Η συνέντευξη του Ορφέα Περίδη στο Down Town - Director' s Cut

Τρεις συνεντεύξεις έχω πάρει μέσα σε μία 15ετία από τον τροβαδούρο Ορφέα Περίδη. Η πρώτη ήταν για το περιοδικό ΗΧΟΣ + HI-FI κάποτε, η δεύτερη για τη LIFO και η τρίτη, αυτή που θα διαβάσετε, για το περιοδικό Down Town. Ομολογώ πως μετά από κάθε συνέντευξη μου στη LIFO νιώθω τόσο πλήρης, λόγω της άπλας του διαδικτύου που επιτρέπει μία εκ βαθέων κουβέντα, ώστε σπανίως μετά αποζητώ μία δεύτερη συνάντηση - συνέντευξη με το εκάστοτε πρόσωπο. Είναι, με δυο λόγια, σα να έχουν ειπωθεί τα πάντα και δεν υπάρχει κάτι άλλο να πάρεις από τον καλλιτέχνη. Υπάρχουν ωστόσο και οι συνεντεύξεις επικαιρότητας, οι οποίες είναι μέρος της δουλειάς μας κι αυτές, όσο κι αν τις αποφεύγω. Αλήθεια είναι, επίσης, πως με τον Περίδη ήθελα να ξαναμιλήσω. Με είχε εντυπωσιάσει το γεγονός πώς πρόσφατα στη δισκοπαρουσίαση του ο ίδιος δεν εμφανίστηκε, κάτι που έδωσε λαβή σε σχόλια περίεργα και μάλλον πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες απ' όσο άξιζαν στο εν λόγω ''περιστατικό''. Η συνάντηση μας δρομολογήθηκε για να πραγματοποιηθεί στην οικία του Κωστή Παπαγιώργη στο κέντρο, αλλά τελικά δεν ταίριαξαν τα ωράρια μας κι έτσι βρεθήκαμε με τον Περίδη στο δικό του σπίτι στο Χολαργό. Δοθείσης ευκαιρίας, έμαθα και για τη μεγάλη φιλία των δύο αντρών. Είχαμε κάτι κοινό, μου εξομολογήθηκε ο τραγουδοποιός. Ο Παπαγιώργης με βοήθησε να διαχειριστώ την επιτυχία της ''Φωτοβολίδας'' το '93, αφού κι εκείνος τότε είχε κάνει μεγάλη επιτυχία ως δοκιμιογράφος. Λείπει σήμερα η γραφή τέτοιων διανοούμενων...Και κάπως έτσι η συνέντευξη ξεκίνησε: 

Ξέρετε ότι έγινε θέμα στα social media που δεν πήγατε στη δισκοπαρουσίαση σας τις προάλλες; Να τολμήσω να ρωτήσω γιατί;

Ασθενής! Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει! Όταν νηστεύει και του δίνουν φαΐ μπορεί να μην το θέλει (γέλια). Όχι, μωρέ, ασθενής ήμουν, όπως το λέω. Δεν τα κατάφερα να παραστώ, βέβαια ειδοποίησα, αλλά οι διοργανωτές ήθελαν να την κάνουν οπωσδήποτε την εκδήλωση.

Ας μη μείνουμε σ' αυτό, σημασία έχουν τα τραγούδια. Είχατε 6 χρόνια να βγάλετε καινούργιο δίσκο. Να υποθέσω ότι αυτό οφείλεται στα γνωστά προβλήματα στο χώρο σας; Κλείσιμο εταιρειών, δισκοπωλείων, μουσικών εντύπων κλπ.

Όχι, δεν οφείλεται σ' αυτό. Στη ζωή του ανθρώπου υπάρχουν καταστάσεις που δεν ευνοούν την έμπνευση και την εργασία. Μπορεί να μεσολαβήσουν γεγονότα που σε πάνε πίσω, θέματα υγείας, πένθους...Δεν έχει και τόση σημασία αν έχασα εγώ τους γονείς μου.

Σε συνάντηση μας προ τριετίας μού είχατε πει ότι ήταν εν ζωή οι γονείς σας.

Τους έχασα και τους δύο μέσα σ' αυτό το διάστημα. Όπως είπα, όμως, μπορεί απλά κάποιος να μην έχει έμπνευση, να βρίσκεται σε φάση ξηρασίας.

Δεν σας έλειψαν ωστόσο οι συναυλίες.

Κανονικά εμφανιζόμουν σε μουσικές σκηνές σε Ελλάδα και Κύπρο, αφού είναι άλλη η δισκογραφική και άλλη η συναυλιακή παραγωγή. Ποτέ δεν εγκατέλειψα τις συναυλίες! Το τραγούδι είναι μια δύσκολη μορφή τέχνης και όσο περνούν τα χρόνια γίνομαι όλο και πιο απαιτητικός απ' τον εαυτό μου. Μία αποχή τεσσάρων - πέντε χρόνων τη βρίσκω φυσιολογική, δηλαδή τόσο χρειάστηκα εγώ για να φτιάξω 15 νέα τραγούδια. Άλλωστε από το '93 που βγήκα στη δισκογραφία, κάθε τρία χρόνια έκανα δίσκο. Ε, τώρα έκανα πέντε!

Ωστόσο, το τελευταίο CD σας βγήκε πάνω στην πτώση του Ομίλου Γιαννίκου, στη διανομή του στα περίπτερα και όλα αυτά τα μάλλον δυσάρεστα.

Όντως υπήρχε και υπάρχει μία απογοήτευση που δε σε ενθαρρύνει στη δημιουργία συν του ότι το τραγούδι δε διδάσκεται. Κανένας δε μπορεί να σου μάθει πως να γράφεις τραγούδια. Έτσι, περιμένεις νά'ναι ανοιχτοί οι ουρανοί.

Λέτε οι ουρανοί να άνοιξαν με τη νέα εταιρεία σας που μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι τελευταία;

Ένα πολύ καλό σημάδι είναι να υπάρχει μία εταιρεία που να κινεί καλά το υλικό σου. Αυτό είναι το ζητούμενο! Το ότι δεν πουλάνε τα CD, βέβαια, αυτό είναι μια πραγματικότητα της τελευταίας 15ετίας. Εμείς πληρωνόμαστε από την είσπραξη κάποιων δικαιωμάτων και από τα live μας, φυσικά. Από τα CD, όχι. Είμαστε χαμηλά αμοιβόμενοι πλέον, όπως συμβαίνει σε όλους τους κλάδους.

Στην Ελλάδα...

Μην είναι και παγκοσμίως, λέω εγώ τώρα! Έτσι λένε οι ειδικοί, οι οποίοι δεν ξέρω και πόσο ειδικοί είναι. Σπουδαγμένοι άνθρωποι και πως τα καταφέρνουν και τα κάνουν θάλασσα; (γέλια) Τι σπουδάζανε τόσα χρόνια; Δεν είναι θέμα ακαδημαϊκής μόρφωσης, στην οικονομία παίζουν ρόλο πολλές αλληλοεξαρτούμενες παράμετροι. Οι καλλιτέχνες, όμως, δε χρωστάνε σε κανέναν! Επιστρέφουν τα χρέη! Προσπαθείς να κάνεις ακόμη καλύτερα τραγούδια μεσ' στην κρίση και με υψηλότερη αισθητική. Αυτή είναι η απάντηση μας στην κρίση.

Αναρωτιέμαι αν υπογράψατε τη λίστα των καλλιτεχνών κατά της ΑΕΠΙ μετά το σκάνδαλο που βγήκε στη δημοσιότητα.

Εγώ δεν την υπόγραψα, αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία αυτό. Δεν πήγα στην τελευταία συνάντηση των δημιουργών και δεν είχα έγκαιρη ενημέρωση. Υπογράψεις - δεν υπογράψεις, όμως, το γεγονός είναι πως η οικογένεια Ξανθόπουλου χειρίστηκε τα πνευματικά μας δικαιώματα επί σειρά δεκαετιών με μια καταστροφική διαχείρηση: Έριξαν έξω την εταιρεία και τώρα, επί των ημερών Τσίπρα, απλά το πράγμα βγήκε στη φόρα. Αποδείχτηκε πως η ΑΕΠΙ, πέραν των καλλιτεχνών, έκλεβε και το κράτος! Ανικανότητα, διαφθορά και ότι άλλο αρνητικό μπορείς να προσθέσεις!

Ανήκετε στους ''απογοητευμένους'' από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Εννοείτε σ' αυτούς που πίστευαν ότι θα έρθει ο Τσίπρας και θ' αλλάξει το τοπίο; Το τοπίο δεν αλλάζει από έναν Τσίπρα! Παρακολουθώντας την ενημέρωση, καταλαβαίνω πως η κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, δεν θα ξεπεραστεί τόσο εύκολα. Δεν ξέρω αν ακούσατε τον Σημίτη που είπε ότι δεν προβλέπεται να ''σηκωθούμε'' πριν από το 2030! Οι νόμοι της Αγοράς δεν κοιτάνε ποιος κυβερνάει ή τι κόμμα είναι, όπως λέγαμε παλιά το χρήμα δεν έχει χρώμα. Κι αν όλοι μας είμαστε παρανοηκοί, ε ας εμφανιστεί ένας που είναι καλά να μας πει πως έχουν τα πράγματα!

Πάντα σας άρεσε να εμπνέεστε από τη λογοτεχνία ή την ιστορία, αλλά με ένα δικό σας τρόπο.

Είναι ένας τρόπος να εφεύρεις το θέμα σου και να το εμπλουτίσεις με όσες γνώσεις υπάρχουν επ' αυτού. Τα τραγούδια γίνονται στις παρέες. Το πιστεύω ακράδαντα! ''Ο Ρομπέν των καμμένων δασών'', ας πούμε, προέκυψε από την κουβέντα με ένα φίλο αθεράπευτα οικολόγο. Είπε σε ανύποπτη στιγμή τη φράση ''Ο Ρομπέν των πολυκατοικιών'', μου άρεσε, το έφτιαξα τραγούδι και σήμερα του χρωστάω την καριέρα μου. Το κομμάτι συμμετείχε στους Αγώνες Καλαμάτας του Χατζιδάκι, ενώ ένα παλιότερο μου, το ''Φεύγω'', τραγουδήθηκε από τον Νίκο Παπάζογλου.

Αισθάνεστε κατά ένα τρόπο ότι έχετε το χρίσμα του Μάνου Χατζιδάκι;

Κοιτάξτε, όλοι αυτοδίδακτοι είμαστε, δεν μας έμαθε κανείς να φτιάχουμε τραγούδια. Η πηγή μας, όμως, ήταν ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος και ο Θεοδωράκης. Απ' αυτούς ήπιαμε όλοι νερό.

Θα ήθελα ένα σχόλιο σας για τις διαβόητες τηλεοπτικές Μουσικές Ακαδημίες. Υπάρχουν ήδη συνάδελφοι σας από το λεγόμενο ''έντεχνο'' ως κριτές σ' αυτά τα ριάλιτι.

Σε εσάς προσωπικά νομίζω η φίλη μου Λιζέτα Καλημέρη είχε δηλώσει πως τα παιδιά αυτά δεν είναι καρπούζια που τους πατάς μια ένεση από την προηγούμενη και την επόμενη έχουνε ''γίνει''. Εγώ δε θα πήγαινα ποτέ εκεί, γιατί δεν αισθάνομαι τον εαυτό μου κριτή. Δεν νιώθω ότι είμαι κάποιος που ''ξέρει'' και μπορεί να αξιολογήσει. Δεν ξέρω τίποτα, ψαχτά πάω, πολλά τραγούδια γράφω και πολλά περισσότερα σκίζω. Επομένως, δεν μου αρέσει ο εαυτός μου, θα μ' αρέσει ο άλλος; Μπορεί βέβαια να σ' αρέσει ο άλλος, αλλά θά'μουν τόσο αυστηρός που δε θα τους ήμουν χρήσιμος.

Κι αν το οικονομικό όφελος ήταν μεγάλο εν καιρώ κρίσης;

Για όνομα του Θεού, δεν θα πήγαινα! Εγώ ξεκίνησα από τους Αγώνες Καλαμάτας, μου αρέσει δηλαδή μια ευγενής άμιλλα. Εκείνοι οι Αγώνες όμως του Χατζιδάκι είχαν αρχαιοελληνικό χαρακτήρα. Υπήρχε το αίσθημα του δεν με ενδιαφέρει να βγω πρώτος, αλλά του ότι συμμετέχω κι εγώ. Αυτοί εδώ οι Αγώνες, να τους πω έτσι, που έχουμε τώρα εδώ, τι σχέση μπορεί νά'χουν; Υπάρχουν διαφημίσεις, πέφτει χρήμα, πάει αλλού το πράγμα.

Ο Ορφέας Περίδης στο σπίτι του/ Φώτο: Αντώνης Μποσκοΐτης

Βλέπουμε όμως να φτιάχνονται σχήματα σε μαγαζιά. Ο Μακεδόνας, ας πούμε, πήρε μαζί του τα ''παιδιά του'' από το ριάλιτι.

Είναι ένας τρόπος κι αυτός να βγάλει ένα μεροκάματο κανείς. Να βρει ένα τρόπο να μπει σ' αυτό το χώρο το δύσκολο και ερμητικά κλειστό. Δεν ασχολούμαι μ' αυτές τις εκπομπές, δεν τις βλέπω και με την τηλεόραση λίγες παρτίδες έχω.

Με το διαδίκτυο;

Λίγες. Τη δουλειά μου θέλω να κάνω, να στέλνω τα email μου. Μας έχει δώσει λύσεις το internet, αλλά μας έχει δημιουργήσει κι άλλα τόσα προβλήματα.

Όπως;

Το CD μου, λόγου χάριν, υπάρχει ήδη ανεβασμένο στο YouTube. Ολόκληρο! Ξέρουμε ότι ο κόσμος δεν αγοράζει CD, βολεύεται μέσα από το διαδίκτυο και οι εποχές άλλαξαν με λίγα λόγια. Τι μπορούμε να πούμε γι' αυτό; Κάποτε πλήρωνες για να ''κατεβάσεις'' ένα τραγούδι, πλέον είναι τζάμπα. Οι καλλιτέχνες λέγεται ότι παίρνουν χρήματα από τα κλικ.

Εσείς έτσι πληρώνεστε δηλαδή;

Εγώ δεν το ξέρω ακόμα, γιατί τώρα μπαίνω στο πεδίο αυτό. Ήμουν έξω απ' αυτά, αλλά θ' αναγκαστώ να ακολουθήσω τη διαδικασία και, ξέρετε, εμένα η δουλειά μου είναι να γράφω τραγούδια, όχι να μετράω ''χτυπήματα'' ή να αρχίσω να υπολογίζω τι θα εισπράξω. Αυτά είναι αλλωνών αρμοδιότητες. Πιο ευχάριστο για μένα είναι να γράφω, να εκτελώ και να ηχογραφώ παρά να κάθομαι σε μία οθόνη και να μετράω.

Η τέχνη είναι αμφίδρομη, κύριε Περίδη. Μπορεί ένα κακότεχνο ή φτηνιάρικο καψουροτράγουδο να εκφράζει μαζικά τους ανθρώπους. Να ευφραίνονται οι άνθρωποι. Θα κατηγορούσατε ένα τέτοιο δημιουργό και το κοινό του;

Όχι βέβαια (γέλια). Δεν έχω την παραμικρή ένσταση. Αφού βλέπουμε ότι υπάρχει μία επικοινωνία με τον κόσμο, λίγο με ενδιαφέρουν όλα τα άλλα. Στο κάτω – κάτω, τι θα πει κακότεχνο; Άντε να ακούσεις ένα στίχο και να σε πιάσουν τα γέλια. Καλό ειν' αυτό! Δε γελάω με σνομπισμό, αλλά με αυθεντικό γέλιο, το λέω ειλικρινά.

Κι αν ένας ''σκυλάς'' άκουγε ένα δικό σας τραγούδι κι έλεγε ''Ωχ, μωρέ, αυτός γράφει κουλτουριάρικα'';

Δε θα με πείραζε καθόλου. Κι αυτός γελάει μ' αυτά που γράφω εγώ, οπότε συνυπάρχουμε κι είμαστε όλοι καλά!

Καθ' οδόν με τον Ορφέα Περίδη για τη συνέντευξη/ Φώτο selfie: Αντώνης Μποσκοΐτης

Τελευταία ερώτηση: Πιστεύετε ότι πράγματι το βασικό στοιχείο του ελληνικού τραγουδιού είναι η μελαγχολία;

Συστατικό της τέχνης είναι γενικώς. Αν δεν έχεις ένα βαρύ συναίσθημα που να θες να το εκφράσεις, δε θά'χεις και το τραγούδι ως αδιέξοδο. Η μελαγχολία είναι ένα συναίσθημα που μας επισκέπτεται κι έχουμε και λόγους γι' αυτό. Τι πιο υγιές από το να αντιδράσεις στη μελαγχολία με ένα τραγούδι;

Καλό Πάσχα με την Έλλη Λαμπέτη στο LIFO.gr

Ένα παλιότερο κείμενο μου για την Έλλη Λαμπέτη και τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για το ''Τελευταίο ψέμα'' του Μιχάλη Κακογιάννη αναδημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική LIFO. Αφορμή ήταν η προχθεσινή επέτειο γέννησης της μεγάλης ηθοποιού - αν ήταν εν ζωή θα γινόταν 91 ετών! Το κείμενο το είχα ξεχάσει, να πω την αλήθεια, αν και θυμάμαι ότι είχε πρωτοδημοσιευθεί στο blog αυτό πριν από αρκετά χρόνια. Ούτως ή άλλως διαβάζεται σαν ένα ωραίο πασχαλινό άρθρο! Καλό Πάσχα σε όλο τον κόσμο, χριστιανικό και μη! Το βρίσκετε εδώ:

http://www.lifo.gr/now/san_simera/140798

πασχαλινό & οικολογικό

Ούτε μαγειρίτσα δεν έφαγα χθες, καθώς έχει κλείσει το στομάχι μου απ' τη δίαιτα και δεν πάει πολύ φαΐ κάτω. Μισό πιάτο, ένα αυγό κι αυτά με το ζόρι. Δεν έχω καμία διάθεση για κρεατοφαγία και σήμερα. Σύστησα στους δικούς μου να παραγγείλουν κάνα ψητό, κάνα σουβλάκι και να μη με υπολογίζουν. Τα χρόνια περνάνε, οι άνθρωποι αλλάζουν. Δεν είμαστε πια μια πλήρης οικογένεια που πηγαίναμε για Πάσχα στη Σαλαμίνα ή στο Βόλο και ''κατεβάζαμε'' τα ψητά αρνιά και τους μεζέδες. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει, είμαστε διασπασμένοι εδώ κι εκεί κι άλλωστε πάντα οι μέρες αυτές του family reunion μού φαίνονταν θανάσιμα βαρετές. Χαίρομαι τη γειτονιά μου που δεν έχουν βγει οι σούβλες στο δρόμο - ποιοι να τις βγάλουν; Οι Πακιστανοί ή οι Μπαγκλαντεσιανοί που πήγα να πάρω τσιγάρα πριν, έκανα το λάθος κι είπα ''Χριστός Ανέστη'' από συνήθεια και με κοιτούσαν καλά - καλά; Μάλλον είναι η πρώτη χρονιά για μένα που συνειδητά απέχω από το πασχαλινό τραπέζι. Πιθανώς να φτιάξω μια μεγάλη σαλάτα όταν πεινάσω κατά τη διάρκεια της μέρας. Έτσι, θα μπορώ να κοιτάξω ένα αρνάκι ή ένα κατσικάκι στα μάτια όποτε τα ξανασυναντήσω, θα χαϊδέψω το κεφαλάκι τους με το λευκό τρίχωμα τους κι ύστερα θα σκύψω στις αυτάρες τους και θα τους πω: ''Μαζί σας είμαι κι εγώ! Συμμετέχω στο κίνημα για άμεση απελευθέρωση σας από το βάρβαρο έθιμο των Ελλήνων''! Κι ας μην είμαι, ούτε και θα γίνω ποτέ vegan...

Η Δερεμπεϊκή φεϊσμπουκο-παράνοια συνεχίζεται!

Από χθες, Μ. Παρασκευή, το Δερεμπέικο έχει ξεσαλώσει στο facebook. Μία Σοφία Ηλιου μπήκε στο friends list μου και άρχισε να στέλνει αιτήματα σε όλους τους ''φίλους'' μου. Όταν πήραμε πρέφα για ποια πρόκειται, η παράνοια τους χτύπησε κόκκινο! Άρχισε η ίδια η μάνα να καταριέται την κόρη της, έδωσε με λίγα λόγια έναν χαρακτήρα ''Derempei haters'' στο μαϊμού προφίλ της. Μέχρι το απόγευμα το προφίλ κατέβηκε και ανέβηκε ένα άλλο με το όνομα Martha Seremeti - μαϊμού φυσικά κι αυτό! Η τύπισσα άρχισε να κάνει αναρτήσεις υπέρ της Αρετής Κετιμέ για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια. Αργά τη νύχτα επίσης έπεσε και το εν λόγω προφίλ...Αρχίζω και νιώθω οίκτο, αν και η όλη κατάσταση, εκτός από ενοχλητική, κατάντησε και λίγο scary. Ευτυχώς που αυτές τις μέρες είμαι σε ανοιχτή επικοινωνία με την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών για το smartphone μου που εκλάπη. Ήδη παρέδωσα τα στοιχεία τους μαζί με όλα τα μηνύματα τους στο δικό μου inbox και στο inbox φίλων, που μου τα προώθησαν, αγανακτισμένοι όλοι από το μπαράζ διαδικτυακών ''επιθέσεων'' τους. Το λόγο μετά το Πάσχα θά'χει η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Αρκετά πια με τις ψυχωτικές, δεν τους φταίει ο κόσμος σε τίποτα! Ούτε έχει νόημα να απαριθμήσω τα δεκάδες προφίλ τους στο facebook, αφού τα σβήνουν το ένα μετά το άλλο...Μέχρι να ανεβάσουν κάποιο καινούργιο, βέβαια. Μα να μη μπορούν να αποδεχτούν πως το καμάρι τους δεν έχει καμία μοίρα στην καλλιτεχνική ζωή αυτού του τόπου! Κρίμα, για λύπηση είναι οι φουκαριάρες! 
* Απορώ γιατί η Αρετή Κετιμέ και οι οικείοι της δεν έχουν προβεί ήδη σε μήνυση κατά της Μαρίας Ιωαννίδου. Η παρακάτω σελίδα στο facebook θα έφτανε και θα περίσσευε ώστε να κινηθεί Εισαγγελέας:

https://www.facebook.com/Areti-Ketime-Arabian-fans-282818302150140/

Στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών οι τρελοί γευματίζουν με τον Χριστό!

Το πιο εντυπωσιακό στη Μ. Παρασκευή είναι η εξουσία που αιθάνεται και που τη δείχνει το Παπαδαριό μέχρι την Ανάσταση του Σαββάτου που εκεί ξεσαλώνει κυριολεκτικά. Φοράνε όλα τους τα χρυσοποίκιλτα άμφια, τα καλά τους, και στέκονται σα δικτατορίσκοι απέναντι στις μαυροντυμένες γριούλες που τους φιλάνε τα χέρια. Περιφέρουν τα βαριά λιβανιστήρια τους και όλοι κάνουν συντονισμένες κινήσεις: Σταυροκοπιούνται ή πέφτουν στα πατώματα των ναών, υποταγμένοι στους εκπροσώπους του Θεού επί της γης. Στο κέντρο της Σταύρωσης, η καχεκτική φιγούρα του Ορθόδοξου Χριστού εν ώρα μαρτυρίου. Δε μιλάει καθόλου, υπομένει την υποκρισία των υπαλλήλων του, μα κατά βάθος λυπάται που δεν έχει πια φωνή να τους επιπλήξει, κάτι να πει κι Αυτός τέλος πάντων. Στον Άγιο Παντελεήμονα υπάρχει ένας θεόμουρλος που δεν τον αφήνουν να μπει στην εκκλησία. Κάθεται μονίμως στον προαύλιο χώρο και τα κάνει όλα απ' έξω: Προσεύχεται, προσκυνάει, σταυροκοπιέται. Δεν ήταν δυνατό να μην του μιλήσω: ''Γιατί δε μπαίνεις κι εσύ μέσα;'' τον ρώτησα. ''Δεν τους θέλω αυτούς'' μου απάντησε, ''μιλάω με τον Χριστό εγώ''! ''Και τι σου λέει;'' τον ξαναρώτησα όλο περιέργεια. ''Μου είπε να περιμένω μέχρι το Σάββατο και την Κυριακή θα πάμε μαζί να φάμε στα Βλάχικα''! Πόσο υπέροχη η σκέψη και η ελπίδα του τρελού, πόσο αθώα, αστεία, σουρεαλιστική. ''Τι άλλο κάνεις στη ζωή σου;'' ήταν η τελευταία μου ερώτηση στον συμπαθή τύπο. ''Είμαι ζωγράφος! Ζωγραφίζω και νηστεύω, αλλά την Κυριακή θα φάω με τον Χριστό στα Βλάχικα"! Μεγάλη αντίστοιξη: Αυτοί που είναι μεσ' στο ναό θα πάνε στην Ανάσταση και την επόμενη θα φάνε με τις οικογένειες τους, ξεχνώντας το Θείο Δράμα. Αυτός που δε μπαίνει καν στο ναό, όμως, θα κάνει παρέα με τον Χριστό και θα φάνε οι δυο τους συνομωτικά σχεδόν, μακριά απ' τα βλέμματα των άλλων. Μπράβο τους, τους χαίρομαι αμφότερους! 

* Στο ''Την πόρτα ανοίγω το βράδυ'' των Μίκη Θεοδωράκη/ Τάσου Λειβαδίτη, τη Μαρία Φαραντούρη συνοδεύει στο πιάνο η Ντόρα Μπακοπούλου. Ζωντανή ηχογράφηση του 2000 στις παλιές φυλακές Ωρωπού.

Ενθάδε κείται νεότης

Το ένα από τα δύο μπροστινά μου δόντια, στην πάνω γνάθο, κρέμεται πλέον από μία κλωστή. Φοβάμαι πως άμα φάω κάτι με δύναμη ή ακόμη και να φταρνιστώ, θα μου φύγει και θα το ψάχνω. Αναγκαστικά θα βγάλω και το άλλο, το διπλανό, θα φτιάξω τα δόντια μου εν ολίγοις και αυτό θα κοστίσει ακριβά. Θυμάμαι συχνά τον Βέγγο που σε μία ταινία του απευθυνόταν στο Θεό σχετικά: Μας δίνεις που μας δίνεις τη μασέλα μας, δεν την αφήνεις γερή τουλάχιστον να μην τρέχουμε; Σκέφτομαι πως όταν συμβεί το μοιραίο, να ''πέσει'' το δόντι μου, θα πρέπει να τρέξω στον οδοντίατρο την ίδια μέρα κιόλας, αλλιώς δε θα μπορώ να κυκλοφορήσω ούτε μέχρι τον Πακιστανό για τσιγάρα στη γωνία. Βασικά, όμως, με στενοχωρεί που τώρα, στα 43 μου, άπαξ και φτιάξω τα μπροστινά μου δόντια, θα χαθεί ένα σημαντικό κομμάτι της μέχρι τώρα ζωής μου. Το σήμα - κατατεθέν μου, να το πω αλλιώς...Τα δόντια μου τα έσπασα σε ηλικία 6 - 7 ετών μεσ' στο σπίτι σε ένα κυνηγητό με τον αδερφό μου. Έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα - θυμάμαι καλά τη σκηνή - κι όταν σηκώθηκα τα δόντια μου είχαν χωριστεί στα δύο. Η μάνα μου, νέα κι αυτή τότε, είχε αντιδράσει σα να συνέβη το απόλυτο Κακό: Τα έχεις αλλάξει τα δόντια σου, φώναζε, άρα θα μείνεις φαφούτης από δω και πέρα...Τελικά φαφούτης δεν έμεινα, ούτε καν επηρεάστηκε η ομιλία μου. Με φώναζαν απλά ''λαγουδάκι'' για κάποιο διάστημα μέχρι που μεγάλωσα και όχι μόνο συνήθισα αυτή την ιδιαιτερότητα ανάμεσα στα χείλια μου, αλλά μου άρεσε κιόλας. Με τα δόντια αυτά υποδυόμουν τον κόμη Δράκουλα στους φίλους μου, αφού αγαπούσα παιδιόθεν τον Christopher Lee και τις ταινίες γοτθικού τρόμου της Hammer. Με τα δόντια αυτά αισθανόμουν σαν αιλουροειδές όποτε τσάκιζα καμία μπριζόλα - δε χρειαζόμουν καν μαχαίρι, όπως όλοι οι άλλοι. Με τα δόντια αυτά μπορούσα να φτύνω όποιον ήθελα κατάμουτρα - δε χρειαζόταν ν' ανοίξω καν το στόμα μου, το σάλιο εκτοξευόταν από τις θήρες των μπροστινών δοντιών. Τώρα που μεγάλωσα, ωρίμασα θα έλεγα, και από μία άποψη έγινα μεσήλικας, ετοιμάζομαι να αποχωριστώ τα σπασμένα δόντια μου. Να τα αντικαταστήσω από καινούργια, καλογυαλισμένα, ποιος ξέρει από τι υλικά φτιαγμένα, εγώ που μια ζωή σιχαινόμουν αυτούς και αυτές που κάνουν πάνω τους επεμβάσεις σε μύτες, χείλια, οδοντοστοιχία κ.λπ. Σημεία των καιρών, βλέπεις, ή, σωστότερα, σημεία των χρόνων. Το τέλος των μπροστινών δοντιών ήρθε με το πέρασμα μου στην όχθη των 40 και πέρα. Με την εμφάνιση της πρεσβυωπίας, το άσπρισμα στα γένια μου, την ξηροδερμία και το αραίωμα των μαλλιών στην κορυφή τους, για το οποίο ξεκίνησα άμεσα θεραπεία και με χαρά είδα να αποδίδει καρπούς. Θα τα φυλάξω τα δυο δόντια μου σα να είναι απολιθώματα της παλαιοντολογικής περιόδου. Θα τα κλείσω σ' ένα μικρό μαύρο κουτί, θα του βάλω μια μοβ κορδέλα και θα γράψω: Ενθάδε κείται νεότης! 

Σωματείο ΜΕΤΡΟΝ: Η επιστολή παραίτησης του Φοίβου Δεληβοριά και η απάντηση του Γιώργου Ανδρέου

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΝ

Με αυτή την επιστολή θα ήθελα να ενημερώσω τα μέλη του ΜΕΤΡΟΝ ότι υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του Προέδρου, καθώς και από το Διοικητικό Συμβούλιο.
Ο λόγος είναι ότι από την άνοιξη του 2016 και μετά, τα μέλη του ΔΣ Μανώλης Φάμελλος, Στάθης Δρογώσης και Φοίβος Τασσόπουλος κινούνται ενάντια στη συλλογική βούληση του Σωματείου μας. Από τον Φλεβάρη του 2017, το ίδιο πράττει και το μέλος Γιώργος Ανδρέου.
Εξηγούμαι:
1. 1. Από την ίδρυση του Σωματείου, υπήρχαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των μελών του ΔΣ, κυρίως σε θέματα στρατηγικής αλλά και στόχων. Υπήρχε μία τάση πιο διεκδικητική, αυστηρή και πιεστική απέναντι στην ΑΕΠΙ (Ανδρέου, Δεληβοριάς, Καλαντζόπουλος, Πλέσσας) και υπήρχε μία άλλη τάση που υποστήριζε μια πιο ήπια προσέγγιση (Δρογώσης, Τασσόπουλος, Φάμελλος). Μέχρι την άνοιξη του 2016 οι διαφωνίες αυτές έμεναν εντός του ΔΣ και όλοι υποστηρίζαμε προς τα έξω τις αποφάσεις της ΓΣ και της εκάστοτε πλειοψηφίας του ΔΣ. Ξαφνικά, από τον Μάρτιο του 2016 -και παρά τις διαφωνίες της πλειοψηφίας του ΔΣ-, τα μέλη Φάμελλος, Δρογώσης, Τασσόπουλος (μαζί ή ατομικά)
1α.συμμετείχαν σε επίσημες συναντήσεις των μετόχων της ΑΕΠΙ με στελέχη της κυβέρνησης ή του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζοντας γραμμή αντίθετη απ’αυτήν του Σωματείου.
1β. συμμετείχαν –με πλήρη άγνοια της πλειοψηφίας του ΔΣ- σε συναντήσεις στο ΥΠΠΟ ή σε άλλα κέντρα αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, που είχαν ως αποτέλεσμα το 2ο νομοσχέδιο Μπαλτά. Το 2ο νομοσχέδιο, μαζί με ένα-δυο θετικά πράγματα που ζητούσε έτσι κι αλλιώς το σύνολο των δημιουργών, περιείχε σημαντικές αλλαγές και αφαιρέσεις που θεωρήσαμε οι πλειοψηφούντες πως δεν είναι προς το συμφέρον μας, αλλά μόνο προς το συμφέρον των μετόχων της ΑΕΠΙ. Και διαμαρτυρηθήκαμε γι’αυτές δημοσίως.
2. Μετά το «πόρισμα-κόλαφος» της Εrnst & Υoung για την ΑΕΠΙ και την εισαγγελική έρευνα για έξι κακουργήματα και ένα πλημμέλημα, η Γενική Συνέλευση του ΜΕΤΡΟΝ, στις 22/2/2017, κατά πλειοψηφία ζήτησε επισήμως από την Πολιτεία άμεση τοποθέτηση επιτρόπου τραπεζικού τύπου, ο οποίος θα διοικεί και θα ελέγχει την ΑΕΠΙ μετασχηματίζοντάς την σταδιακά σε οργανισμό ελεγχόμενο από δημιουργούς. Η Γενική Συνέλευση ζήτησε επίσης να διακοπεί κάθε επαφή με τους μετόχους της ΑΕΠΙ για την επόμενη μέρα, αφού οι προτάσεις και οι επιστολές τους κρίνονται πλέον ως αφερέγγυες.
Παρ’ όλ΄αυτά τα τρία μειοψηφούντα μέλη του ΔΣ, μαζί πλέον με τον Γιώργο Ανδρέου, συνέχισαν να κινούνται ανοιχτά (σε όλα τα θεσμικά ραντεβού και με δημόσιες επιστολές) ενάντια στην απόφαση της ΓΣ. Ζητούν και προωθούν την πρόταση που μειοψήφησε, με κάθε τρόπο. Δημοσίως δε, προσυπογράφουν την 1η επιστολή των 49 (αργότερα 125), που πάει κόντρα στις αποφάσεις του Σωματείου μας.
Τους παρακάλεσα είτε να συμμορφωθούν με την απόφαση της ΓΣ είτε να παραιτηθούν, έστω ένας από αυτούς ώστε να αναπληρωθεί από τον πρώτο αναπληρωματικό, τον Γιώργο Χατζιδάκι που ανήκει στην πλειοψηφική τάση της ΓΣ , ώστε η ΓΣ να εκφράζεται αυθεντικά και πλειοψηφικά και μες στο ΔΣ και να μπορούμε να προωθήσουμε ενωμένοι την πρόταση του Σωματείου μας. Το αρνήθηκαν. Τους παρακάλεσα επίσης για πρόωρες εκλογές, προκειμένου να μπορεί να διοικηθεί το ΜΕΤΡΟΝ και να εκφραστεί με ενιαία άποψη, αυτήν που θα θέλει η πλειοψηφία. Το αρνήθηκαν, επίσης.
 Προσπάθησα να κρατήσω τις εσωτερικές ισορροπίες του προβλήματος εντός του ΔΣ, τώρα όμως δεν γίνεται άλλο να βλέπω το ΜΕΤΡΟΝ να χρησιμοποιείται δημοσίως και πολιτικά ως φορέας αντίθετος με αυτά που ψηφίζουν τα μέλη του.
Ξεκινήσαμε πολύ διαφορετικά, πετύχαμε με τις πρωτοβουλίες και το θάρρος μας (και με προσωπική έκθεση) τον έλεγχο στην ΑΕΠΙ, τη μείωση της προμήθειάς της από 37% σε 20 %, το Εποπτικό Συμβούλιο Δημιουργών, ένα σωρό νίκες για τους δημιουργούς που κάποτε ήταν αδιανόητες.
Αυτή τη στιγμή όμως το ΜΕΤΡΟΝ λειτουργεί αντιθεσμικά, αφού τα μέλη αυτά του ΔΣ αρνούνται να εκφράσουν και να υποστηρίξουν την απόφαση της γενικής συνέλευσης, τη στιγμή μάλιστα που την έχουν συνυπογράψει και 450 δημιουργοί.
Δυστυχώς δεν πιστεύω ότι το ΜΕΤΡΟΝ μπορεί υπό την παρούσα συγκυρία να υπερασπιστεί το συμφέρον των δημιουργών όπως αυτό έχει εκφραστεί από την πλειοψηφία της ΓΣ και την επιστολή των 450 και γι’αυτό παραιτούμαι.
Και για να είμαι απολύτως ξεκάθαρος ποτέ δεν πίστεψα ούτε πιστεύω ότι οι συνάδελφοι με τους οποίους διαφωνώ, επεδίωκαν ή επιδιώκουν τα συμφέροντα της ΑΕΠΙ ή των μετόχων, αντιθέτως και εκείνοι τις ίδιες αγωνίες με εμάς μοιράζονται. Δυστυχώς, όμως, εκτιμώ ότι με τις ενέργειες τους συνέβαλαν και συμβάλλουν σε αποτελέσματα που εξυπηρετούν την ΑΕΠΙ. Εξ ου και η τόσο ριζική μεταξύ μας διαφωνία.
Εύχομαι καλή τύχη και καλή συνέχεια σε όλους.
Φοίβος Δεληβοριάς

Η διασπαση του σωματειου ΜΕΤΡΟΝ ειναι σιγουρα ενα πολυ δυσαρεστο γεγονος. Για μια ακομη φορα σε αυτη την χωρα ο δημοσιος διαλογος γινεται με ορους προνεωτερικους και η επικρατηση μιας αποψης και οπτικης περναει μεσα απο την δυσφημιση και ισοπεδωση της "διαφορετικης" αποψης, λες και κατεχει καποιος αυθεντικα την απολυτη αληθεια και την ακλονητη βεβαιοτητα πως η προσεγγιση του ειναι "η σωστη" ενω του συναδελφου του "λαθος". Οσο με αφορα το ζητημα, αντιπαρερχομαι αφελεις συκοφαντικες αποπειρες και βιαστικα συμπερασματα για τις δημοσιες επιλογες μου. Εχω την συνειδηση μου ησυχη: Ειμαι εδω και πολλα χρονια στην πρωτη γραμμη της προσπαθειας εξυγιανσης του καταταλαιπωρημενου τοπιου των πνευματικων δικαιωματων στη χωρα μας. Μελος της επιτροπης ελεγχου της ΑΕΠΙ κατα την ευρωπαϊκη Οδηγια, ιδρυτικο μελος της Επιτροπης Καλλιτεχνων και του σωματειου "ΜΕΤΡΟΝ" και εκλεγμενο μελος του ΔΣ του σε ολες τις εκλογες του σωματειου. Εχω συμμετασχει και συμβαλλει ως μελος του ΔΣ του "ΜΕΤΡΟΝ" σε ολες τις μαχες του σε χρονια πετρινα και πολυ μοναχικα - μαχες που οδηγησαν τελικα στην παρουσιαση του πορισματος Ernst & Young, που ανοιξε την πρωτη ρωγμη στο θλιβερο αβατο του αυταρχισμου και της επηρμενης διαχειρισης του μοχθου μας απο μια αμαρτωλη εταιρεια που εκμεταλλευται ασυστολα και θρασυτατα την πνευματικη μας περιουσια. Εχω με πολυ κοπο και διεξοδικη και επισταμένη έρευνα ολα αυτα τα πολλα χρονια διαμορφωσει αναλυτικη τεχνογνωσια και αποψη για τα ζητηματα που αφορουν την πνευματικη ιδιοκτησια. Αν άλλωστε καποιος καλοπιστος τριτος στην κοινωνια διαβασει τις επιστολες των 450 και των 125 (που συνυπεγραψα) θα δυσκολευτει πολυ να βρει τις ουσιωδες διαφορές τους και να εξηγησει την ακραια πολωτικη αντιδραση της πλειοψηφιας απεναντι σε μιαν αποψη συγγενη και καθολου αντιθετη σε ολες τις βασικες επιδιωξεις των δημιουργων. Υποστηριξα την αναγκη εξονυχιστικης διερευνησης (υπο την αυστηρη νομικη εποπτεια της πολιτειας) καθε δυνατοτητας θεραπειας των τρομερων συνεπειων που γεννησε η συμπεριφορα και διαχειριση των ιδιοκτητών μετόχων της ΑΕΠΙ, με τελικη καταληξη την εφαρμογη Επιτροπου. Η πλουραλιστικη νομικη ερευνα με οδηγησε σε συγκρατημενη δυσπιστια απεναντι στον τραπεζικου τυπου Επιτροπο και προτιμησα να υποστηριξω τον Επιτροπο που προερχεται απο το πτωχευτικο δικαιο και κατα την γνωμη μου παρεχει ασφαλεστερες νομικες εγγυησεις υγιους εφαρμογης των αρμοδιοτητων του (αλλωστε και οι 450 μιλουν πια για Κρατικο Επιτροπο, κι οχι Τραπεζικο). Διαβαζω με λυπη τις αποψεις των φιλων συναδελφων που παραιτηθηκαν απο το ΔΣ του ΜΕΤΡΟΝ περι "αντικαταστατικης" συμπεριφορας μου. Η πολιτεια μου και οι αγωνες μου ολα αυτα τα χρονια στον χωρο, δεν μου επιτρεπουν να δεχτω επιδερμικα "μαθηματα" συνδικαλιστικης "ορθοδοξιας" και θεωρω ακραιο και υπερβολικο (στην τοσο πολυπλοκη και διαρκως μεταβαλλομενη κοινωνικοπολιτικη συγκυρια που ζουμε) οποιαδηποτε αποφαση Γενικης Συνελευσης να εμποδιζει την ατομικη και με προσωπικη ευθυνη υπευθυνη δημοσια καταθεση επιχειρηματων και αγωνιών για θεματα τοσο σοβαρα οσο το επαγγελματικο μας μελλον και η επιβιωση μας. Αλλωστε ολον αυτον τον καιρο δεν υπαρχει πουθενα, σε οποιοδηποτε ψηφιακο media, κοινωνικο δικτυο, τηλεοραση ή στον Τυπο μια δική μου παρεμβαση, σχολιο ή κριτικη αντιθετη με τις αποφασεις της ΓΣ του ΜΕΤΡΟΝ. Σε δυο επιστολες πολυ μετριοπαθεις συνυπεγραψα (λειτουργωντας ως ανεξαρτητη προσωπικοτητα στην ανοιχτή κοινωνία) τις ιδεες και τις αποψεις μου, με τροπο κοσμιο και αναλυτικη περιγραφη του σκεπτικου και του θεμιτου προβληματισμου μου. Αντιθετα με τις μεταπολιτευτικου τυπου συμπεριφορες "κομματικης ορθοδοξιας" που επικαλουνται οι συναδελφοι που αποχωρησαν απο το ΜΕΤΡΟΝ, θεωρω πως η εντιμη αντιπαραθεση αποψεων ειναι χρησιμη και πλουτιζει τον πολιτικο πολιτισμο και την επιχειρηματολογια μας απεναντι σε μια κοινωνια δυσπιστη, θυμωμενη και παραπληροφορημενη. Και φυσικα γελω με ολους εκεινους (που απειχαν για χρονια απο τον αγωνα και την αγωνία) και τωρα επιχειρουν να μου φορτωσουν ιδιοτελειες, υπογειες συνεργειες με την ΑΕΠΙ και προσωπικες φιλοδοξιες. Ας ψαξουν οσο θελουν: Δεν θα βρουν ουτε προκαταβολες, ουτε παρασκηνιακες επαφες ουτε σεναρια σκοπιμοτητας. Μονο την εντιμη επιλογη μου να υποστηριξω με ειλικρινεια και σοβαροτητα τις αποψεις μου και να τιμησω ετσι οσους με ψηφισαν ως εκπροσωπο τους στο ΔΣ του ΜΕΤΡΟΝ. Κανείς μας δεν κατεχει το προνομιο της βεβαιοτητας πως οι αποψεις του ειναι οι ορθες και επιβεβλημενες. Λυπαμαι που δεν κατορθωσαμε να συνθεσουμε τις μικρες διαφορες οπτικης για το καλο της υποθεσης μας. Δηλωνω πως δεν θεωρω ιδιοτελη κανεναν απο ολους τους συναδελφους ολων των αποψεων και παρακαλω να σταματησει η ανθρωποφαγια και ο ευτελισμος χαρακτηρων και προθεσεων. Ευχομαι να συναντηθουμε ενωμενοι ξανα ολοι οι δημιουργοι, χωρις φανατισμους και εγωισμους, χωρις ισοπεδωτικες τακτικες μονοδιαστατης οπτικης και διαχειρισης. Καλλιτεχνες, φορεις πνευματικων δικαιωματων και συνδικαλιστες ειμαστε, οχι επαγγελματιες πολιτικοι. Και ειμαστε ολοι απαραιτητοι στον αγωνα για ενα νεο τοπιο πνευματικων δικαιωματων στην χωρα μας αλλά και σε ενα σωρο αλλα κρισιμα ζητηματα που απασχολουν επιτακτικα τους δημιουργους. Δηλωνω πως σε μια τετοια προοπτικη θα ειμαι παρων, με την καρδια και το μυαλο. Με την εμπειρια και την γνωση. Με ανιδιοτελεια και μετριοπαθεια. Φιλος ολων των συναδελφων και αντιπαλος κανενος τους. ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

* Το θέμα είναι σύνθετο και δεν αφορά μόνο τα ''συντεχνιακά - σωματειακά'' των Ελλήνων δημιουργών. Όντας μη ενημερωμένος (ακόμα), δημοσιοποιώ τις δύο επιστολές των Φοίβου Δεληβοριά - Γιώργου Ανδρέου χωρίς να παίρνω κάποια θέση. Όχι από φόβο μη δυσαρεστήσω κάποιους - δε λειτουργώ έτσι -, μα πρέπει να έχω ιδίαν γνώσιν τού τι ακριβώς συμβαίνει. Θα το κάνω σύντομα!

Η Μέλπω Ζαρόκωστα σε μία χειμαρρώδη συνέντευξη στην ηλεκτρονική LIFO!

Αναρτήθηκε σήμερα στο κυριακάτικο LIFO.gr η συνέντευξη που μου παραχώρησε η αγαπημένη ηθοποιός, συγγραφέας και θεατρική μεταφράστρια Μέλπω Ζαρόκωστα. Με τη συγκεκριμένη συνέντευξη εγκαινιάζεται και ένας κύκλος καταγραφής συναντήσεων μου, που μου ανατέθηκε από τη LIFO, για το επόμενο χρονικό διάστημα - δε λέω ονόματα, θα ''αποκαλύπτονται'' σιγά-σιγά (μεταφορικά και κυριολεκτικά)! Την ευχαριστώ θερμά τη Ζαρόκωστα για το χαμόγελο της, τα καλά της λόγια κι αυτό το γενναιόδωρο άνοιγμα της ψυχής της! Τη διαβάζετε εδώ:

http://www.lifo.gr/articles/theater_articles/140224

(Η Μέλπω Ζαρόκωστα στο μπαλκόνι του σπιτιού της, όπως τη φωτογράφισε ο Πάρις Ταβιτιάν)

Στο Down Town που κυκλοφορεί, η συνέντευξη του τροβαδούρου Ορφέα Περίδη

 

Στο τεύχος του Down Town που βρίσκεται από χθες στα περίπτερα, δημοσιεύθηκε η συνέντευξη που μου έδωσε ο τραγουδοποιός Ορφέας Περίδης με αφορμή την έκδοση του καινούργιου CD του από τη Spider Music. Είπαμε πολλά με τον Περίδη, δυόμισι χρόνια μετά την τελευταία συνέντευξη που του είχα πάρει για το blog Προσκλητήριο της LIFO. Για την αιτία της εξάχρονης απουσίας του από τη δισκογραφία, για τα μουσικά ριάλιτι που κάνουν θραύση τελευταία, για τη σχέση της λογοτεχνίας με τους στίχους στα κομμάτια του, ακόμη και για το σκυλάδικο που εκφράζει πολύ κόσμο - και καλά κάνει, σύμφωνα με τον ίδιο. Η συνέντευξη θα αναρτηθεί χωρίς περικοπές στα Άσματα και Μιάσματα την ερχόμενη εβδομάδα. 

Μέμος Μπεγνής: Το σταριλίκι τελείωσε! ''Δε θες εσύ; Πάμε στον επόμενο''!

Η πορεία σας ξεκινάει ως πιανίστας για την Κάτια Δανδουλάκη. Ωστόσο η σχέση σας με την τέχνη της μουσικής πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω. 

Η μουσική υπάρχει από τότε που γεννήθηκα. Το πρότυπο ήταν πάντα η γιαγιά η Ευγενία, λάτρης της μουσικής και όχι μόνο. Η μάνα μου μού έλεγε ότι στο σπίτι μεγάλωσαν με πολύ Hollywood, θέατρο, κινηματογράφο κ.λπ. Άκουγαν και έβλεπαν τα μεγάλα θρυλικά ονόματα, Audrey Hepburn, Bette Davis και κάπως έτσι πέρασε και σε μένα η αγάπη για τον κινηματογράφο και τη μουσική. Το φοβερό είναι ότι η γιαγιά έμαθε πιάνο στα 40 της.

Αυτό είναι ανήκουστο, πραγματικά!

Φαινόμενο, ειδικά για την εποχή της! Είχε κι ωραία φωνή, τραγουδούσε στη Χορωδία του Δήμου Σαλαμίνας. Εκεί γεννήθηκα και εκεί μεγάλωσα. Από μωρό παιδί έβλεπα τη γιαγιά να παίζει πιάνο με αποτέλεσμα να ακολουθήσω κι εγώ από 5 - 6 ετών τις σπουδές πιάνου. Ακολούθησα μια μεγάλη πορεία στο κλασικό πιάνο μέχρι που στα 18 μου παίρνω το δίπλωμα μου ως σολίστ. 

Ομολογώ πως κάποιος που δεν σας παρακολουθεί, δεν θα τα ξέρει όλα αυτά.

Λογικό. Συνήθως πλασάρονται τα ''πουληστερά'' και παρακάμπτονται τα ουσιώδη. Τελειώνω με το δίπλωμα, κάτι που απαιτούσε μεγάλες θυσίες, γιατί παράλληλα με το σχολείο εγώ διάβαζα για αρμονίες, σολφέζ και όλα αυτά. Επειδή μάλιστα έμενα στη Σαλαμίνα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη πηγαινοερχόμουν με καραβάκι, πράσινο λεωφορείο, δεύτερο λεωφορείο και τραμ μέχρι το Ωδείο Αθηνών. Πολλά χρόνια αυτό το πήγαινε - έλα με κρύα, με ζέστες, με βροχές. Με πηγαινοέφερνε η μάνα μου η ηρωίδα, όντας ανήλικος. Απ' τη μια έπαιρνα μια σοβαρή κατάρτιση, απ' την άλλη ήμουν ένα παιδί αποστασιοποιημένο απ' τ' άλλα: Δεν έπαιζα μπάλα ή μπάσκετ, αλλά πιάνο.

Είχατε υποστεί μπούλινγκ, που λένε, γι' αυτή σας την επιλογή;

Δεν το συζητώ! Οι καθηγητές φώναζαν ''Πρώτα τα μαθήματα σου και μετά τα άλλα''. Δεν πειράζει, αυτό μού'δωσε μεγάλες βάσεις και μια ψυχική ευγένεια και ευαισθησία. Πειθαρχία επίσης γιατί η τέχνη της μουσικής απαιτεί τεράστια πειθαρχία. 

Και επαγγελματικά πως μπλέκετε τη μουσική με το θέατρο;

Τυχαία. Το 1997, στα 23 μου, μου τηλεφώνησε η καλή μου φίλη, Έλενα Χούντα, κόρη του δημοσιογράφου Κώστα Χούντα, αν τον θυμάστε. Ήμασταν μαζί στα Ωδεία με την Έλενα, η οποία έπαιζε πιάνο στο φουαγέ του θεάτρου της Δανδουλάκη, καθώς η μία παράσταση τελείωνε και θ' άρχιζε η άλλη. Ζήσαμε, βλέπετε, τις εποχές που είχαμε διπλές παραστάσεις κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή. Αρρωσταίνει μια μέρα και μου ζητάει να την αντικαταστήσω. Πάω, γνωρίζομαι με την Δανδουλάκη και για μένα ήταν μεγάλη υπόθεση! Φανταστείτε, ένα βλαχάκι απ' τη Σαλαμίνα να γνωρίζει μία σταρ τον καιρό εκείνο...

Ε, καλά, όχι ακριβώς βλαχάκι...

(γέλια) Εννοώ ένα παιδάκι τελείως άσχετο με το χώρο και άσχετο με την υποκριτική. Ή μάλλον όχι και τόσο άσχετο! Είχα ένα παρελθόν με Ιταλία και όταν τελείωσα το στρατιωτικό μου ξαναπήγα εκεί. Στρατιωτικός ο πατέρας μου κι έτσι μετατέθηκε στην Ιταλία και πήγαμε όλοι οικογενειακώς από το 1989 ως το '91. Έκανα σχολείο εκεί. Έμαθα πολύ καλά τη γλώσσα και συνέχισα τις μουσικές σπουδές μου. Αργότερα έκανα στην Ιταλία το μεταπτυχιακό μου στο πιάνο, σπουδάζοντας παράλληλα υποκριτική και μιούζικαλ στη Ρώμη. Αυτά όλα έκανα και όχι να τελειώσω κάποια σχολή υποκριτικής στην Ελλάδα. Γυρνώντας, λοιπόν, με γνώρισε η Δανδουλάκη κι άρχισε να με ρωτάει αν με ενδιαφέρει ο χώρος. Μου είχε αμέσως πρόταση! Ο Μιχάλης Κακογιάννης θα έκανε την παράσταση ''Master Class και θα χρειαζόταν έναν πιανίστα. Δέχτηκα κατ'ευθείαν! Πήγα σπίτι του, με είδε και μου πρότεινε να τον ακολουθήσω στις ''Τρωάδες'' που ετοίμαζε, έτσι, για να δω πως είναι το θέατρο. Βρέθηκα τελικά ''κοντάρι'', στρατιώτης, φυλώντας τις Τρωάδες, εγώ, ο Καραμίχος, ο Γεροδήμος και ο Πετράκης. Ήταν κι άλλα παιδιά, που δεν έκαναν κάτι στη συνέχεια. Έγινε και η παράσταση ''Master Class'' με μεγάλη επιτυχία! Κι από κει γνωρίζομαι με τον Σταμάτη Φασουλή, άλλη μεγάλη αγάπη και συντοπίτης με τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου η Ευγενία ήταν φίλες με τη μάνα του κι όταν του είπα ποιος είμαι, βούρκωσε συγκινημένος. Έκτοτε δουλέψαμε πέντε φορές με τον Σταμάτη και πρόκειται πάλι να δουλέψουμε. Η πορεία μου στην τηλεόραση ξεκίνησε γνωρίζοντας τον Πάνο Αμαραντίδη το 1999 με μια σειρά που δεν πήγε καλά, τους ''Θειο...σεβούμενους'' στο Star. 

Θα αποδίδατε όλη αυτή την εμπλοκή με τα καλλιτεχνικά στον παράγοντα τύχη;

Δεν πιστεύω στην τύχη. Πιστεύω στο ''γραμμένο'', αλλά με παρακλάδια, να μπορούμε να επέμβουμε κι εμείς δηλαδή. Είμαι λίγο περίεργος με τα μεταφυσικά μου. Αν είναι κάτι να γίνει, θα γίνει σίγουρα! Κάποιοι άνθρωποι είναι να συναντηθούν, κάποια πράγματα είναι να γίνουν! 

Κακά τα ψέματα, η εμφάνιση παίζει μεγάλο ρόλο και ένα ολόκληρο star system σαφώς πόνταρε πάνω στην εμφάνιση σας.

Στην αρχή τουλάχιστον. Αν έχεις μια καλή εμφάνιση, βοηθάει, αλλά κινδυνεύεις να παγιδευτείς σ' αυτό που λένε ''ωραίο παιδί'' και να σε επιλέγουν μόνο για να παίζεις τον γκόμενο. Αν έχεις ταλέντο, θα πρέπει να κάνεις διπλή και τριπλή προσπάθεια για ν' αποδείξεις ότι δεν είσαι μόνο αυτό. Πέρσι, ας πούμε, ένιωσα για πρώτη φορά ότι ξανασυστήθηκα στον κόσμο μετά από 20 χρόνια. Μιλάω για το ''Sweet Charity'' με τη Σμαράγδα Καρύδη στο Badminton. Ήμασταν 30 άτομα επί σκηνής κι εγώ υποδυόμουν έναν τυπάκο αγοραφοβικό όλο ανασφάλεια και με κρίσεις πανικού. Με μία φωνή όλοι, σα συνεννοημένοι, μου έλεγαν πράγματα μετά που δεν τά'χα ξανακούσει. 

Αυτό όμως που μου λέτε αποδεικνύει και ότι νιώθατε εγκλωβισμένος στην εικόνα σας.

Μπορεί, ναι, μπορεί...

Αυτή η αναγνωρισιμότητα είναι λίγο ''μυστήρια''. Ανατρέχω πάλι σε κάτι που μού'χει πει η Αρλέτα: ''Στην αποτυχία κινδυνεύεις να χάσεις το μυαλό σου, αλλά στην επιτυχία την ψυχή σου''!

Είχα εφόδια για να το αντιμετωπίσω όλο αυτό. Δεν ήταν πως άμα δεν με αναγνώριζαν την άλλη μέρα, θα πάθαινα κατάθλιψη. Χέστηκα, δε με ενδιέφερε καθόλου! Το να είσαι αναγνωρίσιμος σε βοηθάει να βγάζεις χρήματα και να παίρνεις κι άλλες δουλειές, αλλά - ξέρετε - δεν κάνουμε μόνο επιτυχίες. Πάντα έλεγα ''OK, θά'ρθει η επιτυχία ξανά'' μετά από μία αποτυχία.

Πείτε μου μερικές αντιδράσεις του κόσμου, που να μην είναι μόνο θετικές απαραιτήτως.

Θετικές αντιδράσεις έχεις από ανθρώπους που σε πλησιάζουν για να σου πουν μερικά όμορφα λόγια. Επειδή εγώ όμως έχω κάνει και κάποιες τσιτάτες δηλώσεις, είχα και τις αρνητικές αντιδράσεις. Ας πούμε, έχω πει ότι δε γουστάρω τα παιδιά και την οικογένεια ή τη θρησκεία, την οποία σιχαίνομαι! Αυτά άμα τα λες στη νεοελληνική κοινωνία, που δεν είναι έτοιμη να τα ακούσει, αντιμετωπίζεσαι και κάπως περίεργα. Δε λέω να τρως ξύλο, αλλά...Τις προάλλες μού τηλεφώνησαν να πω τη γνώμη μου για τα συμβάντα στο Ωραιόκαστρο και απάντησα ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι για ξύλο! Δεν εννοούσα φυσικά ότι θα πάω να τους δείρω ή ότι θα βάλω άλλους να το κάνουν, αλλά το ότι ήταν απλά απαράδεκτη η συμπεριφορά τους. Το τι έλαβα την επόμενη στο inbox μου, δεν περιγράφεται! Όχι απλά κακά, αλλά και εκφοβιστικά! Σύσσωμα τα φασισταριά μπήκαν στο inbox μου: ''Παλιόπουστα, παλιαδερφή, που τον παίρνεις απ' τους μετανάστες και θα σε γαμήσουμε'' και, και, και, δε μπορώ να σας τα περιγράψω!

Τα ''είδατε'' όλα;

Δεν τρόμαξα. Οι φασίστες είναι θρασύδειλοι ούτως ή άλλως. Μου έγραψαν ''Όταν έρθεις Θεσσαλονίκη, θα σε σαπίσουμε στο ξύλο'', εγώ ωστόσο πήγα στη Θεσσαλονίκη και κανείς δε με σάπισε στο ξύλο. Λυπάμαι που ζω σε μια χώρα που δεν μπορεί να εκφράσει κανείς τη γνώμη του. 

Σας ενοχλεί που απασχολεί τα ΜΜΕ η προσωπική σας ζωή;

Τώρα πια όχι...

Γεγονός είναι όμως πως ενός άλλου καλλιτέχνη η ζωή δεν θα ενδιέφερε τόσο πολύ.

Γιατί; Μπορείτε να μου πείτε;

Δεν έχει να κάνει με την αναγνωρισιμότητα.

Πάρα πολλοί είναι αναγνωρίσιμοι.

Ίσως έχει να κάνει με το παρουσιαστικό σας, με το glam, δεν ξέρω. 

Πάντως πια δεν τσαντίζομαι. Ποιον αφορά; Εδώ έβαλαν ''Ποιος γνωστός ηθοποιός είναι γκέι'' και από κάτω τη φωτογραφία μου. Δεν έχω δηλώσει ποτέ κάτι τέτοιο! 

Κι αν κάποιος όμως βγει και παραθέσει το, δικαίως, γνωστό επιχείρημα: ''Είστε δημόσιο πρόσωπο, δε βοηθάτε έτσι παιδιά που τραβάνε χοντρό ζόρι με το θέμα'';

Δεν καταλαβαίνω, η γνώμη μου έχει να κάνει με το τι κάνει ο άλλος στο κρεβάτι του; Δε νομίζω ότι επηρεάζει τόσο το τι θα πω εγώ, ας μη μεγαλοποιούμε τα πράγματα. Απαντώ σ' αυτούς, όχι σε εσάς τώρα. 

Κι εγώ ερωτώ απλά.

Το κατανοώ, αλλά παρόλα αυτά δε νιώθω ότι έχουν επέμβει πολύ στην προσωπική μου ζωή. Άλλοι άνθρωποι ίσως έχουν ''χτυπηθεί'' περισσότερο, προκαλώντας κιόλας με το να κάνουν δηλώσεις για τα οικογενειακά - προσωπικά τους. Εγώ δεν τό'χω κάνει ποτέ αυτό, αν και δεν έχω οικογένεια. Θέλω να πω πώς δε θά'βγαινα να μιλήσω για μια σχέση μου. Και να ξέρετε πως ότι γράφεται στο διαδίκτυο είναι αναπαραγωγή δύο - τριών πραγμάτων.

Γνωστό αυτό. Τρανταχτοί τίτλοι για να πάρουν κλικ χωρίς να λένε τίποτα στην ουσία...Πείτε μου κάτι άλλο, δεν είναι εξίσου ενοχλητικό νά'σαι ηθοποιός, να κάνεις πράγματα και να μην ασχολούνται μ' αυτά, αλλά με τα προσωπικά σου;

Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, δίνεις συνεντεύξεις και λες μερικά όμορφα πραγματάκια. Μπορεί, λοιπόν, ο δημοσιογράφος να πιαστεί απ' αυτά και να αναπτυχθεί μια ενδιαφέρουσα κουβέντα σε blogs ή σε sites.  Έτσι πάει μπροστά το όλο πράγμα για να ασχολούμαστε με ουσιώδη θέματα. Όταν ένας καλλιτέχης, όμως, ηθελημένα μιλάει για τα προσωπικά του, όπως και για το Survivor κι όλες αυτές τις παπαριές, δίνει τροφή για αναμάσημα άχρηστων πληροφοριών, κιτρινισμού, κουτσομπολιού και κατινιάς. Με ενοχλεί γενικά, όχι απέναντι σε μένα μόνο. 

Ομολογώ την αίσθηση που έχω για εσάς, ότι παρακάμφθηκε κάπου η καλλιτεχνική σας προσωπικότητα και σας ''έστιψαν''. Μπορεί και να έχω λάθος εντύπωση.

Δεν πιστεύω ότι έχω υπερεκτεθεί τόσο, όσο λέτε. Επιλέγω που θα εμφανιστώ ως αναγκαίο κακό για την προώθηση της δουλειάς μου. Θα είχα υπερεκτεθεί  αν έβγαινα παντού ή αν έμπαινα σ' όλα αυτά τα ριάλιτι, που μού'χε προταθεί. Έτσι θα γινόμουν μαϊντανός για την επικαιρότητα και για την ''κορυφή''.

Τις συνεντεύξεις σας τις διαβάζει η μητέρα σας;

Πιστεύω, ναι.

Της τις στέλνετε;

Όχι, απλά με ρωτάει και της λέω ''Πάρε αυτό το περιοδικό'' ή ''Μπες σ' αυτό το blog''. Ενημερώνεται από μένα.

Ας πάμε στην ενασχόληση με το τραγούδι. Έχει κι αυτό τις ρίζες του στην παιδική ηλικία;

Ακριβώς. Με θυμάμαι μωρό παιδί να πιάνω το μικρόφωνο και να τραγουδάω. Να τους στήνω όλους απέναντι και να τους λέω: ''Περιμένετε με να βγω''! Έχω πολλές φωτογραφίες της εποχής. Χωρίς νά'χω κάνει ολοκληρωμένες σπουδές τραγουδιού, το γύμνασα μέσα από την υποκριτική και πήρα κάποια μαθήματα. Το νά'σαι μουσικός δε σημαίνει ότι'σαι και τραγουδιστής. Θα μπορούσα να παίζω πιάνο, αλλά να μην τό'χα με το τραγούδι, να είχα απλά μουσικό αυτί.

Βέβαια, είστε ο πρώτος που ξεκινήσατε αυτή τη μόδα των ηθοποιών που τραγουδάνε. Πριν μία δεκαετία, οι μουσικές σκηνές γέμισαν από ηθοποιούς - τραγουδιστές, όχι πάντα με καλλιτεχνική επιτυχία. Είχα γράψει ολόκληρο άρθρο, θυμάμαι.

Τη μόδα του να τραγουδούν οι ηθοποιοί σε stage την ξεκινήσαμε μαζί με τον Λουδάρο αμέσως μετά το show με τη ζωή της Μαρινέλλας στο ''Παλλάς'' σε σκηνοθεσία Φασουλή. Έπαιρνα τον Λουδάρο και πηγαίναμε και τραγουδούσαμε μαζί με την Ηρώ οι τρεις μας. Έκτοτε, το ξανάκανα με τη Νίνα Λοτσάρη στο ''REX'', αλλά και με τους Χάρη Ρώμα - Τάνια Τρύπη. Αυτό που κάνουμε τώρα στο ''Ρυθμός Stage'', το πρωτοκάναμε με την Τρύπη στο ''Χυτήριο'', οι δυο μας μ' ένα πιάνο. Απλά τώρα είμαστε τρεις, ο Πετράκης, η Σιαμαντά κι εγώ, όχι μόνο με πιάνο, αλλά με πλήρη ορχήστρα. Υπάρχουν προβολές πίσω μας και φυσικά η σκηνοθεσία του Αμαραντίδη. 

Λεφτά σας έφερε αυτή η δουλειά μέσα στα χρόνια;

Μου έφερε, ναι, αρκετά χρήματα. Ειδικά τη δεκαετία 2000 - 2010 μού έφερε πάρα πολύ χρήμα και ευτυχώς συνεχίζεται η ίδια κατάσταση ακόμα και μεσ' στην κρίση. Σε καμία περίπτωση τα ίδια χρήματα, αλλά τουλάχιστον αξιοπρεπή ώστε να μπορώ να εργάζομαι. Μακάρι να συνεχιστούν έτσι τα πράγματα και για μένα και για κάθε συνάδελφο μου. Δεν είμαι άνθρωπος που θέλει το ένα ή το άλλο, δεν έχω κανένα όνειρο...

Κανένα όνειρο;

Να, θέλω να πάω στην Κίνα, αν αυτό λέγεται όνειρο. Στη δουλειά μου είμαι τού ότι έρθει, αφήνομαι. Θα ήθελα, ας πούμε, να παίξω στο ''Sunset Boulevard'', χωρίς νά'μαι αυτός που προγραμματίζει τι θα κάνει τα επόμενα δέκα χρόνια. Το βρίσκω γελοίο! Όλοι οι άνθρωποι ζουν λες και θα ζήσουν για πάντα, αλλά έτσι χάνεις την ουσία του ''σήμερα'', όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται. 

Είπατε ότι βγάλατε πολύ χρήμα. Θεωρείτε ότι έγινε μία κατάχρηση του δημόσιου χρήματος αναφορικά με τα μισθολόγια ανθρώπων που εργάζονται στα ΜΜΕ; Είστε μέρος κι εσείς αυτού του πράγματος;

Βέβαια. Έγιναν μεγάλες σπατάλες, δεν το συζητώ! Είχαμε φτάσει στο σημείο να πηγαίνουμε κάθε δύο εβδομάδες στο Λονδίνο για να βλέπουμε μιούζικαλ ή στη Νέα Υόρκη για ψώνια. Πολύ άσχημο ειν' αυτό! Το βλέπουμε σήμερα που άνθρωποι έχουν την ανάγκη σου ή πεινάνε δίπλα σου. Ένα καλό, αν θέλετε, που έκανε η κρίση είναι που πέσαμε στα ''σκληρά'' και είδαμε τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας, το ότι δεν ζω μόνο για να καταναλώνω ''εγώ'', αλλά υπάρχει και το ''εμείς''. Όταν φτάνεις στο σημείο να παίρνεις ότι ζητάς, μοιραία κακομαθαίνεις.

Σήμερα έχετε φτάσει σε σημείο να διαπραγματεύεστε την αμοιβή σας;

Πάντα διαπραγματευόμουν τα οικονομικά μου κι είμαι και σκληρός απέναντι σ' αυτό. Απλά ξέρω μέχρι που με παίρνει να σταματάω. Το σταριλίκι τελείωσε! ''Δε θες εσύ; Πάμε στον επόμενο'' θα σου πουν και θα κάνουν ένα σήριαλ με πρωτοεμφανιζόμενους που δε θα τους κοστίσει. Ή κάνουν ένα ριάλιτι πού'ναι φτιαγμένο για τα κατώτερα ένστικτα, το οποίο θα σκίσει σίγουρα. Τα γνωρίζω πάρα πολύ καλά όλα αυτά.

Είχατε ποτέ μάνατζερ ή ήσασταν μάνατζερ του εαυτού σας;

Ποτέ, ποτέ! Έχω κάνει και πολλά λάθη εξ αιτίας αυτού, όπως το να έχω πληρωθεί λιγότερο απ' όσο θά'πρεπε. Να βγάλουν επίσης παραγωγοί πολλά λεφτά στην πλάτη μου.

Στον κινηματογράφο δεν έχετε μεγάλη παρουσία.

Μία ταινία έχω κάνει μόνο, του Μυριανθόπουλου. Ωραία εμπειρία. 

Άλλο πράγμα συγκριτικά με τα σήριαλ;

Ακούστε, ο κινηματογράφος πάσχει - πλην εξαιρέσεων - από μία αναπαραγωγή τηλεοπτικών κλισέ. Δεν έχει πια μεγάλη διαφορά ο κινηματογράφος από την τηλεόραση. Το σινεμά, όμως, είναι κάτι διαφορετικό, η προσέγγιση είναι άλλη, η εικόνα, η διδασκαλία, οι ώρες δουλειάς είναι άλλες. Κι εκεί όμως νιώθω ότι είμαι σπίτι μου μετά από τόσα χρόνια στη δουλειά αυτή. Είμαι με κάμερες, με συναδέλφους, με σκηνοθέτη. Ακόμη και σε μια δουλειά που θα την κάνω για οικονομικούς λόγους και μπορεί να μη με εκφράζει, είμαι με ανθρώπους που συνεννοούμαι. Θέλω να πω ότι απ' αυτό το χώρο παίρνω περισσότερες χαρές παρά στενοχώριες.

Διαφημίσεις έχετε κάνει;

Όχι. Τώρα έκανα μία για την DHI, τις μεταμφυτεύσεις μαλλιών. Με ενδιέφερε η πρόταση και ήξερα και τα παιδιά που το έκαναν. 

Να τολμήσω να ρωτήσω αν κάνετε κάτι για τα μαλλιά σας; Δεν είστε πια 20 και 25 ετών.

Κάνω! Ειδικά σαμπουάν, θεραπείες και PRP.

Τι είναι το PRP;

Όταν σου παίρνουν αίμα, αφαιρούν το πλάσμα κι έπειτα στο βάζουν στην κεφαλή με μικρά τρυπιματάκια σαν τσιμπήματα. 

Έχω ανατριχιάσει ολόκληρος! Και δεν...πονάει;

Κάποια τρυπίματα πονάνε, κάποια όχι, είναι μην τύχει να πετύχεις νευράκια. Δεν είναι τίποτα, για υπόθεση 10 λεπτών μιλάμε. Δεν ξαναβγαίνουν τρίχες, αλλά δυναμώνουν κατά πολύ οι ήδη υπάρχουσες. Αυτό ξεκίνησε με αθλητές που τους έκαναν PRP στις αρθρώσεις τους ή στα γόνατα. Με μελέτες είδαν ότι έχει καλά αποτελέσματα και στο κεφάλι με την τριχοφυΐα.

Τελικά σας απασχολεί πολύ η εμφάνιση σας.

Με απασχολεί, ναι, αρκετά. Όχι από αυταρέσκεια, αλλά λόγω δουλειάς που απαιτεί μια καλή εμφάνιση...

Κι άλλοι ηθοποιοί που δεν την έχουν;

Εκ φύσεως;

Ναι.

Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα που κάποιοι από μέτριοι έως καλοί εμφανισιακώς έκαναν μεγάλη καριέρα. Δεν πιστεύω ότι η εμφάνιση είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μεγαλώνουμε και θα τη χάσουμε, απλά προσέχω τον εαυτό μου γιατί θέλω να τά'χω καλά μαζί μου. Αποφεύγω επεμβάσεις, μπότοξ κ.λπ.

Δεν έχετε κάνει ποτέ;

Ποτέ, ποτέ! Προσέχω πάρα πολύ τι τρώω τα τελευταία τρία χρόνια, καθόλου ζάχαρη, τηγανητά και σάλτσες. Είχα ένα θέμα με το θυρεοειδή και κάποια στιγμή πάχυνα πάρα πολύ. Το διόρθωσα κι αυτό. Όταν δεν καπνίζεις και όταν αθλείσαι, όταν ακόμη βάζεις και τις ενυδατικές σου κρέμες, κάνεις δηλαδή μια στοιχειώδη περιποίηση, τότε η εμφάνιση σου διατηρείται από μόνη της. 

Πείτε μου μερικούς συναδέλφους σας που θαυμάζετε.

Ξέρετε ποιον γουστάρω πολύ; Τον Καραμίχο! Όπου και να τον έχω δει τον Γιώργο, τον θαυμάζω και το ξέρει. Μια ωραία φυσιογνωμία και μια εξαίρετη ηθοποιός που δεν έχει προβληθεί πολύ είναι η Μαρία Ναυπλιώτου. Εκτιμώ και τη Μαρίνα Καλογήρου ως όχι απλά συγκλονιστική, αλλά κάτι παραπάνω! Παίξαμε μαζί στο σήριαλ με τη ζωή της Λαμπέτη!

Να μια καλή στιγμή της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Εγώ δε μπορώ τους διαχωρισμούς σε έντεχνο και άτεχνο. Η χώρα της ταμπέλας είναι η Ελλάδα: ''Είσαι ηθοποιός, τι θες και τραγουδάς;'' ή ''Είσαι τραγουδιστής, τι θες και παίζεις;'' Δεν υπάρχει αυτό έξω, όταν στη σχολή τα κάνεις όλα! Είναι αυτονόητο ότι θα ξέρεις να παίζεις και να τραγουδάς!

Εσείς όμως τύχατε μεγάλης προβολής, όπως είπατε, κάτι που δεν το είχαν άλλοι. Εκεί ακριβώς, νομίζω, μπαίνει ο διαχωρισμός του ''αμιγώς καλλιτεχνικού'' από το ''εμπορικό''.

Γιατί; Δεν είναι καλό αυτό. Πρόκειται για κόμπλεξ! Στην τηλεόραση γίνονται τεράστιες μαλακίες και καλά πράγματα, συνήθως βέβαια συμβαίνει το πρώτο. Στο θέατρο γίνονται επίσης τεράστιες μαλακίες και πάρα πολλά καλά πράγματα, απλά επειδή είναι θέατρο τα θεωρούμε όλα ''ποιοτικά''. Αν το ''Θωμά, είσαι σπίτι'' τό'χε πει η Μπεζαντάκου θα κάναμε εμετό, τό'πε όμως η Πρωτοψάλτη, που για μένα είναι η κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια.

Κι η Πρωτοψάλτη έφαγε κράξιμο.

Ελάχιστο. Δεν την ξεφτιλίσανε! 

Ε, πως; Όταν στο ''Ποντίκι'' πάλι γράφτηκε ότι ''Η Πρωτοψάλτη συνεργάζεται με τον Κορκολή για να ξεπλύνει τα αλάτια απ' τη Χαβάη'', καραθάψιμο δεν είναι;

Δεν τό'χα διαβάσει, να σας πω την αλήθεια, αλλά έξυπνο το βρίσκω (γέλια). 

Αναρωτιέμαι αν μετά απ' την επιτυχία και τη ''δόξα'', αντιμετωπίσατε προβλήματα νεύρωσης.

Όπως και στον έρωτα, έτσι και στη δουλειά πιστεύω πως δεν είναι το παν. Όταν δηλαδή ακούω ''Αγάπη μου, είσαι τα πάντα για μένα'', θέλω να ξεράσω, δεν το μπορώ! Δε μπορεί νά'ναι τα πάντα ο άλλος για σένα ή ''Θέλω να χωρίσουμε άμα είμαι τα πάντα για σένα, γιατί σημαίνει ότι δεν είσαι νορμάλ άνθρωπος''. Δεν είσαι εν ολίγοις άνθρωπος με ενδιαφέροντα, με χόμπι, με κοινωνική ζωή.

Μην είστε τόσο αφοριστικός. Δεν έχει κάποιος δικαίωμα να πει στον άνθρωπο του γλυκόλογα σε ιδιωτικές στιγμές;

Να πει, αλλά να μην το κάνει κιόλας! Άμα είναι ο άλλος αγκιστρωμένος πάνω σου, σε πνίγει, δε γίνεται αλλιώς.

Τό'χετε ζήσει αυτό;

Βέβαια!

Και απλά ''φύγατε'';

Έφυγα και δεν έφυγα τελικά, γιατί όλο αυτό εξελίχτηκε σε πολύ μεγάλο έρωτα. Εξομαλύνθηκε η κατάσταση, δεν ήμουν τελικά τα πάντα. Ούτε εγώ αυτό θα τό'λεγα ποτέ και για τη δουλειά μου. Δεν είμαι ο άνθρωπος που κυνηγάει την καριέρα του απ' την ώρα που θα ξυπνήσει μέχρι που θα ξανακοιμηθεί. Δεν είναι υγιές αυτό, θά'μουν άρρωστος. Θά'βγαζα τον καρκίνο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάθεις κάτι άπαξ και ζεις σ' ένα συνεχές άγχος. Είναι τέτοια η φύση της δουλειάς που θα κάνω μια μεγάλη επιτυχία και θά'μαι στην πρώτη γραμμή, αλλά θα κάνω και μια μεγάλη αποτυχία που απλά δεν θά'μαι στην πρώτη γραμμή. Και τι έγινε;

Φτάσατε όμως στο σημείο να ανακηρυχθείτε σε ''πρόσωπο της χρονιάς'' από το STATUS. Το 2004, αν τα λέω σωστά. Πως νιώσατε;

Ε, ωραία! Είχα κάνει τον Μουσουλμάνο στο σήριαλ του Μανουσάκη κι εκεί έγινε το μεγάλο μπαμ με τον πρώτο μου πρωταγωνιστικό ρόλο. Την είχα χαρεί αυτή τη διάκριση, κάθομαι τώρα και κοιτάζω το βραβείο που τό΄χω βάλει κάπου να κάθεται. Ούτε μου άλλαξε τη ζωή, η ζωή σου ούτως ή άλλως αλλάζει απ' τη στιγμή που η δουλειά σου έχει αποδοχή. Διαπραγματεύεσαι το κασέ σου, αλλά το ζητούμενο είναι να μην αλλάξεις ο ίδιος. Να μη νομίζεις πως είσαι κάτι περισσότερο ή λιγότερο απ' τους άλλους. Εγώ είμαι πάντα υπέρ της ισότητας και των ίδιων ευκαιριών στους ανθρώπους. Δεν έχω τίποτα να χωρίσω από έναν άνθρωπο που μαζεύει τα σκουπίδια το βράδυ, κάτι που θεωρώ σημαντικό, όπως και από έναν Πρωθυπουργό - σας φέρνω παράδειγμα τώρα δύο άκρα. Είμαι πολύ ενάντια στους διαχωρισμούς. 

Μιλάμε τόση ώρα για τα θετικά της δουλειάς σας. Έχετε δεχτεί ποτέ την απόρριψη στο χώρο σας ή ακόμη και το σνομπισμό συναδέλφων σας;

Βέβαια, εννοείται. Δε με αφορά όμως. Μπορεί, ας πούμε, εμείς ''της τηλεόρασης'' να τρώμε πόρτα από σκηνοθέτες ''ποιοτικούς''. Είναι προσβλητικό! Δε θα ήθελαν οι άνθρωποι αυτοί να δει κόσμος τη δουλειά τους; Γιατί δε θέλουν το ''ποιοτικό'' νά'ναι και ''εμπορικό'' ή γιατί θα πρέπει το ''ποιοτικό'' νά'ναι κάτι βαρύγδουπο ή δυσνόητο;

Εμένα πάντως μού αρέσει το ''δυσνόητο'', να σας πω την αλήθεια.

Μα και μένα! Ο Ντέιβιντ Λιντς μ' αρέσει! Το ''Mulholland Drive'' ακόμη δεν τό'χω καταλάβει, αλλά με εξιτάρει. Η σκηνοθεσία του, οι ερμηνείες των ηθοποιών, το λίγο ''psycho'' κλίμα του, δεν ξέρω...Όπως και ο Prokoviev μου αρέσει, που δεν είναι πολύ κατανοητός, αλλά τον έπαιζα περισσότερο απ' ότι τον Chopin!

Scriabin έχετε παίξει;

Scriabin έχω παίξει πολύ στη ζωή μου! Και Sostakovitch, πού'ναι πολυσύνθετος. Ρωτήστε τη φίλη σας, τη Ντόρα Μπακοπούλου, που την είχα δασκάλα μου στο Ωδείο για μερικά φεγγάρια, όχι πολύ. Τη συνάντησα μάλιστα προχθές στην ΕΡΤ σε μια εκπομπή και τρελάθηκε που με είδε. Ν' ακούς καλά λόγια απ' τη Μπακοπούλου με τα τόσα πράγματα πού'χει κάνει, είναι πολύ συγκινητικό! 

Πάμε πάλι στις τωρινές παραστάσεις σας. Την επιλογή των τραγουδιών την κάνατε μαζί με τον Αμαραντίδη;

Από κοινού μαζί με τον ενορχηστρωτή μας, τον Παγιάτη. Εξαιρετικό παιδί και με το εξής ταλέντο: Του δίνεις πολλά τραγούδια και τα βάζει έτσι στη σειρά που κάνουν απίστευτο γκελ στον κόσμο. Αυτό είναι επιστήμη, ξέρετε! Αν τα ίδια κομμάτια τα βάλεις σε άλλη σειρά, μπορεί και να το ''χάσεις''. 

Τραγουδάτε και στα ελληνικά και στα αγγλικά, έτσι;

Ακριβώς. Το α' μέρος είναι αμιγώς μιούζικαλ, Broadway και West End, ενώ στο β' μέρος τραγουδάμε Δαλιανίδη, Πλέσσα, αλλά και τη ''Μια πόλη μαγική'' του Χατζιδάκι και την ''Όμορφη πόλη'' του Θεοδωράκη. 

Δισκογραφία θα σας ενδιέφερε να κάνετε;

Όχι όπως είναι σήμερα, που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Δεν μου αρέσουν οι δίσκοι στα περίπτερα και δεν ξέρω αν έχει αλλάξει η κατάσταση. Κάτι άλλο που δε θα γνωρίζετε είναι ότι εγώ πρωτομίλησα με Νταλάρα! Η μάνα μου τον λατρεύει, εικόνισμα τον έχει. Μωρό παιδί, λοιπόν, οι πρώτες μου φράσεις ήταν ''Στα ψηλά τα παραθύρια''. Αργότερα είχα τη χαρά να τον γνωρίσω και προσωπικά. Θέλω να πω μ' αυτό ότι με τη δισκογραφία κατά ένα τρόπο σχετίζομαι από πολύ νωρίς, έστω ως ακροατής. Δεν τό'χω σκεφτεί για μένα, αν και είχα δύο προτάσεις από μουσικούς παραγωγούς που δεν πραγματοποιήθηκαν. Ποτέ δεν έμαθα γιατί. Ίσως γιατί τους έλεγα ότι θέλω να κάνω τα δικά μου, να τραγουδήσω ότι θέλω εγώ.

Έχετε ανασφάλειες;

Πολλές και αν δεν είχα, δεν θά'κανα αυτή τη δουλειά. Θα ήμουν ψυχασθενής ενδεχομένως...

Ούτε πολιτικοποιημένος είστε με την κομματική έννοια.

Όχι, πιστεύω ότι όλα είναι ψέματα, ένα θέατρο και μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Δεν υπάρχει καμία ιδεολογία, έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα.

Πάντως, το να λες αυτό για τους κατοίκους του Ωραιόκαστρου, είναι μια πολιτική τοποθέτηση.

Ναι, έτσι το δέχομαι, όχι όμως ότι θα βγω να υποστηρίξω ένα κόμμα ή να τρέξω σε συγκέντρωση του. 

Αν σας ρωτούσα τι ψηφίζετε;

Θα σας πω...Κοιτάξτε, προέρχομαι από μία δεξιά οικογένεια και μικρός ψήφιζα Νέα Δημοκρατία. Δεν ήξερα τι είναι, άκουγα τον μπαμπά μου, έκανα αυτό το έγκλημα. Αργότερα γνώρισα την Αριστερά και έμαθα διαβάζοντας και συζητώντας ότι οι κομμουνιστές δεν είναι κακοί άνθρωποι, ενώ οι δεξιοί είναι οι καλοί. 

Συγγνώμη, μ' αυτά μεγαλώσατε;

Ναι...Ο πατέρας μου ήταν αξιωματικός του Ναυτικού, τι περιμένετε; Τώρα που δεν έχουμε καμία επαφή κι ένας απ' τους λόγους είναι κι αυτός που με ρωτάτε, θα μπορούσα να πω ότι ήταν και χουντικός στις απόψεις του. Εδώ και δέκα χρόνια ειν' αυτή η ιστορία! Όταν ένας άνθρωπος είναι πολύ συντηρητικός, ενώ εγώ είμαι ''γιούχου'' ως καλλιτέχνης, η οικογένεια του υποφέρει απ' αυτές τις νοοτροπίες. Καταπίεση και αυταρχισμός που δε γουστάρω κι εγώ είμαι με τη μεριά της μάνας μου, γι' αυτό και έφυγα! 

Ωστόσο, ο άνθρωπος αυτός πριμοδότησε απ' όσο κατάλαβα τις μουσικές σπουδές σας.

Ξέρετε γιατί; Ήμουν ένα παιδί πάντα υπό την προστασία του και σκόπευε να ανοίξει ένα Ωδείο στη Σαλαμίνα, δικό του - προσέξτε - όχι δικό μου, για να ζει απ' αυτό! Αυτό ήταν το όνειρο του, όχι όμως και το δικό μου. Όταν του έλεγα ότι θέλω να κάνω κάτι άλλο, μου απαντούσε ''Κι άμα δεν πετύχει; Αυτό δεν είναι το σίγουρο;'' Δεν ήθελε να καταλάβει ότι εγώ δεν ήμουν του ''σίγουρου''. ''Άμα ήμουν, θα πήγαινα να γίνω αξιωματικός του Ναυτικού σαν και σένα'' του έλεγα...

Τελικά δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κουβαλάει τους γονείς του, αυτό έχω καταλάβει έπειτα από συνεντεύξεις με πάνω από 500 καλλιτέχες...

Δεν έχει σημασία ο τίτλος για μένα. Δε μου λέει τίποτα το ''Είσαι ο πατέρας μου'' ή ''Είσαι η μάνα μου''!

Δε νομίζω να το αντιλαμβάνεστε το ίδιο, το είπατε πριν: ''Είμαι με τη μεριά της μάνας μου''.

Άμα η μάνα μου ήταν κάθαρμα, το ίδιο θα αντιλαμβανόμουν, να είστε σίγουρος! Ο σεβασμός κερδίζεται, δεν εξυπακούεται, επειδή ο άλλος τυχαίνει νά'ναι πατέρας σου. Με το ζόρι, δεν γίνεται!

Έχετε καταγεγραμμένους καυγάδες στον χώρο σας;

Ναι, πως δεν έχω...Στις συνεργασίες μου είμαι αρνάκι. Χαμηλών τόνων, συνεπής. Άμα μου πατήσουν τον κάλο, όμως, γυρίζει το μάτι και γίνομαι άλλος! 

Έχετε εκρήξεις θυμού;

Τώρα πια όχι, είχα λόγω βιωμάτων. Το παλεψα μόνος μου, διάβασα πολύ. Ασχολήθηκα βασικά με τη μεταφυσική, πάρα πολύ!

Όπως;

Ασχολήθηκα πάρα πολύ με την καμπάλα. 

Θρησκεία δεν είναι ή κάτι παρεμφερές; Δεν τό'χω ψάξει.

Δεν είναι θρησκεία, είναι φιλοσοφία. Η καμπάλα είναι, σύμφωνα μ' αυτήν, η αρχή των πάντων και πάνω της πάτησαν όλες οι θρησείες, ακόμα και ο χριστιανισμός. Αν το ψάξετε, ο Αριστοτέλης λέει τα ίδια πράγματα με την καμπάλα. Όλα αυτά σε βοηθούν να ηρεμήσεις και να γίνεις καλύτερος, κατανοώντας τη θέση σου μέσα στο σύμπαν.

Ασχοληθήκατε και με τη σαϊεοντολογία;

Όχι, αυτή είναι σύγχρονη φάση, του 20ου αι., δε θα με ενδιέφερε. Με το Τάο έχω ασχοληθεί λίγο, αλλά θα με ενδιέφερε να μελετήσω περισσότερο τον Βουδισμό. Γενικά, λατρεύω τη φιλοσοφία και αποτάσσομαι μετά βδελυγμίας τη θρησκεία.

Δηλώνετε δηλαδή όχι άθεος, αλλά άθρησκος. Ο άθεος, ξερετε, στην ουσία αποδέχεται την ύπαρξη του Θεού, απλά την αρνείται.

Όχι, άθεος σε καμία περίπτωση. Πιστεύω απλά ότι όλες οι θρησκείες είναι ένα κράμα φιλοσοφιών, που φτιάχτηκαν για να χειραγωγήσουν τις μάζες. Κάποιους βόλευε όλο αυτό. Θα σας πω κάτι και όπως ακουστεί: Θεωρώ ύβρι τον χριστιανισμό! Σέβομαι τους ανθρώπους που πιστεύουν, γιατί η πίστη δε χρειάζεται απόδειξη. Μπορεί να σέβομαι τον Άνθρωπο που λέγεται Ιησούς Χριστός, αλλά όχι την κατάντια του Λόγου Του στο πέρασμα των αιώνων από συγκεκριμένα συμφέροντα. Τα λέει όλα ο Καζαντζάκης στον ''Τελευταίο Πειρασμό'' του. Δε μπορώ επίσης να καταλάβω πως μια γυναίκα είναι χριστιανή, όταν έχει περίοδο και θεωρείται μολυσμένη και δε μπορεί να μπει στο Ιερό! Άμα ήμουν γυναίκα και το πίστευα αυτό, δε θα σεβόμουν τον εαυτό μου! Ή δε μπορώ να καταλάβω πως ένα από τα ωραιότερα πράγματα, όπως είναι το σεξ, έχει δαιμονοποιηθεί τόσο ώστε να σε απειλούν μονίμως με φωτιά και Κόλαση! 

Τελευταία, έχουν ''ξεφύγει'' πολλοί μητροπολίτες και εκτοξεύουν φασιστικό μένος, αυτή είναι η αλήθεια.

Μίσος, όχι απλά μένος. Βγαίνει ο πάπαρδος και λέει να σαπίσει το στομάχι αυτού που δε νηστεύει ή ότι οι γκέι είναι μιάσματα. Αυτοί, τώρα, είναι οι εκπρόσωποι του Θεού και πάνε και τους φιλάνε τα χέρια; Θα μας τρελάνουν; Πέθανε ο Χριστόδουλος και του βρήκαν ολόκληρους θησαυρούς. Δεν υπάρχει αυτό το πράγμα, βγάζει μάτι!

Τι είναι αυτό που θα σας έριχνε κάτω με κατάθλιψη;

Το να με προδώσει ένας άνθρωπος που αγαπούσα και είχα πιστέψει σ' αυτόν και δε μιλάω ερωτικά μόνο. Με θλίβει η αγένεια, με αρρωσταίνει, ειδικά των Ελλήνων. Σιχαίνομαι το νεοελληνικό τρίπτυχο ''καφρίλα - κοψίδι - σουβλάκι''. 

Κύριε Μπεγνή, κάπου εδώ τελειώσαμε. Είπαμε πολλά και εγώ προσωπικά σας γνώρισα καλά ως προσωπικότητα. Ελπίζω και οι αναγνώστες της συνέντευξης μας.

Κι εγώ το ελπίζω. Σούπερ ήτανε, πολύ χαίρομαι ειλικρινά!

  * Η συνέντευξη με τον ηθοποιό Μέμο Μπεγνή πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 5 Μαρτίου 2017, από τις 8 έως τις 10 το βράδυ, στο σπίτι μου, κατ' αποκλειστικότητα για το blog Άσματα και Μιάσματα. Απαγορεύεται η αντιγραφή μέρους ή ολόκληρης της συνέντευξης.

** Οι παραστάσεις με τίτλο ''Cine - Musical'' σε κείμενα και σκηνοθεσία Πάνου Αμαραντίδη με τους Μέμο Μπεγνή, Παναγιώτη Πετράκη και Εύη Σιαμαντά, ολοκληρώνονται αυτή τη Δευτέρα (Μεγάλη Δευτέρα) 10 Μαρτίου στη μουσική σκηνή ''Ρυθμός Stage'' της Ηλιούπολης.

Καλό ταξίδι Αλέκο Καρακαντά (1947 - 2017)

Χειμώνας του 2005 και μαζί με τον οπερατέρ μου, τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, έχουμε πάρει σβάρνα τα λαϊβάδικα, αναζητώντας εκείνους τους βετεράνους μουσικούς που είναι απαραίτητη η συμμετοχή τους στο ντοκιμαντέρ ''Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ''. Είμαστε στο Μικρό Μουσικό Θέατρο της Βεΐκου και παρακολουθούμε τους αυτοσχεδιασμούς στα τύμπανα του Χρήστου Στασινόπουλου και του Κώστα Καραμήτρου - δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή ποιοι άλλοι έπαιζαν εναλλάξ. Ήταν σαν ένα μίνι αντεργκράουντ φεστιβάλ από μουσικούς που κάποτε είχαν δώσει το προσωπικό τους στίγμα σε αγαπημένα μας ακούσματα, από τους Νοστράδαμος μέχρι τη Λαιστρυγόνα του Σαββόπουλου. Ένας τύπος κάθεται μόνος του και πίνει στο μπαρ. Περίεργη φιγούρα, ωραία, με παλιακά γυαλιά και καλογυαλισμένο μαλλί, σαν ένας Αμερικανός beatnik που ξέμεινε στην Αθήνα ερχόμενος από άλλες εποχές. Ο Δημήτρης τον αναγνωρίζει αμέσως: ''Είναι ο Αλέκος Καρακαντάς!'' ''Ποιος Καρακαντάς;'' τον ρωτάω όλο έκπληξη, ''αυτός που σώθηκε από εκείνο το αυτοκινητικό δυστύχημα με τον γιο του Σουγιούλ;'' Τον πλησιάζουμε, του την ''πέφτουμε'' στα ίσα για τα γυρίσματα. Εκείνος δέχεται πρόθυμα και τον κερνάμε μια βότκα. Μπορεί να μην είναι μουσικός ταυτισμένος με το κλαμπ ''Κύτταρο'', το ντοκιμαντέρ που φτιάχνουμε, όμως, καλύπτει ευρύτερα την υπόθεση ''γένεση του ελληνικού ροκ'' στα seventies.

Το γύρισμα με τον Αλέκο έγινε λίγες εβδομάδες αργότερα στη μουσική σκηνή ''Ηλίανθος'' στο Μεταξουργείο, που δεν υπάρχει πια. Στον ίδιο χώρο πριν απ' αυτόν είχαμε κάνει το γύρισμα με τους εναπομείναντες Πελόμα Μποκιού, ενώ είχε στηθεί κι ένα jam session με τη Μαρίζα Κωχ, τον Κώστα Καραμήτρο στα τύμπανα και τον άλλο συχωρεμένο, τον Γιώργο Γαβαλά, στο μπάσο. Καθώς το φιλμ έτρεχε μεσ' στο σασί του, ένιωθα ότι διασώζαμε τις τελευταίες στιγμές των εκπροσώπων μιας κατάστασης α λα Woodstock που πήγε κάποτε να φτιαχτεί και στη χώρα μας.

Ήρθε ο Αλέκος λιγομίλητος, όπως ήταν και την πρώτη φορά της γνωριμίας μας, μαζί με τον Χρήστο Στασινόπουλο. Οι δυο τους πήγαιναν ''πακέτο'' επί σειρά ετών στις μουσικές σκηνές. Ο Αλέκος είχε φέρει μαζί του και το αρμόνιο του. Εκείνος, λοιπόν, στο αρμόνιο και ο Χρήστος στο πιάνο που υπήρχε στην αίθουσα, άρχισαν να παίζουν ένα κομμάτι new age διαστάσεων - αργότερα, όταν το κομμάτι δισκογραφήθηκε στο soundtrack του ντοκιμαντέρ, έμαθα πως έφερε τον τίτλο ''Bridges to Freedom'' και ήταν σύνθεση του Στασινόπουλου.

''Μα δε θα παίξεις κιθάρα;'' ήταν η εύλογη απορία μου. Δεν ήθελε επ' ουδενί λόγω να ξαναπιάσει την κιθάρα - μας εξομολογήθηκε ο Αλέκος. ''Έχω μια μεγάλη πίκρα και δε μπορώ, ούτε θέλω να σου την εξηγήσω''...Κι όμως! Αφού καταγράψαμε και τις μαρτυρίες του, από τη γνωριμία του με τον Eric Clapton μέχρι τις μουσικές προτιμήσεις του, που περιελάμβαναν τους Who και τους Them, στο τέλος ''λύθηκε''. Και δέχτηκε να παίξει κιθάρα!

Μέχρι σήμερα που το ντοκιμαντέρ έχει συμπληρώσει 12 χρόνια από τη δημιουργία του, δε θα δίσταζα να χαρακτηρίσω ως πολυτιμότερη τη μαγική στιγμή που ο Αλέκος Καρακαντάς ξανάπιασε την ηλεκτρική κιθάρα και μας χάρισε ένα ανεπανάληπτο ηχητικό ντοκουμέντο (''Psych Theme'' το βαφτίσαμε επί τόπου και εντάχθηκε κι αυτό στο soundtrack της ταινίας).

Αντιγράφω από το ένθετο της δισκογραφικής έκδοσης (''Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ'', Protasis, 2006) το κείμενο του διευθυντή φωτογραφίας Δημήτρη Θεοδωρόπουλου:

...Κύρια άποψη μας ήταν ότι η χρήση του ασπρόμαυρου θα οδηγούσε σε περισσότερη προσήλωση από την πλευρά του θεατή στο θέμα, καθώς η απουσία χρώματος θα αφαιρούσε κάθε τι το περιττό από την αφήγηση και θα στήριζε συναισθηματικά τις αφηγηματικές κορυφώσεις. μια τέτοια κορύφωση αποτέλεσε και η παρουσία του θρυλικού κιθαρίστα Αλέκου Καρακαντά: Καθώς τον ''τραβούσα'' κουλουριασμένο πάνω σε μια κιθάρα Gibson, να παίζει για πρώτη φορά απ' ότι έμαθα αργότερα μετά από τριάντα χρόνια, ακούγοντας παράλληλα το φιλμ της μηχανής μου να ρολλάρει και να πλησιάζει προς το τέλος του, καθώς ο Αλέκος ολοκλήρωνε και κοίταγε τα ίδια του τα χέρια, γυρνώντας αργά το βλέμμα του προς το φακό, με ένα αινιγματικό χαμόγελο κι ενώ το φιλμ περνούσε από την ''πόρτα'' της μηχανής λήψης για τελευταία φορά...Είχαμε κι εμείς το περίφημο decisive - moment των Cartier - Bresson, Robert frank και άλλων ηρώων του ασπρόμαυρου στην ταινία μας. Η σκηνή ολοκληρώθηκε χωρίς φιλμ πλέον με ένα ξέσπασμα όλων των συνεργατών της ταινίας. Το κοινό του Αλέκου, εκείνο το απόγευμα...

* Ο Αλέκος Καρακαντάς παίζει το ''Psych Theme'' του στην Gibson κιθάρα. Τον βλέπετε στο 5.00 από το απόσπασμα του ντοκιμαντέρ ''Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ''