Η 6η Συμφωνία (Pathetique) του παραγωγικότατου Tchaikovsky χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από την ελληνική κρατική ραδιοφωνία του 1966, προκειμένου να αποδώσει το εθνικό πένθος της βύθισης του οχηματαγωγού Ηράκλειο στη Φαλκονέρα: η θάλασσα είχε γίνει ο τάφος 250 ανθρώπων. Έκτοτε - είπε χθες βράδυ η Λένα Πλάτωνος - η συγκεκριμένη Συμφωνία του Tchaikovsky και περισσότερο το τελευταίο μέρος της έχουν ταυτιστεί μέσα μου με όλες τις μεγάλες τραγωδίες στην Ελλάδα.
Αντίθετα, η ακρόαση ολόκληρης της 11ης Συμφωνίας (του 1905) του Shostakovich μπορεί να αποτελέσει, σύμφωνα με την πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου, την πιο πιστή απεικόνιση του 20ου αι. για τους ερευνητές του μέλλοντος. Η Μπακοπούλου είχε κάθε λόγο να μπει εκ νέου στο trip του Shostakovich και να εκθέσει τη φιλοσοφημένη της άποψη για την Τέχνη του, εφόσον το περασμένο Παρασκευοσαβ/κύριακο ερμήνευσε έργο του μαζί με τη Martha Argerich στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όπου
δεν έβρισκες εισιτήριο ούτε για δείγμα! Τυχεροί όσοι είχαν εξασφαλίσει εγκαίρως μία θέση!
Τυχεροί θα είναι επίσης όσοι παρευρεθούν το βράδυ στο Gagarin για τη μεγάλη συναυλία των Electric Litany, οι οποίοι πρόσφατα εξέδωσαν το single Enemy ως προπομπό του δεύτερου άλμπουμ τους! Έτσι, όλα γίνονται σχετικά, συγγενικά σχεδόν, και μπορείς να περνάς με ευκολία από το, κατά Shostakovich, απόλυτο ξεγύμνωμα της ανθρώπινης ύπαρξης στο dark electro wave του Αλέξανδρου Μίαρη και της παρέας του. Τη συναυλία των Electric Litany θα ανοίξουν οι Tango With Lions, η μεταβαλλόμενη μουσική κολεκτίβα της Kat - κατά κόσμον, Κατερίνα Παπαχρήστου. Τα πρώτα 100 εισιτήρια θα κοστίζουν 10 ευρώ στην είσοδο και 12 όλα τα επόμενα.
Χθες βράδυ, λοιπόν, στην οικία της Πλάτωνος και απόψε στο Gagarin!
το rewind...αναστέναξε προκειμένου να ξεχωρίζω κάθε φορά τον σύζυγο απ' τον εραστή της πρωταγωνίστριας. Το δε 2046, άσ' τα να πάνε, το απόλαυσα ως νεοψυχεδελικό trip και όχι ως μία καλή ταινία που σίγουρα ήταν! Παραδόξως, δεν παθαίνω το ίδιο με τον γιαπωνέζικο ασπρόμαυρο κιν/φο που εκτιμώ απεριόριστα, τον Μιζογκούτσι, τον Κουροσάβα, τον Όσιμα, τον Τεσιγκαχάρου, τέτοιους δημιουργούς. Θά 'ναι μάλλον που, ως ταινίες εποχής οι περισσότερες, χρησιμοποιούσαν κοστούμια ανάλογα με την κοινωνική κάστα των χαρακτήρων. 
Υπήρχε βέβαια κι ο Τοσίρο Μιφούνε, ένας εξαιρετικός Ιάπωνας ηθοποιός, που θα τον αναγνώριζα μεταξύ εκατοντάδων άλλων κοντοχωριανών του, μέσα ή πιο έξω απ' το Τόκιο. Έτσι, λοιπόν, άφησα στην άκρη τη βιογραφία του Tchaikovsky διά χειρός Μπερμπέροβα και Πλουμπίδη και προτίμησα να ξανακούσω το Κονσέρτο του για πιάνο αρ. 1 με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τη δ/νση του Seiji Ozawa (νάτονα πάλι ο Γιαπωνέζος!) και με σολίστ στο πιάνο τον Ρώσο Arcadi Volodos. Απίστευτο ταλέντο ο συγκεκριμένος, 39χρονος σήμερα, πιανίστας! Το cd αυτό, που μου χάρισε πέρσι στα γενέθλια μου ένας καλός φίλος, γιατρός και επίσης πιανίστας, περιέχει ηχογραφήσεις έργων του Tchaikovsky και του Rachmaninoff του 2003, δηλαδή τότε που ο καλλιτέχνης - εκτελεστής τους ήταν 31 ετών! 
Σχεδόν μεταφυσικό το πως καταφέρνει και εξαφανίζει κυριολεκτικά τη μεγάλη ορχήστρα που τον συνοδεύει, αλλά και το πώς ακούγεται ο ίδιος! Σα να μην είναι άνθρωπος! Μόνο ένα ζευγάρι χέρια που τρέχουν άλλοτε θωπευτικά και άλλοτε δαιμονισμένα πάνω στα πλήκτρα του πιάνου! Αφορμή υπήρξε το δώρο αυτό για να προμηθευτώ ακόμη ένα cd με τον Arcadi Volodos σε συνθέσεις του Schubert! Άλλο αριστούργημα! Η ακρόαση, πάντως, κλασικής μουσικής, καθώς και η απόφαση να παρατήσω τη βιογραφία του Tchaikovsky, αφού δεν προνόησα να κρατήσω...σημειώσεις, με γλίτωσαν από την παράνοια του ταξιτζή που με μετέφερε κάπου στην Πανόρμου. Μα καλά, όλοι οι ταρίφες για δέσιμο είναι ή τους χτύπησε στο κεφάλι η παρατεινόμενη απεργία μαζί με τον εποχιακό καύσωνα; Φταίω κι εγώ - τό 'χω ξαναπεί - που κάθομαι στη θέση του συνοδηγού και, ως κοινωνικό ζώον, τους πιάνω την κουβέντα. Αυτός μου έλεγε πως δεν είμαστε από ύλη φτιαγμένοι, αλλά από έναν εξωγήινο μονοκύτταρο οργανισμό που καλείται Θεός, ο οποίος μας παρακολουθεί από παντού και μας κάνει να υποφέρουμε όσο μας βλέπει εξαρτημένους από την ύλη, τουτέστιν τα κινητά τηλέφωνο, τις PLASMA τηλεοράσεις και το αυτοκίνητο μας! Τρομερή θεωρία! Συμφωνείς ή διαφωνείς; με ρώτησε με ένα μάτι που τού 'χε πεταχτεί σα λουκουμάς! Μα, τι λες - του είπα κι εγώ - είναι να διαφωνήσω μ' αυτά που μαθαίνω; Έχω ανατριχιάσει ολόκληρος! Ασχέτως αν κατά βάθος απορούσα πως γίνεται ξαφνικά ο τρελάρας να την είδε Έριχ φον Ντένιγκεν ή Τανάγρας, που θά 'λεγε κι η μάνα μου. Περνάγαμε κι έξω απ' το Αιγινήτειο εκείνη την ώρα, οπότε σκεφτόμουν πως αν χειροτερέψουν τα πράγματα, του βουτάω το τιμόνι απ' τα χέρια, κάνω μεταβολή το όχημα και τον οδηγώ σούμπιτο στους τρελογιατρούς μήπως σωθεί κι αυτός και όποιος επόμενος άτυχος του σηκώσει χέρι για κούρσα. Τίποτα, η μόνη λύση είναι αποποινικοποίηση εδώ και τώρα! Εφόσον ένας μουρλός τέτοιου είδους είναι σχεδόν σίγουρο πως δεν θ' ακούσει ποτέ τον Volodos να ερμηνεύει Tchaikovsky, τουλάχιστον ας πιεί δυο-τρεις μπάφους να χαλαρώσει λίγο. 