Δύο δίσκους εκ διαμέτρου αντίθετους πάμε να εξετάσουμε στο post αυτό, που όμως κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα σχεδόν, ο ένας από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας σε διανομή του Μετρονόμου και ο άλλος από τη νεοϊδρυθείσα Spider Music, η οποία μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι. Πρόκειται για τα άλμπουμ ''Η Αλήθεια είναι δύο'' της Μαρίας Θωίδου και ''Πες το για μένα'' του Γιώργου Νταλάρα σε μουσικές του Ανδρέα Κατσιγιάννη και στίχους διάφορων στιχουργών. Καταρχάς με το άλμπουμ ''Η Αλήθεια είναι δύο'' η Θωίδου εξακολουθεί να βαδίζει στα γνώριμα ιδιοσυγκρασιακά μονοπάτια της, συνεπικουρούμενη από δύο διαφορετικά σχήματα: Τους Drasta (Φίλιππος Κωσταβέλης, James Wylie, Αγαμέμνων Μαρδάς, Νίκος Ψοφογιώργος) και τους Χαμένους Εραστές (Θύμιος Ατζακάς, Κώστας Ράπτης, Κυριάκος Ταπάκης, Λουκάς Μεταξάς, Νίκος Παραουλάκης). Συμμετέχει ακόμη στα φωνητικά η Έλσα Μουρατίδου. Το παράδοξο είναι πως ενώ έχουμε δύο διαφορετικά μουσικά projects της Θωίδου, ηχογραφημένα live στο παρελθόν, στο CD έχουν μπει ένα κομμάτι από το ένα και ένα από το άλλο εναλλάξ, διατηρώντας παρόλα αυτά μιαν ηχητική και υφολογική ομοιογένεια. Ίσως γιατί ο πυρήνας και των δύο projects είναι αυτός της jazz με εμβόλιμα στοιχεία από την ευρύτερη παράδοση, αλλά και από το λεγόμενο έντεχνο - το τελευταίο βασικά μέσα από καλοσχηματισμένα τραγούδια σαν το ''Κάθε φορά'', το ''Κάτι βραδάκια'' και το ''Ούτε που ξέρεις''. Υπάρχουν όμως και κομμάτια που βασίζονται κατά κόρον στο σπάσιμο της κλασικής φόρμας του τραγουδιού μέσα από ''απλωμένες'' μακροσκελείς free form συνθέσεις της Θωίδου, καθώς και με τη φωνή της, την οποία χειρίζεται σαν ένα εργαλείο ευέλικτο. Όσο για τους στίχους της μια...παραξενιά τη συναντάμε κι εδώ, εφόσον, αν και οι περισσότεροι παραπέμπουν σε μικρά δημοτικοφανή αφηγήματα με ρίμες, αυτό δε φανερώνεται κατά την ερμηνεία της και τη σύμπλευση της με τα δύο μουσικά σχήματα. Έτσι, συχνά ο λόγος ακούγεται διάσπαρτος μέσα στα κομμάτια, κάτι που σίγουρα κομίζει καλλιτεχνικό ενδιαφέρον, απ' την άλλη όμως δε βοηθάει έναν αμύητο ακροατή να έρθει σε στενή επαφή με το υλικό καθ'αυτό. Ξεχωριστά για μένα κομμάτια το ''Ανείπωτο ποτό ή Το νερό της σελήνης'' και ''Το νησί των χαμένων εραστών'' (με τους Χαμένους Εραστές αμφότερα) που ανήκουν σ' αυτά της free form που λέγαμε, με τους αυτοσχεδιασμούς στην ηλεκτρική κιθάρα από τον Ατζακά! Το ακούς, αφήνεσαι ως ακροατής και άμα το ''δεις'' κι απ' τη μεριά της δημιουργού, αντιλαμβάνεσαι γιατί ενδεχομένως να μην την ενδιαφέρει ένα πιο αμύητο κοινό. Εν κατακλείδι, ένα πολύ ιδιαίτερο, στα όρια του ιδιότροπου, άλμπουμ με τη Μαρία Θωίδου να μην κάνει την παραμικρή καλλιτεχνική έκπτωση γι' ακόμα μία φορά! Προς τιμήν της!
Στον αντίποδα, το καινούργιο άλμπουμ του Γιώργου Νταλάρα στοχεύει στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις, όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, προτείνοντας όμως έντεκα καλοφτιαγμένα αμιγώς λαϊκά και λαϊκότροπα τραγούδια με την υπογραφή του Ανδρέα Κατσιγιάννη, γνωστού από την Εστουδιαντίνα Βόλου και από τις συνεργασίες του, τόσο με τον Νταλάρα, όσο και με άλλους ερμηνευτές. Για την ακρίβεια, ήταν σίγουρο πως ο Κατσιγιάννης θά'κανε κάποια στιγμή ολόκληρο δίσκο με δικές του συνθέσεις για τον Νταλάρα. Απ' την πρώτη ακρόαση φαίνεται πως ο Κατσιγιάννης ''τό'χει'' απόλυτα! Ζεϊμπέκικα, χασάπικα, ένα σε τσιγγάνικο ύφος (το ομότιτλο του δίσκου με τη συμμετοχή της Ελένης Βιτάλη σε στίχους της Λίνας Δημοπούλου), τα αμέσως επόμενα ''Κατοστάρικα'' σε ατόφιους ρεμπέτικους στίχους της Ελένης Φωτάκη που κλείνουν το μάτι (και από μουσικής άποψης) στο ''Ρεμπέτικο'' του Ξαρχάκου, τα πιο χαμηλότονα ''Παραμύθια'' σε στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια (κατά τη γνώμη μου το ωραιότερο ντουέτο του δίσκου, Νταλάρας - Μελίνα Ασλανίδου), τα ''Όνειρα'' με τους συγκινητικούς στίχους της Δημοπούλου (Μόνος και ρέστος έμεινα/ Εγώ που σ' όλους έδινα/ Δεν έχω πια κανένα), το ''Ασπρογάλανο χαρτάρι'' σε στίχους του Ισαάκ Σούση (η ηλεκτρική κιθάρα του Χριστόφορου Κροκίδη κάνει ένα εντυπωσιακό πέρασμα) καθώς και το ''Στα τραγούδια θα με βρεις'' σε στίχους του τραγουδοποιού Μίλτου Πασχαλίδη, ο οποίος επίσης το μοιράζεται ερμηνευτικά με τον Νταλάρα, διαφοροποιώντας το κατά ένα τρόπο από το λαϊκό κλίμα του πρώτου μέρους της δουλειάς. Προσωπικά, το ''Στα τραγούδια θα με βρεις'' μού θύμισε εκείνα τα όμορφα τραγούδια του συχωρεμένου Δημήτρη Λάγιου για τη φωνή του Νταλάρα! Μετά απ' αυτό το κομμάτι, λοιπόν, καθώς ο δίσκος φτάνει προς το τέλος του, σα να περνάμε σε άλλη ενότητα με τα έγχορδα να κάνουν την εμφάνιση τους σε συνδυασμό με έναν πιο εξηλεκτρισμένο ''έντεχνο'' ήχο. Στίχους ακόμη έγραψαν ο Χρήστος Παγώνης και ο Νίκος Μωραΐτης. Ειδική αναφορά δε θα κάνω στις ερμηνείες του Γιώργου Νταλάρα, που εξακολουθούν να κινούνται σε καλά πλαίσια, αλλά στη φωτογραφία του στο εξώφυλλο δια χειρός Μάρως Χρυσανθοπούλου. Σκέφτεται την επόμενη κίνηση του ο Νταλάρας, η οποία - αν υποτεθεί πως ηχογραφεί ακατάπαυστα είτε ολοκληρωμένα άλμπουμ, είτε συμμετοχές του σε δουλειές άλλων - δεν πρόκειται να αργήσει!
Τώρα που το διάλειμμα τελείωσε και τα κεφάλια ξανά μέσα, ας κάνω την καθιερωμένη ανασκόπηση- ανταπόκριση απ' αυτό το έκτακτο διήμερο μου στη Θεσσαλονίκη. Δοθείσης ευκαιρίας, λοιπόν, συνάντησα και κάποιους εκεί καλούς φίλους, όπως την συνblogger Άρτεμη και τον δημοσιογράφο- και επίσης συνblogger- Γιάννη Γκροσδάνη. Δε μπορώ να πω ότι ήταν και ότι πιο ευχάριστο το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης μας μετά των νοστιμότατων τοπικών εδεσμάτων, βέβαια. Ειδικά ο Γιάννης ήταν πολύ σκοτεινιασμένος, αφού με τα νέα κυβερνητικά μέτρα στον χώρο των ΜΜΕ, τού κόβεται η εκπομπή του στον 9,58 της πόλης, σημειωτέον, η μοναδική που ασχολείται με τον κινηματογράφο και επί μία πενταετία χρησίμευε ως φωνή όλων των νέων σκηνοθετών που ανέβαιναν στο φεστιβάλ με τις ταινίες τους. Μάλλον θα επανέλθω πολύ σύντομα με μεμονωμένο σχετικό post, διότι είναι σοβαρό το θέμα! 
Απ' την άλλη, παρακολουθούσα με έκπληξη τον ερμηνευτή Παντελή Θεοχαρίδη να έχει μετατρέψει το μέχρι πρότινος αθώο καναρίνι που ακούει στ' όνομα Τσίτσος σε κανονική μηχανή επίθεσης και αγριάδας!
Πάμε τώρα στη χτεσινή εκδήλωση από τη βροχερή Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής, που πραγματοποιήθηκε μέσα στο Θέατρο Κήπου της Θεσσαλονίκης. Εδώ βλέπετε τα μέλη του συγκροτήματος Κούρητες που βγήκαν λίγο πριν το τέλος, εκπροσωπώντας το Κρητικό μουσικό ιδίωμα.
Αναμφισβήτητη βασίλισσα της βραδιάς ήταν η Μαρίζα Κωχ! Βγήκε μαζί με τον πιανίστα της, τον Γιώργο Σαλβάνο, ερμηνεύοντας τραγούδια από τον Κύκλο Καββαδία και κάποια παραδοσιακά. Όταν μάλιστα άρχισε να βρέχει έντονα- κάτι που ευτυχώς σταμάτησε σύντομα- ο αρχηγός του γκρουπ Κούρητες προθυμοποιήθηκε να της κρατήσει ομπρέλα για όση ώρα θα τραγουδούσε. Πολύ ταίριαξαν τότε οι στίχοι του Καββαδία που έτυχε ν' ακουστούν εκείνη ακριβώς τη στιγμή: Κάτω στα νερά του Port Pegasu, βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή...Έπεσε το θέατρο από το χειροκρότημα, προτού σκεπαστεί από πολύχρωμες ανοιχτές ομπρέλες!
Η γλυκιά Μαρία Θωίδου, από τις πιο προοδευτικές δυνάμεις της ελληνικής μουσικής, προβάρει το ρεπερτόριο της δικής της εμφάνισης με τη συνοδεία του ακορντεονίστα Κώστα Ράπτη. Ενημερωτικά να πω ότι ο Ράπτης ήταν ο ερμηνευτής στο ακορντεόν μπαγιάν των συνθέσεων της Ελένης Καραΐνδρου για το αγγελοπουλικό Λιβάδι που δακρύζει!
Λίγο πριν την έναρξη, με τη Μαρίζα και τη Μαίη Κοκκίδου, τη διοργανώτρια της χτεσινής βραδιάς. Μόνο του κυρίου δίπλα δε συγκράτησα το όνομα και να με συγχωρεί. Τον Αύγουστο η Μαρίζα και η Μαίη, μεταξύ άλλων, θα βρεθούν στο Πεκίνο για μια σειρά εκδηλώσεων αφιερωμένων στην ελληνική μουσική. Εγώ δεν θα είμαι, αφού ακόμη δεν έχω ξεχάσει το περσινό μου ταξίδι στην Κίνα για παρεμφερές αίτιο, συν του ότι δεν είναι κι η καλύτερη μου τα υπερατλαντικά αεροπορικά πήγαινε- έλα...
Εξαιρετική ήταν και η γνωριμία με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο. Η Μαρίζα τον προλόγισε και το κοινό χειροκρότησε στο άκουσμα του ονόματος του. Μετά βρήκαν ευκαιρία οι δυο τους να μιλήσουν για τον Βασίλη Τσιτσάνη, κοινό αγαπημένο τους καλλιτέχνη, αλλά και για τις μελοποιήσεις στον Καββαδία. 
Όταν έφυγε η Μαρίζα, αφού θα ξανάβγαινε στη σκηνή, πήρα τη θέση της. Και μπορεί να μην πρόλαβα συνέντευξη με τον ποιητή των Ισχνών αγελάδων, αυτά που είπαμε όμως άξιζαν για εκατό συνεντεύξεις κι ας μην δημοσιευθούν ποτέ και πουθενά. Και τι δεν είπαμε δηλαδή: για τον Γκάτσο, για τον Χατζιδάκι, για τον Ελύτη, για παλιές ηχογραφήσεις του 1930, για νέους φερέλπιδες φίλους ποιητές, για την πρώτη παρουσίαση των Τραγουδιών της Αμαρτίας από την Ομάδα Εδάφους του Παπαϊωάννου, για τον Καβάφη, για το τελευταίο του βιβλίο- προϊόν 15ετούς έρευνας περί Τσιτσάνη, για τις δικές του συνθέσεις και για ένα σωρό άλλα πράγματα που πραγματικά δε θυμάμαι τώρα. Πάντως, κατάλαβα γιατί πουλάει τρελά κάθε συνέντευξη με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και γιατί έδωσε- όπως μου είπε- ίσως και 200 συνεντεύξεις απ' τις αρχές του χρόνου: ο άνθρωπος δε μασάει τα λόγια του, ούτε κόπτεται μήπως και δυσαρεστήσει κάποιον απ' το σινάφι του και όχι μόνο. Πιστεύω πως προξενεί φόβο ο Χριστιανόπουλος με τις απόψεις που διατυπώνει κάθε φορά, κάτι που αφενός έχει το τίμημα του και αφετέρου τον κάνει τόσο ξεχωριστό! Κανονικό μάθημα οι λίγες ώρες που πέρασα κοντά του και ένιωσα μεγάλη τιμή! 
Μαρία Θωίδου- Μαρίζα Κωχ, διαφορετικές γενιές, ίδια η αισθητική και το ζητούμενο στην τέχνη της μουσικής! 
Κι εδώ, ο Θεοχαρίδης παρατηρεί τη Μαρίζα που ποζάρει με την Ελένη Μπράτσου, παρτεναίρ της στη χτεσινή συναυλία! 
Ένας άλλος σημαντικός καλλιτέχνης, που συμμετείχε στην εκδήλωση, ήταν ο Γιώργος Καζαντζής. Ίσως ο πιο δραστήριος και παραγωγικός Θεσσαλονικιός συνθέτης! Τον βλέπετε με τη Θωίδου. 
Να μην έβγαινα κι εγώ μια φωτογραφία με τη Μαρία πού 'χαμε να βρεθούμε από 'κείνη την παρουσίαση του βιβλίου του Λιάνη στον Ιανό; Πως πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια; Σαν χτες τη θυμάμαι να τραγουδούν τα Λιανοτράγουδα του Χατζιδάκι ντουέτο με τον Δημήτρη Ψαριανό! 
Τρία στιγμιότυπα από την πανηγυρική έναρξη του προγράμματος με το σχήμα Κρουστόφωνο. Μαθαίνω ότι οι μουσικοί του Κρουστόφωνου θα βρεθούν επίσης στην Κίνα σε λίγο καιρό με τη Μαρίζα Κωχ.
Την οποία Κωχ εδώ βλέπετε με την ερμηνεύτρια Φωτεινή Βελεσιώτου. Σπάνια περίπτωση η Βελεσιώτου. Δεν είναι μικρό πράγμα να είσαι άγνωστος τραγουδιστής, να συμμετέχεις σε δίσκο μαζί με Χρήστο Θηβαίο και Αλκίνοο Ιωαννίδη και παρ' όλα αυτά να ξεχωρίζει μακράν το δικό σου τραγούδι! Αναφέρομαι σαφώς στο τραγούδι Μέλισσες του Γιώργου Καζαντζή.
Σε κάποια στιγμή η Θωίδου προσπάθησε να επαναφέρει στην τάξη το πειραχτήρι Θεοχαρίδη και το γέλιο προέκυψε αβίαστο.
Εδώ πάντως δε γελάνε! Χαμογελάνε η Μαρίζα με την Ελένη, χάριν του φακού, ενόσω ο Παντελής περιμένει τη σειρά του ως επόμενο θέμα φωτογράφησης.