Ο Martin Sherman έρχεται στο FAQmag με τη συνέντευξη της ζωής του!

Όταν πρωτοείδα το συγκλονιστικό δράμα «BENT» στην τηλεόραση, στα τέλη του 1990, δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι ο συγγραφέας του, Martin Sherman, όχι μόνο θα μου έδινε αποκλειστική συνέντευξη στο Λονδίνο, αλλά θα γινόμασταν και φίλοι καλοί. Αυτός είναι, λοιπόν, ο σπουδαίος καλλιτέχνης που συναντηθήκαμε στο Λονδίνο πριν από τρεις μήνες και μου έδωσε τη συνέντευξη της ζωής του, την πρώτη μεγάλη - όπως μου είπε - που παραχωρεί σε ελληνικό μέσο, παρόλο που το τηλέφωνο του δεν σταματάει να χτυπάει από ξένους δημοσιογράφους. Μιλήσαμε για τα παιδικά του χρόνια στην Πενσυλβάνια των δεκαετιών 1940 και '50, τη δυσκολία του να μεγαλώνει ως Εβραίος, αριστερός και ομοφυλόφιλος στη μακαρθική Αμερική, τον «έρωτα» του με τον Tennessee Williams, τη μαθητεία του δίπλα στον Lee Strasberg, τη μεγάλη φιλία του με τον Ian McKellen, τον Mick Jagger, τη Vanessa Redgrave και τη Μιμή Ντενίση, τα ναρκωτικά και τα ψυχεδελικά sixties, τη μόνιμη εγκατάσταση του στην Αγγλία που ένιωθε ελεύθερος, τα αντιφασιστικά ιδεώδη του, τους δικούς μας Μάνο Χατζιδάκι και Δημήτρη Παπαϊωάννου, την παγκόσμια καθιέρωση του μετά τα 40 του, την πανδημία του AIDS στα eighties, ακόμη και το αν είχε ποτέ κάποια ερωτική περιπέτεια με έναν Έλληνα (αυτή ήταν μια τολμηρή ερώτηση που μου είπε να του την κάνω ο Έλληνας συνάδελφός του, Θωμάς Κοροβίνης. Η απάντηση του, όλα τα λεφτά). Άνθρωπος ευγενής, καλότατος, με χιούμορ, ο Sherman έφτασε σε μένα ή, σωστότερα, εγώ έφτασα σ' αυτόν, μέσω της Ντενίση. Κι εδώ οφείλω να ευχαριστήσω δημόσια τη Μιμή για τη γενναιοδωρία της! Εκείνη, όταν δημοσιεύθηκε η συνέντευξη μας στο Documento, που έκανε μεγάλη εντύπωση, μου τηλεφώνησε μια μέρα και μου είπε: «Μου πήρες μια απ' τις ωραιότερες συνεντεύξεις που έχω δώσει ποτέ. Θέλω να σου κάνω ένα δώρο. Σου έκλεισα συνέντευξη με τον Martin Sherman στο Λονδίνο, που δεν δίνει σε κανέναν κι όλοι τον κυνηγάνε». Έτσι έγιναν τα πράγματα και μέσω του Sherman έφτασα στο σημείο να συνομιλώ με τον Ian McKellen, του οποίου επίσης μία συνέντευξη ήδη δρομολογείται. Με τον Sherman ξαναβρεθήκαμε πρόσφατα όταν πήγα και τον είδα incognito στο εξοχικό της Ντενίση στη Μαλεσίνα. Του έδειξα τη μακέτα του εξωφύλλου του επερχόμενου FAQmag με το πορτραίτο του και ενθουσιάστηκε! Έκανε μάλιστα και μία αφιέρωση σε μένα και στον Θανάση Λάλα για τη «φιλοξενία» στο έντυπο μας. Κυκλοφορούμε την πρώτη εβδομάδα του Σεπτέμβρη, σε λίγες μέρες, και - believe me - είναι ακόμη μία συνέντευξη που θα κουβαλάω ως κληρονομιά μου. Η όμορφη συγκυρία θέλει τον επερχόμενο Οκτώβρη να κάνει πρεμιέρα το «BENT» του σε αθηναϊκή σκηνή σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια - ιδέα δεν είχαμε όταν γινόταν η συνέντευξη στο Λονδίνο. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμη ένα έργο, το τελευταίο του, θα παρουσιαστεί με τον Μάνο Καρατζογιάννη. Σε λίγες μέρες θα δημοσιεύσω το εξώφυλλο του FAQmag, που είναι πραγματικά υπέροχο! Στο ίδιο τεύχος θα υπάρχει και ακόμη μία αποκλειστική συνέντευξη - έκπληξη απ' αυτές που μας έχει συνηθίσει ο Λάλας εδώ και τριάντα χρόνια. Martin Sherman, λοιπόν, ο κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος, ένας καλλιτέχνης - σύμβολο επίσης της διεθνούς ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μιλάει για όλους και για όλα, εξομολογείται κανονικά στο FAQmag. Έρχεται!

R.I.P. ANNE HECHE (1969 - 2022)

Την είδαμε σε mainstream χολιγουντιανές ταινίες δίπλα στον Al Pacino, στον Johnny Depp και στον Harrison Ford - τη θυμάμαι και σ' εκείνο το άχαρο remake του χιτσκοκικού «Ψυχώ» από τον Gas Van Sant. Ζωή - τραγωδία κανονική με έναν πατέρα που την κακοποιούσε σεξουαλικά προτού πεθάνει από AIDS στα 45 του, με τον 18χρονο αδερφό της να αυτοκτονεί τρεις μήνες μετά το θάνατο του πατέρα τους, με τις άλλες δύο αδερφές της να πεθαίνουν από ασθένειες, με μία μάνα νευρωτική και καταπιεστική και με ψυχωτικά επεισόδια που επιβάρυναν τη δική της υγεία. Πολυγαμική και αμφισεξουαλική, δέχτηκε bullying για τη λεσβιακή σχέση της με την Ellen DeGeneres (την είχε στηρίξει πολύ τότε ο Harrison Ford), ενώ αργότερα απέκτησε δυο γιους με δύο διαφορετικούς άντρες. Πριν λίγες μέρες, στις 5 Αυγούστου, τραυματίστηκε σε αυτοκινητικό ατύχημα και έπεσε σε κώμα. Κατέληξε στο νοσοκομείο ούσα εγκεφαλικά νεκρή. Η Ann Heche ήταν μόλις 53 ετών και πρόλαβε να γνωρίσει όλα τα φώτα και όλα τα σκοτάδια αυτού του κόσμου.

Ένα weekend στο Πόρτο Μπούφαλο της Εύβοιας με καλή παρέα!

Το διήμερο αυτό κλείστηκε λίγες μέρες πριν, όταν συμφωνήσαμε με τον ηθοποιό Χάρη Τζωρτζάκη να προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου» στο θερινό σινεμά του στο Πόρτο Μπούφαλο της Εύβοιας. Αποφάσισα να πάρω μαζί μου όσους φίλους είχαν ξεμείνει στην Αθήνα αυγουστιάτικα και, βασικά, να πηγαίναμε κάπου με τη Χαρούλα Μανουρά, την καινούργια καλή φίλη, που με είχε φιλοξενήσει πρόσφατα στο σπίτι της στο Λονδίνο. Μίλησα πρώτα με τον τραγουδιστή και φίλο 20 χρόνων, Γιώργη Χριστοδούλου, ο οποίος δέχτηκε αμέσως - τι καλύτερο θα'χε να κάνει κι αυτός στην άδεια Αθήνα; Μετά τηλεφωνήθηκα με τη Λιάνα Μαλανδρενιώτη, τη μουσικοκριτικό από την «Εποχή», που έχουμε κάνει πολλά ταξίδια εντός κι εκτός Ελλάδας από το 2001 που γνωριστήκαμε. Μέσα κι η Λιάνα! Τα'παμε, τα συμφωνήσαμε κι έτσι, Σάββατο μεσημέρι, αναχωρήσαμε με το αυτοκίνητο της Χαρούλας για Εύβοια.

Τη μέρα που ανακοίνωσα ότι θα παιχτεί η ταινία για τη Γώγου στην Εύβοια, έλαβα ένα μήνυμα από τον Ανδρέα Μάνεσση, τον ιδιοκτήτη των γνωστών ταξιδιωτικών γραφείων, αλλά και μιας σειράς ξενοδοχειακών συγκροτημάτων σε πολλά μέρη της Ελλάδας: «Σας περιμένω όλους για φαγητό στο ξενοδοχείο Αμαρόντα στην Ερέτρια». Το είπα στους άλλους, συμφώνησαν κι έτσι περάσαμε από του Μάνεσση, με τον οποίο διαφωνούμε πολιτικά και έχουμε κινδυνέψει να γίνουμε μπίλιες ιντερνετικά ουκ ολίγες φορές, αλλά εκείνος πρώτος ως καλός άνθρωπος ρίχνει τους τόνους κι έτσι τα βρίσκουμε. Εδώ είμαστε όλη η παρέα στη ρεσεψιόν του Αμαρόντα μαζί με τον Μάνεσση. 

Κι εδώ εγώ με το φλοράλ πουκάμισο - δώρο της Χαρούλας από το Λονδίνο - με το φλοράλ ελεφαντάκι στην είσοδο του Αμαρόντα.

Ο Μάνεσσης είχε δώσει εντολή στους εξαιρετικούς σεφ του συγκροτήματος, τον Γαληνό και τον Βολιώτη, να μας μαγειρέψουν τα πάντα - μέχρι και ειδικά γεύματα για μένα, μια και εδώ κι ένα μήνα ακολουθώ την κέτο διατροφή. Κρέατα και δωσ' του κρέατα, αλλά και καβούρια, αστακούς, ευφάνταστες σαλάτες, λαχανικά, καθώς και για τον καφέ αμέσως μετά το γεύμα διάφορα σπέσιαλ γλυκά, τα οποία ούτε καν άγγιξα και δεν μου έλειψαν κιόλας. Το αστακουδάκι πάντως το τίμησα, έτσι ειδικά όπως ήταν μαγειρεμένο. 

Το ίδιο και η Λιάνα, που σχολίαζε: «Τόσον καπιταλισμό δεν τον αντέχω ειλικρινά»! Μετά, όμως, γύρισε κι είπε του Μάνεσση: «Ανδρέα, απ' όλα αυτά εδώ μέσα, η γνωριμία μαζί σου έχει τη μεγαλύτερη σημασία, καθώς μου είσαι πολύ συμπαθής σαν άνθρωπος».

Ο Μάνεσσης που όλοι κάποια στιγμή θα έχουμε ταξιδέψει με τα πρακτορεία του, είναι ένας πολύ ιδιαίτερος αυτοδημιούργητος άνθρωπος. Λέγεται πως ξεκίνησε φτωχόπαιδο από μια εργατική οικογένεια του Πειραιά, σπούδασε ηθοποιός, αλλά είχε την εξυπνάδα να πιάσει τη ζωή απ' τα μαλλιά κανονικά. Σήμερα θεωρείται ένας Μαικήνας, που εγώ προσωπικά που μου είναι αδιάφορος ο πλούτος, συγκινούμαι πιο πολύ όταν κάνει πράξεις ακτιβιστικές, όπως τότε με τις φωτιές στην Εύβοια, που άνοιξε το ξενοδοχείο του για να μπορούν πυροσβέστες και πυρόπληκτοι να κάνουν ένα μπάνιο και να φάνε ένα καλό φαΐ. Θέλω να πω ότι ακόμη κι αν δεν ταυτίζεσαι ιδεολογικά μ' έναν άνθρωπο, όταν αυτός ακριβώς τιμάει την έννοια άνθρωπος, όλα τα άλλα δεν έχουν και πολύ μεγάλη σημασία.

Τον παρατηρούσα να μιλάει στοργικά στο αναρίθμητο υπαλληλικό προσωπικό του, σαν να έχει με όλους καλές σχέσεις. Πάντως, ωραιότερο καπνό με γεύση από 18 διαφορετικά φρούτα, δεν είχα ξαναπιεί σε ναργιλέ ούτε καν στην Τυνησία και στην Τουρκία που'χα την ευκαιρία να επισκεφτώ κάποτε. Να'ναι καλά ο Μάνεσσης και τον ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία και την περιποίηση. 

Αναχωρήσαμε στις 6.30 το απόγευμα από την Ερέτρια, καθώς είχαμε ακόμη μία - μιάμισι ώρα δρόμο για το Πόρτο Μπούφαλο του Τζωρτζάκη. Το βρήκαμε σχετικά εύκολα το μέρος και, πράγματι, ήμασταν εκεί λίγο νωρίτερα από τις οχτώ. Λάτρεψα την ησυχία αυτού του μικρού λιμανιού ανάμεσα στα βουνά της Εύβοιας, λίγη ώρα μετά το Αλιβέρι. Ζήλεψα τον Χάρη, που τον πετύχαμε να ετοιμάζει τα της προβολής, για τη ζωή του που'ναι μοιρασμένη μεταξύ Αθήνας και Πόρτο Μπούφαλο, αφού εκεί διατηρεί ένα μικρό ξενοδοχείο, το οποίο βρήκαμε γεμάτο από Γάλλους...γιόγκι. Βέβαια, εγώ που'μαι άνθρωπος της πόλης, δεν θα μπορούσα να μένω σ' ένα μέρος που δε βρίσκεις περίπτερο για τσιγάρα και που οι δυο - τρεις ταβέρνες στη σειρά λειτουργούν και ως καφετέριες. Εκεί είναι να πας ν' αράξεις για καμιά βδομάδα αν θες να νιώσεις απομόνωση και αφού- εννοείται - θα'χεις κάνει τις προμήθειες σου. Καλή παρέα να υπάρχει και παντού πας εδώ που τα λέμε, αυτή είναι η αλήθεια. Η προβολή των ταινιών ξεκίνησε στις 9 και κάτι. Είχαμε καμιά τριανταριά άτομα - ήρθε κι ένα μεσόκοπο ζευγάρι που το έμαθαν από το facebook μου, όπως μου είπαν - και σε όλους μοιράστηκε το τελευταίο τεύχος του FAQ magazine. 

Ο οικοδεσπότης του θερινού σινεμά του Πόρτο Μπούφαλο, ο Χάρης Τζωρτζάκης, με προλόγισε στο κοινό. Εγώ πάλι διάβασα στην αρχή δυο λόγια που είχα πάρει μαζί μου από τους δημιουργούς του «A la carte», τον Ταξιάρχη Δεληγιάννη και τον Βασίλη Τσιουβάρα, λέγοντας στον κόσμο πως αμέσως μετά και την προβολή της Γώγου, θα ήμουν στη διάθεση τους για συζήτηση. Όπως και έγινε! Μεταξύ του κοινού, δυο μεγάλες αγάπες, οι φίλοι και συνάδελφοι Χρυσούλα Παπαϊωάννου και Δημήτρης Παπαθανασίου. Επίσης, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης από τους DNA και τη θρυλική Λερναία Ύδρα των ένδοξων ελληνικών rock seventies! 

Νομίζω πως και οι δύο ταινίες άρεσαν πολύ, αφού η συζήτηση άναψε για τα καλά αμέσως μετά. Με το «A la carte» μιλήσαμε για την ανελευθερία του Τύπου στη χώρα μας, εφόσον αυτό ήταν το θέμα της 10λεπτης ταινίας, στην οποία είχα την τιμή να συμπρωταγωνιστώ με τον Χρήστο Στέργιογλου. Για τη Γώγου πάλι οι άνθρωποι ρωτούσαν να μάθουν κι άλλα γι' αυτήν - συνθήκη συνηθισμένη σε κάθε προβολή του ντοκιμαντέρ. Θα έλεγα, πάντως, πως η χθεσινή προβολή στο Πόρτο Μπούφαλο, δίπλα στο κύμα κυριολεκτικά, ήταν μάλλον η ωραιότερη που έχει γίνει εδώ και μία δεκαετία ακριβώς από τότε που ολοκληρώθηκε η ταινία. 

Κατά τις 12 το βράδυ μεταφερθήκαμε οδικώς απέναντι, στο ξενοδοχείο του Χάρη. Οι γιόγκι από τη Γαλλία τέλειωναν το πάρτι τους, οπότε εμείς κάτσαμε κάπου πιο παράμερα και ήπιαμε τα ποτά μας. Εδώ τα λέμε με τη Χρυσούλα Παπαϊωάννου. Γελάσαμε πολύ, ο Γιώργης έκανε τις μιμήσεις του, η Χαρούλα μιλούσε για τη ζωή στο Λονδίνο και τα δύο παιδιά της που υπεραγαπάει, ενώ με τον Δημήτρη και τον Χάρη την κουβέντα μονοπώλησε - τι άλλο; - η πολιτική μ' αυτόν τον συρφετό της συφοράς που'χουμε μπλέξει όλοι και το σκάνδαλο τύπου Γουότεργκέιτ, που για τα ελληνικά κανάλια ήταν απλώς...ενδέκατη είδηση. 

Αφού το ξενοδοχείο του Τζωρτζάκη δεν διέθετε κανένα δωμάτιο στην καρδιά του καλοκαιριού, φρόντισε να μας κλείσει ένα διαμέρισμα rbnb στο χωριό Αργυρό, που βρίσκεται σε υψόμετρο δύο χιλιόμετρα πάνω από το Πόρτο Μπούφαλο. Κοιμηθήκαμε όπως - όπως, άλλος στον καναπέ, άλλος στο πάτωμα σε sleeping bag και άλλος σε κρεβάτι. Μικρό χωριό με κακό internet - φαντάσου τώρα εμένα χωρίς καλό σήμα στα όρη και τα βουνά. Να ένας λόγος για να έφευγα μαζί με τους φίλους μου την επόμενη μέρα, σήμερα δηλαδή το πρωί, αφού κι ο Χάρης θα'χε τα δικά του τρεχάματα με την αποψινή συναυλία μες το θερινό σινεμά. Ήπιαμε ένα καφεδάκι στα γρήγορα στον μοναδικό καφενέ του χωριού, φωτογράφισα τους θαμώνες του (λίγο μετά και τα κατσίκια τους on the road), τηλεφωνήθηκα με τον Χάρη, τον ευχαρίστησα για όλα, για τις ετοιμασίες και τη φιλοξενία του, και αναχωρήσαμε για Αθήνα. Σε μια ώρα περνούσαμε τη μεγάλη γέφυρα της Χαλκίδας και σε άλλη μία ώρα βρισκόμουν στο σπίτι μου. Καλό ήταν αυτό το διημεράκι, είδα λίγο θάλασσα και κατάλαβα λίγο από ησυχία και από καλοκαίρι.

Η αποκλειστική συνέντευξη που μου έδωσε ο Emir Kusturica στο olafaq.gr

 

Εδώ είμαστε με τον Ελληνοσέρβο Goran Vukcevic και τον Emir Kusturica στο σπίτι του σκηνοθέτη στο βουνό Mokra Gora της Σερβίας. Το ημερολόγιο έδειχνε Κυριακή 9 Μαΐου του 2022 στις 8 το βράδυ. Ήταν μεγάλη εμπειρία το ολιγοήμερο συγκεκριμένο ταξίδι στη Σερβία και η προσωπική μου γνωριμία με τον Kusturica. Το παρασκήνιο της συνέντευξης μαζί με τη συνέντευξη μπορείτε να τα διαβάσετε στο site olafaq.gr, ένα μήνα ακριβώς αφότου η πρώτη δημοσίευση έγινε στο τεύχος 3 του free press FAQ mag. Παραθέτω το link στο τέλος της ανάρτησης.

https://olafaq.gr/people/interviews/emir-koystoyritsa-den-xero-poso-tha-epizisei-i-idea-tis-enomenis-eyropis/?fbclid=IwAR1PyssM0IV7LsswAcPwC7IPQZ1LaofUZZiGeVZnTM49QpciLsfuFw7AAI4

Ποιήματα & μουσικές του Θρήνου & της Απώλειας στον Μελωδία Ρόδου 103.7

Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή του 2022, μη χάσετε στον Μελωδία Ρόδου στους 103.7 την εκπομπή μας με τη Λένα Πλάτωνος. Διαβάζουμε ποιήματα και παίζουμε μουσικές του Πένθους και της Απώλειας. Ξεκινάμε στις 11 το πρωί. Επανάληψη στις 9 το βράδυ. Καλή ακρόαση και είναι σημαντική η ενδοσκόπηση και η εσωστρέφεια των ημερών και πιο συγκεκριμένα της σημερινής μέρας. Μπορείτε να βρείτε τον σταθμό μέσω του www.live24.gr

Για τον ευπατρίδη του πολιτισμού, Ροβήρο Μανθούλη, που «έφυγε» στα 92 του χρόνια

Πολύ με λύπησε ο θάνατος του Ροβήρου Μανθούλη, παρόλο που τον βρήκε πλήρη ημερών, πάνω από τα 90 του. Ήταν τόσο «ζωντανός» άνθρωπος, όμως, τέτοιο λαμπερό πνεύμα, που δε μπορεί να μη λυπάται αυτή τη στιγμή, όποιος είχε την τύχη να τον συναντήσει και να συνομιλήσει μαζί του. Για τον Μανθούλη πρωτάκουσα μέσω του Θανάση Βέγγου - εννοώ, για την ακρίβεια, μέσω της αγαπημένης ταινίας του, «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Βέγγος. Τον «ξαναβρήκα» στη σχολή κινηματογράφου: «Πολύ σοβαρή περίπτωση αυτός» έλεγαν οι δάσκαλοι μου, οι λίγο νεότεροι του, που τον γνώριζαν προσωπικά και εκτιμούσαν το έργο του. Μίλησα για πρώτη φορά μαζί του το 2002, αν θυμάμαι καλά, όταν η ταινία του με τίτλο «Lily's Story» διαγωνιζόταν στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης. Θέλαμε απ' την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών ένα μουσικό θέμα απ' την ταινία για τα συλλεκτικά CD που βγάζαμε τότε σε δική μου επιμέλεια. Με παρέπεμψε στον Νίκο Μαμαγκάκη, κι έτσι βρέθηκα και στο σπίτι του σημαντικού συνθέτη, στο Παγκράτι, να μιλάμε για τη συνεργασία του με τον Μανθούλη, για τον Κούνδουρο, για τη Τζένη Βάνου, για τον Χατζιδάκι, για ένα σωρό ημίθεους του ελληνικού πολιτισμού. Εκείνο το διάστημα μού μιλούσε για τον Μανθούλη ο Αντρέας Παγουλάτος, ο ποιητής, που τον είχε ζήσει πολύ στο Παρίσι. Τον θεωρούσε τολμηρό καλλιτέχνη, ανυστερόβουλο, καλό άνθρωπο, ευφυή, χιουμορίστα και μάλλον μακριά απ' τη μίζερη συντεχνιακή ελληνική πραγματικότητα. Όταν πέθανε ο Παγουλάτος το 2010 κι άρχισα να σταχυολογώ μέσα μου τα πρόσωπα που μου «γνώρισε», ένα απ' αυτά ήταν αναμφισβήτητα ο Ροβήρος Μανθούλης. Πολύ ήθελα να τον συναντήσω για να του πάρω μία συνέντευξη, αλλά ήξερα πως δεν είναι εύκολο, γιατί δεν ζει στην Ελλάδα. Ώσπου αρκετά χρόνια μετά, στα τέλη του 2018, τον πέτυχα στο καφέ του Γαβριηλίδη στο Μοναστηράκι, το περίφημο στέκι «Ποιήματα & Εγκλήματα». Δεν το πίστευα ότι παραπίσω μου καθόταν μόνος του ο Μανθούλης, περιμένοντας προφανώς κάποιο νέο απ' την έκδοση της αυτοβιογραφίας του. Δεν έχασα ευκαιρία, τράβηξα την καρέκλα, κάθισα απέναντι του και του είπα: «Σας αναζητώ κι εγώ δεν ξέρω πόσα χρόνια για συνέντευξη». Με κοίταξε μες τα μάτια. «Κάτσε» μου απάντησε, «τι θες να πούμε, τι θες να με ρωτήσεις;» Έσκυψα κάτω το κεφάλι, από συστολή για το «πέσιμο» που του'χα κάνει του ανθρώπου, αλλά διακατεχόμουν από ειλικρινή ενθουσιασμό. Ζήτησε αμέσως να του φέρουν ένα βιβλίο του. Μου το υπόγραψε, μου το έδωσε και μου είπε αμέσως μετά: «Συνέντευξη θα κάνουμε, αλλά όταν θα έρθει η ώρα. Δεν φεύγω, θα είμαι στην Αθήνα μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι. Έχε υπομονή». Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Μιλάγαμε για καμιά ώρα κάθε φορά, συνήθως πολύ πρωί, πριν τις 9. Τον ρωτούσα να μου πει για τους Rolling Stones, που είχε γνωρίσει, για τη φιλία του με τη Joan Baez και για τα νέγρικα blues που τον είχαν συγκινήσει κάποτε τόσο πολύ ώστε να τα φιλμάρει. Το κλίμα είχε φτιαχτεί ανάμεσα μας όταν επιτέλους ήρθε η ώρα για τη συνέντευξη, αρχές καλοκαιριού του 2019. Πάλι στο καφέ του Γαβριηλίδη, που το ένιωθε σαν το σπίτι του. Θυμάμαι πως όταν φτάσαμε μαζί με την εξαίρετη φωτογράφο Αγγελική Παπαϊωάννου στο ραντεβού, στον κήπο του καφέ είχε τηλεοπτικό γύρισμα μαζί του η συνάδελφος Κυριακή Μπεϊόγλου. Κι όταν μείναμε μόνοι μας, η ώρα πέρασε και δεν το καταλάβαμε. Τον κοίταζα κατάματα καθώς εξιστορούσε τη ζωή του, ξέροντας επίσης πως θα μου βγει η πίστη στην απομαγνητοφώνηση. Μα εκείνη η στιγμή ήταν τόσο σημαντική για μένα, η καταγραφή της φωνής και της ψυχής του- εννοώ- μαζί με το περιεχόμενο των λόγων του, που τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Μέχρι να τελειώσουμε απ' τη συνέντευξη βράδιασε κανονικά, μια όμορφη ζεστή καλοκαιρινή βραδιά, που την είχε κάνει ακόμη πιο όμορφη η συζήτηση με έναν διανοούμενο αυθεντικό. Δημοσιεύεται η συνέντευξη στο koutipandoras.gr και μου τηλεφωνεί ξανά καμιά βδομάδα αργότερα, πάντα πρωί: «Εσύ πρέπει να χάρηκες πολύ που με γνώρισες...» σχολίασε γελώντας. Του είπα: «Πολύ, κύριε Μανθούλη. Να μη νιώθω τυχερός;»...Και τότε μου απάντησε: «Οι γνωριμίες εσένα σε πάνε μπροστά, σαν άνθρωπο, όχι επαγγελματικά, διότι δεν ξέρω τι συμβαίνει στη ζωή σου. Να συνεχίσεις έτσι, να αγαπάς τους ανθρώπους και να σέβεσαι, προπάντων αυτό». Πόσο θα'θελα τώρα να'χα καταγράψει τη συγκεκριμένη τελευταία συνομιλία μας. Πιθανώς να ήταν πιο πολύτιμη κι από το δίωρο ηχογράφημα, στο οποίο μου ξεδίπλωσε τον πολυτάραχο βίο του. Ας πάει στο Καλό, εκεί όπου ανήκε. Στα Άγια η ψυχή του. 

* Η αφιέρωση του Ροβήρου Μανθούλη στην αυτοβιογραφία του, ομολογουμένως μία απ' τις πιο πλήρεις και εμπεριστατωμένες βιογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει στη χώρα μας.

** Εδώ διαβάζετε τη μαραθώνια συνέντευξη μας, όπως αναδημοσιεύτηκε στο koutipandoras.gr με αφορμή την είδηση του θανάτου του:

https://www.koutipandoras.gr/article/synenteyxi-robiros-manthoylis

 

«Ούτε καν βλέπω τα stories σου»!

 

Στη «Μυροβόλο» τις προάλλες, δύο λεσβιούλες παραλίγο να πιαστούν στα χέρια! Ήταν νωρίς, έφτανα στο μαγαζί για δουλειά, μα το αυτί μου έπιασε το διάλογο τους και γι' αυτό δεν μπήκα μέσα. Κάθισα στον εξωτερικό χώρο προφασιζόμενος ότι μιλάω κι εγώ στο κινητό μου. «Ούτε καν βλέπω τα stories σου στο instagram» είπε η μία με επιθετικό ύφος για να της απαντήσει η άλλη: «Ζμπούτσαμ»! Εκείνη τη στιγμή θεώρησα πως της έδωσε την καλύτερη απάντηση σ' ένα ούτως ή άλλως ανόητο ξέσπασμα. «Ναι, αλλά κρα κάνει η μούνα σου για να βλέπεις τα ποστ μου» συνέχισε. Δεν άντεξα και παρενέβην: «Βρε κορίτσια, τι κάθεστε και τσακώνεστε; Τραβήξτε ένα ωραίο μπλοκ η μία στην άλλη να τελειώνετε». Την επόμενη εβδομάδα ήρθε πάλι μόνο η μία, άρα σκέφτηκα πως η συμβουλή μου έπιασε τόπο!

Νηπενθές post

Μου τηλεφωνεί ο αδερφός μου μες το ταξί, Πανόρμου με προορισμό τη Βαρβάκειο. Μου λέει πως ο αδερφός ενός φίλου του έπαθε ανακοπή και τον επανέφεραν στο παρά πέντε. Για την Άννα, ακόμη, που έχασε τη μάνα της και καλύτερη φίλη της δικής μας μάνας, αλλά και για το σκυλάκι της που πέθανε στο καπάκι κι αυτό. Μου λέει ακόμη να μην ξεχάσω να μιλήσω και με τον άλλον αδερφό μας, τον μεγάλο, γιατί είναι μόνος του άνθρωπος κι αυτός τέτοιες μέρες. Πόσο πονόψυχος είναι ο αδερφός μου. Όλο θλιβερά πράγματα μου αραδιάζει για να μου πει στην ουσία πως υπάρχουν και χειρότερα απ' τα δικά μας, που χάσαμε τη μάνα μας, το στήριγμα μας απ' όλες τις απόψεις. Συχνά του θυμώνω, γίνομαι σκληρός, του υπενθυμίζω πως όλοι είμαστε μόνοι στον κόσμο αυτό και πως δεν μπορώ πια, ούτε και θέλω να φορτώνομαι βάρη οικογενειακά. Τον ενημερώνω πως κι εγώ παίρνω πλέον αντιυπερτασικό χάπι καθημερινά και πως πρέπει να μ' αφήνουν ήσυχο. Χαμηλώνει τη φωνή του...«Ηρέμησε μην πάθεις τίποτα κι εσύ» μου κάνει, σαν να αποκρύβει τη συνέχεια της φράσης του: «Και μετά τι θα κάνουμε κι εμείς;»...Κλείνω το τηλέφωνο και κλαίω. Τα μάτια μου τρέχουν κάτω απ' τα μαύρα γυαλιά μου και η μάσκα κρύβει τα αναφιλητά μου. Τηλεφωνώ αμέσως του μεγάλου μου αδερφού. «Έχω μείνει με τριάντα ευρώ» μου λέει, «και δεν έχω λεφτά για βενζίνη να κινήσω τ' αμάξι». Τον καθησυχάζω, του λέω πως θα του στείλω εγώ κάνα κατοστάρικο και θα του φτιάξω διαφορετικά φαγητά, όσπρια που του αρέσουν, πασχαλιάτικο κατσίκι μαζί με κόκκινα αυγά και τσουρέκι επίσης. Στα 60 πάει φέτος ο αδερφός μου και με θλίβει απίστευτα που'ναι άνεργος τα τελευταία δυο χρόνια. Που να δουλέψει σ' αυτή την ηλικία; Και μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάποτε δούλευε λογιστής στα μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια κι είχε γυρίσει τον κόσμο όλο. Εγώ πάλι είμαι καλά, καλύτερα από ποτέ άλλοτε ίσως, δουλεύω πολύ, τρέχω, αμείβομαι, μα που να επωμιστώ και τους άλλους; Η αλήθεια είναι πως μετά το θάνατο της μάνας μας, βλέπω πολύ αραιά τα αδέρφια μου. Ο οικογενειακός ιστός έσπασε σε κομμάτια με την αναχώρηση της. Δεν ήταν ο πατέρας, που τον γράφαμε στα αρχίδια μας, όπως μας έγραφε κι αυτός άλλωστε - καλή του ώρα, αλλά ήταν η μάνα που αφιέρωσε τη ζωή της στα τρία της παιδιά και που τώρα λείπει απίστευτα. Το κλάμα γι' αυτήν ήταν μες το ταξί και όχι για τους άλλους. Όποτε θυμάμαι τη σκηνή που ήρθε ο αδερφός μου στο σπίτι και του ανακοίνωσα ότι θα τη χάσουμε, βουρκώνω και κατεβαίνω στα τάρταρα. Ίσως αυτή η σκηνή να είναι πιο δραματική κι από την κηδεία της. Ένας 50χρονος άντρας να πέφτει στην αγκαλιά ενός άλλου 47χρονου άντρα, του αδερφού του, και να κλαίει με λυγμούς, να θρηνεί και να φωνάζει τόσο, που να λέει «Δεν αντέχω άλλο, θέλω κι εγώ να πεθάνω». Κι ο άλλος, εγώ δηλαδή, να του λέει «Σώπα, αγάπη μου, σώπα αδερφούλη μου, δεν είμαστε μόνοι, έχουμε ο ένας τον άλλον». Θα το ζούσα κι αυτό, ήταν μοιραίο και πιστεύω πως μ' αυτόν τον πόνο θα πεθάνω όταν έρθει κι η δική μου ώρα. Σε δύο μήνες και κάτι, συμπληρώνεται ένας χρόνος απ' το θάνατο της μητέρας μου. Το σώμα της, αυτό που με γέννησε, λιώνει κάτω απ' τα χώματα του Σκιστού. Ακόμη δεν κατάφερα να περάσω από το γραφείο κηδειών και να πάρω την τούφα από τα μαλλιά της. Ήθελα να την κάνω μενταγιόν στο λαιμό μου, να έχω κάτι δικό της μονίμως πάνω μου, που να εκπροσωπεί το πέρασμα της απ' αυτή τη γη. Καλοί φίλοι μου, η Μαρίζα και ο Σταμάτης, μου είπαν να μην το κάνω. «Άσ' τη να φύγει, μην την κρατάς εδώ» με συμβούλεψαν με όλη τους την έγνοια και την αγάπη. Με παρηγορούν τα συναισθήματα των ανθρώπων. Είναι στιγμές που θα ήθελα να ήμουν κοινωνιοπαθής, να μη νοιάζομαι για το αν προξενώ πόνο στους άλλους, να αδιαφορώ με κυνισμό για το τι σκέφτονται ή αισθάνονται. Οι κοινωνιοπαθείς, βέβαια, είναι αποτυχημένοι ως οντότητες, δεν έχουν κάναν ιδιαίτερο στόχο πέραν απ' την αυτοεπιβεβαίωση τους και την υπεροχή τους έναντι των άλλων. Πως εγώ, με τόση αγάπη που εισπράττω από πολύ κόσμο, να γινόμουν κοινωνιοπαθής; Μάλλον δεν θα'χα κάνει τίποτα στη ζωή μου, ούτε φιλίες μεγάλες θα'χα αποκτήσει, ούτε σχέσεις ανθρώπινες επιτυχημένες θα κατάφερνα. Το παραψυχιατρικοποίησα το θέμα, όχι τυχαία όμως, αφού σήμερα στο γραφείο χτένιζα μια μεγάλη συνέντευξη του Λάλα μ' έναν διακεκριμένο Έλληνα ψυχίατρο με μεγάλη καριέρα στην Αμερική. Τρομερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη! Το τι έμαθα για τις διαταραχές προσωπικότητας, είναι απίστευτο! Το ταξί έφτασε στη Βαρβάκειο, στην Αθηνάς. Πάλι με πήρε από κάτω. Θυμήθηκα το σημείο που πάρκαρε ο αδερφός μου και αφήναμε τη μάνα μας στο αυτοκίνητο μέχρι να κάνουμε τα ψώνια μας στα παρακείμενα παλαιοπωλεία. Εγώ δίσκους κι αυτός αντικείμενα από την Άπω Ανατολή. Σήμερα δεν πήρα δίσκους. Δύο κιλά κατσικάκι πήρα να το χώσω μαριναρισμένο στο φούρνο την Κυριακή του Πάσχα με μπόλικες πατάτες. Έχω και χωριάτικα λουκάνικα στην κατάψυξη, στήθος κοτόπουλο, μπιφτέκια ζυμωμένα, μια χαρά κρεατοφαγία θα πέσει ένεκα της ημέρας. Τη Μεγάλη Εβδομάδα, άλλωστε, νηστεύω θέλοντας και μη. Κάνω μια δίαιτα που περιλαμβάνει λιτό μεσημεριανό και ακόμη πιο λιτό βραδινό, χωρίς ψωμιά, σάλτσες και κρέατα. Τη Μεγάλη Παρασκευή, μάλιστα, θα φτιάξω φακόρυζο με κάρι, που μου βγαίνει τέλειο πάντα. Όσο για το Μεγάλο Σάββατο, πιθανώς να περάσει η Άννα να μου αφήσει μια κατσαρόλα μαγειρίτσα, απ' την οποία θα πάω και της Λένας. Το δεύτερο τεύχος του faq κλείνει αύριο και προβλέπεται να βγει εξαιρετικό μετά το Πάσχα. Δεν το λέω επειδή είμαι αρχισυντάκτης, αλλά πραγματικά το ένα θέμα του είναι καλύτερο απ' τ' άλλο! Έχω και την εκπομπή της Μεγάλης Παρασκευής να περιμένω από τον Μελωδία Ρόδου, που επιμεληθήκαμε μαζί με τη Λένα. Μου ζήτησε να την ακούσουμε παρέα και αυτό θα κάνω, αφού αμέσως μετά είναι σίγουρο πως θα πιάσουμε ακόμη μία μοναδική συζήτηση, των «εσώψυχων» μας. Τον τελευταίο ένα - ενάμισι μήνα η Λένα αποτελεί τη φωνή της λογικής μου. Ένα τηλεφώνημα μας πριν από ένα μήνα ακριβώς διήρκεσε τρεις ώρες και είκοσι λεπτά, μα ούτε καταλάβαμε πως πέρασε ο χρόνος. Η αλήθεια είναι πως αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα, του 2022, περιέχει πολύ πένθος. Κι ας μην έχω πάρει χαμπάρι τι παίζει η σιχαμένη τηλεόραση με τα Θεία Πάθη της και τους ειδησάδες - κοράκια της. Ταινίες στο Netflix βλέπω μόνο και, ως συνήθως, κοιμάμαι και τις αφήνω στη μέση. Ο Χριστός θ' αναστηθεί πάλι, λένε, αλλά και που αναστάται κάθε χρόνο, μήπως τον βλέπουμε; Που να περιμένεις κι αυτή τη βαρετή Δευτέρα Παρουσία; Ίσως μια συντέλεια των αιώνων να'χε πραγματικό ενδιαφέρον! Να σου λέγανε πως την τάδε μέρα και ώρα, βγείτε στα μπαλκόνια όλοι και υποδεχθείτε το τέλος σας. Παρακολουθήστε το χωρίς να μπορείτε να κάνετε τίποτα κι αν είστε μάγκες, αφήστε ένα ίχνος της παρουσίας σας στον κόσμο για τον μελλοντικό ερευνητή. Αν υπάρξει δηλαδή ξανά κόσμος με ερευνητές και ιστορικούς. Φλύαρος έγινα, μα είχα πολύ - πολύ καιρό να γράψω σ' αυτό το blog, που το αισθάνομαι πιο δικό μου απ' όλα τα έντυπα και τα ΜΜΕ, απ' τα οποία έχω περάσει. Στην τελική, από μένα για μένα γράφω εδώ μέσα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο (27 - 28/3) ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της μικρού μήκους ταινίας «A la carte» των Ταξιάρχη Δεληγιάννη - Βασίλη Τσιουβάρα με τον Χρήστο Στέργιογλου και μένα στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ύστερα από πρόβες συνολικής διάρκειας ενός μήνα στο σπίτι του Στέργιογλου, που ευτυχώς μένουμε πολύ κοντά, πότε μόνοι μας και πότε παρουσία των δύο σεναριογράφων και σκηνοθετών, πήγαμε στο γύρισμα έτοιμοι και διαβασμένοι. Αυτό πιστεύω έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να βγει η ταινία στο χρονοδιάγραμμα της χωρίς καθυστερήσεις και με μία αίσθηση απόλυτου επαγγελματισμού.

Από τον Στέργιογλου έμαθα πολλά, κυρίως για το πώς ένας ηθοποιός της εμβέλειας του αντιμετωπίζει ακόμη και τον μικρότερο ρόλο. Κατάλαβα επίσης τι σημαίνει να μην τα δίνεις όλα στις πρόβες. Και εξηγούμαι: Μέσα στο σενάριο, υπήρχε μία κομβική στιγμή που ο υπουργός υγείας (Στέργιογλου) βάζει κατσάδα στον δημοσιογράφο (εμένα) επειδή τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Ενώ, λοιπόν, στις πρόβες ο Στέργιογλου «τσίτωνε» λίγο, στο γύρισμα μού ύψωσε τόσο πολύ τη φωνή, που πετάχτηκα κυριολεκτικά απ' το κάθισμα μου κι η αντίδραση αυτή καταγράφηκε ως εξαιρετικά αληθοφανής. Μιλάμε για μία υποτιθέμενη ραδιοφωνική και όχι τηλεοπτική συνέντευξη ενός υπουργού, άρα όλα γίνονται μακριά απ' τα μάτια των ακροατών.

Την Παρασκευή 26/3, την προηγούμενη δηλαδή από την έναρξη των γυρισμάτων της ταινίας, περάσαμε με τον Χρήστο από το σπίτι του Χρόνη Τζήμου προκειμένου να μας σενιάρει μαλλιά και γένια. Στον Χρήστο έκανε πιο πολλή δουλειά, εμένα απλά τριμάρισε τα γένια μου, διότι ένας πολιτικός και ένας δημοσιογράφος, αμφότεροι διεφθαρμένοι, δεν μπορούν να μη μοιάζουν σικάτοι. Ο Χρόνης είναι αυθεντία στα μαλλιά των ηθοποιών και δεν είναι τυχαίο που δουλεύει ακατάπαυστα στο χώρο τα τελευταία 33 χρόνια. Θυμίζω πως είχαμε συνεργαστεί πίσω στο 2012, όταν μεταμόρφωσε τη Λουκία Μιχαλοπούλου σε alter ego της Κατερίνας Γώγου για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ μου. Κάτι μου λέει πως με τον Χρόνη θα ξανασυνεργαστούμε πολύ σύντομα σε μία ιδιαίτερη σκηνή στο καινούργιο ντοκιμαντέρ μου για τη Μαρίζα Κωχ!
 

Θα μας πεθάνετε απ' τα γέλια!

Το είδα και δεν το πίστευα! Αυτό εδώ ήταν να κυκλοφορήσει ως εξώφυλλο με το ΒΗΜΑgazino, αλλά η σάτιρα και η κατακραυγή από τον κόσμο στα social media, τους έκανε ν' αλλάξουν γνώμη! Ο Πρωθυπουργός άραγε, ο κ. Μητσοτάκης, τι θα έλεγε αν έβλεπε αυτό το καρακιτσάτο χάλι; Θα καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι ή θα'χε τα κότσια να ειδοποιήσει και να πει «Παιδιά, το παραγαμήσατε»...Ούτως ή άλλως η κυβέρνηση του τα πάει καλά με όλα τα ΜΜΕ πλην ελάχιστων εξαιρέσεων στην Ελλάδα. Μπράβο, ρε φωστήρες του ΒΗΜΑgazino. Πάντα τέτοια! Κι αν δεν πεθάναμε απ' τον κορονοϊό, θα μας πεθάνετε απ' τα γέλια!

 

R.I.P. Θεόφιλος Βανδώρος (1960 - 2021)

Το μαύρο μπλοκ στις διαδηλώσεις έχασε ένα απ' τα καλύτερα παιδιά του. Το ίδιο και οι τέχνες, της υποκριτικής που υπηρετούσε, αλλά και της rock μουσικής που λάτρευε. Νέος, μόλις 61 ετών, πέθανε ο Θεόφιλος Βανδώρος, ο μακρυμάλλης πρωταγωνιστής στο «Τμήμα Ηθών» που βλέπαμε τη δεκαετία του '90. Ανατρέχω τώρα σε εκείνη την πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο, την πρώτη ίσως που είχε γίνει. Ήμασταν με την Πάολα Ρεβενιώτη και τη Μυρσίνη Λοΐζου. Ο Θεόφιλος φώναξε την Πάολα να κάτσουμε μαζί του. «Ξέρεις πόσα χρόνια τον ξέρω; Πολύ καλό παιδί ειν' αυτός» θυμάμαι τα λόγια της Πάολας. Πάω ακόμα πιο πίσω, στις αρχές του '90, που ήμουν σπουδαστής στη σχολή κιν/φου και τρώγαμε καμιά φορά παρέα στον «Μπαρμπα - Γιάννη» και στον «Πειναλέοντα» στα Εξάρχεια με τον Βανδώρο, τους Magic de Spell, τον Κορδέλλα και τον Ταρνανά. Ένας καλλιτέχνης που έμεινε εκτός συστήματος, πραγματικά όμως, ευγενής και πράος άνθρωπος, απ' ότι έδειχνε. Πολύ με στενοχώρησε η είδηση του θανάτου του...

Καθ' οδόν για κινηματογραφικά γυρίσματα μέσω radcast και interviews

Τώρα που μπαίνει η άνοιξη και τα λουλούδια ανθίζουν (που λέει και το τραγούδι), η καραντίνα καταντά ανυπόφορη. Καραντίνα δηλαδή για όλους όσοι δεν παίρνουμε σβάρνα τις πλατείες και τα πάρκα, όχι από φόβο, αλλά γιατί δεν έχουμε διάθεση να το κάνουμε. Κι έτσι καθόμαστε μέσα, βλέπουμε λίγο τηλεόραση, ακούμε λίγο μουσική χωρίς καμία ιδιαίτερη προσήλωση και περισσότερο γυρνάμε στα social media. Για μένα έπεσε πολλή δουλειά παραδόξως. Δεν αναφέρομαι στα έντυπα, με τη μία συνέντευξη που κάνω κάθε εβδομάδα για το κυριακάτικο Documento, αλλά στην πλατφόρμα radcast που θα βγει στον αέρα στις 15 Μαρτίου και, κυρίως, στα κινηματογραφικά. Για τις ανάγκες της radcast συνεχίζεται ο κύκλος των συνεντεύξεων μου με καλλιτέχνες σαν τη Νατάσσα Μποφίλιου, τη Γιώτα Νέγκα, τον Σταύρο Σιόλα, τον Στέφανο Κορκολή, την Κατερίνα Μακαβού, τον Νίκο Ξυδάκη και πιο πρόσφατα με τη Ρίτα Αντωνοπούλου.

Πολύ με συγκίνησε η Αντωνοπούλου. Είναι η δεύτερη καλλιτέχνιδα που μου εξομολογείται δημόσια σεξουαλική κακοποίηση κατά την παιδική της ηλικία μετά τη συγκλονιστική συνέντευξη της Τάνιας Τσανακλίδου πριν από μερικές εβδομάδες. Στη συζήτηση μας δε μπορούσαμε ν' αφήσουμε εκτός τον μέντορά της, Θάνο Μικρούτσικο, την κοινή τους δισκογραφία, καθώς και τον επερχόμενο δίσκο της μαζί με τον πιανίστα Θοδωρή Οικονόμου, που κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο από το ogdoo. Στο todoloft studio βρέθηκε και η Θεανώ, η εξαίρετη φωτογράφος, η οποία έβγαλε μερικές ωραιότατες φωτογραφίες. 

Η υπόλοιπη δουλειά μου για τη radcast έχει να κάνει με μια σειρά παραμυθιών που σκηνοθετώ με τη φωνή της Λένας Πλάτωνος στην αφήγηση, αλλά και πολλούς ηθοποιούς ή τραγουδιστές που περνάνε από το στούντιο και ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες των παραμυθιών (Σωτήρης Καρκαλέμης, Βασίλης Γισδάκης, Βασίλης Ασημάκης Σοφία Αρβανίτη, Δημήτρης Τσίκλης, Νίκος Παπαγιάννης) Μέχρι στιγμής έχουμε γράψει τέσσερα παραμύθια του ιατρού - συγγραφέα Νεκτάριου Ντουντουλάκη, ένα του γνωστού στιχουργού Δημήτρη Λέντζου κι άλλο ένα της Κατερίνας Κωνσταντίνου. Επιμελούμαι επίσης μία σειρά ethnic ιστοριών τρόμου που έχουν ήδη διαβάσει ηθοποιοί, όπως η Νίκη Σερέτη, ο Αποστόλης Μαλεμπιτζής, ο Σωτήρης Καρκαλέμης, ο Γιώργος Καρκάς κ.α. Είναι μία πρωτότυπη ιδέα που είχε ο Λουκάς Καρνής με σκοπό τα τρομαχτικά αυτά αναγνώσματα να ανεβαίνουν στη radcast μία φορά τη βδομάδα ακριβώς στις 12 τα μεσάνυχτα! 

Στα κινηματογραφικά τώρα, δεν πάνε πολλές εβδομάδες που μου τηλεφώνησε ο ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου και μου πρότεινε να συμπρωταγωνιστήσουμε σε μία μικρού μήκους ταινία που γράφουν και σκηνοθετούν ο Ταξιάρχης Δεληγιάννης και ο Βασίλης Τσιουβάρας. Καταρχάς δεν θα μπορούσα να αρνηθώ στον Στέργιογλου, που τον εκτιμώ πολύ και που τον γνωρίζω όχι μόνο από τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου, αλλά και από τους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι. Μου έστειλαν τα παιδιά το σενάριο, το διάβασα, το βρήκα εξαιρετικό για την ακρίβεια, στο μεταίχμιο μαύρης κωμωδίας και πολιτικής ταινίας, οπότε η πρώτη ανάγνωση έγινε ομαδικά, την περασμένη εβδομάδα, στο σπίτι του Στέργιογλου. 

Στο σενάριο οι δύο ήρωες βρίσκονται στην ηλικία των 60 ετών ο ένας και των 40 ετών ο άλλος. Ο πρώτος είναι ένας διεφθαρμένος υπουργός Υγείας και ο άλλος ένας εξίσου διεφθαρμένος δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη. Μας πάει δηλαδή ηλικιακά με τον Χρήστο, πόσο μάλλον που εγώ στην ουσία θα υποδυθώ τον εαυτό μου - έναν δημοσιογράφο, αλλά ευτυχώς όχι διεφθαρμένο...Νομίζω πως θα πάει πολύ καλά η ταινία αυτή κι αν όλα πάνε όπως τα θέλουμε, ο Γιώργος Μητρόπουλος θα μας δώσει το στούντιο του Μεταδεύτερου ώστε να κάνουμε άνετα τη δουλειά μας, κάτι που μεταφράζεται σε δύο ολοήμερα γυρίσματα.

Σε λίγες μέρες, στις 15/3, θα ξέρουμε πότε θα ξεκινήσω γυρίσματα και για το ντοκιμαντέρ - πορτραίτο «Μαρίζα Κωχ - Fata Morgana». Η συνθήκη αλλαγής παραγωγού, που έπρεπε να προχωρήσω, καθυστέρησε λίγο την υπογραφή για την καταβολή της πρώτης χρηματοδοτικής δόσης ώστε να ξεκινήσει η ταινία. Με τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, τον μόνιμο συνεργάτη μου, που κλείνουμε φέτος 20 χρόνια συνεργασίας, τα έχουμε όλα έτοιμα. Θα είμαστε ένα μίνι συνεργείο, εφόσον λόγω κορονοϊού απαγορεύεται η πολυκοσμία και στα κινηματογραφικά γυρίσματα. Θα είμαστε, για την ακρίβεια, εγώ, ο Δημήτρης στην κάμερα και στη διεύθυνση φωτογραφίας, καθώς και ο Τεό ή die Arkitekt στην ηχοληψία. Εύχομαι το επόμενο post στα Άσματα και Μιάσματα να έχει να κάνει με τα γυρίσματα, είτε της ταινίας των Δεληγιάννη - Τσιουβάρα, είτε της δικής μου για την Κωχ.

Ο Έκτορας Λυγίζος μιλάει στο Docville με το Documento της Κυριακής 7/3

- Η κακοποίηση, όταν εγώ μπήκα στο θέατρο, υπήρχε σε πολύ μεγάλο βαθμό με την έννοια ενός καθεστώτος: Μία θεοποίηση της ίδιας της παράστασης ή του θεάτρου ως κάτι υπερβατικού, πάνω από μας, που μόνο μέσα από συγκρουσιακές διαδικασίες θα οδηγήσει σε κάτι.

 

- Το «γιατί τώρα;» που ακούστηκε ευρέως έχει την αιτία του σ' ένα σύστημα που προστατεύει πολύ καλά την εξουσία και καθιστά αδύνατο το να μιλήσεις. Εγώ θεωρώ ότι έχει ξεφύγει το θέμα της αλαζονείας σε σχέση με την εξουσία μαζί με όλο αυτό το αφήγημα των Αρίστων.

 

- Το να λέμε ότι η κοινωνία έτσι συντηρητικοποιείται, μοιάζει με μετατόπιση της κουβέντας: Υπό το φόβο, ας πούμε, να μη μειωθεί η αξία του φλερτ, δεν μιλάμε για την κακοποίηση. Η κακοποίηση απέχει άπειρα χιλιόμετρα απ' το φλερτ.

 

* Ο Έκτορας Λυγίζος, σκηνοθέτης και ηθοποιός, διαχώρισε τη θέση του από τη στήριξη προς την υπουργό Πολιτισμού των συνεργατών του, Μιχαήλ Μαρμαρινού και Γιώργου Κουμεντάκη. Μαζί με τον Λυγίζο, τη δήλωση του συνυπογράφουν άλλοι πέντε ηθοποιοί εργαζόμενοι αυτόν τον καιρό σε μία παραγωγή της ΕΛΣ. Η συνέντευξη του δημοσιεύεται στο Docville με το αυριανό Documento της Κυριακής 7 Μαρτίου.

 

Άσ' τα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα...

Η μεγαλύτερη απώλεια για μένα μέσα στο 2020 ήταν αυτή των...μαλλιών μου. Ευτυχώς όχι σε δραματικό επίπεδο, αλλά ένα «φεγγαράκι» το έκανα στην κορυφή κι αυτό το συνειδητοποίησα όταν με είδα στα πλάνα του Τηλεμαραθώνιου Αλληλεγγύης την περασμένη Κυριακή. Δηλαδή εδώ και καιρό το'χα δει, όταν η συνεργάτιδα μου, Αγγελική Παπαϊωάννου, φωτογράφιζε και μένα μαζί με τους συνεντευξιαζόμενους μου. Έλεγα αρχή είναι, δεν πρόκειται να καραφλιάσουμε κιόλας τόσο γρήγορα, αλλά ως φαίνεται η κατάσταση προχώρησε. Και για να εξηγούμαι: Μπορώ να ανεχτώ οτιδήποτε στραβό πάνω μου, τα πάντα! Τα πάντα εκτός απ' τη φαλάκρα, που ως λέξη ακούγεται χειρότερη κι απ' την καράφλα, πού'χει μια γερή δόση καφρίλας. Το παράδοξο είναι πως δεν χάνω τρίχες, δεν τις έβλεπα ούτε στο μπάνιο, μα ούτε και στο μαξιλάρι. Η αραίωση επήλθε σε φυσιολογικά πλαίσια λόγω της ηλικίας, αφού τον Φλεβάρη γίνομαι 47 ετών, καλά νά'μαστε. Σκέφτηκα να πάρω βιταμίνες, όπως έκαναν πολλοί φίλοι και, μάλιστα αρκετά νεότεροι μου, για να μη χάσουν τα μαλλιά τους. Μάλλον δεν θα μου πρόσφεραν και πολλά πράγματα, τουλάχιστον για τον πανικό που μου δημιούργησε η ίδια η εικόνα μου. Έτσι, τ' αποφάσισα και μέσα στον Ιανουάριο, τώρα που είναι νωρίς, θα ξεκινήσω θεραπεία εμφύτευσης, είτε με φύτρες, είτε μέσω των ιχνοστοιχείων του αίματος μου - όπως καταλαβαίνει κανείς, φρόντισα να το ψάξω το θέμα. Η συγκεκριμένη θεραπεία θα κοστίσει, αλλά εδώ έφτιαξα πριν τρία χρόνια τα δόντια μου κι έδωσα δυόμισι χιλιάρικα, δεν θα το κάνω για να σώσω τα μαλλιά της κεφαλής μου, που ήταν και ο μόνιμος εφιάλτης μου; Νομίζω πως θα με αναλάβει ο ιατρός Νεκτάριος Ντουντουλάκης, που είναι ένας απ' τους καλύτερους πλαστικούς χειρουργούς, ειδικευμένος - μεταξύ άλλων - στην αποκατάσταση του τριχωτού της κεφαλής. Πιθανώς κάποιοι να γελάνε διαβάζοντας τις γραμμές αυτές, να λένε «Της κοντής ψωλής της φταίνε οι κοντές οι τρίχες», για μένα όμως το θέμα είναι σοβαρότατο και ομολογώ πως με έριξε σε μία μελαγχολία την τελευταία εβδομάδα. Στην τελική, δικαίωμα μου είναι να κάνω ότι θεραπεία γουστάρω - και βυζιά να βάλω, και ουρά που λέει ο λόγος, δεν θα απολογηθώ σε κανέναν. Ο καθένας κάνει όπως νιώθει ότι θα φαίνεται καλύτερα στον ίδιο του τον εαυτό και μετά στους άλλους. Επομένως, δουλειά δεν είχαμε - δουλειά αποκτήσαμε με αίσια, θέλω να πιστεύω, αποτελέσματα. Ευτυχώς μόνο στην κορυφή εντοπίζεται το πρόβλημα και όχι στους κροτάφους ή στο μπροστινό μέρος που είναι όλο καινούργιες φύτρες. Δεν ξέρω κιόλας μήπως πρέπει να το αφήσω να προχωρήσει κι άλλο ώστε να ξεκινήσει λίγο αργότερα η θεραπεία. Πάντως, θα το κάνω! Και το ότι ήδη βρήκα έναν καλό γιατρό, που αυτό είναι το αντικείμενο του, με γεμίζει χαρά και αισιοδοξία.  

Η Νατάσσα Μποφίλιου κλείνει τον κύκλο των συνεντεύξεων μου για το 2020.

Η τελευταία συνέντευξη που δημοσιεύω μέσα στο 2020 είναι αυτή με την ερμηνεύτρια Νατάσσα Μποφίλιου. Πραγματοποιήθηκε πριν ένα μήνα για τις ανάγκες των δικών μου podcasts που θα βγουν στον αέρα μέσα στον Ιανουάριο στην ολοκαίνουργια διαδικτυακή πλατφόρμα radcast.gr - ουσιαστικά απομαγνητοφώνησα και μετέφερα στο χαρτί την εκπομπή που κάναμε με τη Μποφίλιου. Αφορμή ήταν, βέβαια, η κυκλοφορία του άλμπουμ «Η εποχή του θερισμού», για μένα ο δίσκος της χρονιάς μαζί με τη «Γιορτή στα σπίτια» του Σταμάτη Κραουνάκη. Ως την εκπνοή του χρόνου θ' αναρτήσω εδώ όλα τα πρόσωπα που αξιώθηκα να συνεντευξιαστώ μαζί τους μέσα στο, κατά τα άλλα επάρατο, 2020. 

Η Λένα Πλάτωνος και η Κατερίνα Στανίση στην πρώτη κοινή τους συνέντευξη για το «Documento»

 Η πρώτη κοινή συνέντευξη της συνθέτριας Λένας Πλάτωνος με την ερμηνεύτρια Κατερίνα Στανίση κυκλοφορεί σήμερα με το Docville του κυριακάτικου Documento. Το τραγούδι τους με τίτλο «Ανθρωποφάγοι», σε στίχους της Μυρτώς Κοντοβά, έκανε πρεμιέρα στο YouTube την 21η Οκτωβρίου, ανήμερα των γενεθλίων της Λένας, όπου έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες. Μέχρι αυτή τη στιγμή πλησιάζει τις 30.000 προβολές, κάτι που για την «mainstream» Στανίση μπορεί να'ναι συνηθισμένη συνθήκη, όχι όμως και για την «underground» Πλάτωνος που απευθυνόταν ανέκαθεν σ' ένα πιο ψαγμένο περιορισμένο κοινό. 

Είπαμε πολλά με τις δύο κυρίες σε μία συζήτηση που διήρκεσε αρκετή ώρα και που δεν έμεινε μόνο στα των «Ανθρωποφάγων». Άλλωστε έχω ξανακάνει συνέντευξη και με τις δυο τους: Με τη Στανίση άλλες δύο φορές και με τη Λένα έχω χάσει τη μπάλα απ' το 2004 που πρωτομπήκα στο σπίτι της κι έχουμε κάνει ένα σωρό πράγματα μαζί. Θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνω τη βιογραφία της, όπως έχουμε πει άπειρες φορές και χρόνος δεν βρίσκεται. 

Για την ώρα, ας γευθούν αμφότερες την επιτυχία τους! Με τη Λένα το περιμέναμε ότι θα κάνει αίσθηση το τραγούδι απ' την πρώτη στιγμή που φτιάχτηκε. Το ίδιο, όμως, και η Κατερίνα, απ' όταν μπήκε στο στούντιο και το τραγούδησε. Ποιος ξέρει τι καλά ακόμη επιφυλάσσει το μέλλον;

Ημέρα πένθους σηματοδοτεί η απώλεια του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου (1931 - 2020)

Σήμερα είναι μία ημέρα πραγματικού πένθους. Τι κι αν ο Ντίνος Χριστιανόπουλος στην πραγματικότητα είχε εγκαταλείψει τα εγκόσμια εδώ και πολύ καιρό, εδώ και αρκετά χρόνια; Έρχεται η στιγμή που κάτι σπάει μέσα σου σαν μαθαίνεις τη δυσάρεστη είδηση...Με ειδοποίησε ο Ανδρέας Βάγιας, ο αρχισυντάκτης μου στο koutipandoras.gr: «Τι θα κάνουμε με τον Χριστιανόπουλο;» με ρώτησε, όπως ρωτάνε σε κάθε ανάλογη περίπτωση οι αρχισυντάκτες των εντύπων και των sites. Μου πήρε ελάχιστα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. «Πέθανε;» ήταν το μόνο που ρώτησα, αλλά η είδηση ήθελε τσεκάρισμα. Τηλεφώνησα αμέσως του Θωμά Κοροβίνη, αφού ήταν ο πρώτος που έγραψε πρώτος δημοσίως στα social media. Το τηλέφωνο του «μιλούσε» κι έτσι αμέσως μετά τηλεφώνησα του Γιώργου Χρονά. «Ναι, είναι αλήθεια, πέθανε» μου είπε ο Χρονάς κι όταν του ζήτησα να έγραφε, αν ήθελε, ένα κείμενο για το site, μου εξήγησε πως είναι πολύ ταραγμένος και δεν μπορεί να γράψει τίποτα για την ώρα. Το ίδιο και ο Κοροβίνης, όταν είδε την κλήση μου και με πήρε πίσω. Βρίσκεται στο Πήλιο και επίσης τον άκουσα πολύ ταραγμένο. Τον φαντάστηκα να κλαίει για να'μαι ακριβής. Εκείνος δεσμεύτηκε ήδη να δώσει ένα κείμενο στο Documento, στο μεγάλο αφιέρωμα που ετοιμάζει η Μαρίνα Αγγελάκη. Ακολούθησε η επικοινωνία με τη Μαρίνα, την καλή συνάδελφο από τη Θεσσαλονίκη. Τα είπαμε για λίγη ώρα στο inbox και, ειλικρινά, μου έκανε καλό αυτή η συνομιλία μας. Με τη Μαρίνα, άλλωστε, πριν λίγους μήνες είχαμε μιλήσει αρκετά για τον Χριστιανόπουλο στην Καβάλα ως κοινή μας αγάπη από την ελληνική ποίηση. Δεν μπορώ ούτε εγώ να γράψω και να πω τίποτα άλλο για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Μόνο τη μεγάλη μας συνέντευξη, η οποία υπήρχε αποθηκευμένη στο email μου εδώ και πολλά χρόνια, έστειλα στο site και δημοσιεύθηκε στη μνήμη του. Αύριο θα επανέλθω με νέο κείμενο για τις μελοποιήσεις που έχουν γίνει μέσα στα χρόνια στον ποιητή, καθώς και για το ιστορικό του δίσκου «Τα τραγούδια της αμαρτίας» σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι, από πληροφορίες που μου'χαν εκμυστηρευτεί ο ερμηνευτής Ανδρέας Καρακότας, η πιανίστρια Ντόρα Μπακοπούλου και ο ενορχηστρωτής (εν μέρει) του έργου, Νίκος Κυπουργός. Στη συνέντευξη μας, άλλωστε, από τον Σεπτέμβρη του 2013 ο ποιητής μιλάει αρκετά για τη συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι. Μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: 

https://www.koutipandoras.gr/article/xristianopoulos-anekdoti-synentefxi-koutipandoras-boskoitis

Ηχογραφήθηκε το τραγούδι της Λένας Πλάτωνος με την Κατερίνα Στανίση. Στίχοι: Μυρτώ Κοντοβά

Πρωί - πρωί με ξύπνησε η Λένα σήμερα με το που με είδε μέσα στο facebook. Μου ζήτησε τη διεύθυνση του σπιτιού της Στανίση στον Κολωνό για να της έστελνε λουλούδια. Της την έδωσα, έκλεισα το τηλέφωνο και ξανάπεσα για ύπνο. Κατάλαβα πως η Λένα συγκινήθηκε πολύ χθες, όχι μόνο με την προσήλωση της Στανίση στο τραγούδι της, αλλά και μ' ένα δωράκι που της έφερε: Ένα μακρύ καλοκαιρινό καφτάνι και μία μαύρη μπλούζα όλο χρωματιστά λουλούδια πάνω της! Λίγο αργότερα, όχι πάρα πολύ, ξαναξύπνησα, αυτή τη φορά από τηλεφώνημα της Στανίση. Η Κατερίνα μόνο που δεν έκλαιγε όταν την πήραν από ανθοπωλείο του Χολαργού για να της πουν ότι της φέρνουν μία ανθοδέσμη απ' τη Λένα Πλάτωνος. «Ήμουν έτοιμη να κάνω το ίδιο» μου είπε. Και μετά: «Πολύ μ' έχει ''αγγίξει'' η γυναίκα αυτή που ήθελε εγώ να πω το τραγούδι της! Εδώ βγαίνουν άλλοι, που έκανα επιτυχίες τα καψουροτράγουδα τους, και δεν με αναφέρουν ποτέ, λες και τα σουξέ τα έκαναν μόνοι τους. Κι έρχεται τώρα αυτή η δημιουργός, που έχει το σεβασμό όλων, και επιλέγει εμένα να την τραγουδήσω»! Αν και ήμουν αγουροξυπνημένος, η κουβέντα με την Κατερίνα με ξύπνησε για τα καλά. Άκουγα πράγματα, που είμαι σίγουρος ότι θα τα ξανακούσω στο μέλλον από κείνη και απ' τη Λένα. Αμοιβαίος ο ενθουσιασμός τους. Όταν της είπα πως σκεφτόμαστε με την Πλάτωνος να την καλέσει ως guest στο επερχόμενο live της στο six d.o.g.s., εκεί που μαζεύεται συνήθως η νεολαία σαν σε προσκύνημα, η Στανίση πέταξε απ' τη χαρά της! «Θα το'χω μελετήσει καλά το τραγούδι» είπε, «για να βγω να το τραγουδήσω πρώτη φορά μπροστά στο κοινό της Λένας». Καλή φάση θα' ναι, το περιμένω ήδη πως και πως, ως μέγας φαν των απρόβλεπτων και ετερόκλητων καλλιτεχνικών συμπράξεων. Για να'μαι ειλικρινής, ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτό: Το τραγούδι της Πλάτωνος σε στίχους της Κοντοβά είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ με την ερμηνεία της Στανίση! Ένα τραγούδι - τραγουδένιο που ξεκινά με τους γνώριμους ηλεκτρονικούς ήχους της Λένας και του συνεργάτη της, Stergios T., μα που περιέχει στο ρεφραίν λίγες νότες μπουζουκιού, οι οποίες εμένα με παραπέμπουν στον πιο γλυκό μελαγχολικό Ζαμπέτα. «Αρκούν λίγες λαϊκές νότες» απεφάνθη η Στανίση που'χει χρόνια στο κουρμπέτι, «για να κάνουν ένα απόλυτα σύγχρονο τραγούδι να' ναι μοντέρνο και ποιοτικό ταυτόχρονα, ένα τραγούδι που λέει πράγματα, στα οποία ο κόσμος δεν μ' έχει συνηθίσει». Ισχύει! Για την ώρα, πάντως, αν και κάνει έξω (και λίγο μέσα) αφόρητη ζέστη, εμένα μ' έχει δροσίσει από χθες η διάχυτη αγάπη των ανθρώπων που μου έλαχε στη ζωή μου να συνδιαλέγομαι μαζί τους και να περνάμε δημιουργικά το χρόνο μας! Εν αναμονή, λοιπόν, των ακόμη πιο ωραίων που θά'ρθουν!