R.I.P. ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΣΑΓΚΑΣ (1939 - 2011)

Ο Χρήστος Τσάγκας δεν μένει πια εδώ. Έφυγε χθες, ξαφνικά, σε ηλικία 72 ετών και κηδεύεται σήμερα στη Λιβαδειά, την ιδιαίτερη πατρίδα του. Για μένα υπήρξε ο μοναδικός ηθοποιός που καμία τηλεοπτική ή κινηματογραφική του εμφάνιση, όσο επιτυχημένη κι αν ήταν, δεν κατάφερε να ξεπεράσει εκείνη την εντύπωση της μίας και μοναδικής φοράς που τον είδα στο θέατρο. Συγκεκριμένα, στον Ξένο του Albert Camus πριν από μία δεκαετία, ίσως και περισσότερο. Τον θυμάμαι μόνο του, μία ώρα επί σκηνής, να υποδύεται διαφορετικούς ρόλους, να αλλάζει κινησιολογία, εκφράσεις και χρωματισμούς στη φωνή του μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Σπουδαίος ηθοποιός! Στο σπίτι του Νίκου Κούνδουρου είχαμε δειπνήσει μαζί, επίσης πριν αρκετά χρόνια, τότε που συνεργάζονταν οι δυο τους στο θέατρο. Γνώριζα πως ο Τσάγκας ήταν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, αφού είχε βιώσει τη μεγαλύτερη τραγωδία που μπορεί να βιώσει γενικά ένας άνθρωπος. Ωστόσο, ο Κούνδουρος του μιλούσε σκληρά, προσβλητικά σχεδόν, κάτι που με έκανε να του ζητήσω, όταν αποχώρησε ο καλεσμένος του, τον λόγο. Ο Τσάγκας είναι τεράστιος ηθοποιός και τον υπεραγαπώ- μού 'χε απαντήσει ο Κούνδουρος- να ξέρεις όμως πως μόνο το χάιδεμα και το ντάντεμα δεν του κάνει καλό μέσα στην απέραντη θλίψη του. Μια θλίψη που, όπως φαίνεται, ο συγκεκριμένος άνθρωπος προσπαθούσε να καταπνίξει μέσα από ποικίλες αξιόλογες δραστηριότητες. Τελευταία, είχε ηχογραφήσει με τη φωνή του και ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη σε μία εξαιρετική έκδοση. Ο Χρήστος Τσάγκας σπούδασε στο Εθνικό Θέατρο, συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θίασους, ενώ ήταν και συνιδρυτής του θεάτρου Κνωσός, όπου παρουσίασε έργα επιλεγμένου κλασικού ρεπερτορίου. Η καρδιά του τον πρόδωσε και έδωσε τέλος στον βασανισμό της ύπαρξης του. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.