πασχαλινό-τραπέζι-με-τον-πάνο-κουτρουμπούση-μέρος-2ο

Ο Πάνος Κουτρουμπούσης, ο bosko και ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος έδωσαν το καθιερωμένο ραντεβού τους στο ετήσιο πασχαλινό τραπέζι στην οικία του τρίτου και της Μάρσας Μακρή. Με τον πρώτο να θυμάται τη γνωριμία του στο Παρίσι με τον Γκαμπριέλ Μαρσία Μαρκές. Τότε που ο Μαρκές ασκούσε την ιατρική κι είχε συστήσει στον Έλληνα beat συγγραφέα να φάει ρύζι και να μείνει μέσα. Έτσι έκανε κι έτσι έγινε καλά, αλλά μάλλον δε θά 'χε και τίποτα σοβαρό.
Με τον προικισμένο γιο του Δημήτρη και της Μάρσας, τον 23χρονο εικαστικό και μουσικό Μένη Θεοδωρόπουλο, ο οποίος στήθηκε στο φακό με φόντο τον πίνακα του και παρέα με τους φίλους του: από αριστερά, ο Μένης με τη Βάσια και τον Ανδρέα, το συγκρότημα δηλαδή των Phoenix Catscratch. Ο Αποστόλης έλειπε για να είχαν απαρτία!

Με το ψητό αρνάκι που εξαφανίστηκε εντός ολίγων λεπτών!

Με την καρυδόπιτα, επίσης, που δεν είχε διαφορετική τύχη!

Τι να σημειώνει εδώ ο Κουτρουμπούσης; Πιθανώς και να κρατάει τα απομνημονεύματα του από το φετινό Πάσχα στο σπίτι των κοινών αγαπημένων φίλων μας.

Χρόνια πολλά, παίδες, και του χρόνου νά 'μαστε καλά πάλι εκεί τέτοια μέρα!

ο-νίκος-παπατάκης-η-nico-ο-γερμανός-φωτογράφος-και-ο-ζακ-νατώ-που-έγινε-ζαν-κοκτώ

Από το διαδίκτυο ενημερώνομαι για τον θάνατο του σκηνοθέτη Νίκου Παπατάκη στο Παρίσι, σε ηλικία 92 ετών. Υπήρξε από τους αγαπημένους μου Έλληνες σκηνοθέτες της διασποράς και νομίζω ότι τον έχω- που λένε- ως προσωπικότητα. Μάλιστα, μια συζήτηση που είχαμε πριν μερικά χρόνια στο σπίτι του συνεργάτη μου, οπερατέρ Δημήτρη Θεοδωρόπουλου, με τον συγγραφέα Πάνο Κουτρουμπούση για την περίπτωση του Παπατάκη, έγινε αφορμή να ξεκοκαλίσω την ενδιαφέρουσα αυτοβιογραφία του με τίτλο Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην απόγνωση. Μια βιογραφία που θα έπρεπε νά 'χουν διαβάσει όλοι οι του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ σε διαδικτυακά και μη έντυπα, ώστε να μη γράφουν τη σήμερον ημέρα απίστευτες ανακρίβειες. Ξεκινάμε, λοιπόν: ο Παπατάκης μπορεί να έφυγε το 1936 από την Ελλάδα, ο ίδιος λέει όμως ότι μέσα στον πόλεμο εργαζόταν ως γκρουμ του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετάνια. Εκεί όπου γνώρισε έναν Γερμανό γλύπτη, έγιναν εραστές και έτσι τού ανοίχτηκε ο δρόμος για τη μεγάλη ζωή στο Παρίσι παρέα με την αφρόκρεμα των διανοουμένων της εποχής. Παμ' παρακάτω: ο Παπατάκης, λέει, υπήρξε ζευγάρι με τη Nico, τη μούσα του Άντι Γουόρχολ και τραγουδίστρια των θρυλικών Velvet Underground. Τη γνώρισε, διαβάζω, στη Νέα Υόρκη του 1950! Η αλήθεια είναι διαφορετική, πολύ όμως! Τι δουλειά είχε, κατ' αρχάς, η Nico στη Νέα Υόρκη πριν τα μέσα του 1960, αφού μια δεκαετία πίσω έχτιζε καριέρα φωτομοντέλου και ηθοποιού στην Ευρώπη (Φελίνι, Dolce Vita κλπ.); Κυρίως, όμως, αν και ο Παπατάκης στη βιογραφία του αναφέρει εκείνον τον Γερμανό γλύπτη- μέντορα του ως μοναδική ομοφυλοφιλική του σχέση, ένα παλιό αφιέρωμα στο περιοδικό ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ της Καθημερινής τον διαψεύδει! Συγκεκριμένα, το αφιέρωμα του περιοδικού αναφέρεται σε έναν άλλο Γερμανό, φωτογράφο αυτή τη φορά, ο οποίος συνήθιζε να φωτογραφίζει τις συμπατριώτισσες του Nico και Amanda Lear στη δεκαετία του 1950 ως έφηβα μοντέλα. Αυτός, λοιπόν, υπήρξε ζευγάρι με τον Παπατάκη κι όταν αργότερα ερωτεύθηκε σφόδρα την πανέμορφη Nico, της ζήτησε να την αποκαλεί με το ελληνικό όνομα του τέως συντρόφου του. Τώρα, για το αν στη συνέχεια τα έφτιαξε και ο ίδιος ο Παπατάκης με τη...συνονόματη του, Nico, θα σας γελάσω. Το όλο θέμα μού θύμισε πριν πολλά- πολλά χρόνια ένα άλλο απερίγραπτο άρθρο Έλληνα κριτικού κινηματογράφου που μας έδινε μια πρόγευση από την ταινία του Όλιβερ Στόουν για τους Doors. Τι είχε γράψει ο άνθρωπος τότε; Το ΄91 νομίζω ήτανε...Ο Στόουν, λέει, μας αποκαλύπτει ότι ο Τζιμ Μόρισον ήταν ομοφυλόφιλος, αφού δείχνει στην ταινία του μία σκηνή πεολειχίας μεταξύ του αρχηγού των Doors και κάποιου...Νίκου! Γελάστε μαζί μας! Ναι, μωρέ, τι Nico, τι Νικολάκης απ' τη Δραπετσώνα! Μ' αυτό όμως που ξεράθηκα στο γέλιο, παρ' όλο που είχα μια πολύ δύσκολη μέρα, ήταν ότι τη φωτογραφία της μικρού μήκους ταινίας που έκανε το 1950 ο Παπατάκης με τον Ζαν Ζενέ, υπέγραφε ο Ζαν Κοκτώ! Φυσικά, πρόκειται για τον Γάλλο οπερατέρ Ζακ Νατώ, συνεργάτη επίσης του Ζυλ Ντασέν, ο οποίος ουδεμία σχέση είχε με τον Ζαν Κοκτώ. Δε διάβασα άλλα στο internet για τον θάνατο του σημαντικού Νίκου Παπατάκη, αφενός γιατί βαρέθηκα και αφετέρου γιατί θά 'βρισκα κι άλλα μαργαριτάρια. Προτιμώ να φέρνω στη θύμηση μου τους ασπρόμαυρους μπουνιουελικούς Βοσκούς της συμφοράς, την υπέροχη Φωτογραφία, ακόμη και τον αριστουργηματικό Ισορροπιστή του με τον Μισέλ Πικολί. Αιωνία του η μνήμη, έφυγε ένας μεγάλος Έλληνας του διεθνούς κινηματογραφικού στερεώματος.