Ο Παντελής Θεοχαρίδης στην Αθήνα για ένα και μοναδικό live (Σάββατο 25.01.2025 στη μουσική σκηνή «Major Seven»)

Ο τραγουδιστής Παντελής Θεοχαρίδης δεν έρχεται συχνά στην Αθήνα. Για την ακρίβεια, έχει πολλά χρόνια να δώσει το παρόν σε κάποια αθηναϊκή μουσική σκηνή. Μεθαύριο, Σάββατο 25 Ιανουαρίου, μία μέρα πριν τα γενέθλια του, ο Θεοχαρίδης θα παρουσιάσει ένα χορταστικό πρόγραμμα στο «Major Seven» στο Μεταξουργείο με τους σημαντικότερους σταθμούς της προσωπικής του δισκογραφίας (Χ. Λεοντής, Λ. Πλάτωνος, Γ. Ανδρέου, Γ. Σταυριανός, Σ. Γκότσης, Κ. Κάλλιας κ.α.) μαζί με τραγούδια που αγαπά απ' όλο το φάσμα της ελληνικής έντεχνης - λαϊκής σκηνής (Μ. Θεοδωράκης, Μ. Χατζιδάκις, Ν. Παπάζογλου, Ν. Ξυδάκης, Μ. Ρασούλης). Θα τον συνοδεύσουν ο πιανίστας Σάκης Κοντονικόλας, ο κιθαρίστας Γ. Βαρσάκης και ο μπουζουξής Μ. Μπάσης. Να περάσετε από το «Major Seven» να δείτε και να ακούσετε live τον Θεοχαρίδη, έναν ακριβοθώρητο τα τελευταία χρόνια, εξαιρετικό ερμηνευτή. 

Οι συναντήσεις με την Καίτη Γκρέυ (2014 - 2019)

 

Πόσες φορές είχα συναντήσει την Καίτη Γκρέυ που μας αποχαιρέτισε οριστικά χθες το πρωί πλήρης ημερών; Η πρώτη φορά ήταν τον Οκτώβριο του 2014 στην κηδεία του Σπύρου Ζαγοραίου στο νεκροταφείο της Νίκαιας. Εκεί, η μεγάλη τραγουδίστρια μου είχε κάνει δηλώσεις για την απώλεια του παλιού φίλου και συνεργάτη της, ενώ την είχα φωτογραφίσει να συνομιλεί με τον συνάδελφό της, Γιώργο Μαργαρίτη. 

Μεταφέρω τις δηλώσεις της Γκρέυ για τον Ζαγοραίο, όπως είχαν δημοσιευθεί στο review μου από την κηδεία για το LIFO.gr: 

«Δουλέψαμε πάρα πολλά χρόνια με τον Σπύρο. Ντόμπρος, ήξερε να ''αγγίζει'' τους ανθρώπους, καλός με τους συναδέλφους και με τον κόσμο. Γνωστό ότι τους καλλιτέχνες τους κυνηγάνε οι γυναίκες! ''Εγώ τη Ζωίτσα μου δεν τη λερώνω'' έλεγε, ενδεικτικό τού πόσο αγάπησε τη γυναίκα του. Όταν δουλεύαμε μαζί εγώ του έκανα ντουέτα, μετά έβγαλε τη Ζωίτσα και μάλιστα είχαν πάει στο Λονδίνο και έσκισαν σε σειρά συναυλιών. Τον αγαπούσα και μ' αγαπούσε πολύ! Ξέρεις τι τον έκανε διαφορετικό από τους άλλους; Το ότι ήταν αληθινός, γνήσιος και ειλικρινής πρώτα με τον εαυτό του και μετά μ' όλους τους άλλους. Μιλήσαμε τελευταία φορά πριν ένα χρόνο. Ξέρεις, πέρασα κι εγώ μεγάλη περιπέτεια με τον θυρεοειδή μου, που παραλίγο να μου βγει τό'να μάτι. Όποτε του τηλεφωνούσα, ''Η Ζωίτσα μου'' μού'λεγε. Ήταν εκείνος καλά ακόμη κι είχε καταπέσει εκείνη. Κι όταν σηκώθηκε, κατέπεσε αυτός. Πολύ ταιριαστό ζευγάρι, αυτό θα έχω να θυμάμαι πέραν της δικής μας μεγάλης φιλίας και συνεργασίας» (Καίτη Γκρέυ στον Αντώνη Μποσκοΐτη για τον Σπύρο Ζαγοραίο, 23 Οκτωβρίου 2014)

Γιώργος Μαργαρίτης - Καίτη Γκρέυ στην κηδεία του Σπύρου Ζαγοραίου (Οκτώβριος 2014)

Η δεύτερη φορά που τη συνάντησα ήταν τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2018, όταν με είχε οδηγήσει στο σπίτι της ο Στέλιος Βαμβακάρης. Να πω, ωστόσο, πως στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι τη δεύτερη συνάντηση μας, είχα προσπαθήσει να επικοινωνήσω μαζί της για μία συνέντευξη μέσω του κοινού μας φίλου, Γιώργου Χρονά. Αξέχαστο εκείνο το τηλεφώνημα ένα απόγευμα που μάλλον την ξύπνησα, γι' αυτό και την άκουσα να με...διαολοστέλνει και να μου κλείνει κατευθείαν το τηλέφωνο. Δεν πτοήθηκα. Καίτη Γκρέυ ήταν αυτή, άλλωστε. Μία μέρα μετά τη δεύτερη συνάντηση μας ακολούθησε και τρίτη πάλι στο σπίτι της. Η ίδια δηλαδή συμφώνησε να με δεχτεί για να συνεχίζαμε την μαραθώνια συνέντευξη μας, που, λόγω της παρουσίας πολλών ακόμη ανθρώπων, δεν γινόταν να ολοκληρωθεί. Έτσι έγινε και έτσι έχω σήμερα στα χέρια μου μία ανέκδοτη συνέντευξη - αφήγηση της ζωής της απομαγνητοφωνημένη σε σχεδόν 25.000 λέξεις - κανονική μονογραφία δηλαδή. 

Νοέμβριος 2018. Η Καίτη Γκρέυ, ένα μεσημέρι στο σπίτι της, μου μιλάει με μια εξαιρετική διαύγεια για τα 94 της χρόνια για τη Μαρίκα Νίνου (βίντεο: Αντώνης Μποσκοΐτης/ απαγορεύεται η αναπαραγωγή του βίντεο απ' άλλους ιστότοπους χωρίς την άδεια του συντάκτη) 

Ένα χρόνο - για την ακρίβεια μερικούς μήνες - μετά από την τρίτη συνάντηση μας, την ξανάδα στην κηδεία του ερευνητή του ρεμπέτικου, Κώστα Χατζηδουλή. Απρίλιος του 2019. Κάποια στιγμή με πήρε αγκαζέ να περπατήσουμε από τον νεκροθάλαμο ως το καφέ που καθόταν ο Στέλιος Βαμβακάρης. Ήθελε να του μιλήσει. Στη διάρκεια της σύντομης αυτής περπατησιάς μας, την είδα να αγχώνεται. Κατάλαβα πως δεν με θυμόταν και πιθανώς να αναρωτήθηκε που την «έσερνε» ένας άγνωστος. Το κατάλαβα, δεν της είπα τίποτα και προτίμησα να τη «γυρίσω» στο σημείο, απ' όπου τη συνάντησα, που βρίσκονταν επίσης δικοί της άνθρωποι. 

Η τελευταία φορά που συνάντησα την Καίτη Γκρέυ ήταν και πάλι σε κηδεία, αυτή τη φορά του αγαπημένου κοινού μας φίλου, Στέλιου Βαμβακάρη. Ιούνιος του 2019, δύο μόλις μήνες μετά την αναχώρηση του Χατζηδουλή. Εισήλθε η θεά στον νεκροθάλαμο, έσκυψε ευλαβικά και φίλησε τη φωτογραφία του Στέλιου.  

Από τότε δεν έμελλε να την ξαναδώ. Η Καίτη Γκρέυ, η μεγαλύτερη εν ζωή Ελληνίδα τραγουδίστρια (μετά την Στέλλα Γκρέκα, που πέθανε λίγες μέρες πριν απ' αυτήν) πέρασε πια στην ιστορία. Ήταν γεννημένη το 1924 (σύμφωνα με τη ληξιαρχική πράξη γεννήσεως της είχε γεννηθεί το 1928) και αφήνει ένα κενό τεράστιο και δυσαναπλήρωτο σε ότι αφορά τη σύνδεση του λαϊκού τραγουδιού με το ρεμπέτικο και τη χρυσή δεκαετία του λαϊκού τραγουδιού (1955-1965). Αιωνία της η μνήμη. 

Στέλιος Βαμβακάρης - Καίτη Γκρέυ - Παντελής Θεοχαρίδης, Νοέμβριος 2018 (φωτογραφία: Αντώνης Μποσκοΐτης)

Αγαπημένοι φίλοι και σημαντικοί καλλιτέχνες κάθε Παρασκευή στη Φάμπρικα και στην παράσταση ''Την λένε Εύα''

 Γιάννης Μαθές - Εύα Κουμαριανού - Μάνος Σαγκρής

 Γιώτα Νέγκα - Ανδριάνα Μπάμπαλη - Φοίβος Δεληβοριάς - Γιώργης Χριστοδούλου

 Γιώτα Γιάννα - Ελένη Παπουτσάκη

 Φώτης Σεργουλόπουλος - Θέμης Καραμουρατίδης

 ΚΥΡ - Εύη Κυριακοπούλου

 Σοφία Αρβανίτη - Φώτης Σεργουλόπουλος - Φοίβος Δεληβοριάς 

 Σοφία Αρβανίτη - Εύα Κουμαριανού - Γιώτα Γιάννα

 Εύα Κουμαριανού - Φοίβος Δεληβοριάς 

Αναστάσιος Στέλλας - Γιώτα Νέγκα - Φοίβος Δεληβοριάς - Κατερίνα Κυρμιζή - Σοφία Αρβανίτη - Bosko - Γιώτα Γιάννα - Γιώργης Χριστοδούλου - Θέμης Καραμουρατίδης - Ανδριάνα Μπάμπαλη - Παντελής Θεοχαρίδης

Νίκη Σερέτη - Μαριλού Φραγκιαδάκη - Φώτης Σεργουλόπουλος - Εύα Κουμαριανού - Φωτεινή Μπαξεβάνη

* Ευχαριστούμε όλους τους φίλους σημαντικούς καλλιτέχνες που γεμίζουν κάθε Παρασκευή το θεατράκι της ''Φάμπρικας'' στον Κεραμικό. ''Την λένε Εύα'' και θα συνεχίσει και μετά το Πάσχα με μία παύση τη Μ. Παρασκευή. 

Review από τη βραδιά - αφιέρωμα στον Νίκο Κούνδουρο στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Ηλιούπολης

Τελικά όλα βρίσκουν το δρόμο τους και τίποτα δεν πετιέται, καμία στιγμή απ' όσες ζούμε και δημιουργούμε, κάνοντας πάντα το κέφι μας πάνω απ' όλα. Αυτό σκεφτόμουν χθες βράδυ στην προβολή του ντοκιμαντέρ Οδύσσειες σωμάτων - Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο μες το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στην Ηλιούπολη. Μία ταινία που κυνηγήθηκε όσο ο Κούνδουρος ήταν εν ζωή και που αρκετά χρόνια μετά - λίγο πριν ''φύγει'' για την ακρίβεια - εκτιμήθηκε από τον ίδιο. Βέβαια, η επιτυχία της βραδιάς δεν είχε να κάνει μόνο με την ταινία. Ήταν συνολικά μια βραδιά Κούνδουρου με δικούς του ανθρώπους και άλλους πολύτιμους φίλους που με την παρουσία τους τίμησαν τη μνήμη του και τη δική του απουσία. Πρώτος απ' όλους ο καλός μου φίλος, σκηνοθέτης - ποιητής Λευτέρης Ξανθόπουλος που παρόλο το πρόσφατο χειρουργείο του στο γόνατο, ήρθε με το ''πι'' του, τη σύζυγο του και την κόρη του για να πει δυο λόγια κι αυτός. Πολύ τον ευχαριστώ που ήταν εκεί, υπολογίζοντας και το γεγονός πως μάλλον καλό του έκανε για το πόδι του, αφού το περπάτησε λίγο στο μετεγχειρητικό στάδιο που βρίσκεται. Εκεί ήταν ακόμη ο συνθέτης Χρήστος Λεοντής και πρόεδρος της ΕΡΤ που επίσης είπε δυο λόγια ουσίας για τέτοιου είδους εκδηλώσεις, οι οποίες δυστυχώς δε γίνονται συχνά πια στην πόλη μας και του θύμισαν παλιές καλές εποχές. Μετρημένη, όσο και απόλυτη στα λόγια της, ήταν η ηθοποιός Καλή Καλό, που έζησε τον Κούνδουρο μέσα από τους πολιτικοποιημένους αγώνες. Τα μάτια της δάκρυσαν όταν μίλησε για την παλιά Αριστερά και θυμήθηκε έναν καυγά που έστησαν κάποτε ο Κούνδουρος κι εκείνη με έναν τύπο που είχε μιλήσει απαξιωτικά για την Κρήτη! Όσο για τη Μαρίζα Κωχ, που μου ήρθε απρόσμενα σαν την πιο ευχάριστη έκπληξη στην εκδήλωση, μας χάρισε ένα καλειδοσκόπιο από τις πιο προσωπικές στιγμές της στο πλάι του Κούνδουρου! 

Αμέσως μετά την προβολή και τη συζήτηση με το κοινό που διήρκεσε περίπου μισή ώρα, ξεκίνησε το μουσικό μέρος. Κοίτα να δεις μια συγκυρία! Χθες έμελλε να συμπράξουν επί σκηνής αποκλειστικά οι τρεις μουσικοί του ντοκιμαντέρ - και να το οργάνωνα δηλαδή από καιρό δε θα τα κατάφερνα να τους είχα: Ο Ηλίας Λιούγκος που έγραψε τη μουσική και το τραγούδι της ταινίας απέδωσε live το ''Μια πόλη μαγική'' από τη Μαγική πόλη, την πρώτη ταινία του Κούνδουρου, καθώς και το ''Αγάπη πού'γινες δίκοπο μαχαίρι'', αγαπημένο κομμάτι του μεγάλου σκηνοθέτη, από τη Στέλλα του Κακογιάννη. 

Προηγουμένως βέβαια ο ηθοποιός Χάρης Φλέουρας διάβασε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Κούνδουρου ''Ονειρεύτηκα πως πέθανα'', παρουσία κιόλας της Άννας Βοργία, συνσυγγραφέως ουσιαστικά του βιβλίου. Διάβασε ωραία ο Φλέουρας, είναι καλός ηθοποιός αυτός, τό'χει με την άρθρωση και τη βαρύτητα της κάθε λέξης, κάτι που ''έπιασε'' το κοινό της αίθουσας και τον χειροκρότησε θερμά. 

Το κείμενο που διάβασε ο Φλέουρας αφορούσε τη σχέση του Νίκου Κούνδουρου με τον Μάνο Χατζιδάκι και δε θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, εφόσον την ανάγνωση του διαδέχτηκε το χατζιδακικό ρεπερτόριο του Ηλία Λιούγκου. 

Έλεγα όμως για τους τρεις μουσικούς της ταινίας: Τον Λιούγκο διαδέχτηκε ο Γιώργης Χριστοδούλου που τραγούδησε ένα μόνο κομμάτι, τον ''Ιλισσό'' από τον εμβληματικό Δράκο του Κούνδουρου. Εννοείται πως ο Γιώργης είναι κι αυτός μέρος του φιλμ, αφού στην έναρξη ακούγεται η διασκευή - ενορχήστρωση του στο οργανικό ''Ποτάμι'' του Χατζιδάκι από την ομότιτλη κουνδουρική ταινία. 

Ο Γιώργης μάλιστα απαγόρεψε στον κόσμο να τραβήξει βίντεο από τη συμμετοχή του στην εκδήλωση και μάλλον καλά το σκέφτηκε, διότι ο ήχος ήταν από λίγο έως πολύ απαράδεκτος. Τι να κάνεις, δεν παίζανε ούτως ή άλλως σε κάποια μουσική σκηνή, αλλά σε ένα αυτοσχέδιο stage. Τι να πει δηλαδή και ο πιανίστας μας, ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου, που την ώρα που προσπαθούσε να παίξει υπό αυτές τις συνθήκες, πήγαινε ο τεχνικός της αίθουσας και τον ρώταγε στ' αυτί: ''Η μπαλαντέζα είναι καλά να τη βάλουμε εκεί;'' Σουρεαλιστικές στιγμές...

Τρίτος μουσικός της εκδήλωσης, ο τραγουδιστής Παντελής Θεοχαρίδης που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη κι αυτόν τον καιρό θα βρίσκεται στην Αθήνα για μερικές εβδομάδες. Ο Παντελής είναι εκείνος που ερμηνεύει το τραγούδι του ντοκιμαντέρ, το ''Με λένε Νίκο'' σε μουσική του Λιούγκου και στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου. Χθες, εκτός από το ''Με λένε Νίκο'', τραγούδησε και την ''Αθανασία'' των Χατζιδάκι - Γκάτσου, αλλά ως γνωστός...ζοχάδας δε δίστασε να την πει στον τεχνικό που άφησε ξεχασμένο ανοιχτό μικρόφωνο και έβγαινε ένας ενοχλητικός βόμβος. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, εφόσον η πιο οικεία κατάσταση για τον Παντελή είναι να γίνεται μπίλιες με τους εκάστοτε ηχολήπτες. Είναι, όμως, τραγουδισταράς και ακριβοθώρητος πλέον, οπότε η συμμετοχή του είχε για μένα, αλλά και για το κοινό πιστεύω, μεγάλη αξία! 

Εδώ έξω από το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης μετά το τέλος της βραδιάς. Από αριστερά ο Γιώργης Χριστοδούλου, η Μαρίζα Κωχ, ο Ηλίας Λιούγκος, ο Παντελής Θεοχαρίδης, η Άννα Βοργία, ο Χάρης Φλέουρας και η ηθοποιός Χάρις Συμεωνίδου. 

Κι εδώ με τους φίλους, συνεργάτες κι αδέρφια μου, Παντελή Θεοχαρίδη και Ηλία Λιούγκο, στην ταβέρνα για το καθιερωμένο τραπέζωμα. Δεν κάτσαμε και πολύ, καθώς μου βγήκε όλη η κούραση από το τρέξιμο για την οργάνωση της εκδήλωσης. Κι ύστερα ήρθε το γνωστό συναίσθημα της πληρότητας: Να έχεις ζήσει άλλη μια βραδιά με καλούς καλλιτέχνες που σε τιμάνε εδώ και πολλά χρόνια με τη συμπαράσταση τους σε όλα τα ωραία! Δεν ξέρω που και πότε θα ξαναπροβληθεί το ντοκιμαντέρ μου για τον Κούνδουρο, είναι ευχάριστο πάντως που όποτε προβάλλεται, ο κόσμος συγκεντρώνεται και διψάει για κουβέντα μετά. Ευχαριστώ, λοιπόν, τον Δημήτρη Καλαντίδη, τον άνθρωπο που από το 2002 και από το ξεκίνημα μου στον χώρο του ντοκιμαντέρ, πάντα προβάλλει τις δουλειές μου στην Κινηματογραφική Λέσχη Ηλιούπολης, όπως και τους αξιόλογους καλλιτέχνες για τη συμμετοχή τους, τον Ηλία, τον Παντελή, τον Χάρη, τον Γιώργη, τον Αντώνη. Πάμε για άλλα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, όπως έχει ήδη καθοριστεί από τις σχέσεις των ανθρώπων.

Τρεις καινούργιοι ελληνικοί δίσκοι: Ν. Παπαδογιώργος - Φ. Πλιάτσικας - Γλυκερία

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΓΙΩΡΓΟΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΩΝΙΑΣ

ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

(ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ: ΣΟΦΙΑ ΑΒΡΑΜΙΔΟΥ - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ - ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ - ΛΙΖΕΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΗ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ - ΝΑΝΑ ΜΠΙΝΟΠΟΥΛΟΥ - ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΥ)

AGON PRODUCTIONS/ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Η πρώτη δισκογραφική κατάθεση του συνθέτη Νίκου Παπαδογιώργου με εννιά τραγούδια, όλα σε στίχους του Γιώργου Γκώνια και ερμηνευμένα από μία πλειάδα καλών ερμηνευτών: Την ανερχόμενη Σοφία Αβραμίδου, τη Νανά Μπινοπούλου (μας συστήθηκε μέσα από τις συναυλίες του Νίκου Ξυδάκη), τη Χαριτίνη Πανοπούλου και τους πιο γνωστούς και με τη δική του ιστορία ο καθένας, Βασίλη Λέκκα, Παντελή Θαλασσινό και Παντελή Θεοχαρίδη. Θα είμαι αυστηρός εκεί που πρέπει, αλλά και γενναιόδωρος πάλι εκεί που πρέπει. Θέλω να πω ότι μέχρι και το πέμπτο τραγούδι, το ομότιτλο του δίσκου, τα πράγματα είναι συμβατικά σαν να ακούς μια δουλειά του λεγόμενου ''έντεχνου'' τραγουδιού της δεκαετίας, όμως, του 1995 - 2005. Όχι ότι αυτό μειώνει τα τραγούδια που απ' τη μια διαθέτουν ωραίες ενορχηστρώσεις και μια μελωδική γραμμή προς την καθ' ημάς Ανατολή, απ' την άλλη ωστόσο δεν κομίζουν καμία πρωτοτυπία. Θα μου πεις, σάμπως κομίζουν πρωτοτυπία τη σήμερον ημέρα τα electronics και το theremin; Ευχαριστώ, αλλά κουράστηκα, δεν θα πάρω! Τα πράγματα ''στρώνουν'' εδώ, λοιπόν, με ''Το σταυροδρόμι'' και την αμέσως επόμενη ''Θλιμμένη ομορφιά'' που αποδίδουν αντιστοίχως η Σοφία Αβραμίδου και ο Βασίλης Λέκκας. Πρόκειται για δύο ιδιαίτερα τραγούδια ατμοσφαιρικά και χαμηλότονα με αρμονίες πρωτότυπες που φανερώνουν πως ο Παπαδογιώργος δεν είναι ακόμη ένας τραγουδοποιός, αλλά ένας ολοκληρωμένος συνθέτης. Και κάπου πριν το τέλος, ευχάριστη έκπληξη το εξωστρεφές ''Ειδήσεις των οχτώ'' με τον Παντελή Θεοχαρίδη να παραπέμπει στον Στέλιο Καζαντζίδη (τρελό ακούγεται, αλλά μου συνέβη, όπως μου συνέβη επίσης να θεωρώ το εν λόγω κομμάτι σαν να είχε μείνει εκτός από τη θρυλική ''Εκδίκηση της γυφτιάς'' των Νίκου Ξυδάκη/ Μανώλη Ρασούλη)! Εν κατακλείδι, ο Παπαδογιώργος κατάφερε να αποσπάσει πραγματικές ερμηνείες απ' όλους τους τραγουδιστές του, μελοποιώντας τους στίχους υψηλού επιπέδου του Γκώνια και χαρίζοντας μας τουλάχιστον τρία - κατά τη γνώμη μου - σημαντικά τραγούδια! Στίχοι που ξεχώρισα: Του κόσμου οι αγύρτες/ σειρήνες στη σιωπή/ και μια φωνή εντός μου/ να φύγω με καλεί/ να ταξιδέψω θέλω/ κοντά σου για να'ρθώ/ να μπω μεσ' στην καρδιά σου/ στα όνειρα να ζω (''Της ουτοπίας χάδια'' με τη Λ. Καλημέρη), Πολλές φορές η ομορφιά/ τυλίγεται με θλίψη/ κι εκεί που βλέπεις λίγο φως/ σκοτάδι θα το κρύψει (''Θλιμμένη ομορφιά'' με τον Β. Λέκκα), Της πόλης τα φώτα θα σβήσουν/ κι οι άνθρωποι πια θα ξυπνήσουν/ ένα ουράνιο τόξο η οθόνη/ και οι ιδέες θα γίνουν χιόνι (''Ειδήσεις των οχτώ'' με τον Π. Θεοχαρίδη).

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΛΙΑΤΣΙΚΑΣ

ΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ

SPIDER MUSIC

Κλασικός Πλιάτσικας και με τα δεκατέσσερα καινούργια τραγούδια του με συνδημιουργούς και συνοδοιπόρους του τον B. D. Foxmoor, τον Στάθη Δρογώση και τον Χάρη Μιχαηλίδη του συγκροτήματος Δραμαμίνη. Έκπληξη αποτελούν οι εμπνευσμένες διασκευές του Πλιάτσικα στον ''Τρελό'' των Γιάννη Σπανού/ Λευτέρη Παπαδόπουλου και στο παλιό ρεμπέτικο ''Το κουρασμένο βήμα σου'' των Μπάμπη Μπακάλη/ Κώστα Βίρβου. Κι όταν λέω ''Κλασικός Πλιάτσικας'' εννοώ τα εξής: Ποπ - ροκ τραγούδια με σύγχρονες ενορχηστρώσεις και όμορφα φωνητικά, πιασάρικα ρεφρέν και στίχους που σκιαγραφούν την εποχή μας, όχι απαραιτήτως σε προσωπικό - για τον τραγουδοποιό - επίπεδο. Υπάρχουν μέσα στο δίσκο τρία κομμάτια που μου άρεσαν ιδιαιτέρως: ''Ο Χριστός απ' το Παγκράτι'' που είναι ένα συγκινητικό αφιέρωμα στον αδικοχαμένο ηθοποιό Αλέξη Γκόλφη από το σήριαλ των seventies ''Ο Χριστός ξανασταυρώνεται'' (ακούγονται και ηχητικά samples με τη φωνή του ''παπα - Γρηγόρη'' Λυκούργου Καλλέργη), το αμέσως επόμενο και ομότιτλο του άλμπουμ, το ''Βάλε φωτιά'' που μπλουζο-ροκάρει α λα Chris Rea, καθώς και το ''Κανείς δεν περισσεύει πια'' σε μουσική, στίχους και συνερμηνεία του B. D. Foxmoor - κακά τα ψέματα, ο Foxmoor παραμένει ένας σημαντικός στιχουργός - ποιητής στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι (Τώρα που στο θάνατο μας δώσανε λίστα/ κάποιους ανήμπορους να βγάλουμε απ' τη νύστα, ιδού λίγοι μόνο στίχοι από το συγκεκριμένο ποίημα - ποταμός). Το κομμάτι ''Την άνοιξη θα φέρει'' με τη φωνητική συμμετοχή των σοπράνο Μαρίσσιας Παπαλεξίου και Μαριλένας Χρυσοχοΐδη είναι αυτό που έχει ήδη ξεχωρίσει από τα ραδιόφωνα -δεν είχα καμία αμφιβολία, τόσο που το ''έχει'' ο Πλιάτσικας με το ραδιοφωνικό air play. Πάντως, έκατσα κι άκουσα ολόκληρο δίσκο του κι όχι μόνο τον άκουσα, αλλά βρήκα και ορισμένα καλά τραγούδια, κατάσταση δηλαδή που με οδηγεί στο συμπέρασμα πως πρόκειται για την καλύτερη εργασία του πάλαι ποτέ Πυξ Λαξ τραγουδοποιού. 

ΓΛΥΚΕΡΙΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ

SPIDER MUSIC

Καινούργια τραγούδια και για τη Γλυκερία μετά από έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας - όχι ακριβώς καινούργια δηλαδή, αφού εδώ τη μερίδα του λέοντος καταλαμβάνουν οι διασκευές σε δημιουργούς σαν τον Μάλαμα, τον Περίδη, τον Βαρδή, τον Μάριο Τόκα, τους Πυξ Λαξ κ.α. Και για να κλείνω νωρίς - νωρίς με τις διασκευές, διότι, όπως θα δούμε παρακάτω, ο δίσκος διαθέτει εξαιρετικές νέες συνθέσεις, ξεχώρισα αυτές στο ''Η νύχτα μυρίζει γιασεμί'', ένα όμορφο και μάλλον ξεχασμένο τραγούδι των Μάριου Τόκα/ Σαράντη Αλιβιζάτου, στο ''Τα τραγούδια μια σταλιά'' των Μίλτου Πασχαλίδη/ Οδυσσέα Ιωάννου με τη συμμετοχή της Ελένης Βιτάλη και στο σπαραξικάρδιο ''Τι τραγούδι να σου πω'' του ροκ συγκροτήματος Ενδελέχεια. Η επιλογή της Γλυκερίας να αποδώσει με το δικό της τρόπο μια αγαπημένη μπαλάντα φανερώνει ότι υπήρχε concept - που λένε - υπό τη διεύθυνση του συζύγου της και συνθέτη Στέλιου Φωτιάδη. Πάμε τώρα στις νέες συνθέσεις: Δύο τραγούδια του Φωτιάδη, το ομότιτλο του δίσκου και το ''Σ' αγαπάω'', είναι καθαρόαιμες ρυθμικές ροκ μπαλάντες! Το πλέον ξεχωριστό όμως κομμάτι του δίσκου (τό'χαμε συζητήσει δημόσια με τη Γλυκερία στην πρόσφατη συνέντευξη της στη LIFO) είναι η ''Πατρίδα'' σε μουσική των Φράνκι Λούβαρη - Μελίνας Μακρή και σε στίχους της Ευανθίας Μάγνη. Τραγούδι - ελπίδα θα το χαρακτήριζα για μια χώρα ολόκληρη που δοκιμάζεται τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει ακόμη το ντουέτο της Γλυκερίας με τη Ντιλέκ Κοτς στο παραδοσιακό ''Της τριανταφυλλιάς τα φύλλα'' σε ελληνικά και τουρκικά - ο δίσκος άλλωστε κυκλοφορεί και σε διανομή της SONY Τουρκίας για την αγορά της γείτονος. Το άλμπουμ κλείνει με το radio mix του τραγουδιού ''Η βροχή'' των Θοδωρή Παπαδόπουλου/ Γιώργου Λεκάκη, ένα από τα καλύτερα ζεϊμπέκικα που μας κληροδότησε το λαϊκό τραγούδι των τελευταίων χρόνων, εδώ ντουέτο της Γλυκερίας με τον Μανώλη Λιδάκη. Αν έπρεπε να κρίνω με μία μόνο λέξη το CD, θα ήταν η εξής: Κέφι! Αυτό δείχνουν τα κομμάτια των άλλων που η Γλυκερία θέλησε να πει σε δεύτερη εκτέλεση δίπλα στις πρωτότυπες συνθέσεις, αυτό επίσης δείχνουν και οι ενορχηστρώσεις του Πόλυ Πελέλη και του Κωνσταντίνου Φωτιάδη (σε δύο τραγούδια) που έχουν ως σημείο εκκίνησης την παράδοση, απλώνονται όμως μέχρι το ροκ και τον ηλεκτρικό γενικότερα ήχο. 

Έξι προτεινόμενοι ελληνικοί δίσκοι που κυκλοφόρησαν μεσ' στο 2016

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΚΑΣ - ΜΥΡΤΩ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΜΑΖΙ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

FEELGOOD

Τον Κώστα Τσίρκα τον γνωρίσαμε από τη Μικρή Άρκτο ως τον συνθέτη, επίσης, του πρώτου μεγάλου δίσκου της Νατάσσας Μποφίλιου (''Εκατό μικρές ανάσες'', 2004). Τη Μυρτώ Βασιλείου δεν τη γνώριζα,  αλλά είναι προς τιμήν της Μποφίλιου που την πρότεινε στον πρώτο της συνθέτη για να κάνει το comeback του με μία καινούργια φωνή. Έτσι δηλαδή πληροφορούμαστε από το ένθετο της έκδοσης. Και κάπου εκεί μπήκαν στο project ο Ηλίας Βαμβακούσης στις ενορχηστρώσεις, ο μουσικός Φοίβος Κουντουράκης, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, η Αργυρώ Βοντζαλίδου και ο Γιάννης Γιαννακόπουλος στα στιχουργήματα, καθώς και άλλοι φίλοι τους. Καταρχάς είναι περίεργο να απέχει ο Τσίρκας τόσα χρόνια από τη δισκογραφία. Θεωρώ πως αν ήταν εν ενεργεία, ενδεχομένως το τοπίο του λεγόμενου έντεχνου τραγουδιού να ήταν διαφορετικό την τελευταία δεκαετία. Πρόκειται για έναν ταλαντούχο δημιουργό που δεν διακατέχεται από κανένα άγχος για ''σουξέ''. Η Βασιλείου, πάλι, διαθέτει μια σχεδόν εφηβική φωνή, εκφραστική, ''στρογγυλεμένη'' και δουλεμένη. Αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό του δίσκου τους: Η νεανική φρεσκάδα κι αυτή η lounge διάθεση που τη συναντάς απρόσμενα σε ραδιοφωνικά ακούσματα, τα οποία σου φτιάχνουν τη διάθεση και ''κολλάς''. Δε λένε τίποτα σπουδαίο ή, σωστότερα, σπουδαιοφανές τα τραγούδια τους: Τη σχέση ενός ζευγαριού εξετάζουν με τα φιλιά, τις απρόοπτες συναντήσεις, το χωρισμό, τις δηλώσεις αγάπης και όλα αυτά τα ωραία, μα και χιλιοειπωμένα. Ίσως μία στιχουργική πρωτοτυπία να έχουμε στα τραγούδια ''Λουξεμβούργο'' (στίχοι Κώστα Τσίρκα), εφόσον συναντάμε τη συγκινητική καταδηλωτική κατάληξη εκ μέρους του δημιουργού: Που ζει κανείς καλύτερα; Εκεί που ζεις κι εσύ...Και στο ''Λαμπραντόρ'' (στίχοι Γεράσιμου Ευαγγελάτου), όπου η ''ηρωίδα'' μας λέει: Προτιμώ τα σκυλιά, απ' τους ανθρώπους που φεύγουν. Μία ποιητική απόχρωση υπάρχει ακόμη στο εξόδιο τραγούδι, τα ''Χαμένα κομμάτια'' (στίχοι Γιάννη Γιαννακόπουλου) - τα πράγματα ειπώνονται κάπως πιο σύνθετα και όχι τόσο απλά και εύληπτα σαν τα υπόλοιπα του άλμπουμ. Στο μουσικό μέρος, τώρα, τα τραγούδια στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι κιθαροκεντρικές ρυθμικές μπαλάντες με ραδιοφωνικό air play, ειδικά οι ''Ατέλειωτες μέρες'' (στίχοι Γ. Ευαγγελάτου) και το ομότιτλο του δίσκου (στίχοι Α. Βοντζαλίδου). Πιστεύω, ωστόσο, πως ευτύχησαν απ' την άποψη της ενορχήστρωσης, όπως λόγου χάριν στο κομμάτι ''Η χώρα μου'', που αν και δεν άπτεται μίας ethnic - να την πω - στιχουργικής θεματικής, το ούτι δίνει μία αίσθηση προς την καθ'ημάς Ανατολή. Κι ακόμη, έγχορδα και πνευστά μαζί με τα πολλά όργανα που έπαιξε ο ίδιος ο Βαμβακούσης, συστήνουν ένα ηχητικό σύμπαν όλο ηδύτητα. Το ''Μαζί το χειμώνα'' δεν κομίζει καμία πρωτοπορία, αλλά είναι ένα συμπαθέστατο δείγμα σύγχρονου pop ελληνικού τραγουδιού που σίγουρα θα ακουστεί από τα περισσότερα ραδιόφωνα. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΓΙΑΛΙΚΟΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ - ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΤΑΓΚΟΥΛΗ

ΤΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ

Το ''Κρύσταλλο του κόσμου'' είναι η τρίτη έξοδος στη δισκογραφία του καλού συνθέτη Γιώργου Καγιαλίκου, από κοινού με τον ποιητή Γιάννη Ευθυμιάδη και την ερμηνεύτρια Βικτωρία Ταγκούλη. Δέκα τραγούδια για δέκα αντίστοιχες Γυναίκες, από την Αρετούσα και την Ελένη μέχρι τη Φαίδρα και την Ιφιγένεια, δέκα μύθοι γυναικών εν ολίγοις, σχεδιασμένοι με λυρισμό και ευαισθησία από τον ποιητή. Από μουσικής άποψης, θεωρώ ότι είναι η πλέον μελωδική εργασία του Καγιαλίκου που ακούγεται σαν ένας αδιάσπαστος κύκλος τραγουδιών με μία λόγια ενορχήστρωση, στην οποία κυριαρχούν το μαντολίνο της Βιβής Γκέκα, το βιολί του Διονύση Βερβιτσιώτη, το κλαρινέτο και το φλάουτο του Μαρίνου Γαλατσινού, η τρομπέτα του Γιάννη Καραμπέτσου (ειδικά στο ''Βαλς της Γοργόνας''), το μπάσο του Γιώργου Βεντουρή και η κιθάρα του Γιώργου Μπεχλιβάνογλου. Στα κομμάτια του Καγιαλίκου συναντάμε ψήγματα από την ''Αθανασία'' του Χατζιδάκι και το ''Τραγούδι της λίμνης'' της Καραΐνδρου, ακόμη και από εκείνους τους καλαίσθητους δίσκους των Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω στα μέσα των 80s. Λογικό, αυτές είναι οι καταβολές και τα ακούσματα του, εξ ου και όπως έχω γράψει παλαιότερα για την περίπτωση του, μοιάζει να πιάνει το νήμα από κει που το άφησαν οι μεγάλοι συνθέτες του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Προσωπικά, θεωρώ ότι χρειαζόμαστε τέτοιους νεότερους δημιουργούς, σαν τον Καγιαλίκο ή και τον Δημήτρη Μαραμή, που δεν διακατέχονται από το άγχος των πωλήσεων και των ραδιοφωνικών μεταδόσεων. Κάνουν αυτό που ξέρουν καλά και βαδίζουν σε ένα μάλλον μοναχικό δρόμο, αλλά εκεί ακριβώς έγκειται η αξία τους. Εν προκειμένω τώρα, το ότι ''Το κρύσταλλο του κόσμου'' ακούγεται τόσο συμπαγές ως project, οφείλεται σίγουρα στη συνύπαρξη αποκλειστικά τριών δημιουργών, του συνθέτη, του στιχουργού - ποιητή και της ερμηνεύτριας. Άφησα για το τέλος τη Βικτωρία Ταγκούλη. Φωνή ασκημένη με το προσόν να μην υποσκελίζει η τεχνική το συναίσθημα της. Η Ταγκούλη δεν τραγουδάει για να κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων της, αλλά για να υπηρετήσει αρχικά τους στίχους, απόλυτα προσαρμοσμένη στις μελωδίες του συνθέτη. Ακούστε την, λόγου χάριν, πως ερμηνεύει ''Του έρωτα τα μάγια'', από τα πλέον ''παιχνιδιάρικα'' κομμάτια του άλμπουμ, αλλά και την εξόδιο ''Ενέδρα'' που σχεδόν απαγγέλλει στην έναρξη της. Αν αυτό, λοιπόν, είναι το νέο έντεχνο τραγούδι, του Καγιαλίκου, του Ευθυμιάδη και της Ταγκούλη, οφείλουμε να είμαστε ευτυχείς και να σταματήσουμε να το υποτιμάμε σαν ορολογία τουλάχιστον.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ - ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

ΣΗΚΩ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΔΩΣΕ ΡΕΥΜΑ - ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ

FEELGOOD

Γι' αυτό τώρα τι να γράψεις; Ο Διονύσης Σαββόπουλος συνεργάστηκε live με την Ελένη Βιτάλη στο Κύτταρο της οδού Ηπείρου και το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε σε διπλό CD. Αγαπημένοι και οι δύο, λατρεμένοι! Για την καλλιτεχνική σχέση Σαββόπουλου - Βιτάλη είχα πρωτογράψει στην ηλεκτρονική LIFO (εδώ το άρθρο μου: http://www.lifo.gr/articles/music_articles/85472), δεν είχα καταφέρει ωστόσο να τους δω επί σκηνής. Η έκδοση αυτή, λοιπόν, με αποζημιώνει 100%: Όλα τα μεγάλα τραγούδια του Σαββόπουλου, από τη ''Συννεφούλα'' και το ''Σαν τον Καραγκιόζη'' μέχρι ''Τα κορίτσια που πηγαίνουν δυο - δυο'' και τον ''Μπάλλο'' που ακούγεται σε μια βερσιόν δεκαπεντέμισι λεπτών μαζί με τραγούδια των Τσιτσάνη, Τσακνή, Ρασούλη - Βαγιόπουλου, Σπανουδάκη κ.α. που σφράγισε η Ελένη Βιτάλη. Είναι έτσι σπαρμένο το ρεπερτόριο στα δύο CDs - και στις συναυλίες, υποθέτω - που απ' τη μια ακούγεται σαν ένα νέο best του Σαββόπουλου κι απ' την άλλη σαν ένα οδοιπορικό σε όλο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού, εφόσον, πέραν των προαναφερόμενων δημιουργών, υπάρχουν παραδοσιακά και παλιά λαϊκά κομμάτια επίσης. Ωραίες ενορχηστρώσεις, τα απαραίτητα χειροκροτήματα και οι επευφημίες του κοινού, ικανά να αποτυπώσουν το συναυλιακό κλίμα, αλλά και μία προσωπική απορία, η οποία εμπεριέχει μόνο θαυμασμό: Τι άλλο θα σκεφτεί ο Νιόνιος, ο οποίος έκλεισε ήδη τα 72, για να ανακυκλώσει το παλιό αριστουργηματικό υλικό του; Πραγματικά τού βγάζω το καπέλο κι εδώ άλλωστε μιλάμε για την πρώτη συνεύρεση του επί σκηνής με την κορυφαία Ελληνίδα λαϊκή - και όχι μόνο - τραγουδίστρια! Άξιοι αμφότεροι!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΚΑΛΠΑΚΗΣ

Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

MLK

Το ''Ότι μας ανήκει'' είναι η πρώτη έξοδος στη δισκογραφία του νέου ερμηνευτή Νίκου Καρακαλπάκη με οχτώ τραγούδια όλα κι όλα - να κι ένα CD που δίνει την ευκαιρία στον ακροατή να ''χωνέψει'' το ρεπερτόριο του, ακούγοντας το από το πρώτο ως το τελευταίο track! Και τι τραγούδια, όμως! Από τη συγκλονιστική ''Λιλήθ'' της Νένας Βενετσάνου και την ''Καληνύχτα'' των Γιάννη Σπανού - Λίνας Νικολακοπούλου έως ''Τα δαγκωμένα μήλα'' των Λίνου Κόκοτου - Μαρίας Παπαδάκη (είναι το κομμάτι, το οποίο φανερώνει περισσότερο την ερμηνευτική δεινότητα του Καρακαλπάκη), ''Το τριαντάφυλλο'' της Πηγής Λυκούδη σε ποίηση Νικηφόρου Βρεττάκου και το ''Πεφταστέρι'' που γνωρίσαμε από τα ''Εννέα κρυμμένα τραγούδια'' του Γιώργου Καγιαλίκου. Πραγματικά ο ορισμός του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού είναι η συγκεκριμένη δουλειά, η οποία χρωστά πολλά στις ενορχηστρώσεις της συνθέτριας Αρετής Κοκκίνου με τη συνύπαρξη λόγιων και παραδοσιακών οργάνων, όπως το ακορντεόν μπαγιάν του Ηρακλή Βαβάτσικα με το λαούτο του Αλέξανδρου Καψοκαβάδη και το τσέλο του Σταύρου Παργινού με τις λύρες του Λευτέρη Ανδριώτη και το νέι του Απόστολου Μαλλιά. Ο Καρακαλπάκης, τέλος, είχε την τύχη στο δισκογραφικό ντεμπούτο του να τον εμπιστευτούν κορυφαίοι Έλληνες δημιουργοί και, κατά τη γνώμη μου, να τους βγάλει ''ασπροπρόσωπους''. Ας του ευχηθούμε, λοιπόν, καλή συνέχεια, καθώς το στοίχημα της λεγόμενης αισθητικής σε ότι κάνει είναι ήδη κερδισμένο!

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΟΛΥΖΟΣ - ΜΑΡΙΑ ΚΡΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ/ MLK

Ο Γρηγόρης Πολύζος είναι άλλη μία ιδιαίτερη περίπτωση σύγχρονου τραγουδοποιού που τον έχουν ερμηνεύσει σημαντικοί τραγουδιστές στις προηγούμενες δουλειές του. Οι ''Αποστάσεις'', που τις δούλευε τα τελευταία δύο χρόνια, μας συσήνουν μια νέα ερμηνεύτρια, τη Μαρία Κρασοπούλου, με τη συμμετοχή σε ένα τραγούδι του Κώστα Μακεδόνα. Βασισμένος σε στίχους του Πόλυ Κυριάκου, της Αυγής Βυθούλκα και της Κρασοπούλου, που αποτελούν ως επί το πλείστον ολοκληρωμένες μικρές ιστορίες - ομολογώ πως με εντυπωσίασαν οι στίχοι της Βυθούλκα σε κομμάτια σαν οι ''Νέοι κανόνες'' και το εξόδιο ''Αριστερόστροφα - Δεξιόστροφα'' - ο Πολύζος έφτιαξε ηλεκτρικές μπαλάντες που φλερτάρουν έως και με το blues (''Δωμάτιο πανικού'' με τη φυσαρμόνικα του Χρήστου Πολύδωρου), εκεί που κατάφερε να αποσπάσει από τον Μακεδόνα μία ερμηνεία διαφορετική (''Ότι αγάπησες δεν είναι πια εκεί'', ντουέτο του με την Κρασοπούλου) και τα αμιγώς λαϊκότροπα κομμάτια να είναι τα αμέσως επόμενα (''Νέοι κανόνες'' και ''Χαρακιά''). Ωστόσο, θεωρώ μεγαλύτερο τραγούδι του άλμπουμ, το ''Αριστερόστροφα - Δεξιόστροφα'' που αποδίδει ο ίδιος ο Πολύζος πιάνο - φωνή με μια ερμηνεία εφάμιλλη αυτής του συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου στο ''Ελλάδα (Λένγκω - Λένγκω)''! Γνώμη μου είναι πως αν ο Πολύζος δεν έμπαινε στη μάλλον συμβατική λογική της κατασκευής καλοενορχηστρωμένων ''έντεχνων'' τραγουδιών (ωραίων μεν, συμβατικών δε) και έφτιαχνε έναν ολόκληρο δίσκο με τραγούδια σαν το τελευταίο, θα έκανε τη διαφορά και με...διαφορά στο τοπίο της σύγχρονης τραγουδοποιίας. Εμένα δηλαδή ως ακροατής τέτοια τραγούδια μου αρέσουν, αλλά πάλι εκφράζω μια ολότελα υποκειμενική άποψη. Άλλωστε, στις ''Αποστάσεις'' έβαλαν το ταλέντο τους σημαντικοί Έλληνες μουσικοί: Μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Κοντραφούρης στο hammond organ, ο Πάνος Τόλιος στα τύμπανα, ο Μανώλης Καραντίνης στα λαϊκά όργανα και ο Ηρακλής Βαβάτσικας στο ακορντεόν. Και μόνο πάντως για ένα τραγούδι, μέσα στην πληθώρα των δίσκων που κυκλοφορούν, χαρακτηρίζω τις ''Αποστάσεις'' του Γρηγόρη Πολύζου σαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα άλμπουμ που βγήκαν μέσα στο 2016. 

ΠΕΤΡΟΣ ΣΑΤΡΑΖΑΝΗΣ - ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ

ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ

UNIVERSITY STUDIO PRESS

Από τη Θεσσαλονίκη ο νέος συνθέτης Πέτρος Σατραζάνης καταθέτει σε βιβλίο - CD την εργασία του εξ ολοκλήρου σε ποίηση Διονύση Καρατζά. ''Έτσι κι αλλιώς'' ο τίτλος με ένα οργανικό θέμα και έντεκα τραγούδια που αποδίδουν οι ερμηνευτές Παντελής Θεοχαρίδης, Σοφία Αβραμίδου, Αλεξία Χρυσομάλλη, Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, Ελένη Τζαγκαράκη, Βασίλης Καψάσκης, Ιουλία Σπανού και ο ίδιος ο Σατραζάνης. Αδυνατούσα αρχικώς να δικαιολογήσω κάπου τέτοια πολυσυλλεκτικότητα από τραγουδιστικής άποψης, αν δεν με έπειθαν οι ανάγκες του υλικού καθ'αυτού: Έτσι, η ''Απόφαση'' λόγου χάριν με την, πραγματικά, συγκλονιστική απαγγελία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου (μου θύμισε εκείνες τις απαγγελίες του ηθοποιού Γιώργου Μιχακαλόπουλου στο δίσκο των Βασίλη Παπακωνσταντίνου - Τάσου Λειβαδίτη - Γιώργου Τσαγκάρη) και την ιδιαίτερη ερμηνεία της Ελένης Τζαγκαράκη, δε θα μπορούσε να ''λειτουργήσει'' καλύτερα. Στο ''Έτσι κι αλλιώς'' του Σατραζάνη υπάρχουν απόηχοι από ''Το τραγούδι του νεκρού αδερφού'' κι από τη ''Βεατρίκη στην οδό Μηδέν'' του Μίκη Θεοδωράκη - να κι ένας θεοδωρακικός νέος συνθέτης, λοιπόν, την εποχή που οι πάντες σχεδόν δηλώνουν ''χατζιδακικοί'', υπάρχουν - δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία στη μουσική και τα τραγούδια τους. Συνθέσεις ρωμαλέες και συγχρόνως λυρικές και αισθαντικές, τις οποίες υπηρετεί ένα από τα πιο πολυπρόσωπα cast της ελληνικής δισκογραφίας, αφού στα credits βλέπουμε τα ονόματα είκοσι διαφορετικών μουσικών σε Αθήνα, Λαμία και Θεσσαλονίκη. Κι ένα τραγούδι, βέβαια, που διεκδικεί τη θέση του στα καλύτερα έντεχνα των τελευταίων χρόνων: Το ''Αργά όταν γερνάω'' με τη φωνή του Παντελή Θεοχαρίδη! Μελωδία απλωμένη, σύνθετη, στην οποία ο λόγος του ποιητή αποδίδεται από τη ζεστή εσωστρεφή ερμηνεία του Θεοχαρίδη. 

 

* Σε επόμενο post η παρουσίαση μου στις δισκογραφικές εργασίες των Γιάννη Αγγελάκα, Δημήτρη Βεριώνη, Πασχάλη Τόνιου, Δημήτρη Παπαδημητρίου κ.α.

θανάτω-θάνατον-πατήσας

Με τη Λένα Πλάτωνος θα έχουμε οι δυο μας πάνω από χίλιες φωτογραφίες - καμία όμως σαν κι αυτήν που μας τράβηξε ο Απόλλων Μπόλλας. Η Λένα ενθουσιάστηκε τόσο που ζήτησε να της την τυπώσει για να τη βάλει πάνω στο πιάνο της. Μού'χει λείψει η Λένα και τα γέλια μας με τα τρεχάματα τον καιρό αυτό. Λίγο την είδα προχθές που μας έκανε τραπέζι με τον φίλο μας τον Βάνο για τον 15αύγουστο. Η Βικτώρια μαγείρεψε υπέροχα, όπως πάντα. Το πιο υπέροχο είναι όμως που η Βικτώρια νίκησε τον καρκίνο και οι εξετάσεις της είναι καθαρές, εκεί που οι γιατροί τον περασμένο Οκτώβριο τής έδιναν περιθώριο ως το νέο έτος! Τι να πω, μόνο χαρά γι' αυτό που της έτυχε μεσ' στην ατυχία της. Μέχρι και ο Βάνος πού'ναι γιατρός είπε πως από ιατρικής άποψης κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Για να καταλάβεις, αναγνώστη μου, πέρσι τέτοιον καιρό η μαγνητική έδειξε πως το κρανίο της Βικτώριας ήταν γεμάτο ογκίδια, σαν κατσαρόλα που της έριξες μέσα μια χούφτα αρακά. Σήμερα, ο εγκέφαλος της είναι πεντακάθαρος! Ούτε ένας όγκος! Στο δε συκώτι, απ' όπου ξεκίνησε το κακό, οι καρκινικές εστίες από έντεκα που ήταν, έγιναν τέσσερις (!) και τώρα καθάρισε κι αυτό. Τα έλεγα του Παντελή του Θεοχαρίδη στο τηλέφωνο τις προάλλες: ''Λες να έγινε θαύμα;'' τον ρώτησα. ''Όχι'' απάντησε, ''απλά συνέβη γιατί είναι δίπλα στην Πλάτωνος και η Πλάτωνος είναι μεταφυσικό ον''!

σε-20-μέρες-ξεκινούν-τα-γυρίσματα-της-καινούργιας-μικρού-μήκους-ταινίας-μου

Με το φιλόδοξο project της ''Γυναίκας της Πάτρας'' του Χρονά να εκκρεμεί, αποφάσισα να προχωρήσω στην πραγμάτωση μίας μικρού μήκους ταινίας. Φυσικά δε θα μπορούσα να προχωρήσω σε καμία καινούργια κινηματογραφική απόπειρα, αν δε βρισκόταν από πίσω κάποιος ιδιώτης παραγωγός που θα σήκωνε το ανάλογο βάρος. Βρέθηκε, λοιπόν, με προσέγγισε, μου έκανε την πρόταση, τα συμφωνήσαμε κι έτσι μέχρι το τέλος Μαΐου θα έχουμε ξεκινήσει γυρίσματα. Τα μόνα στοιχεία που μπορώ να δώσω τώρα είναι πως η ταινία βασίζεται σε διήγημα της Πειραιώτισσας συγγραφέως Τούλας Μπούτου και πως έχει θέμα τη μετανάστευση. Θά'ναι και εποχής μάλιστα, αφού θα διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1960. Με τον σταθερό συνεργάτη μου, επίσης, τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, καταλήξαμε στο ότι η ταινία θα είναι ασπρόμαυρη και βουβή, σαν ένα homage στα πρώτα χρόνια του σινεμά, απ' την άποψη της κατασκευής της. Πρωταγωνιστής θα είναι ο βετεράνος κωμικός Μανώλης Δεστούνης σε ένα δραματικό ρόλο αυτή τη φορά. Δίπλα του, οι νεότεροι Απόλλων Μπόλλας και Λίλα Μπακλέση - για τη Μπακλέση αύριο θα γνωρίζω αν θα συμμετάσχει ή όχι. Όσο για την πρωτότυπη μουσική της ταινίας, κι αυτό ακόμη το κρατάω μυστικό. Σε ρόλο ταχυδρόμου θα εμφανιστεί και ο Παντελής Θεοχαρίδης ο τραγουδιστής και κολλητός μου. Είμαστε όλοι ενθουσιασμένοι που παρουσιάστηκε αυτή η ανέλπιστη - εν καιρώ κρίσης - ευκαιρία για να κάνουμε μία ταινία μικρού μήκους. Από το 2001 και το ντοκιμαντέρ για τη Φλέρυ Νταντωνάκη είχα να πράξω κάτι ανάλογο. Τέλος, κατά 99% γυρίσματα θα γίνουν και σε χώρα του εξωτερικού! Προσεχώς περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι να ξανακουστεί η γλυκιά αυτή λέξη: MOTEUR!

η-Δήμητρα-Γαλάνη-και-ο-Παντελής-Θεοχαρίδης-τραγούδησαν-εξαίσια-Λένα-Πλάτωνος-ΡΥΘΜΟΣ-Music-Stage-Review-27.2.15

Ήταν ένα ρίσκο η συναυλία της Λένας Πλάτωνος στη μουσική σκηνή ΡΥΘΜΟΣ της Ηλιούπολης. Ρίσκο από καλλιτεχνικής άποψης βασικά, αφού δεν θα τραγουδούσαν οι ''ιστορικοί'' ερμηνευτές της, η Σαβίνα Γιαννάτου και ο Γιάννης Παλαμίδας, αλλά ο Θεσσαλονικιός Παντελής Θεοχαρίδης και η Δήμητρα Γαλάνη.

 

Ωστόσο, με την μεν Γαλάνη η Πλάτωνος είχε ξανασυνεργαστεί στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Συγκεκριμένα, στις 8 Ιουλίου του 1989 είχαν παρουσιάσει στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας τη συναυλία ''3 + 1 Μύθοι της Ευρώπης'': τραγούδια του Nino Rota, του Μάνου Χατζιδάκι, του Kurt Weill και των Beatles για τη φωνή της Γαλάνη ενορχηστρωμένα από την Πλάτωνος. Το ηχητικό ντοκουμέντο από τη συναυλία έμελλε να κυκλοφορήσει στα τέλη του 1991 ως προσωπικός δίσκος της ερμηνεύτριας με τον τίτλο ''Μύθοι της Ευρώπης''. Για την ιστορία να πούμε ότι το ''Βράδυ'' της Πλάτωνος σε ποίηση Καρυωτάκη είχε επίσης ηχογραφηθεί με τη Γαλάνη στον πολυσυλλεκτικό δίσκο της, ''Ατέλειωτος δρόμος'', στα τέλη του 1983.

Με τον δε Θεοχαρίδη, η Πλάτωνος πρόσφατα έκανε ολόκληρο δίσκο, τον ''Ιερό Πόνο'' σε ποίηση Γιώργου Χρονά από την Οδό Πανός. Λίγα χρόνια πίσω, ο ίδιος ερμηνευτής είχε αποδώσει κι αυτός το καρυωτακικό ''Βράδυ'' σε ένα CD premium του περιοδικού ''Δίφωνο'' - αφιέρωμα στη συνθέτρια. Τελικά, η χημεία των τριών τους ''δούλεψε'' για τα καλά, κάτι που εισέπραξε το κοινό και γι'αυτό σχεδόν τους αποθέωσε!

 Δ. Γαλάνη - Λ. Πλάτωνος - Γ. Χρονάς - Π. Θεοχαρίδης

Τη συναυλία άνοιξε ο τζαζίστας Σπύρος Μάνεσης. Ένας σπουδαίος νέος πιανίστας, μέλος της μπάντας της Γαλάνη τον τελευταίο καιρό, του οποίου το master στο Κονσερβατόριο του Άμστερνταμ είχε θέμα τη μουσική της Πλάτωνος. Αυτή την εργασία παρουσίασε ο Μάνεσης και κατάφερε να καθηλώσει τον κόσμο στην αίθουσα! Έπαιξε 6 από τα ''9 πορτραίτα της Λένας Πλάτωνος'', όπως δηλαδή ονομάζεται και η δισκογραφική του έκδοση σε διεθνή διανομή από την ANKH του Θάνου Φουργιώτη. Μια ''Ρόζα Ροζαλία'' κι ένα ''Σαμποτάζ'' αγνώριστα, πειραγμένα με άποψη και στυλ! Καμία σχέση η δουλειά του Μάνεση με τις τζαζ διασκευές που έχουν γίνει κατά καιρούς στα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι, λόγου χάριν. Κατά τη γνώμη της Πλάτωνος, η απόδοση των συνθέσεων της για πιάνο μόνο από έναν άνθρωπο - ορχήστρα άγγιξε τα όρια της αναδημιουργίας, εξ ου και του έδωσε την απόλυτη ελευθερία! Και κάτι ακόμη: Το opening act του Μάνεση προσέδωσε στη συναυλία έναν κάπως ευρωπαϊκό χαρακτήρα, που διατηρήθηκε αναλλοίωτος μέχρι το τέλος της. Ίσως πάλι αυτή η αίσθηση να δημιουργήθηκε, λόγω της διάρκειας της συναυλίας: Ένα γεμάτο δίωρο με ένα σύντομο διάλειμμα και κυρίως με ένα καλά δομημένο πρόγραμμα, όπου οι τραγουδιστές εναλλάσσονταν στη σκηνή. Ούτως ή άλλως είναι τέτοια η φύση μιας πλατωνικής συναυλίας που κανείς μάλλον δεν περιμένει να ξενυχτίσει.

 Βικτώρια Μπόζικ - Λιάνα Μαλανδρενιώτη

 Δ. Γαλάνη - Λ. Πλάτωνος - Γ. Χρονάς - Π. Θεοχαρίδης

Ο κύκλος τραγουδιών ''Ιερός Πόνος'' παρουσιάστηκε αυτούσιος με τη Λένα Πλάτωνος στο πιάνο, τον Στέργιο Τσιρλιάγκο στα πλήκτρα και το synthesizer και στο κέντρο τον ερμηνευτή Παντελή Θεοχαρίδη. Κανένας άλλος μουσικός, εφόσον το ρόλο της ορχήστρας έπαιξε το laptop (για ακόμη μία φορά η Λένα με το μοναδικό χιούμορ της ήθελε να προσφωνηθεί ως Λένα...Λάπτωνος). Σιγή ιχθύος από κάτω. Ο Χρονάς με την παρέα του παρακολουθούσε και η χαρά ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του. Εγώ πάλι παρακολουθούσα τη Γαλάνη να έχει απορροφηθεί από το τραγούδισμα του Θεοχαρίδη! Δεν είναι και εύκολο πράγμα για κάθε τραγουδιστή να προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, ακούγοντας την ορχήστρα και τον μετρονόμο ταυτόχρονα από ακουστικό. Δύο δευτερόλεπτα να ''μπει'' αργότερα, πάει, ''έφυγε'' το κομμάτι. Ευτυχώς όλα πήγαν πρίμα και ο Θεοχαρίδης όχι μόνο δεν ''έχασε'' νότα, αλλά πρόσθεσε σε όλα τα τραγούδια του ''Ιερού Πόνου'', ακόμη και στις απαγγελίες, ένα δραματικό συναίσθημα, εντελώς ταιριαστό - κατά τη Γαλάνη - με το περιεχόμενο τους. Αξέχαστη στιγμή το ντουέτο του με τη Λένα Πλάτωνος στο ''Θάνατο της μητέρας μου'', εφόσον στη συναυλία δε μπόρεσε να συμμετάσχει η Μελίνα Κανά. Η Μαρίκα Παπάζογλου στη συνέχεια, η νεαρή αγγλόφωνη τραγουδοποιός που είχε εμφανιστεί πριν λίγα χρόνια στη δισκογραφία ως Neraida, έδωσε μια πιο ποπ χροιά σε κομμάτια σαν τους ''Εμιγκρέδες της Ρουμανίας'' και το ''DNA'' από τον ''Ιερό Πόνο''. Καλύτερη στιγμή, πάντως, η ερμηνεία της στην ''Αίθουσα αναμονής'' από την ''Ηχώ και τα λάθη της'', ένα από τα σπουδαιότερα και πιθανώς υποτιμημένα πλατωνικά τραγούδια.

 Δ. Γαλάνη - Γιώτα Γιάννα - Λ. Πλάτωνος

Την εμφάνιση της Δήμητρας Γαλάνη πολλοί την περίμεναν ως το ''κλου'' της βραδιάς, πέραν της πρώτης παρουσίασης του καινούργιου έργου με τον Θεοχαρίδη. Τρία κομμάτια από τον κύκλο ''Καρυωτάκης - 13 τραγούδια'' (το ''Βράδυ'', η ''Άνοιξη'' και το ''Μόνο'') ακούστηκαν έτσι όπως δεν τά'χαμε ξανακούσει με τη χαμηλότονη ερμηνεία της και την ίδια να κάθεται πάνω από το πιάνο ενόσω τη συνόδευε η Πλάτωνος. Με τις ερμηνείες της Σαβίνας Γιαννάτου στα συγκεκριμένα τραγούδια το ρίγος είναι πάντα δεδομένο, μ'αυτές όμως της Γαλάνη που ακούσαμε, πολλά μάτια δάκρυσαν. Δεν είναι τυχαίο που οι επευφημίες του κοινού οδήγησαν τη Γαλάνη να τραγουδήσει το ''Μόνο'' δύο φορές στη σειρά! Τι κρίμα, πραγματικά, που δεν ηχογραφήθηκε η παράσταση και μόνο για αρχειακούς λόγους! 

 Ο γράφων με τις κυρίες Δ. Γαλάνη - Γ. Γιάννα - Λ. Πλάτωνος

 Κι εδώ η Λένα Πλάτωνος με τον Απόλλωνα Μπόλλα που της έφερε την ανθοδέσμη του Χρονά.

Ακόμη λίγα τραγούδια με τον Παντελή Θεοχαρίδη και τη Μαρίκα Παπάζογλου, η ''Πτήση 201'' και το ''Κοπερτί'' από το ''Σαμποτάζ'', με τους τρεις ερμηνευτές επί σκηνής να κλείνουν το πρόγραμμα, τραγουδώντας όλοι μαζί τη ''Ρόζα Ροζαλία ή Το ροζ χρώμα'' από τη θρυλική ''Λιλιπούπολη''. Εκεί ήταν ακόμη πολλοί φίλοι και συνάδελφοι της Πλάτωνος. Μεταξύ αυτών, η πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου, ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου, ο ακορντεονίστας και τραγουδοποιός Λάζαρος Σαμαράς, οι ερμηνεύτριες Γιώτα Γιάννα και Κορίνα Λεγάκη, οι ποιητές George Le Nonce και Κωνσταντίνος Μπούρας, ο στιχουργός Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, οι ηθοποιοί Καλλιρρόη Μυριαγκού και Μάνος Καρατζογιάννης.

 Π. Θεοχαρίδης - Ντόρα Μπακοπούλου - Λιάνα Μαλανδρενιώτη

 Δ. Γαλάνη - Γ. Γιάννα - Λ. Πλάτωνος - Λ. Μαλανδρενιώτη

 Ο γράφων με τον Π. Θεοχαρίδη και τη Ντόρα Μπακοπούλου

Π. Θεοχαρίδης - Ν. Μπακοπούλου - Λ. Μαλανδρενιώτη

μαγική-βραδιά-με-τη-Λένα-Πλάτωνος-στο-ΡΥΘΜΟ-Music-Stage

Πανευτυχείς μετά το τέλος της συναυλίας η Λένα Πλάτωνος και ο Γιώργος Χρονάς με τους δύο ερμηνευτές τους, τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Παντελή Θεοχαρίδη. 

''Τι να πω εγώ τώρα για τον Γιώργο Χρονά; Είναι γνωστή η σχέση που έχουμε όλα αυτά τα χρόνια'' είπε η Λένα Πλάτωνος, την ώρα που ο ποιητής έστελνε στη σκηνή ανθοδέσμες για όλες τις κυρίες της βραδιάς, τη Λένα, τη Δήμητρα και τη μικρότερη της παρέας, Μαρίκα Παπάζογλου. 

Στον ΡΥΘΜΟ βρέθηκαν και ο συνθέτης Γιώργος Ανδρέου δίπλα στον Παντελή Θεοχαρίδη, τον ερμηνευτή της ''Μικρής πατρίδας'' του, μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη, αλλά και τη Γιώτα Γιάννα! 

Συζήτηση με τη Λένα, τη Δήμητρα, τη Ντόρα Μπακοπούλου και τον ηθοποιό Μάνο Καρατζογιάννη. Πιο πίσω, άλλη συζήτηση της Λιάνας Μαλανδρενιώτη και του Παντελή Θεοχαρίδη! 

Η ισχύς εν τη ενώσει: Δήμητρα Γαλάνη - Γιώτα Γιάννα - Λένα Πλάτωνος

Με τη Δήμητρα, τη Γιώτα, τη Λένα και τον Απόλλωνα. 

Ο Παντελής με τη Ντόρα, αν και αυτή η photo δεν πιάνει μία μπροστά στην άλλη με τους δυο τους κάποτε στον Ιανό. 

Και οι νέοι δημιουργοί κοντά στη Λένα: Ο στιχουργός Δημήτρης Αναγνωστόπουλος και ο τραγουδοποιός Λεωνίδας Μπόμπας. 

''Τι ωραίος τραγουδιστής ειν' αυτός'' σχολίαζε χθες η Δήμητρα για τον Παντελή, ''δεν είναι μόνο ότι τραγουδάει ολόσωστα, αλλά βγάζει και ένα πάθος απίστετο που το θέλουν τα κομμάτια της Λένας και του Χρονά''!

* οι photos του post είναι του Γιάννη Πρίφτη και δικές μου.