανίστηκαν οι κύριοι Άγγελος κυρίου και Κτίρια τη Νύχτα. Ήταν η πρώτη φορά, ίσως στη ζωή μου, που πήγα σε κάποιο live μη γνωρίζοντας τίποτα απολύτως για τους καλλιτέχνες και απλά ορμώμενος από την καλαισθησία της αφίσας που μου είχε σταλεί προ ημερών.

Δε θα σταθώ, όμως, στους δύο καλλιτέχνες, καθώς δεν έχω διαμορφωμένη ακόμα άποψη. Ο μεν Άγγελος κυρίου που γρατζούναγε την κιθάρα του και αφηγούταν τις ιστορίες του καθημερινής τρέλας, φαντάζομαι θ' αποσκοπούσε σε μιαν ιδιωτική και τόσο ερασιτεχνική, στα όρια του σουρεαλισμού, εμφάνιση του. Ο δε Κτίρια τη Νύχτα παρουσίασε δυο- τρεις μακροσκελείς συνθέσεις του με laptop, συνοδεία ηλεκτροακουστικής κιθάρας από τον ίδιο, αλλά και λειτουργικά samples από ανθρώπινες φωνές, ακόμη και λεπτομέρειες από το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας! Αυτός που με εντυπωσίασε ήταν ο χώρος των άνωθεν δρώμενων, ένα εναλλακτικό -ας το πούμε- υπόγειο γκαράζ, κανονική προσαρμογή του Μαύρου Θέατρου της Πράγας στην καρδιά της Αθήνας. Δυστυχώς δε μπόρεσα να παραστώ στην σύμπραξη επί σκηνής του Άγγελου κυρίου και του Κτίρια τη Νύχτα, εφόσον έπρεπε να περάσω από τους φίλους Ηλία και Παυλίνα!

Εκτός από τα δικά τους τραγούδια και με τη συμβολή πάντα μιας καλοκουρδισμένης μπάντας, τα δύο παιδιά παρουσίασαν και διασκευές σε συνθέσεις σαν την Ερηνούλα μου (Delenda est) του Δήμου Μούτση, το Ολαρία- Ολαρά του Διονύση Σαββόπουλου και το Μια στο καρφί και μια στο πέταλο της Μαρίζας Κωχ. Στο διπλανό μου τραπέζι, η ηθοποιός Κανελλίνα Μενούτη άκουγε συγκινημένη τον Βαμβακούση να τραγουδάει τα λόγια της στο λυρικό και ευαίσθητο Καφεκοπτείο του! Μάλιστα, μια και η Παυλίνα βρισκόταν στα πρόθυρα κρυολογήματος, ο Ηλίας ήταν αυτός που τραγούδησε και τη δική της Λίτσα.

Δεν είχε πολύ κόσμο στο χθεσινό live των παιδιών- για την ακρίβεια, τριάντα άτομα μάξιμουμ πήγαμε να τους ακούσουμε. Έγινε καμία διαφήμιση; είχα ρωτήσει λίγες ώρες πριν που ήμασταν παρέα στο ραδιόφωνο. Η μόνη διαφήμιση είναι τα sms με τα κινητά μας, απάντησε η Παυλίνα όλο νόημα.

Ας ελπίσουμε πως δε θα συμβεί το ίδιο την ερχόμενη Τετάρτη κατά την πρώτη επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ τους στη μουσική σκηνή Μύγα στου Ψυρρή. Την εκδήλωση διοργανώνει με ελεύθερη είσοδο η δισκογραφική εταιρεία Yafka Records του Γιώργου Μητρόπουλου και μαζί με το άλμπουμ του Ηλία Βαμβακούση και της Παυλίνας Κωνσταντοπούλου θα παρουσιαστεί επίσης και ο νέος δίσκος του συγκροτήματος Θέρος.