Κυριακή 9 Αυγούστου 2009

Είναι κάτι καράβια...

...που δίνονται ως δώρα αφοπλιστικής παιδικότητας και στιγμιαίως τα προσπερνάμε σα να' ναι το πιο κοινότοπο πράγμα στον κόσμο! Πόσο λάθος είναι οι άνθρωποι! Τ' αγαπάμε όμοια με τη ζωή μας αυτά τα καράβια γιατί μας γνωρίζουν σε βάθος ή τουλάχιστον αφιερώνουν χρόνο απ' το ταξίδι τους για να μας μάθουν καλύτερα, σα να συμπυκνώνουν τα όνειρα, τις σκέψεις και τις επιθυμίες εκατομμυρίων, άσχετων μεταξύ τους, ανθρώπων. Δανείζονται στοιχεία των θετικών επιστημών για να μας θυμίσουν πως πάντα στη ζωή θ' αγωνιζόμαστε να τακτοποιήσουμε μια αταξία, μια φυσική εντροπία με μοναδικό προτέρημα την αντιεντροπική μας σκέψη! Να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε πως το δυσκολότερο πράγμα σ' αυτή τη ζήση είναι να εναρμονιστούμε όσο το δυνατόν περισσότερο με την αταξία του σύμπαντος! Να μπορέσουμε να τη βγάλουμε καθαρή μέσα στο χάος των ανθρώπινων ιδιωτικών στιγμών! Αρκεί άραγε να κάνουμε οτιδήποτε θέλουμε προκειμένου να φτάσουμε στο στόχο μας; Μέχρι στιγμής, κανείς δε μπορεί να απαντήσει με σιγουριά. Και το ταξίδι απλά συνεχίζεται δίχως προορισμό ή προβλεπόμενη στάση! Ο Μεγάλος Εντροπικός εν πλω!

Σάββατο 8 Αυγούστου 2009

ΑΠΟΨΕ Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΓΙΣΔΑΚΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΥΜΗΣ!

Παρ' όλο που έχουμε δώσει αρκετές συναυλίες με τον Βασίλη Γισδάκη σε όλη την Ελλάδα, πάντα με τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, την αποψινή την περιμένω με ανυπομονησία. Ίσως επειδή είναι η πρώτη γι' αυτό το καλοκαίρι. Έπεται άλλη μία στα Μέγαρα στις αρχές Σεπτέμβρη και μετά βλέπουμε. Ίσως, πάλι, επειδή θα μας ακολουθήσουν κι αρκετοί φίλοι από την Αθήνα, όπως ο Lolek με τη Λουκία και ο Παναγιώτης με την Έφη, αλλά όχι μόνο. Τι να πω και για τον Γιώργο που γνωριστήκαμε στα Ανώγεια πρόσφατα, έναν εξαιρετικό σπουδαστή μουσικής και μέγα φαν του Χατζιδάκι, ο οποίος σπάει τις διακοπές του στα βουνά και τα λαγγάδια μόνο και μόνο για να βρεθεί στην Κύμη και ν' ακούσει τον Γισδάκη! Έχουμε και μια αλλαγή στο σχήμα φέτος: ο κοντραμπασίστας Άγγελος Παπαδάτος παίζει πια με τον Κωστή Μαραβέγια, οπότε ως αντικαταστάτης του ορίστηκε ο Βαγγέλης Ζωγράφος, όνομα- εγγύηση στο εν λόγω μουσικό όργανο! Οι υπόλοιποι είμαστε οι ίδιοι: η Δέσποινα Στεφανίδου στο πιάνο και το τραγούδι, η Άννα Θεοδωράτου στο φλάουτο και το τραγούδι επίσης και ο bosko στην ανάγνωση κειμένων ενδιαμέσως των τραγουδιών. Παραθέτω ολόκληρο το πρόγραμμα της συναυλίας, τα τραγούδια στη σειρά που θ' ακουστούν δηλαδή:
ΜΕΡΟΣ Α
1/ Το τραγούδι του δρόμου (ορχήστρα)
2/ Μαγική πόλη (Μ. Χατζιδάκι)
3/ Το ταξίδι (Ν. Γκάτσου)
4/ Το παιδί από την Κρήτη (Μ. Μπουρμπούλη)
5/ Ήσουν παιδί σαν το Χριστό (Ν. Γκάτσου)
6/ Στην πύλη τ' Αδριανού (Μ. Μπουρμπούλη)
7/ Dedication (C. Nivison)
8/ Περιμπανού (Ν. Γκάτσου)
9/ Κεμάλ (Ν. Γκάτσου)
10/ Με την πρώτη σταγόνα της βροχής (Ο. Ελύτη)
11/ Ο εφιάλτης της Περσεφόνης (Ν. Γκάτσου)
12/ Η Μαριάνθη των ανέμων (Μ. Χατζιδάκι)
13/ Η μπαλάντα του Ουρι (Ν. Γκάτσου)
14/ Το μαγικό χαλί (Α. Δασκαλόπουλου)
15/ Μπαλάντα των αισθήσεων και παραισθήσεων (Μ. Χατζιδάκι- Α. Δαβαράκη)
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
ΜΕΡΟΣ Β
1/ Τσάμικος (Ν. Γκάτσου)
2/ Άσπρο περιστέρι (Ν. Γκάτσου)
3/ Έλα πάρε μου τη λύπη (Ν. Γκάτσου)
4/ Μια φορά κι ένα καιρό (Ν. Γκάτσου)
5/ Μην το ρωτάς τον ουρανό (Γ. Ιωαννίδη)
6/ Το πέλαγο είναι βαθύ (Μ. Χατζιδάκι)
7/ Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι (Ν. Περγιάλη)
8/ Αγάπη που' γινες δίκοπο μαχαίρι (Μ. Κακογιάννη- Β. Τσιτσάνη- Ι. Γεωργακοπούλου)
9/ Ειμ' αητός χωρίς φτερά (Ε. Παπαγιαννοπούλου)
10/ Θάλασσα πλατιά (Γ. Ρούσσου)
11/ Χορός με την σκιά μου (Μ. Χατζιδάκι)
12/ Το φεγγάρι είναι κόκκινο (Μ. Χατζιδάκι)
13/ Πορνογραφία (Μ. Χατζιδάκι- Α. Δαβαράκη)
14/ Τα λουστράκια (Ν. Γκάτσου)
15/ Κάθε κήπος έχει (Μ. Χατζιδάκι)
16/ Χάρτινο το φεγγαράκι (Ν. Γκάτσου)
17/ Blue (Α. Δαβαράκη)
18/ Ο χορός του Βαρτάν (Α. Δαβαράκη)
Κι εδώ μια τρισχαριτωμένη φωτογραφία με τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Βασίλη Γισδάκη μέσα στο λεωφορείο από περιοδεία του 1990! Ευχαριστώ τον Βασίλη για την παραχώρηση της φωτογραφίας από το προσωπικό του αρχείο! Κάπως έτσι θ' αναχωρήσουμε κι εμείς σήμερα το μεσημέρι για την Κύμη, άνευ Χατζιδάκι βέβαια. Απ' την άποψη της φυσικής παρουσίας του τουλάχιστον, διότι το πνεύμα του πιστεύω ότι θα βρίσκεται εκεί απόλυτα!
Όσοι τώρα θέλετε και μπορείτε, πάρτε το αυτοκίνητο σας και ελάτε μέχρι την Κύμη, δεν είναι δα και τόσο έξω από την Αθήνα. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί μέσα στο θέατρο του Λαογραφικού Μουσείου της πόλης, έχει δωρεάν είσοδο και ξεκινάει λίγα λεπτά μετά τις εννέα το βράδυ. Κι αν πάλι μείνετε στην Αθήνα, συντονιστείτε στο Κανάλι 1 του Πειραιά στους 90,4 ή διαδικτυακά στη διεύθυνση www.kanaliena.gr, 18.00- 20.00, καθώς ο bosko σας έχει ετοιμάσει μια εκπομπή με Raining Pleasure, Μανώλη Φάμελλο, Δημήτρη Αρναούτη, Leonard Cohen, Θεοδοσία Τσάτσου, Κ. Βήτα, Ελένη Τσαλιγοπούλου + Μίκρο, αλλά και Βασίλη Γισδάκη!
Καλή ακρόαση σε σας/ Καλή συναυλία σε μας!

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009

ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΠΑΝΕ ΠΛΑΤΕΙΑ!

Όλοι κάπου έχουμε να πάμε τις αμέσως επόμενες μέρες, γι' αυτό και σήμερα βρεθήκαμε στο καφενείο του Σκυφτούλη στα Εξάρχεια. Έτσι, για ένα καφέ ή και προς οργάνωση χειμερινών καλλιτεχνικών σχεδίων. Ο Θείος Νώντας, ας πούμε, ακόμη δεν εγκαταλείπει την πρωτεύουσα, αφού ολοκληρώνουν με τον Λογαρίδη στο στούντιο το κοινό δισκογραφικό τους project. Παρεμπιπτόντως, είπα του Μήτσου ότι έγινε η πέτρα του σκανδάλου στα ιντερνετικά Άσματα και Μιάσματα και απ' ότι μου υποσχέθηκε θα μπει και ίσως σχολιάσει! Γουσταααάρω!
Ο Socos, απ' την άλλη, αρχηγός της Live Project Band (είμαι σίγουρος ότι σιχαίνεται τη λέξη αρχηγός) και δημιουργός ενός από τα πιο ανατρεπτικά και ενδιαφέροντα cd της τρέχουσας ανεξάρτητης δισκογραφίας, αναχωρεί για το αποψινό του live, όχι πολύ έξω απ' την Αθήνα! Θα ήθελα να ήμουν εκεί, καθώς συνδυάζει πάντα στις παραστάσεις του τη μουσική με την εικαστική, αλλά και την κινηματογραφική τέχνη!

Ο Θοδωρής Βλαχάκης, επίσης, φεύγει απόψε για τη γενέτειρα του, το Ρέθυμνο, όχι για κάποιο live των Magic de Spell, αλλά για οικογενειακές διακοπές. Ο Γιώργος Λαγγουρέτος, αντίθετα, ο νέος τραγουδιστής του συγκροτήματος, θα παραμείνει κι αυτός στην Αθήνα τουλάχιστον για τις ερχόμενες μέρες. Στην παρέα προστέθηκε σήμερα και μια καθαρόαιμη λαϊκή τραγουδίστρια, η Σοφία Παπάζογλου.
Σε εντελώς αντίθετο προσδιορισμό, θα λέγαμε, τραβάει η Σοφία, αφού αύριο τραγουδάει στη Σάνη της Χαλκιδικής μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα! Εφόσον γουστάρει όμως τους original ροκάδες, μια χαρά τα βρήκε με τους Magic de Spell. Και γιατί όχι, αν σκεφτεί κανείς ότι στον τελευταίο δίσκο των Magic συμμετέχει η Στέλλα Κονιτοπούλου σε ένα δημοτικοφανές ska τραγούδι! Όσο για μένα, ετοιμάζομαι από τώρα για τη συμμετοχή μου ως αφηγητής στην αυριανή χατζιδακική συναυλία του Βασίλη Γισδάκη στην Κύμη!
Καλό Σ/Κ σε όλους!
* χρησιμότατο το παρόν post! Και το κομμάτι μου κάνω, ποζάροντας με φίλους διάσημους, και στις κομπλεξάρες τη σπάμε, και πληροφορίες σας δίνω για το που θα παίξουμε ο καθένας, μήπως σας βγάλει ο δρόμος και μας δείτε live!

Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ, Η MORENIKA, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ & ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ!


Τη νύχτα της πανσέληνου του Αυγούστου οι πόλεις μοιάζουν νεκρές...
όσο κι αν προσπαθούν να τις ζωντανέψουν τα δάχτυλα του Τσαμπρόπουλου στο πιάνο και οι φωνές της Καγιαλόγλου και του Λιούγκου από την Πελοπόννησο μέχρι την Ήπειρο...
είχα να δω καιρό την 13χρονη γάτα μου και μου κάνει μούτρα...
αρνείται το χάδι, το ζεσταίνει υπερβολικά ίσως κι η γούνα του το ζώο τέτοιες μέρες...
δεν προλαβαίνω να διαγράφω από το e- mail μου προσκλήσεις για live διαφόρων νέων καλλιτεχνών με συμπαθητικές φάτσες μεσ' στο καλοκαίρι...
αναρωτιέμαι ποιος θα γεμίσει τους χώρους που εμφανίζονται με τέτοια νέκρα που' χει ενσκύψει...
ο Δημήτρης αγόρασε τα Χρυσάνθεμα του Ανδρέα από τη Διδότου και ο Χρονάς του θύμισε ότι χρωστάω ένα κείμενο για τον Ρίτσο συνοδεία εικαστικών έργων του gazoza...
δεν έχω όρεξη για καμία δραστηριότητα...
ούτε και για το μοντάζ που προχωράει με ρυθμούς χελώνας, αλλά μάλλον για καλό ειν' αυτό...
προτιμώ να τσακώνομαι στο διαδίκτυο με ανθρώπους που μπορεί να γινόμασταν οι καλύτεροι φίλοι, μπορεί όμως και να μην έτρωγα μαζί τους στο δρόμο ούτε κουλούρι Θεσσαλονίκης (που είπε κάποτε και μια φίλη blogger)...
αύριο αναχωρούμε με τον Γισδάκη και τους μουσικούς του για την Κύμη...
από του χρόνου λέμε να εντάξουμε περισσότερα θεατρικά στοιχεία σ' αυτό το αφιέρωμα του μαθητή προς τον δάσκαλο του...
την ίδια μέρα η Μαρίζα τραγουδάει στην Καρδαμύλη της, τιμώμενη από την τοπική ηγεσία...
ίσως περάσω τον 15αύγουστο στο Λαγονήσι με τη Λένα, τον Γιάννη και τον Κώστα...
θα προτιμήσω βέβαια ένα τριήμερο για δύο στο Αγκίστρι σε φάση free camping...
δεν ξέρω γιατί, η ζωή τα έφερε έτσι, και τα τελευταία χρόνια αγνοώ τι θα πει διακοπές αυγουστιάτικες...
εδώ και μια πενταετία, από τον Ιούνιο αρχίζω να βλέπω βουνό τον Αύγουστο που πλησιάζει...
είναι που πρέπει να βρίσκομαι σ' ένα συγκεκριμένο μέρος και να δίνω φροντίδα...
το συνήθισα πια κι αυτό, συνειδητοποιώντας μάλιστα ότι όσο πιο πολύ δίνεσαι, άλλο τόσο ελαχιστοποιείς τις πιθανότητες να θες κι εσύ ο ίδιος φροντίδα...
η maira φωνάζει: όλο δίνεσαι, χαρίζεσαι, εσύ τι παίρνεις τελικά απ' τους άλλους;...
σαν καλά να τα λέει, σκέφτομαι...
γρήγορα όμως η όποια αρνητική σκέψη ή θέση αδρανοποιείται...
έναν εφιάλτη θυμήθηκα που έβλεπα συχνά από τα 15 μέχρι τα 18 μου...
βρισκόμουν ξαπλωμένος- λέει- και πάνω στο μέτωπο μου υπήρχε μία καρφίτσα...
πάνω σ' αυτή την καρφίτσα στηριζόταν με τη σειρά του ένας θεόρατος βράχος...
όλη μου η αγωνία ήταν να μη σπάσει η καρφίτσα και μου λιώσει το κεφάλι ο βράχος...
λίγο αργότερα, στα 23 μου, σχεδίαζα να κάνω μια ψυχεδελική μικρού μήκους ταινία μ' αυτόν τον εφιάλτη...
animation θα ήτανε, σε σχέδια του φίλου μου του Guy από το Λουξεμβούργο...
το κινηματογραφικό συνεργείο που φτιάξαμε, ενώνοντας την Αθήνα με το Παρίσι και το Augsburg, χάθηκε μέσα σ' έναν κυκεώνα soft drugs...
κι έτσι δε μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω κι εγώ ότι στη χώρα μου η μαστούρα είναι τσάμπα με τις ευλογίες μάλιστα νευρολόγων και ψυχίατρων...
τελευταία έχω έναν άλλο εφιάλτη: αυτή τη φορά είμαι όρθιος μέσα σ' ένα στενό δωμάτιο μαζί και με άλλους ανθρώπους...
αρχίζω να πρήζομαι παντού και να φουσκώνω ολόκληρος στο ρυθμό του Bolero του Ravel...
προσπαθώ να βγω από το δωμάτιο, μα δε χωράω απ' την πόρτα έτσι που καταντάω...
στο τέλος, σκάω σε μια μεγάλη έκρηξη που διαλύει και μένα και τους γύρω μου και το δωμάτιο...
σαν το τέλος του Zabriskie Point του Αντονιόνι στο πιο κωμικοτραγικό του ή και στο πιο κακόγουστο του...
είπα τελευταία, θέλοντας στην πραγματικότητα να πω ότι πρόκειται για τον ετήσιο πλέον αυγουστιάτικο εφιάλτη μου...
είμαι σίγουρος πως το post αυτό θα εκτιμηθεί δεόντως από τον υπερρεαλιστή Παγουλάτο...
μου τηλεφωνεί και πάντα μου λέει τη γνώμη του για τη ροή του blog...
πόσων ανθρώπων, αλήθεια, που μας λένε κάτι, την παίρνουμε στα σοβαρά τη γνώμη τους;...
με γεμίζει αισιοδοξία που εγώ έχω πολλούς ανθρώπους, των οποίων τη γνώμη περιμένω πώς και πώς για οτιδήποτε κάνω...
η ζωή στο πατρικό μου δεν παρουσιάζει πια κανένα ενδιαφέρον...
κοιτούσα τους ανεμιστήρες που έβαλε ο μανάβης απέναντι να δροσίζουν την πραμάτεια του και σκεφτόμουν πως αυτό είναι το μόνο νεωτερίστικο στοιχείο σε μια λαϊκή γειτονιά της Β΄ Πειραιά που ποιος ξέρει πως θα' χει γίνει σε 200 χρόνια από τώρα...
δυο μέρες εδώ και μου' χει λείψει το μεταναστευτικό στοιχείο της πλατείας Βικτωρίας...
οι Άραβες κι οι Ασιάτες προφανώς δεν πάνε διακοπές τον Αύγουστο...
να διακόψουν, τι;...
την ώρα αυτή μια γειτόνισσα μαγειρεύει φασολάκια φρέσκα κι ο αέρας φέρνει τη μυρωδιά τους απ' τ' ανοιχτό παράθυρο...
καμιά σχέση με τον αέρα της δικής μου βεράντας που μου φέρνει ακόμη και στις τρεις τα χαράματα μυρωδιές από κάρρι και άλλα μπαχαρικά...
ποιον άνθρωπο διαφορετικό να συναντήσεις εδώ πέρα και που μπορεί να σε βγάλει ένα ολόκληρο 24ωρο;...
κανέναν και πουθενά, λέω εγώ...
τι καλά που έκαναν ο Καρούζος και ο Ασλάνογλου και άλλαζαν το ένα διαμέρισμα μετά το άλλο...
μόνο από ψυχικές και σωματικές νόσους δικαιολογούνται οι καλλιτέχνες να μένουν βιδωμένοι σε ένα μέρος...
σαν τον Άσιμο στα Εξάρχεια και τον Σαχτούρη στην Κυψέλη...
ακούω το Dancing Queen των ABBA έτσι όπως το έκαναν οι Raining Pleasure πριν μερικά χρόνια και ευθυμώ πρόσκαιρα...
ο μόνος Έλληνας ερμηνευτής που τραγουδάει σε ολόσωστα αγγλικά είναι ο Βασιλικός...
βαριέμαι κατά τα άλλα την ποιητικοφανή ηδυπάθεια των συνθετών και τραγουδιστάδων μας...
την κλαούνα τους επενδυμένη με ούτια και τζουράδες...
με κάνουν να επιστρέφω στον Leonard Cohen και σ' ένα ολόφρεσκο So long, Marianne από λονδρέζικη αρένα...
ή στην σεφαραδίτικη Morenika έτσι όπως την έκανε ο Εβραίος μάγκας τζαζίστας και συνονόματος του Leonard, ο Avishai Cohen...
πέρασε η εποχή των ενορχηστρωτικών πακέτων και των ηχητικών ελιγμών, πίσω ολοταχώς να πιάσουμε από την αρχή το μεγαλείο της απλότητας του τραγουδιού, το Παν του Ελαχίστου, για να θυμηθώ και τον πρώτο τίτλο αυτού του blog...
την έχει τραγουδήσει και η Σαβίνα εξαιρετικά τη Morenika, όπως πρόσφατα τραγούδησε και στην Ισπανία στην ίδια σκηνή με ζωντανούς θρύλους της world μουσικής...
οργίζομαι που τα ελληνικά ΜΜΕ αδιαφορούν πλήρως και μας σερβίρουν τραγουδιστές και τραγουδίστριες του κώλου...
σκέφτομαι μήπως χρειαζόταν επιτέλους να επιβληθεί ένας ακραίος σταλινισμός πολιτιστικού τύπου...
να καταργηθούν οι τηλεοράσεις, να κλείσουν οι life- style ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα σκυλάδικα της παραλιακής να γίνουν καφωδεία...
αντί για πρωινάδικες εκπομπές, να βγαίνουν μουσάτοι τύποι και να διαβάζουν μεταφρασμένη λυρική ποίηση του Αρσένι Ταρκόφσκι...
στα ταξί να ακούς μόνο την ελεγειακή Καραΐνδρου, τον Brahms και τον Vivaldi...
να είναι υποχρεωτικό το θέατρο και ο κινηματογράφος και όποιος, ας πούμε, προτιμάει ν' ακούσει τις Τσούλες της Βίσση από το να δει το Είμαι περίεργη κίτρινη του Βίλγκοτ Σιέμαν να ξυλοκοπείται στο Σύνταγμα μέχρι ακατάσχετης αιμορραγίας...
οι νέοι στις καφετέριες να φοράνε μόνο μαύρα φτηνά ρούχα, να καπνίζουν sante άφιλτρα και να μη γελάει τ' αχείλι τους...
να μη γελάει κανείς...
ν' απαγορευθεί το γέλιο διά ροπάλου και όλοι να κλαίνε μόνο ή να μένουν ανέκφραστοι...
πόσο σοφά το έδειξε η Μαγκανάρη στο Κλαίνε την ώρα που τα σκοτώνουν, τη λάτρεψα αυτή την ταινία στη Δράμα...
οι άνθρωποι να ερωτεύονται διά του χωρισμού μόνο, διαχωρίζοντας πια τον έρωτα και το σεξ από το ιδιοκτησιακό καθεστώς και το ένστικτο αντιστοίχως...
να κυκλοφορούν κάθε Πέμπτη σε συνέχειες, υπό μορφή free press, ο Λουκής Λάρας του Βικέλα μαζί με την Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη και τους Αδερφούς Καραμαζόφ...
μεσ' στη μόδα, ένα πράγμα...
και προαιρετικά, με ένα ευρώ, ένας- ένας οι τόμοι από το Κεφάλαιο του Καρόλου Μαρξ...
που θα πάει, όλοι θα το διαβάσουν κι ίσως αντιληφθούν μια μέρα πόσο αδίκως ξοδεμένη ήταν η προηγούμενη ζωή τους...
τίποτα όμως δε θα συμβεί...
και ευτυχώς ίσως, λέω κι εγώ, σπεύδοντας να προλάβω τις αντιδράσεις όσων διαβάζουν όλα αυτά...
κι έτσι, ο Αύγουστος θα συνεχίσει να κυλάει με ή χωρίς πανσέληνο, τα αστικά παγόβουνα να λιώνουν επικίνδυνα, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων να αντηχεί παντού κι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι να παραδίνονται συνειδητά στην αγκαλιά του απέθαντου Μορφέα...
* στο video ο Avishai Cohen αποδίδει το τραγούδι Morenika από παράσταση του, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

HIROSHIMA MON AMOUR!


Τη σχολίασαν ο Alain Resnais, η Marquerite Duras, ο Bob Dylan, οι Alcatraz, οι OMD, η Sylvia Plath και ο Γιάννης Ρίτσος. Μέσα από τα πλάνα, τις μουσικές και τους στίχους τους. Τη σχολιάζουν ακόμη με φρίκη εκατομμύρια ανθρώπων που, επί 64 χρόνια, βλέπουν από τις οθόνες τους εν είδει αφιερώματος το ολέθριο πυρηνικό μανιτάρι κι αυτή την εικόνα του αποτεφρωμένου όρθιου παιδικού κορμιού. Η μεγαλύτερη στιγμιαία τραγωδία που προκάλεσε άνθρωπος σε άνθρωπο με ένα σημείο του γιαπωνέζικου χάρτη να γίνεται μοιραία σύμβολο ειρήνης και αφοπλισμού. Κανενός βέβαια δεν ιδρώνει το αυτί! Όπως το είπε ο Νίκος Γκάτσος, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί! Ή όπως λένε οι ιστορικοί, ο πόλεμος ήταν και θα είναι αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας! Ή όπως διαβάζω σε ένα ναΐφ λεξικό, άνθρωπος σημαίνει το αγριότερο θηρίο πάνω στον πλανήτη Γη!

PROVOCATIVE POST!


Σε παρακολουθώ χρόνια τώρα από κοντά και με έχει επηρεάσει η στάση σου...
αυτή η κινέζικη παροιμία που καθορίζει την πορεία σου για δεκαετίες...
όποιον δεν ξέρω, δεν υπάρχει κιόλας...
μου αρέσει που προσβάλλεις τον κόσμο αδιακρίτως και όλοι το βουλώνουν στο σαρωτικό πέρασμα σου...
είσαι εδώ κι εκεί για να θυμίζεις την κενότητα της εξουσίας, ασκώντας την...
να κάνεις συμπαθητικό το μεγαλύτερο θράσος...
θυμάμαι που πήγες σ' εκείνον τον Δήμαρχο στη Σάμο και του' λεγες πόσο άθλιος είσαι κατά βάθος...
και μετά αυτόν να σε ταυτίζει με τον Ρεμπό, λέγοντας πως και τον ποιητή τον είχαν λοιδωρήσει στο Παρίσι...
θυμάμαι όμως και λίγο πριν μπούμε στο γραφείο του Δημάρχου που γύρισες και μου είπες ότι μ' αυτά που θα ακουστούν θα γελάμε για χρόνια...
διαβάζω στο γραφείο σου, μόνιμα τοποθετημένη, φυλαγμένη, κιτρινισμένη πια, την τελευταία συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι...
απαντούσε στον Νταλάρα που είχε δηλώσει λίγες μέρες πριν ότι εκτιμά τον Χατζιδάκι, καθόλου όμως τους φίλους του...
ευτυχώς που υπάρχουν κι οι φίλοι μου, είχε πει λίγο προ του τέλους ο Χατζιδάκις, για να με προστατεύουν από κάτι τύπους σαν τον κ. Νταλάρα...
έβρισκα εξαιρετικά αστείο, μπουφονικό σχεδόν, να αποκαλείς δημόσια Καραγκιόζη τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τη μια μέρα και την επόμενη να τρως μαζί του πριβέ στην Αρχιεπισκοπή...
θυμώνει πολλούς αυτό, μου είχες πει τότε, μα σκέψου ότι εγώ το ζω διά ζώσης και δεν αρκούμαι σε συζητήσεις μικροαστών επί του καναπέως...
δε θα ξεχάσω τον μπάτσο στο αεροδρόμιο που σου ζήτησε να δει την εφημερίδα που διαβάζεις και το κάζο που έπαθε με την αντίδραση σου...
μου έμαθες να έχω το provocative ψωμοτύρι, που λέει κι ένας φίλος...
να αφήνω την ευγένεια και την ταπεινότητα για μέσα στο σπίτι ή και για τις ταινίες που θα αξιωθώ να φτιάξω...
ο κόσμος είναι πολύ σκληρός, είχες πει σε άλλη στιγμή, μόνο με ένα πίσω και σας έφαγα καθαρίζεις και πορεύεσαι...
με όλα αυτά όφειλα κι εγώ να ασχοληθώ, μακριά από σενάρια και επιτροπές, κοντά σε ότι είχα την τύχη να ζήσω περιστασιακά δίπλα σου...
πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα μας δικαιώσει αμφότερους...

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΥ- DIRECTOR'S CUT!

Μιλάω με τον Πουλικάκο κι εγώ, ο 35άρης, παίρνω δύναμη από τον λόγο ενός άλλου ανθρώπου 66 ετών. Τα χώνει άγρια στον Μίκη Θεοδωράκη που πριν από λίγες μέρες βγήκε με επιστολή του να επαινέσει τους Έλληνες αστυνομικούς, οι οποίοι κάνουν καλά τη δουλειά τους και δεν έχουν καμία σχέση με το παρακράτος αλλοτινών εποχών. Κοτζάμ Θεοδωράκης ξεχνάει τόσο εύκολα τον περασμένο ματωμένο Δεκέμβρη; Τόσο γρήγορα και αβασάνιστα; Να γιατί χρειαζόταν ένας Χατζιδάκις, λέει ο Μήτσος, για ένα καρότσι που είχε μπροστά του να κουβαλάει τ' αρχίδια του! Απορρίπτει τις προτάσεις μου για εμφανίσεις σε αθηναϊκούς τεχνοχώρους- εδώ έχω τις ενστάσεις μου, αλλά με πείθει όταν με την αξιαγάπητη τραχιά φωνή του μού δηλώνει ότι δε μπορεί να πάει να παίξει εκεί, όπου όνειρο του είναι να τους βάλει φιτίλια και βόμβες! Μου ζητάει συνάντηση με τη Λένα Πλάτωνος, τη μόνη που παρουσιάζει μουσικό ενδιαφέρον στην Ελλάδα! Του γνωστοποιώ πως κι εκείνη κάποτε όταν άκουσε μέσα σε ταξί το Μωρό μου από το Μεταφοραί- εκδρομαί ο Μήτσος είπε ακριβώς το ίδιο γι' αυτόν! Την ίδια στιγμή θεωρεί καλύτερο άλμπουμ των τελευταίων ετών, το Από δω και πάνω του Γιάννη Αγγελάκα με τους Επισκέπτες, αυτό, το διπλό, με τα ελληνοπρεπή που τα' χει φτιάξει και τα λέει ωραία μέσα ο Θεσσαλονικιός! Συμφωνεί να πάω να τον γράψω στην Ερατώ, μήπως και πάρει αναδρομικά χρήματα από το 1967 που εμφανίστηκε στη δισκογραφία ως ερμηνευτής! Μου το ζητάει για την ακρίβεια με τη λαχτάρα ενός ανθρώπου που κάτι καλό μπορεί να του συμβεί απ' το πουθενά, αλλά δε θα χαλάσει και τη ζαχαρένια του κιόλας για να τ' αποκτήσει ή έστω να το διεκδικήσει! Πόσο αληθινός ήταν, όταν στην προ μηνών συνέντευξη που του πήρα, μου είπε πως στα οργανωτικά και τη γραφειοκρατία είναι τόσο άσχετος όσο κι ένα μωρό παιδί! Τέλος, δυσανασχετεί με κάποιους που εκδίδουν cd με τα τραγούδια του, μα στα credits δε βάζουν καν το όνομα του, παραγράφοντας ουσιαστικά τα νόμιμα συνθετικά του δικαιώματα! Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη με τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία δημοσιεύθηκε ολίγον...πετσοκομμένη λόγω χώρου στο δίφωνο και που προσωπικά τη βάζω μέσα στις τρεις- τέσσερις καλύτερες που θα κουβαλώ για πάντα στις δημοσιογραφικές αποσκευές μου!
του Αντώνη Μποσκοΐτη

Μπορεί για τους περισσότερους, η εμπλοκή σας με τα της τέχνης να ξεκινάει από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 με τους M.G.C., όμως εγώ θέλω να πάμε λίγα χρόνια πριν, τότε που σας βρίσκουμε στο περιβόητο καφενείο Βυζάντιο.
Όχι απλά πήγαινα, κάθε μέρα ήμουν εκεί. Παίζαμε μπιλιάρδο από το πρωί μέχρι να πάει δέκα η ώρα και να χωθούμε σε κάνα πρωινό σινεμά της Πανεπιστημίου και της Ομόνοιας, από Rex και Τιτάνια μέχρι Κοτοπούλη και Αλάσκα! Το Βυζάντιο ήταν κάτι μεταξύ ανοιχτού πανεπιστημίου και ουδετέρας ζώνης. Στο ένα τραπέζι καθόντουσαν μεγαλοεκδότες και στο διπλανό, έμποροι ναρκωτικών και υπόκοσμος. Συνυπήρχαν μια χαρά όλοι αυτοί μεταξύ τους! Εκεί έβλεπα συχνά και τον Μάνο Χατζιδάκι μαζί με τον Γιώργο Εμιρζά ή τον Κόκα, τον διευθυντή της εφημερίδας Ελευθερία. Ήταν κι οι δυο μεγαλόσωμοι και καπνίζανε ναργιλέ, με καπνό βέβαια, μη φανταστείτε τίποτα παραβατικά πράγματα! Νομίζω πως το Βυζάντιο ήταν ένας χώρος που έλειψε από τη στιγμή που έκλεισε.
Μιλήστε μου λίγο για το οικογενειακό σας background. Γιατρός δεν ήταν ο πατέρας σας;
Και οι δύο ήταν γιατροί. Ο πατέρας μου καρδιολόγος – παθολόγος και η μητέρα μου μικροβιολόγος.
Τους έχετε χάσει πολλά χρόνια;
Όχι, όχι πολλά χρόνια. Καμιά δεκαριά. Φύγανε πλήρεις ημερών.
Τους άρεσε που ο γιος τους βγήκε καλλιτέχνης;
Δε νομίζω ιδιαιτέρως. Ο πατέρας μου, ας πούμε, δε μου είπε ποτέ να του βάλω ν’ ακούσει κάτι δικό μου ή να πάμε να δούμε μια ταινία που έπαιζα. Μια φορά που τον πήγαμε μαζί με τη γυναίκα μου να δει τη Δονούσα της Αγγελικής Αντωνίου, βγαίνοντας μου είπε: πολύ καλή αυτή η σκηνοθέτις (γέλια)! Κοιτάξτε, ο πατέρας μου ήταν γιατρός με όλη τη σημασία της λέξεως. Ενώ έμενε στο Κολωνάκι και η αδερφή του, η θεία μου, ήταν σύζυγος του Παναγιώτη του Κανελλόπουλου, στα εβδομήντα πέντε του κατάφερε να αγοράσουνε ένα σπίτι με τη μάνα μου, να μπουν μέσα και να περάσουν τα τελευταία τους. Θα σας πω μόνο ότι το ΄60, όταν η μάνα μου είχε πάθει ένα ατύχημα και ήταν σε κώμα για οχτώ μήνες, εκείνος, ο number one καρδιολόγος, παραιτήθηκε από τη δουλειά του. Του έλεγες γιατρέ, τι σας οφείλω; κι απαντούσε ελάτε, αφήστε τα αυτά τώρα. Τέτοιος άνθρωπος ήτανε!
Νοσταλγείτε την παρουσία των γονιών σας;
Ε, ναι, βέβαια. Ερωτευμένοι, δε, ως το τέλος! Τρώγανε το μεσημέρι, της έπιανε το χέρι, κοιταζόντουσαν και της έλεγε: πουλάκι μου! Μπορεί να μην είχαμε καλές σχέσεις, να ονειρεύονταν άλλα για μένα κι εγώ να τους στενοχώρησα. Το 1968, θυμάμαι, με έπιασαν για «μαύρα». Άντε τώρα να έχεις τον γιο σου στη φυλακή την ίδια στιγμή που είσαι γιατρός στο Καρδιολογικό του Αγίου Παύλου, δηλαδή στο νοσοκομείο των φυλακών. Γάμησε τα! Για να σας δώσω να καταλάβετε, την ώρα που με βάζανε μέσα, ο αρχιφύλακας είδε το όνομα και κάνει: Πουλικάκος! Εδώ, του απαντώ! Τον Πουλικάκο το γιατρό τι τον έχεις; με ρώτησε! Ποιο γιατρό; κάνω εγώ…
Πότε φύγατε για Λονδίνο;
Το ΄64, μόλις απολύθηκα από φαντάρος. Έμενα περιοχή Notting Hill Gate, κοντά στο Portobello. Η πρώτη μου σύζυγος ήταν Αγγλίδα και πάνω – κάτω έμεινα εκεί εφτά – οχτώ χρόνια. Εννοώ, οχτώ μήνες το χρόνο στην Αγγλία κι άλλους τέσσερις στην Ελλάδα, τα καλοκαίρια συνήθως.
Εκεί πρωτοήρθατε σε επαφή με τη rock μουσική;
Εγώ rock' n' roll άκουγα από το ΄55, από τότε δηλαδή που έσκασε μύτη. Ήδη από την Ελλάδα, πριν φύγω έξω, ήξερα τους Beatles, τους Stones, τους Animals, όλα αυτά.
Υπήρχε μουσική ενημέρωση τότε στην Ελλάδα;
Όποιος ψάχνει, βρίσκει! Το θέμα είναι να ψάχνεις!
Το 1967, τι θυμάστε από τη συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα;
Στις 14 Απριλίου είχα έρθει εγώ από την Αγγλία, 17 έγινε η συναυλία και 21 το πραξικόπημα. Είχα πάει ως θεατής και νομίζω ότι παίξανε αρχικώς οι We Five και οι M.G.C., των οποίων δεν ήμουν ακόμη μέλος. Δεν πέταξε γαρίφαλα ο Mick Jagger στον κόσμο, όπως λέγεται, απλά ένας πιτσιρικάς πήγε να δώσει λουλούδι ή κάτι άλλο στον Jagger. Αμέσως τρέξανε καμιά πενηνταριά μπάτσοι κι έπεσαν πάνω του να τον φάνε! Νομίζω πως είχαν προηγηθεί κι ένα – δυο περιστατικά, όπου ο Jagger είχε χώσει χαστούκι σε κάποιον αξιωματικό εδώ και ο Keath Richard σ’ έναν άλλο μπάτσο στο αεροδρόμιο!
Με τον Εξαδάχτυλο ξεκινήσατε από τη Θεσσαλονίκη, δεν είναι έτσι; Τι υποδοχή είχε αυτό το γκρουπ;
Ναι, ξεκινήσαμε από ένα ανοιχτό μαγαζί της Θεσσαλονίκης και παίξαμε για είκοσι μέρες περίπου, οπότε καταλαβαίνετε δεν ήταν και η πιο επιτυχημένη πρώτη εμφάνιση συγκροτήματος. Μετά από μας, νομίζω, φωνάξανε τον Βλάσση Μπονάτσο κι εμείς αφού ψάξαμε λίγο από δω κι από κει με τον Αντώνη Τριανταφύλλου, με τ’ αυτοκίνητο, καταλήξαμε στη Σκιάθο.

Αληθεύει ότι υπήρξατε ο πρώτος που έφερε LSD το 1970 στην Ελλάδα;
Όχι το ΄70, το ΄67! Είχα φέρει οδικώς περίπου 250.000 δόσεις σε μορφή κρύσταλλου σ’ ένα πακετάκι, σαν από χαρτοπετσέτες. Κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα! Μου την είχε δώσει μάλιστα κι ήθελα να πάω να το ρίξω στη λίμνη του Μαραθώνα. Αλλά μετά σκέφτηκα, στρατός, όπλα έξω, άντε να σε πιάσουν οι παραισθήσεις και να μην καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει, μπορεί να γινόταν μακελειό! Αντ’ αυτού, σηκώθηκα κι έφυγα, πήγα στα Μάταλα, όπου έμεινα τέσσερις μήνες στις σπηλιές!
Είχαν πολύ κόσμο τότε τα Μάταλα, ξένους ε;
Πολύ κόσμο! Μόνο ξένους! Ήμουν ο μόνος Έλληνας ανάμεσα σε τετρακόσιους ξένους!
Κανονικός χίπης, δηλαδή.
Ε, όχι και χίπης!
Μα πως; Μάταλα, 1967, LSD, τι άλλο;
Όποιος βρισκόταν στα Μάταλα, δεν ήταν χίπης! Το θέμα είναι πως αισθανόσουν εκεί. Οι χίπις ήταν η διεθνής εμπορευματοποίηση του beatnik κινήματος.
Δηλαδή, ο Sky Saxon, ο Rocky Erikson, δεν ήταν χίπις;
Αυτούς να πάτε να ρωτήσετε! Δεν έχει κανένα νόημα να βάζουμε εμείς ταμπέλες στους άλλους. You can’t judge a book by looking at its cover! Bo Diddley, το παίζαμε κι εμείς κάποτε με τους M.G.C.!
Θα θέλατε να μου μιλήσετε για τη φυλάκιση σας τη δεκαετία του 1970;
Ας πούμε ότι ήταν η τρίτη θητεία μου (γέλια) μετά από την πρώτη που σας είπα, το ΄68, και μετά τον στρατό. Επρόκειτο για την υπόθεση με τη δεύτερη γυναίκα μου, τη Λίλη, με την οποία έχω και μια κόρη. Κάποια στιγμή είχαμε χωρίσει κι εκείνη είχε πάει Ολλανδία να παντρέψει κάτι φίλους της, έναν Έλληνα με μια Ολλανδέζα. Το βράδυ πέθανε στον ύπνο της από αναρρόφηση. Σα μωρό παιδί…
Από ναρκωτικά, να υποθέσω;
Όχι, όχι, καμία σχέση…
Και πως βρεθήκατε κατηγορούμενος;
Θεωρήθηκε ότι είχα δώσει εγώ εντολή να τη σκοτώσουν ως Ντο Βίτο Κορλεόνε, να πούμε. Μιλάμε για το 1975 – 76. Πάλι καλά που δεν ήταν χούντα δηλαδή γιατί οι γονείς της γυναίκας μου ήταν κάργα χουντικοί. Αυτοί τα κανόνισαν όλα!
Πόσο κάνατε στη φυλακή;
Έξι μήνες, προφυλάκιση. Για να σας δώσω να καταλάβετε, ο ανακριτής κατά σύμπτωση- και καλά- ήταν συγχωριανός της πρώην πεθεράς μου!
Θα είχατε φρικάρει τελείως, φαντάζομαι.
Όσο να’ ναι, δεν είναι μικρό πράγμα να σου’ ρχεται ένα χαρτί που σου λέει ότι είσαι ηθικός αυτουργός σε ανθρωποκτονία. Μιλάμε τώρα εγώ εδώ και η Λίλη στην Ολλανδία, ότι έδωσα τηλεφωνική εντολή να δολοφονηθεί με ένεση ηρωίνης και διάφορα άλλα…Πήγα εκεί και τα κανόνισα με την αστυνομία, καθώς είχα υπόνοιες ότι θέλανε να μπλέξουν και τον μπάρμπα μου τον Κανελλόπουλο. Σκεφτείτε ότι η ιστορία ξεκίνησε από τα πεθερικά μου έναν ολόκληρο χρόνο μετά το θάνατο της Λίλης και ξέροντας ότι είχα κάνει ξανά φυλακή για «μαύρα», μερικά χρόνια πριν. Ποτέ δεν έχω κρύψει τίποτα, ότι είμαι και ότι κάνω, είναι φως – φανάρι. Αφού λοιπόν δε μπόρεσαν στα αστικά δικαστήρια να μου πάρουν το παιδί, γι’ αυτό περισσότερο έστησαν όλη αυτή την κατάσταση.
Με την κόρη σας βλέπεστε, έχετε καλές σχέσεις;
Έχω να τη δω κάμποσο. Έχει παντρευτεί και ζει μόνιμα στην Αμερική. Έχει δυο παιδιά. Ναι, καλές σχέσεις έχουμε.

Πως αποφυλακιστήκατε;
Έξι μήνες έκανα προφυλακισμένος, όπως είπα. Έκανα μία, δύο, τρεις αιτήσεις αποφυλακίσεως, την τρίτη βγήκα. Για να καταλάβετε, ο Φάκος ο εισαγγελέας που είχε την υπόθεση, την απαλλακτική του πρόταση την εξέδωσε σε βιβλίο και τη μοίρασε σε όλους τους σημαντικούς νομικούς στην Ελλάδα!
Απίστευτο!
Πράγματι, πρωτοφανής υπόθεση! Γενικά, στην Ελλάδα είναι έτσι τα πράγματα που ο καθένας μπορεί να βρει δυο ώρες που είσαι κάπου μόνος σου, χωρίς να σε έχει δει κάποιος, χωρίς άλλοθι δηλαδή, και να πει ότι την τάδε ώρα βίασες ή σκότωσες κάποια! Άντε ν’ αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας! Δέκα χρόνια μου πήρε μέχρι να βγει το απαλλακτικό βούλευμα και μάλιστα όταν βγήκε, ο πεθερός μου έστειλε υβριστικά τηλεγραφήματα στις δικαστικές αρχές! Τριάμισι χρόνια μέσα!
Ο πεθερός σας;
Ε, ναι, αφού έβρισε τους δικαστές! Εν τω μεταξύ, μου είχαν πάρει λάθρα το παιδί και το είχαν πάει στην Αγγλία. Εγώ είχα προσπαθήσει να την προστατέψω την κόρη μου, δεν ήταν καλό για ένα παιδί τριών ετών ν’ ακούει τέτοια πράγματα. Αυτός όμως μετά απ’ αυτή την ιστορία δε μπόρεσε να ξανάρθει στην Ελλάδα.
Ζει εκεί τώρα;
Έχουν πεθάνει και οι δύο. Μόλις έφυγε η γιαγιά, τον πιάσανε οι συγγενείς εκεί πέρα: τι θες, εσύ, ογδόντα χρονών και κρατάς ένα κορίτσι δεκάξι ετών σε μια άγνωστη χώρα, που δεν ξέρεις ούτε τη γλώσσα; Διότι, η μικρή μου έλεγε ότι σηκωνόταν στις οχτώ το πρωί, ντυνόταν, καθόταν μπροστά στην τηλεόραση, έβγαινε έξω σε κάνα σούπερ – μάρκετ, ψώνιζε, αυτή ήταν η ζωή του όλη.
Ποια στάση κράτησε ο Τύπος της εποχής απέναντι σας;
Για μένα, η ιστορία υποκινήθηκε από την Απογευματινή, τον Οικογενειακό Θησαυρό και την Ελεύθερη Ώρα. Η Ελεύθερη Ώρα, ειδικά, που τα πρώτα δύο φύλλα της είχαν πρωτοσέλιδο αυτή την υπόθεση, ξέρω ότι βγήκε με λεφτά των πεθερικών μου! Ευκαιρία, επίσης, να την πούμε και σε πολιτικούς σαν τον Κανελλόπουλο. Δεξιός μεν, αλλά…
Με τον Κανελλόπουλο είχατε σχέσεις;
Σας είπα, ήταν άντρας της αδερφής του πατέρα μου. Ήταν φίλοι με τον πατέρα μου από την εφηβεία τους. Κάθε χρόνο κάναμε Ανάσταση όλοι μαζί στο σπίτι του Αναστάση Κανελλόπουλου, του αδερφού του! Ήταν πάντα εκεί ο Καραμανλής και η Αμαλίτσα, η οποία ήταν επίσης ανιψιά του Κανελλόπουλου. Δηλαδή, όσο ο Καραμανλής υπήρξε παντρεμένος με την Αμαλία, άλλο τόσο ήταν ξάδερφος μου (τρανταχτά γέλια).
Δε συνδεθήκατε ποτέ με την Αριστερά.
Γενικά δεν ανήκα και δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Δεν υπήρξα ποτέ πουθενά οργανωμένος!
Ούτε και στον αναρχικό χώρο;
Αναρχικός, το λέει κι από μόνη της η λέξη, κανονικά δεν ομαδοποιείται. Θα έλεγα ότι είμαι άναρχος!
Μόλις αποφυλακίζεστε, λοιπόν, πως μπαίνετε στο Τρίτο Πρόγραμμα;
Πήγα στον Χατζιδάκι, του είπα έτσι κι έτσι, καμιά εκπομπή στο ραδιόφωνο κλπ. Πάρε, μου λέει, κάνε ότι θέλεις! Με ήξερε σαν μουσικό και γνωριζόμασταν, παρ’ ότι δεν είχαμε ποτέ σχέσεις. Έτσι ξεκίνησα τότε τα Ταχυδράματα, τον Θείο Νώντα με blues- rock παιξίματα και εικοσάλεπτα πρωινά σήριαλ σαν το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές! Πουαρό, θυμάμαι, είχα τον Θύμιο Καρακατσάνη!
Η δισκογραφία σας γιατί ήταν περιορισμένη; Θα μου πείτε, με τόσα που τραβήξατε!
Εντάξει, μωρέ, είναι δυνατόν να συνεννοηθείς με όλους αυτούς στις δισκογραφικές; Σήμερα είναι πιο εύκολα τα πράγματα, με έναν υπολογιστή, το cubase και με οδηγό ένα πλήκτρο ή μια κιθάρα, μπορείς κάτι να κάνεις! Τότε για να έμπαινες στούντιο, ήθελες εκατομμύρια!
Με τον Άσιμο είχατε νταλαβέρι; Δε σας ρωτάω για τον Σιδηρόπουλο, αφού κάνατε και δουλειές μαζί του.
Με τον Παύλο έχουμε ζήσει και μαζί. Τον Άσιμο τον ήξερα, γνωριζόμασταν, αλλά δε μπορώ να πω ότι είχαμε καμιά σχέση, θα τη χαρακτήριζα επιδερμική τη γνωριμία μας.
Ποιοι ήταν οι φίλοι σας από το χώρο της μουσικής;
Ο Παύλος, ο Βλάσης και ο Σταύρος ο Λογαρίδης. Δε λέω φίλοι, γιατί κι αυτή η λέξη, όπως όλες, έχει εκφυλιστεί στις μέρες μας. Για να πεις φίλος, πρέπει να εννοείς κάτι πολύ βαθύ.
Ο Σαββόπουλος;
Όχι, ούτε ήμουν, ούτε είμαι, ούτε θέλω να είμαι. Δε μπορώ εγώ να είμαι φίλος με τον Σαββόπουλο. Μπορώ με τον Λογαρίδη, όπως και είμαστε!
Η Λένα Πλάτωνος;
Μ’ αυτήν έχουμε γνωριστεί, έχω ακούσει τη μουσική της και τη θεωρώ ενδιαφέρουσα περίπτωση! Κάτι έχει η γυναίκα αυτή, δεν είναι τυχαία! Όπως και η Αρλέτα, την οποία ξέρω από πολύ παλιά, αφού την πρωτογνώρισα το ΄69.
Αν σας ρωτήσω τη γνώμη σας για τον Καζαντζίδη; Έχετε διασκευάσει το Υπάρχω του!
Τον Καζαντζίδη δεν ξέρω αν θα ήθελα να τον γνωρίσω. Δεν μου πήγαινε αυτό που έβγαζε σα χαρακτήρας τουλάχιστον. Δε με έλκυε ιδιαίτερα αυτό που έβλεπα. Ο δε Νικολόπουλος είχε έρθει τότε στον Σκορπιό, σε μια παράσταση που κάναμε με τον Σαββόπουλο, κι έλεγα το Υπάρχω. Τον θυμάμαι με την Τάνια Τσανακλίδου στην παρέα του, να κάθονται μπροστά, να το ακούν και να γελάνε. Δε νομίζω να του άρεσε του Καζαντζίδη όπως το έκανα το Υπάρχω κι ειδικά αν ζούσε κι έβλεπε στο παλιότερο premium cd του διφώνου τη δική μου κι όχι τη δική του εκδοχή, θα πάθαινε!
Μιλάτε σα να τον ξέρετε και καλά μάλιστα! Πως τα λέτε όλα αυτά;
Εντάξει, μπορεί ο άνθρωπος να ήταν μεγάλος τραγουδιστής και να σφράγισε το ελληνικό τραγούδι, αλλά δε νομίζω ότι ήταν σα χαρακτήρας κι απ’ τους καλύτερους.
Πως βλέπετε τη σκηνή των τραγουδοποιών σήμερα; Μάλαμας, Ιωαννίδης, αυτοί.
Δε μπορώ να σας πω, δεν τους «έχω» και δε νομίζω να με αφορά και πολύ το θέμα. Η κλαψομουνία με εκνευρίζει αφάνταστα! Αντίθετα, γουστάρω το σκυλέ, το real όμως, όχι το Romeo! Μου αρέσουν οι σκύλοι γιατί είναι ορίτζιναλ σε αντίθεση με τους έντεχνους που είναι δήθεν.
Και που κοιτάνε την κονόμα;
Κονόμα – ξεκονόμα, δήθεν είναι! Δεν είναι ούτε ατόφιοι, ούτε απευθύνονται σε real ανθρώπους. Στον πολιτισμό της Ελλάδας βλέπουμε την απόλυτη δηθενιά και τις μεγαλύτερες τάσεις αναρρίχησης.
Το πολιτικό τραγούδι της Μεταπολίτευσης έβλαψε το ελληνικό ροκ εκείνων των χρόνων;
Το έβλαψε είναι μεγάλη κουβέντα. Στην Ελλάδα μια ζωή ήμασταν και θα είμαστε μπουζουκόβιοι. Το ροκ υπήρξε μια μικρή παρένθεση μέσα σε όλο αυτό. Είπαμε, μέχρι σήμερα το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τις δισκογραφικές εταιρείες είναι η μουσική η ίδια. Πάλι καλά που δεν εμπεριέχεται η λέξη μουσική μεταξύ των δύο άλλων λέξεων, δισκογραφική και εταιρεία. Κάποτε έκανα παραγωγή σε ένα δίσκο της Αριάδνης – Ράντι Μακ Κίνον – Άντριου. Στο εξώφυλλο έγραψαν λάθος το όνομα της, δεν μπήκαν καν στον κόπο να δουν πως γράφεται το σκοτσέζικο πρόθεμα! Εδώ πας στην Πλάκα και βλέπεις Μούσες (Musses), που το γράφουν με «γιου» και δύο «ες». Μεσ’ στη μαλακία είναι οι τύποι! Για σκέψου και τη διαφήμιση Love in the Test Drive! Τι σημαίνει αυτό; Τίποτα! Άμα ρωτήσεις έναν Εγγλέζο, θα σε κοιτάει με ανοιχτό στόμα! Βαρβαρισμοί, greeklish της κακιάς υποστάθμης!
Πως περνάει μια μέρα του ο Δημήτρης Πουλικάκος;
Λίγο μουσική, λίγο σινεμά, τέτοια πράγματα. Αν θέλετε ένα χαρακτηρισμό για τον εαυτό μου, θα σας έλεγα περαστικός παρατηρητής.
Έχετε σκεφτεί ότι μετά το θάνατο σας, θα σας γράφουν ύμνους, θα σας κάνουν αφιερώματα;
(δυσανασχετεί) Αφήστε με τώρα μ’ αυτά…Ιδέα δεν έχω! Θα προτιμούσα να μ’ αφήσουν ήσυχο, καθώς εδώ ούτε να πεθάνει δε μπορεί κανείς! Δε βλέπετε τι γίνεται στις κηδείες διαφόρων; Αυτό που θα ήθελα είναι να μαζευτούν οι φίλοι με τα όργανα τους και να κάνουν πάρτι εκεί απάνω! Αν και θα προτιμούσα να με κάψουν παρά να με θάψουν. Αυτή είναι η επιθυμία μου!
Την έχετε μεταφέρει σε φίλους;
Την έχω πει σε κάποιους, αλλά ξέρω γω από τώρα τι θα κάνει ο καθένας; Εντάξει, λοιπόν, ας το αφήσω παραγγελιά στη διαθήκη μου (γέλια).
Τώρα σοβαρά, έχετε κάνει διαθήκη;
Όχι βέβαια, αλλά καλό είναι να κάνει κανείς. Σε θέματα γραφειοκρατικά είμαι τελείως άσχετος, σα μωρό παιδί. Πλήρης αταξία στη γραφειοκρατία και στα νομότυπα, γενικώς!
Κλείνοντας, πείτε μου λίγα λόγια για τη συμμετοχή σας, τόσο στην πρόσφατη συναυλία κατά της αστυνομικής βίας, όσο και σε άλλες εκδηλώσεις κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Ήμουν εκεί, στήριξα τα παιδιά, γιατί σ’ αυτά ανήκει ο κόσμος και μπορούν να τρέξουν επίσης. Ενώ εγώ, 66 χρονών, πώς να τρέξω πια; Συμμετείχα και στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά του σωφρονιστικού συστήματος. Επειδή έχω κάνει μέσα, τρέφω ιδιαίτερη ευαισθησία για τους κρατούμενους που τους έχουν σαν τα ζώα. Είναι η μεγαλύτερη ντροπή για την κοινωνία μας το πώς φέρονται σε κρατούμενους και σε αρρώστους. Ντροπή και ξανά ντροπή, πώς να χαρακτηρίσεις αλλιώς την κατάσταση;


* οι φωτογραφίες του post είναι του Βασίλη Κώτσικα (http://www.gaoubiou-gazoza.blogspot.com/) και απαγορεύουμε ή, σωστότερα, δεν επιθυμούμε την αναδημοσίευση τους, όπως και του κειμένου, από κανένα έντυπο, ηλεκτρονικό ή μη!

Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

ΗΧΟΓΡΑΦΗΘΗΚΕ ΤΟ "ΠΟΤΑΜΙ" ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΝΔΟΥΡΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ!


Τι ωραίο που το έφτιαξε χθες βράδυ το Ποτάμι του Χατζιδάκι ο Γιώργης Χριστοδούλου! Με τη συμβολή βέβαια των μουσικών του και του ηχολήπτη Νίκου Παπαδόπουλου του Soundflakes Studio!

Σε ρόλο μαέστρου και ενορχηστρωτή, ο Γιώργης έδινε τις απαραίτητες οδηγίες του!

Εδώ συγκεκριμένα συνεννοείται με τον Άλφρεντ Ρούτσι, τον άνθρωπο- ορχήστρα της μπάντας του, ο οποίος παίζει ukelele στο ρυθμό του κομματιού!


Κι εγώ παρακολουθώ μάλλον ευτυχής που ένα θέμα του Χατζιδάκι, γραμμένο από το 1959 και παρ' όλα αυτά ολόφρεσκο, θα στολίσει κανονικά τους τίτλους του ντοκιμαντέρ μου!

Είχαμε και μια πανέμορφη μασκότ στο στούντιο χθες!

Ο μπαμπάς- drummer Θανάσης κρατάει στην αγκαλιά του τον Χρυσό Αλέξανδρο, όχι του φεστιβάλ κιν/φου Θεσ/νίκης, αλλά τον δικό του!

Και η μαμά- ακορντεονίστρια Γιούλη παίζει μαζί του, προκαλώντας το χάδι της maira del mar!


Στο μεταξύ, ο Γιώργης και ο Νίκος εργάζονται στην κονσόλα του ήχου!

Και ο bosko απλώς παρακολουθεί, μην έχοντας ιδιαίτερη άποψη- η αλήθεια είναι- αφού καλύπτεται 100% απ' αυτό που ακούει!

Ο Νίκος αυτή τη στιγμή είναι ένας από τους καλύτερους στουντιακούς ηχολήπτες που διαθέτουμε με απίστευτο κέφι για τη δουλειά του! Σημειώστε πως από το Soundflakes Studio που διατηρούν μαζί με τον callmelazy έχουν βγει οι δουλειές του Lolek, του Boy, του Felizol, των Apurimac και πολλών άλλων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων! Εκεί γράφτηκε επίσης και το Σαν παλιό βινύλιο, το τραγούδι των τίτλων τέλους του Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ! Να μην παραλείψω βέβαια να πω ότι ο Νίκος είναι κι ένας δεξιοτέχνης της ηλεκτρικής κιθάρας!

Παρτιτούρες δείχνει ο Γιώργης στον Άλφρεντ, όχι του Ποταμιού, αλλά των κομματιών κάποιας λόγιας συνθέτριας, με την οποία θα συνεργαστούν σύντομα σε συναυλία στην Αμοργό!

Ο Κλωντ Αζίζα, απ' την άλλη, μόλις έχει βάλει τα μπόσα- νοβίστικα κρουστά του και τα latin drums του στην ηχογράφηση, οπότε δικαιούται λίγη ξεκούραση!

Τον θαυμάζω πραγματικά τον Γιώργη για το πόσο δουλευταράς είναι, αν και σ' αυτό λέμε ότι μοιάζουμε μεταξύ μας! Σημειωτέον ότι τον καιρό αυτό συνεργάζεται με τον ηθοποιό Χάρη Ρώμα για τη μουσική του νέου του σήριαλ στον ΑΝΤ-1, προχωράει τον δικό του δίσκο, ασχολείται με το θέατρο, πηγαινοέρχεται Αθήνα- Βαρκελώνη για λαϊβάκια, αλλά βρίσκει το χρόνο να δουλεύει και για τον κουλτουριάρη Μποσκούλη, όπως με αποκαλεί και το διασκεδάζουμε! Κυρίως αυτό κάνουμε! Το διασκεδάζουμε, γι' αυτό και τα πάντα προκύπτουν αβίαστα και βαίνουν καλώς!
* τη διασκευή του Γιώργη Χριστοδούλου στο Ποτάμι του Μάνου Χατζιδάκι από το ντοκιμαντέρ Οδύσσειες Σωμάτων- Μπαλάντα για τον Νίκο Κούνδουρο, θα μπορείτε να την ακούσετε σε λίγες μέρες στο myspace του!

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009

ΝΑΥΑΓΙΟ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΤΖΕΝΤΑΣ ΤΟ "ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ"!


Δυστυχώς δεν θα υποδυθεί ο Δημήτρης Πουλικάκος τον διάβολο αυτοπροσώπως στο ανέβασμα του έργου Το Αλφαβητάρι του Διαβόλου του Ambrose Bierce που ετοιμάζουμε με τους Magic de Spell για τον χειμώνα. Πάντως, έχει την πλάκα του να κανονίζεις συνεργασίες με τον θείο Νώντα στο καφενείο του Σκυφτούλη στα Εξάρχεια και όχι σε κυριλέ, κολονακιώτικα φερ' ειπείν, καλλιτεχνικά ή καλλιτεχνίζοντα στέκια!

Όσο και αν τον θέλαμε ως μοναδικό και αναντικατάστατο performer, στο τέλος κι εγώ και ο Θοδωρής Βλαχάκης συμφωνήσαμε μαζί του. Στο ότι έχει κι εκείνος μια rock μπάντα και μάλιστα σε αναδιάρθρωση, επομένως θα είναι δύσκολο να αφήσει τους μουσικούς και τις πρόβες του. Συν τοις άλλοις, ακόμη και για δυο- τρεις μεμονωμένες παραστάσεις να μιλάγαμε, πάλι θα υπήρχε ο κίνδυνος να συμπέσουν με τις δικές του εντός και εκτός Αθήνας.


Μεσ' στις επόμενες μέρες πάντως ο Πουλικάκος θα συναντήσει ξανά τον Βλαχάκη, ο οποίος θα του παραδώσει το βιβλίο του Bierce, μήπως και...
Το project το γουστάρει και του πάει, όπως είπε, απλά είναι κι αυτός ένας πολυάσχολος άνθρωπος, μονίμως on the road, για να κάνουμε μια σύνδεση και με τους αγαπημένους του beatniks! Νεότερα θα έχουμε στο τέλος αυτής ή στις αρχές της επόμενης εβδομάδας, καθώς τώρα ετοιμάζομαι για το βραδινό στούντιο με τη διασκευή του Γιώργη Χριστοδούλου στο Ποτάμι! Εν τω μεταξύ, η επιλογή να πέφτει το συγκεκριμένο χατζιδακικό/ κουνδουρικό θέμα στην εναρκτήρια sequence του ντοκιμαντέρ μάλλον αποδεικνύεται σοφή: σα να χορεύουν ασπρόμαυρα ημίγυμνα γυναικεία σώματα, μονταρισμένα σ' ένα jazzy ρυθμικό κομμάτι! Επί της παρούσης βέβαια, μιας και η ενορχήστρωση του Γιώργη θα βασίζεται στη χρήση παιδικών φυσικών οργάνων! Για να δούμε τι θα δούμε ή, σωστότερα, για ν' ακούσουμε τι θ' ακούσουμε!
* πάρτε να' χετε και μια πολύ original ξεκαρδιστική δήλωση τροχαίου ατυχήματος που μου έστειλε ο zelig on drums στο e- mail μου! Όλα τα λεφτά!

Κυριακή 2 Αυγούστου 2009

ΟΙ ΔΡΟΣΕΡΟΙ ΧΕΙΜΩΝΕΣ!

Μικρές πτυχές
μικρές πτυχές
ώστε μπορεί
να κρύβεται σπουργίτης
ή το γαλάζιο αγρίμι
της άνοιξης
ή μωρό που βγαίνει
από τη θάλασσα
μόλις.
Πολλοί συχνάζουν εδώ
πως πέρασε η ώρα
πριν οριστεί η τιμή του
στην αγορά
οι συμφωνίες τον σταμάτησαν.

Να τελειώνουμε μια και καλή
μ' αυτή την ομίχλη μ' αυτή
την αδιαπέραστη σιωπή.

Ίσως η πλοκή τους ενώνει
ίσως η αξεδιάλυτη πλοκή.

Φύγετε φόβοι καί
φύγετε νάρκες
καί νάρκες
από παλιούς πολέμους
φύγετε μαύροι ποδηλάτες.

Έπειτα άφησε το κρεβάτι
και ξάπλωσε
στο μικρό φέρετρο
που είναι η νύχτα
εκεί ακούγονται φτερά
εκεί χάνονται πάλι.
* έξι ποιήματα του Λευτέρη Ξανθόπουλου από τη συλλογή Γιατί οι γυναίκες δεν αγαπούν τη βροχή (εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, 2002) ήρθαν και με βρήκαν σήμερα στο σταθμό του προαστιακού της Κινέτας, περιμένοντας το τραίνο για Αθήνα. Υγιής συνέχεια μιας βουτιάς στη θάλασσα, ενός καλομαγειρεμένου μπριάμ, της χατζιδακικής Ρυθμολογίας από i- pod και ενός ζεστού, απ' όλες τις απόψεις, μεσημεριού.
** ο τίτλος του post δάνειος από την ενότητα ΙΙΙ της εν λόγω ποιητικής συλλογής.

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1982 ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ!

Καλοκαιρινό το πρώτο κυριακαυγουστιάτικο post μου, καθώς ακόμη μεταφέρω πράγματα από το πατρικό μου και έπεσα πάνω σ' αυτά τα δύο ξεχασμένα φωτογραφικά ντοκουμέντα. Είναι από το 1982, τότε που ο bosko ήταν οχτώ ετών και οι γονείς του τον έστελναν με το ζόρι κάθε καλοκαίρι στις παιδικές κατασκηνώσεις Kinderland στον Κάλαμο. Για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια υπέμενα το μαρτύριο τούτο, ώσπου στα δέκα μου άρπαξα μια σαλμονέλα με 41 πυρετό, συνοδεία σπασμών και πρασινωπού εμετού α λα Linda Blair, και οι άδικοι γονείς κατάλαβαν πως τελικά δεν ήταν ότι καλύτερο να στέλνουν το παιδί τους μακριά στα ξένα! Αυτό που συνέβαινε πάντα με μένα στην κατασκήνωση ήταν να κλαίω για τις πρώτες δέκα μέρες και να μη μιλάω σε κανέναν σαν αυτιστικό δυστυχισμένο. Τις επόμενες πέντε ηρεμούσα και την έβγαζα μόνος μου ζωγραφίζοντας στο υποτυπώδες πολιτιστικό κέντρο της κατασκήνωσης. Και τις τελευταίες πέντε μέρες, συμμετέχοντας ενεργά πάντα στις εορταστικές αποχαιρετιστήριες εκδηλώσεις, έκλαιγα που θα γύριζα πίσω! Τέτοιο ψυχανώμαλο ήμουν! Το αντίθετο ακριβώς από τον κατά τρία χρόνια μεγαλύτερο αδερφό μου, ο οποίος πήγαινε, γυρνούσε κι ούτε μιλιά, ούτε λαλιά (στη photo ο πολυαγαπημένος μου αδερφός, έκτος στην πρώτη σειρά των ορθίων, ο πιο ψηλός απ' τα άλλα παιδάκια και την ομαδάρχισσα)! Θα πάω μετά στην ομαδάρχισσα, της οποίας το πρόσωπο κάλυψα για ευνόητους λόγους με τη λέξη jazz, εφόσον της κόλλαγε γάντι η συγκεκριμένη λέξη στη σημερινή αργκό σημασία της! Έλεγα, λοιπόν, πως δεν είχα χειρότερο από το να φεύγει το λεωφορείο και να αφήνω μακριά τους γονείς μου με τρομερά κλάματα! Το 1982 είχε κλείσει ένας χρόνος από το θάνατο της επίσης πολυαγαπημένης γιαγιάς μου και σκέφτηκα να εκμεταλλευτώ το δυσάρεστο αυτό γεγονός σαν κανονικός 8χρονος διάολος! Στο πρώτο επισκεπτήριο των γονιών μου για εκείνη τη σαιζόν, με το που άνοιξαν οι πύλες της κατασκήνωσης, έβαλα μπρος τη γνωστή μηχανή των δακρύων! Τι έχεις; ρωτούσε η μάνα μου, μα όπως απεδείχθη είχε ήδη μπει στο κλίμα του ψεύδους! Τίποτα δεν έχω...απαντούσα εγώ με ψεύτικους λυγμούς! Κι όταν είδα ότι δεν είχε σκοπό να με ξαναρωτήσει, επιστράτευσα το μεγάλο κόλπο: Να, της είπα, είδα στον ύπνο μου τη γιαγιά και μου' πε να με πάρετε αμέσως από δω γιατί θα πάθω ένα πολύ μεγάλο κακό! Θυμάμαι τη μάνα μου να ξεκαρδίζεται, παρασύροντας και μένα στο γέλιο της και ξεσκεπάζοντας εν τέλει το ψέμα μου! Φυσικά, επειδή πουτανιές στην πουτάνα δεν περνούσαν, με άφηνε ξανά στην κατασκήνωση μέχρι την επόμενη Κυριακή του επισκεπτηρίου. Κι εγώ κλάμα, δωσ' του κλάμα και απομόνωση! Αμ, η άλλη η ομαδάρχισσα; Νομίζω, Κλαίρη τη λέγανε, αλλά αυτή κι αν ήταν μεσ' στο ψεύδος! Σκεπτόμενος πως τα πήγαινε καλά με εμάς, τα μικρά παιδιά, ξεστομίζοντας απίστευτα ψέματα, με εξοργίζει τώρα σε μεγάλο βαθμό! Την είχα ρωτήσει τι σήμαινε στα ελληνικά η λέξη editor που είχα δει στο ζενερίκ μιας ταινίας, πάντα στην TV της κατασκήνωσης, κι αυτή, μην έχοντας ιδέα φυσικά, μού είχε απαντήσει πως editor είναι ο...τελιλίστας, αυτός δηλαδή που εφευρίσκει σεναριακά το τέλος κάθε ταινίας- άκου ασχετοσύνη και φαντασία το χαϊβάνι κι εγώ την άκουγα έως και με θαυμασμό! Πάντως, αφού από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα πήγαινα πολύ καλά με τους μεγαλύτερους, θυμάμαι κι αυτήν να πίνει κάτι δεκάποντα τρίφυλλα μεσ' στη σκηνή μπροστά μου μόνο και να την πιάνει πανικός όποτε εμφανιζόταν κάνα άλλο παιδάκι της ομάδας μας! Τι να γίνεται σήμερα; Ποιος ξέρει...

Εδώ ο bosko με μαλλί ότι να' ναι και με κεφαλή που θυμίζει μπρίκι, κούπα ή...ξυπνητήρι! Ντυσιματάκι, όμως; Ποτέ δε με ένοιαξε το καλό ντύσιμο ή η τάξη σ' αυτό, αφού οι γονείς μου τη μεταναστευτική εκ Γερμανίας εργατική μιζέρια τους την πέρασαν και στα παιδιά τους! Μπορεί να μου βγήκε σε καλό αυτό, μιας και μέχρι πρόσφατα δεν είχα κανένα καημό για το τι ρούχα θα βάλω πάνω μου, ανοίγοντας συρτάρια και βγάζοντας πότε το ένα και πότε το άλλο, χωρίς να δώσω ιδιαίτερη προσοχή. Τι ακούγαμε το ΄82 στην κατασκήνωση στον Κάλαμο; Τα Μπαράκια του Γερμανού, τα Τραγούδια της Χαρούλας του Λοΐζου, ακόμη και τα Τραγούδια του δρόμου του ίδιου συνθέτη! Επίσης, λίγο αργότερα το Καλοκαιράκι των Φατμέ, ακόμη και το Ας κρατήσουν οι χοροί του Σαββόπουλου! Μιλάμε για κανονική πλύση εγκεφάλου κάθε μεσημέρι στην τραπεζαρία και τα απογεύματα από τα μεγάφωνα που υπήρχαν παντού στην κατασκήνωση! Ίσως ήταν νωπή ακόμη η Μεταπολίτευση, ίσως πάλι απλώς να μην είχε τα σημερινά χάλια του το ελληνικό τραγούδι- πόσο αδιανόητο θα ήταν σε παιδική κατασκήνωση του 2009 ν' ακούγονταν Μάλαμας ή Τανάγρη, λόγου χάριν, την εποχή των Ρουβάδων και των Καρράδων; Ενώ τότε, καί τον Λοΐζο μας τον είχαμε, καί τον Γερμανό, κι ένα σωρό άλλους αξιόλογους βάρδους! Ασχέτως πάλι αν εμένα μου θύμιζαν τον μεγάλο αδερφό μου, ο οποίος απ' το πρωί ως το βράδυ άκουγε Μίκη, Λοΐζο και Μαρκόπουλο στο σπίτι μας, με αποτέλεσμα να μου λείπει και δωσ' του πάλι ποτάμι το κλάμα! Τι σε κάνουν να θυμηθείς δυο παλιές φωτογραφίες, απορώ πραγματικά με τον εαυτό μου που κάθομαι και τα γράφω τώρα όλα αυτά. Κλείνω λέγοντας ότι αυτό που μισούσα περισσότερο στην κατασκήνωση ήταν το στρατιωτικό μοντέλο ζωής, αηδίες του τύπου καθαριότητα, αθλητισμός, εξορμήσεις στα βουνά κλπ. Θα συμβούλευα όποιον έχει παιδιά να μην τα στείλει ποτέ στην κατασκήνωση! Όχι δηλαδή ότι εγώ απόκτησα και κάνα ψυχικό τραύμα που πήγαινα από τα έξι μέχρι τα δέκα μου χρόνια, θα προτιμούσα όμως να καθόμουν στο σπιτάκι μου κι ας μην είχα κάνει κανένα μπάνιο στη θάλασσα! Μήπως κάνω σήμερα στα 35 μου;

Σάββατο 1 Αυγούστου 2009

Η ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ 1 ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ


Αύγουστος 2009, ο μήνας του μοντάζ, των ολιγάριθμων συναυλιών, των 40 ετών από το φεστιβάλ του Woodstock, των χαπιών, των πολλών ραδιοφωνικών ακροάσεων, των περιορισμένων διακοπών, του...δανεικού internet στη βεράντα, των ηχητικών ντοκουμέντων, των σχεδίων για τον ερχόμενο χειμώνα και της ερημιάς. Πολύ σωστή η παρατήρηση της Μαρίζας Κωχ πριν από μια δεκαετία περίπου που γνωριστήκαμε. Θα δεις μέσα στα χρόνια μου είχε πει ότι θα βρίσκεσαι πιο συχνά με ανθρώπους που ζουν εκτός Αθηνών παρά μ' αυτούς που μένετε στην ίδια πόλη! Πραγματικά, μέσα στα τρεχάματα μου, ελάχιστες φορές συνάντησα ξανά τη Μαρίζα μετά το αξέχαστο ταξίδι μας στην Κίνα τον περασμένο Μάιο. Γι' αυτό και σήμερα αποφάσισα να την καλέσω στα ραδιοφωνικά Άσματα και Μιάσματα να μιλήσουμε στον αέρα για την τελευταία δισκογραφική εργασία της σε ποίηση Γιώργου Σαραντάρη και να θυμηθούμε τη βράβευση της ως Best Singer στο φεστιβάλ Country Music Week της Ζαν- Τζία- Ζία! Έτσι, περισσότερο για ένα Καλό Μήνα σε όλους από τη Μαρίζα και μένα! Συντονιστείτε τη γνωστή ώρα (18.00- 20.00) στο Κανάλι 1 του Πειραιά στους 90,4 ή συνδεθείτε διαδικτυακά με τη διεύθυνση www.kanaliena.gr
Και πάλι Καλό Μήνα σε όλους!
* στη photo η Μαρίζα Κωχ με την Άννα Ζαντίδη, εκφωνήτρια ειδήσεων στο Κανάλι 1 του Πειραιά και ιδιοκτήτρια του πολυτελούς Κτήματος Ζαντίδη στην Αντίπαρο (enjoy the sunset over the light blue Aegean Sea in Antiparos' Ktima Zantidi Guesthouses)!