Μια μικρή γεύση από το Arena Zagreb, την Τετάρτη που μας πέρασε.
Παρασκευή 15 Απριλίου 2011
Τετάρτη 13 Απριλίου 2011
όλοι-οι-δρόμοι-οδηγούν-στον-roger-waters
Αθήνα- Θεσσαλονίκη- Σκόπια- Σερβία- Βελιγράδι- Κροατία- Ζάγκρεμπ.Απόψε η συναυλία του Roger Waters στο πλαίσιο της World Tour με την παρουσίαση ολόκληρου του The Wall των Pink Floyd.
Κανονική αναμέτρηση με τα φαντάσματα της εφηβείας.
Κι ας ρωτάει ο οδηγός του πούλμαν με τη βαρυά θεσσαλονικιώτικη προφορά του αν τραγουδάει η Αλεξίου εκεί που πάμε.
Το δώρο που μου έκανε η Λιάνα θα αποδώσει και δημοσιογραφικούς καρπούς: η ανταπόκριση της θα δημοσιευθεί στο δίφωνο, η δική μου στο Κ της Καθημερινής.
Θα επανέλθω με εικόνες από το πέρασμα στα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας, καθώς και περιγραφή μιας από τις πιο ωραίες rock συναυλίες- όπως προβλέπεται- ενός ζωντανού θρύλου του είδους!
Καλά να περάσουμε! Το χρειαζόμασταν κι εγώ κι η Λιάνα!
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
σήμερα-το-μεσημέρι-στον-ιανό-η-παρουσίαση-του-flaneur-γιώργη-χριστοδούλου
Με τον Γιώργη Χριστοδούλου γνωριστήκαμε το 2003, μέσω του Βασίλη Γισδάκη, αν θυμάμαι καλά, αφού οι δυο τους είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν. Είχαμε κάνει μάλιστα τότε και μια συνέντευξη στο περιοδικό ΗΧΟΣ για το cd πού 'χε βγάλει με τίτλο Δες το κι αλλιώς, στο οποίο ο ποιοτικός καλλιτέχνης τόλμησε να καταπιαστεί με τον Νίκο Καρβέλα, τον Φοίβο και τον Μιχάλη Ρακιντζή. Κι όταν λέμε ποιοτικός, το εννοούμε: ερμηνείες σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και της Ελένης Καραΐνδρου για το θέατρο, συναυλιακές συνεργασίες με την Αρλέτα και τον Νότη Μαυρουδή, δισκογραφία με τον Σταύρο Παπασταύρου, τη Νένα Βενετσάνου, τον Άρη Δαβαράκη κ.α. Επίσης, συμμετοχές ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές, αλλά και συνθέσεις μουσικής και τραγούδια για το θέατρο και τη δισκογραφία. Μακρύς και ατελείωτος ο κατάλογος των ωραίων πραγμάτων πού 'χει κάνει ο Γιώργης εδώ και μία 15ετία περίπου. Εμένα, λοιπόν, εκείνο το cd, το Δες το κι αλλιώς, μού 'χε αρέσει πολύ και παρά το θάψιμο πού 'χε πέσει από το μουσικοδημ/φικό σινάφι, ήμουν ο μόνος, μαζί με κάνα δυο ακόμη συναδέλφους, πού 'χαν γράψει καλά πράγματα. Γιατί ο Γιώργης δεν είχε πρόθεση να σατιρίσει ή να χλευάσει τον Καρβέλα και τους λοιπούς δημιουργούς του ιδίου ύφους, αλλά να κάνει ένα κλικ στην εφηβική ηλικία του με όλα τα ακούσματα που αυτή κουβαλούσε. 
Επιπλέον, είχα θυμώσει και λίγο που τον έβριζαν επειδή έκανε το Νυχτολούλουδο του Φοίβου και της Βανδή ν' ακούγεται σαν jazzy lounge κομμάτι των 50s, ενώ για τη Γαλάνη που τό 'χε τραγουδήσει ως απλή μπαλάντα κανείς δεν είχε μιλήσει...Εδώ μπαίνει το ερώτημα: Μήπως τελικά το Νυχτολούλουδο της Βανδή, όπως και το Φωτιά στα σαββατόβραδα της Δημητρίου, είναι σπουδαία τραγούδια; Προσωπικά, αδυνατώ να συναινέσω, αφού είναι ολότελα έξω απ' τον κόσμο μου ή πιθανώς να μη φτάνει ως εκεί το χιούμορ μου. Δε θα συμφωνούσα σε καμία περίπτωση, λόγου χάριν, με τον Κραουνάκη πού 'χε δηλώσει Η Άντζελα είναι θεά ή ότι ξυπνάει κάθε πρωί με το Που ειν' ο Βάγκνερ, που ειν' ο Πουτσίνι απ' το Je t' aime της Πάνια. Σιχαίνομαι την παντός είδους νομιμοποίηση της βλακείας και αγραμματοσύνης και αντιμάχομαι σθεναρά οτιδήποτε λειτουργεί βλαβερά, περιθωριοποιώντας τους νέους και άγνωστους σοβαρούς καλλιτέχνες. Αρκετά όμως με το παρελθόν και το τι πιστεύω εγώ ή μάλλον να προσθέσω και κάτι ακόμη: ο Γιώργης είναι ο μοναδικός- το τονίζω αυτό- από τους μουσικούς της γενιάς του που έχει τόσο σφαιρικές γνώσεις από την ελληνική και ξένη μουσική σκηνή (όχι απαραιτήτως την pop). Στη δισκοθήκη του θα βρεις ολόκληρο τον κατάλογο του Σείριου, ακόμη και ελληνικά punk συγκροτήματα του ΄80 μαζί με δίσκους των Belle & Sebastian, του Perry Blake, της Ute Lember, του Σαββόπουλου, της Πλάτωνος κλπ.
Επιστρέφουμε τώρα στον Γιώργη του 2011 με τον Flaneur, τον καλύτερο προσωπικό του δίσκο, ίσως καλύτερο και από το πολυσυλλεκτικό Η αγάπη είναι ένα πορτοκάλι του 1999. Για το ισπανόφωνο περιεχόμενο του cd, ο καλλιτέχνης μας είχε προετοιμάσει από την προηγούμενη δουλειά του, το Μην αλλάξεις ποτέ, στο οποίο τραγουδούσε ντουέτο με τον Χιλιανό τροβαδούρο Patricio Anabalon το El licor de la sed, μακράν το ωραιότερο κομμάτι εκείνου του δίσκου. Παραδόξως, ακούγοντας το Flaneur, αν και δεν μιλάω ισπανικά, νιώθω ότι καταλαβαίνω απόλυτα το νόημα των τραγουδιών. Γιατί ο Γιώργης δεν ερμηνεύει ως Έλληνας που θέλει να βαφτιστεί με το στανιό Ισπανός, αλλά σαν ένας καλλιτέχνης, λάτρης πάνω απ' όλα, της ισπανικής κουλτούρας- Έλληνας πάντα! Ο Περιπατητής Flaneur είναι ο ίδιος ο Γιώργης πού 'χει γυρίσει άπειρες φορές τα σοκάκια της Βαρκελώνης, τα καφέ και τις πλατείες της, θεωρώντας χρέος του να μοιραστεί όλη αυτή την ομορφιά και με το κοινό του. Στα κομμάτια του Flaneur συναντάμε τα καλοκαιρινά Αναφιώτικα της Πλάκας, τα Ηλύσια Πεδία του Παρισιού, την περίφημη Joaquin Costa της Βαρκελώνης και το φθινοπωρινό λιμάνι του Μπουένος Άιρες. 
Αίσθηση μου είναι πως ο Γιώργης μ' αυτό το άλμπουμ έκανε πάνω απ' όλα το κέφι του, γυρίζοντας προκλητικά την πλάτη στις καριερίστικες επιδιώξεις- τις, λογικά, θεμιτές για κάθε καλλιτέχνη του διαμετρήματος του που κάνει στρατιωτικά σχεδόν, σεμνά και ταπεινά και κυρίως καλόγουστα, τη δουλειά του. Κλασικές κιθάρες, κουαρτέτα εγχόρδων που στροβιλίζονται νωχελικά σε ρυθμό 3/4, πνευστά, hammond και παιδικά όργανα συστήνουν ένα αισθαντικό ατμοσφαιρικό κλίμα, πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της εγχώριας pop σκηνής- αν πρέπει να χαρακτηριστεί pop και ο Flaneur- που συνήθως μαϊμουδίζει κακότεχνα και συνεπώς ανέραστα οτιδήποτε προοδευτικό έρχεται απ' έξω. Ο ήχος του Flaneur είναι φυσικός 100%, αρνούμενος να πλαστικοποιηθεί ή έστω ν' ακολουθήσει τη μόδα της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας. Ο Μάνος Χατζιδάκις που αγαπούσε τον Piazzolla, τον Satie, τους Beatles, τον Boris Vian και τα τρομερά παιδιά του γαλλικού chanson των 60s, είμαι σίγουρος πόσο θα ξεχώριζε κι αυτόν τον εξαιρετικό δίσκο του Γιώργη Χριστοδούλου. Ο δημιουργός, τέλος, ειδικά με την οργανική σύνθεση Carrer Joaquin Costa, φανερώνει και τη μεγάλη πρόοδο πού 'χει σημειώσει ως συνθέτης- τραγουδοποιός. Μεταξύ των συντελεστών του διεθνούς Flaneur βλέπουμε τα ονόματα του Jordi Maranges από τη Βαρκελώνη, του Alberto Mate από τη Μαδρίτη, της Marthelene Gabon από τη Μασσαλία, της Joanna Swan από την Αγγλία, του Marc Melia Sobrevias από τη Μαγιόρκα και των δικών μας Γιώργου Κοντραφούρη, Ηρακλή Βαβάτσικα, Βασίλη Βασιλάτου, Ανδρέα Πολυζωγόπουλου και Κατερίνας Κυρμιζή. Το mastering έγινε στα Abbey Road Studios του Λονδίνου από τον Peter Mew. 
* Το cd Flaneur του Γιώργη Χριστοδούλου παρουσιάζεται σήμερα στον Ιανό της Σταδίου, στις 12.30 το μεσημέρι. Θα μιλήσουν ο Γιώργος Χρονάς (ποιητής- εκδότης- δ/ντής της Βιβλιοθήκης της Ελευθεροτυπίας), ο Μάρκος Φράγκος (δημ/φος) και ο Θάνος Φουργιώτης (ραδιοφωνικός παραγωγός- στιχουργός- δ/ντής της εταιρείας Ankh Records, που ανέλαβε την ελληνική διανομή του). Μέσω οθόνης, θα μιλήσει επίσης ο Alberto Mate από τη Μαδρίτη, ενώ θα χαιρετίσει ο Μορφωτικός Ακόλουθος της Πρεσβείας της Αργεντινής, Martin Laforje. κκκ ** οι photos του post είναι του Ignacio Casas.
κκκ *** το post αυτό φτιάχτηκε από σημειώσεις που είχα κρατήσει για το δικό μου κείμενο στη σημερινή εκδήλωση- γιορτή του Γιώργη. Δυστυχώς, όμως, δε θα μπορέσω να παραστώ, αφού ένας ευχάριστος λόγος με θέλει να αναχωρώ για το εξωτερικό την ίδια ώρα. Του ζητάω από ΄δω, λοιπόν, να με συγχωρέσει και του εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία.
Δευτέρα 11 Απριλίου 2011
R.I.P. SIDNEY LUMET (1924 - 2011)
Σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία το 1957 και την τελευταία του το 2007. Πολλοί πρωταγωνιστές του τιμήθηκαν με Όσκαρ για τη συμμετοχή τους στις ταινίες του, αν και ο ίδιος μόνο σε προχωρημένη ηλικία βραβεύθηκε για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο. Υπήρξε σκηνοθέτης - μέντορας των σπουδαιότερων ηθοποιών του Hollywood: Faye Danaway, Al Pacino, Paul Newman κ.α. Το 1973 γύρισε το Serpico με πρωταγωνιστή τον Al Pacino, παραγωγό τον Dino de Laurentiis και μουσικοσυνθέτη τον Μίκη Θεοδωράκη. Το soundtrack της ταινίας ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Grammy και BAFTA εκείνης της χρονιάς. Εδώ πάντως έγινε πολύ δημοφιλές όταν ο Θεοδωράκης έβαλε τους στίχους του Μανώλη Αναγνωστάκη πάνω στο βασικό θέμα και με τίτλο Δρόμοι παλιοί, ως τραγούδι πλέον, το ενέταξε στον κύκλο Μπαλάντες του 1975. Αν για κάτι θα μείνει στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου ο Sidney Lumet, αυτό είναι -κατά τη γνώμη μου- το γεγονός ότι παρά την εμπορική και καλλιτεχνική απήχηση της δουλειάς του, κατάφερε να σπάσει το χολιγουντιανό κατεστημένο της πολυπόθητης ταύτισης με τον θεατή, φτιάχνοντας ψυχρές συναισθηματικά ταινίες με έναν ουμανισμό μέσα από τον φαινομενικό κυνισμό του, ούτως ή άλλως κυνικού, αμερικανικού ρυθμού και τρόπου ζωής. Το 1997, όταν τον ρώτησαν σε συνέντευξη πώς θα ήθελε να φύγει, απάντησε πως δεν είναι θρήσκος και δεν επιθυμεί να πιάσει κανέναν χώρο, επομένως ας τον κάψουν κι ας σκορπίσουν τις στάχτες του πάνω από το φημισμένο νεοϋρκέζικο...εστιατόριο Katz' s Delicatessen! Ο Sidney Lumet πέθανε προχθές στο σπίτι του στο Μανχάταν από λέμφωμα, σύμφωνα με την κόρη του. Ήταν 86 ετών.
Σάββατο 9 Απριλίου 2011
keratea-art-resistance-festival-2nd-day-review
Φτάσαμε στην Κερατέα και στο συναυλιακό χώρο στις 16.30 το απόγευμα. Μας άφησαν να περάσουμε απ' το μπλόκο μόνο όταν είδαν ότι στο αμάξι υπήρχαν κιθάρες και αναλόγια. Ο πρώτος που συνάντησα ήταν ο καλός μου φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Μανιάτης από Τα Νέα. Αυτός με ενημέρωσε ότι λίγες ώρες πριν είχε περάσει απ' το πάρκο και ο Μίκης Θεοδωράκης, συνοδευόμενος βέβαια από τους τύπους της ομάδας Σπίθα, οι οποίοι σε κάποια στιγμή φώναζαν κάτι περίεργα εθνικιστικά συνθήματα. Ο Μίκης, παρ' όλα αυτά, δήλωσε ότι δεν μπορούσε ν' απουσιάσει από μια τέτοια εκδήλωση αντίστασης, θυμήθηκε τη Μακρόνησο που δεν πέφτει και πολύ μακρυά, ενώ εξέφρασε την επιθυμία να φορέσει κράνος και να πρωτοστατήσει στο μπλόκο! 
Αναμενόμενη η φάση και, προσωπικά, την έχω ζήσει άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια με τη συμμετοχή μου στη διοργάνωση τέτοιων επαναστατικών- ας τα πούμε- events: καρεκλίτσες πίσω απ' το stage, καφέδες και μπίρες, τζαμαρίσματα μεταξύ των μουσικών κλπ. 
Ομπρός στο δρόμο, λοιπόν, που χάραξε το Woodstock πριν 42 ολόκληρα χρόνια! Πολύ απλά, η φάρμα του Max Yasgur έγινε πάρκο της Κερατέας. Παρέμειναν κοινές η αισθητική των μουσικών και η επαναστατική τους διάθεση. Υπήρξαν κι αρκετοί καλλιτέχνες, μιλάμε για μεγάλα ονόματα του έντεχνου κυρίως, που δεν θέλησαν να παίξουν. Καλύτερα- μου έλεγε ο Πουλικάκος- άσ' τους, θα γλιτώσουμε και την κλαψομουνίαση τους! 
Η αλήθεια είναι πως ανησύχησα τις πρώτες ώρες για την προσέλευση του κόσμου. Απ' τη μια η απεργία, απ' την άλλη η μακρυνή απόσταση από το κέντρο ήταν δύο σοβαροί λόγοι για να μείνουμε στο μεταξύ μας, στο εμείς κι εμείς που λέμε. Ευτυχώς, όμως, ως την ώρα που έφυγα θα είχαν μαζευτεί σίγουρα περισσότερα από 2.000 άτομα! 
Εδώ βλέπετε τα σκίτσα που χάρισε στην εικαστική έκθεση του Keratea Art Resistance Festival ο Θάνος Ανεστόπουλος των Διάφανων Κρίνων. 
Κι άλλη εικαστική παρέμβαση στον χώρο, όλο νόημα. 
Όσο ο ήλιος έπεφτε, τόσο οι άνθρωποι αυξάνονταν. 
Πρώτο επί σκηνής πετύχαμε τον Ζακ Στεφάνου με τη Μπάντα Κοάλα του. Έχω να πω ότι με κέρδισε ο καλλιτέχνης με τον σπέσιαλ rock ήχο του και την ενέργεια του. Κρίμα που εμφανίστηκε τόσο νωρίς, αλλά υποθέτω ότι θα έπρεπε να φύγει μετά, λόγω άλλων του υποχρεώσεων. Κατά γενική παραδοχή, τα έσπασε κανονικά ο Ζακ! 
Τον διαδέχτηκε ο αγαπητός μου Ηρακλής Τριανταφυλλίδης με τη Λερναία Ύδρα του, που είχα να δω σχεδόν μια πενταετία, από τότε που είχαμε ανέβει παρέα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με το Ζωντανοί στο Κύτταρο- Σκηνές Ροκ. Ο Ηρακλής αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στην υπόθεση ελληνικό rock και του χρωστάω πολλές αναρτήσεις από ΄δω μέσα. Το λέγαμε και με τον Βαγγέλη Βέκιο, πρώην ντράμερ των Μουσικών Ταξιαρχιών και νυν διευθυντή προγράμματος Στο Κόκκινο 105,5 και αρχηγό του rock γκρουπ Ελελεύ! 
Βγαίνεις! ακούστηκε μια αγχωμένη φωνή απευθυνόμενη στον Ηρακλή κι εκείνος, ακόμη πιο αγχωμένος, με δυο δρασκελιές και την κιθάρα στα χέρια, ανέβηκε στη σκηνή. Με μια εξαιρετικά δεμένη μπάντα παρουσίασε τραγούδια από την εποχή της Λερναίας Ύδρας! 
Πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό δικαιολογούσαν αυτό που έγραφαν πολλά από τα πλακάτ του Keratea Art Resistance Festival: Η τέχνη είναι αντίσταση- Η αντίσταση είναι γιορτή! 
Ο Σπύρος Γραμμένος, ο άξιος επίγονος του Τζίμη Πανούση, νταντεύει τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη, τον επίσης άξιο επίγονο του Δήμου Μούτση, να πούμε! 
Κι ο Αλέξανδρος Μίαρης των Electric Litany, με τον Βέκιο και τον bosko, την άραξαν στα χορτάρια, συζητώντας για το θέμα της Κερατέας και συμφωνώντας πως πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτοί οι πολίτες και δεν έχουμε γίνει όλοι ακόμη...ανθοστήλες, όπως θα έλεγε και η Αγαθή Δημητρούκα! 
Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω το θεατρικό δρώμενο της ομάδας Τζιριτζάντζουλες, καθ' ότι μ' έφαγε το κους-κους με τους μουσικούς στο backstage, πάντως μου είπαν ότι άρεσε πολύ και καταχειροκροτήθηκαν! 
Παρουσίασαν, λέει, μια αναρχική βερσιόν ενός αποσπάσματος από το μνημειώδες έργο Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή, όπου Οιδίποδας ο Γιωργάκης Παπανδρέου, Ιοκάστη η Margaret Παπανδρέου και στο τέλος αντί να βγάλει ο ίδιος τα μάτια του διατάζει να τυφλωθούν οι υπήκοοι του ανακτόρου του! 
Δημήτρης Πουλικάκος, ο Θείος Νώντας αυτοπροσώπως! Λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή; Θες κάτι να πιείς, καμιά μπίρα, κάνα κρασί; ρώτησαν τον Πουλικάκο αμέσως μόλις αφίχθη. Θα ήθελα ένα...αντιϊκό, απάντησε και έσπαγαν όλοι το κεφάλι τους να βρουν τι διάολο ακριβώς ήταν αυτό που ζητούσε. Τελικά, συμβιβάστηκε με μια μπίρα! 
Να και ο Δημήτρης Πολύτιμος, μουσικός πολύτιμος όνομα και πράγμα! Καλλιτεχνικός σύντροφος του Πουλικάκου από το 1965, έπαθα την πλάκα μου σήμερα όταν έμαθα ότι μπήκε αισίως στα 78! Μπορεί να είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτή τη στιγμή ο Πολύτιμος, αν υπολογίσει κανείς πως παίζει ακόμη τα πλήκτρα του σε συναυλίες σαν έφηβος- ζωή νά 'χει ο άνθρωπος! 
Τα είπαν μάλιστα μια χαρά με τον Αλέξανδρο! Όταν έμαθε πως οι Electric Litany μένουν μόνιμα στο Λονδίνο, του σύστησε ο Πολύτιμος να παραμείνουν εκεί, αν θέλουν πάνω απ' όλα να παίζουν καλή rock μουσική! 
Κάτι άρχισε να γίνεται, μπροστά απ' τη σκηνή το πλήθος μαζεύεται σιγά- σιγά! 
Με την κιθάρα του τραγούδησε ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης και νομίζω ότι το κέρδισε κι αυτός το κοινό του. Φάνηκε από το δυνατό χειροκρότημα, κυρίως όμως από το τραγούδι του με τίτλο Όμορφοι και ηττημένοι που μάλλον έχει γίνει κτήμα του λαού, που λέει κι ο λαός μας. 
Αυτό που θαύμασα στον Εμμανουηλίδη σήμερα ήταν η επικοινωνιακή δύναμη της τέχνης που ασκεί. Όπως σχολίασε δίπλα μου ένας πολύ έμπειρος μουσικός γι' αυτό που άκουγε, όση ώρα ο Αλέξανδρος τραγουδούσε το Ο Γιάννης ο φονιάς του Χατζιδάκι και του Γκάτσου, το παλικάρι τό 'χει και δεν είναι τυχαίο ότι πήγε μπροστά με τον πρώτο του δίσκο! 
Εν τω μεταξύ, πολλοί άνθρωποι δεν προσήλθαν καν στη δεύτερη μέρα του Keratea Art Resistance Festival, απλώς βγήκαν από τα αντίσκηνα τους, στημένα από χθες στο πάρκο! 
Η Εύα Ψυλλάκη στη συνέχεια με τη συμβολή ενός λαουτιέρη (λυπάμαι που δε συγκράτησα το όνομα του) και του Σόλη Μπαρκή, του μαιτρ των κρουστών, παρουσίασε διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια. Πολύ ενδιαφέρον το αποτέλεσμα, απ' την άποψη κυρίως του concept, του πακέτου! 
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα η συμμετοχή του σχήματος όταν τραγούδησε μαζί τους και η Lamia Bedioui από την Τυνησία. Σαν όνειρο θυμάμαι ένα ποιηματάκι πού 'χα γράψει πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ύστερα από ένα τραπέζωμα στην παλιά οικία της Μαρίζας Κωχ, επί της Φράττι, κατόπιν κοινής συναυλίας της με τις Σαβίνα Γιαννάτου, Lamia Bedioui, Αλίκη Καγιαλόγλου και Νένα Βενετσάνου. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: Γιατί πας συχνά στη Φράττι/ όπου τρως με την αφράτη/ στο φιλόξενο της οίκο/ με τον Κούνδουρο τον Νίκο/ αφού κάνεις το καλό/ φέρε σε παρακαλώ/ τη Σαβίνα και τη Lamia/ μπας και πάρουν λίγα δράμια... 
Η Lamia, ωστόσο, πολιτογραφημένη Αθηναία πλέον, είναι μία θεϊκή τραγουδίστρια. Σε όποια γλώσσα κι αν τραγουδήσει, κι αν δε σκαμπάζει ούτε λέξη από αραβικά ο ακροατής, σίγουρα το συναίσθημα που θα εισπράξει, είναι ανυπολόγιστο! 
Έκπληξη ήταν για μένα τουλάχιστον η συμμετοχή του Κώστα Γανωτή, που άφησε λίγο κατά μέρος την, ενίοτε πομπώδη, ιδιότητα του συνθέτη και υιοθέτησε αυτήν του τραγουδοποιού και μάλιστα του οργισμένου τραγουδοποιού, ερμηνεύοντας με την ακουστική κιθάρα του τη Μπαλάντα της Κερατέας. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η πιο πολιτικοποιημένη εμφάνιση μουσικού της ημέρας! 
Ώσπου βγήκε η Δανάη Παναγιωτοπούλου, βέβαια, και η συναυλία απέκτησε κατ' εξοχήν πολιτικοποιημένο περιεχόμενο. Διότι, μπορεί και το Ο Γιάννης ο φονιάς που έπαιξε ο Εμμανουηλίδης, πολιτικό τραγούδι να είναι στην ουσία, της Δανάης όμως οι folk ιστορίες που μιλούν για μολότοφ μεσ' στην τσάντα της, ότι θέλουν να πουν, το λένε ευθύβολα! 
Εξακολουθεί να με συγκινεί πολύ αυτό το κορίτσι με τα καταγάλανα μάτια, τη ζεστή σκηνική παρουσία και το τεράστιο ταλέντο. Τό 'χω ξαναπεί και κινδυνεύω να γίνω εμμονικός ή γραφικός, όμως για μένα, τηρουμένων των αναλογιών, η Δανάη Παναγιωτοπούλου είναι η Joni Mitchell της μικρής Ελλάδας! 
Κάτι άλλο που έγινε κατανοητό σε πολύ κόσμο με τη σημερινή εμφάνιση της Δανάης είναι η παντοδυναμία του...internet! Εννοώ πως Η ιστορία του Γιωργάκη, το τραγούδι που έγραψε για τον Πρωθυπουργό της χώρας, παραφράζοντας την Ιστορία της Μαρίας του Βασίλη Νικολαΐδη, αν και διακινήθηκε μόνο μέσω internet, σε μορφή mp3 από blog σε blog κι από το facebook, έχει γίνει πιο κοσμαγάπητο κι απ' τα τραγούδια των δύο προσωπικών δίσκων της! 
Αν και ανέβηκε στη σκηνή ο Μίλτος Πασχαλίδης, η Δανάη παρέμεινε για να τραγουδήσουν μαζί τον Τρελό, δική της σύνθεση που ο τραγουδοποιός είχε συμπεριλάβει σε ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του. 
Άλλα τέσσερα κομμάτια τραγούδησε ο Πασχαλίδης από την προσωπική του δισκογραφία, αλλά ομολογώ ότι τον έχασα, γιατί ξαναπήγα στο backstage, προσπαθώντας να συμβάλλω στην ειρηνική διευθέτηση ενός ζητήματος μεταξύ των συγκροτημάτων Ρόδες και Electric Litany. Τίποτα ιδιαίτερο, μη φανταστείτε ότι πιαστήκανε στα χέρια οι ροκάδες, σπάσανε κιθάρες κλπ. Απλώς, επειδή σ' αυτά τα φεστιβάλ διαμαρτυρίας κυριαρχεί το γνωστό Από καλή καρδιά σκίζουμε, από οργάνωση μπουρδέλο, το πρόγραμμα είχε γίνει επιεικώς μαντάρα, ο ντράμερ των Ρόδες έπρεπε να φύγει, το ίδιο και ο ηχολήπτης των Litany, οπότε κάποιοι μοιραία θα έπρεπε να βγουν πρώτοι και κάποιοι δεύτεροι μετά τον Πουλικάκο. Που νά 'ξεραν οι παίδες ότι ο Πουλικάκος θα έπαιζε 10 κομμάτια περίπου, βγάζοντας έξω το πρόγραμμα για ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο; 
Silence, Μήτσος ειν' αυτός και οι νεότεροι ας κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο! Πόσω μάλλον όταν με το που ανέβηκε στη σκηνή δανείστηκε την περίφημη ρήση του Γεώργιου Καραϊσκάκη: Αν ζήσω, θα σας γαμήσω όλους! Κι αν πεθάνω, θα μου κλάσετε τον πούτσο! 
Από τον Πουλικάκο και τη μπάντα του ακούσαμε το Έχουν κακούς σκοπούς (back to the 70s και τους Εξαδάχτυλος), το Να φύγει αυτός ο χειμώνας, το καζαντζιδικό Υπάρχω, το Σκόνη πέτρες λάσπη, το Tush των ZZ Top, το ΄69 με κάποιο φίλο του Παύλου Σιδηρόπουλου, 
αλλά και το Hey Joe, τραγούδι του προ-προπερασμένου αιώνα, όπως το χαρακτήρισε ο Μήτσος. Στη γιγαντοοθόνη πίσω η μορφή του Jimi Hendrix προξένησε τις επευφημίες, τα σφυρίγματα και τη νοσταλγία του κοινού. Μα, σοβαρά τώρα, υπάρχει Έλληνας μουσικός που να δηλώνει σήμερα rock, αφού είναι ακόμη εν ενεργεία ο Πουλικάκος; 
Όχι, δεν είναι κομμάτια εδώ ο Λεωνίδας Μπαλάφας, αλλά εγώ μάλλον που πήγα να τον φωτογραφήσω. Αύριο παίζει ο Λεωνίδας στο Keratea Art Resistance Festival και του υποσχέθηκα ότι θα πάω, αλλά δεν το βλέπω μ' αυτό το κρύωμα που με ταλαιπωρεί εδώ και πέντε μέρες. 
Ρε τον Μπαλάφα που ξεκίνησε απ' το Fame Story και πήρε τα σώβρακα των δηλωμένων ροκάδων, που λέω παραπάνω. Εξαίρετος τραγουδοποιός, ωραίος ερμηνευτής, αξιαγάπητος αλητάμπουρας! Τα ίδια μπορεί και να του τά 'πε ο Δημήτρης Μανιάτης, όσο διακρίνεται στην άνωθεν photo της κακιάς ώρας... 
Έφυγα όταν στη σκηνή ανέβηκαν ο Νικήτας Κληντ και οι Ρόδες, παρ' όλο που ήθελα πολύ να δω τους αγαπημένους μου Electric Litany. Δεν την πάλευα όμως άλλο, καθώς απ' το πρωί τρώω δυο-δυο τα panadol και τις καραμέλες lysopaine για το λαιμό μου. Εν κατακλείδι, η κεντρική ιδέα από το τριήμερο Keratea Art Resistance Festival είναι η ακόλουθη: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΟΡΤΩΝΕΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ. Η ΜΟΝΗ ΥΠΑΡΚΤΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΜΕ ΔΙΑΛΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ, ΕΝΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΚΟΛΥΜΠΙΘΡΟΞΥΛΟ, ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ, ΝΕΟΙ, ΓΕΡΟΙ, ΑΝΔΡΕΣ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΠΑΙΔΙΑ, ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΕΣ, ΔΙΝΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΑ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ Χ.Υ.Τ.Α., ΣΤΗ ΒΙΑ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ ΤΟΥΣ. Και κάτι ακόμη, πολύ λογικό: ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΕΝΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΒΛΑΒΕΡΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ. Ή, όπως μου σχολίασε ένας άλλος φίλος δημοσιογράφος, Πολύ φοβάμαι ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Γιατί, αν υποχωρήσει, την επόμενη θα βγουν άλλες δέκα Κερατέες! Να ζητήσουν, συμφώνως και με τον Πουλικάκο, τα ρέστα από τα κερατιάτικα και τα γαμησιάτικα της εκάστοτε αντιλαϊκής κυβέρνησης... Παρασκευή 8 Απριλίου 2011
στα-εξάρχεια-με-τον-gazoza-τον-sai-baba-την-εύα-κοταμανίδου-τον-ravi-shankar-και-τον-καπνιστή-οδηγό-ταξί
Ο Πακιστανός προσπαθεί να πουλήσει τα αρωματικά sticks του μέρα μεσημέρι, ηλιόλουστο, στα Εξάρχεια, διαλέγω πέντε, πάρε και το Sai Baba, προτείνει ο gazoza, αφού είχε κάποτε μια γκόμενα που την ώρα του σεξ έκαιγε sticks Sai Baba, βγάζω να δώσω πενηντάρικο, δεν είχε ρέστα ο Πακιστανός και κανένας δεν ήταν πρόθυμος να μας χαλάσει, αρχίζει τη γύρα κι εμείς πίνουμε καφέ, νομίζοντας πως ξέχασε δίπλα μας την πραμάτεια του, οπότε μας ανήκει, αφού σε 5΄ φεύγουμε, τελικά επανέρχεται ο Πακιστανός απογοητευμένος, μαζεύω ένα ευρώ απ' τις τσέπες μου, του το δίνω, αγοράζω μόνο το Sai Baba, ανηφορίζουμε με τον gazoza στη Διδότου, για την Οδό Πανός, μπαίνουμε μέσα, χαζεύουμε για μιαν ακόμη φορά τις φάτσες του Χατζιδάκι, του Καβάφη, της Πλάτωνος και του Παβέζε, αυτός αναζητεί το τεύχος – αφιέρωμα στον Χειμωνά, το βρίσκει, δεν του κάνει, αφού του φαίνεται πολυκαιρισμένο, αγοράζει μια συλλογή του Χριστιανόπουλου στα 8 ευρώ και δύο καρτ – ποστάλ, σύνολο 10 ευρώ, εγώ πάλι δεν αγοράζω τίποτα, ίσα – ίσα φτάνουν για το ταξί της επιστροφής τα λεφτά μου, βγαίνουμε απ' τον εκδοτικό οίκο, χαιρετιόμαστε, μπουκάρω σ' ένα μαγαζί με οπτικά και τους λέω να βιδώσουν λίγο τα γυαλιά μου, γιατί έχουν λασκάρει και με το που κάνω να σκύψω μού πέφτουν στο πάτωμα, ο καλός κύριος εκπληρώνει την επιθυμία μου, αμέσως βρίσκω ταξί, ο οδηγός ήταν νεαρός με την ηθοποιό αδερφή του να έχει πρωταγωνιστήσει στο Show Bitch, την τελευταία ταινία του Ζερβού, οδεύοντας προς περιφερειακό Λυκαβηττού σα να πήρε το μάτι μου την Εύα Κοταμανίδου, Εύα! Εύα! φωνάζω, γυρίζει όλο έκπληξη και σκάει χαμόγελο όταν αντιλαμβάνεται ποιος τη φωνάζει, πάρε κάνα τηλέφωνο, μου φωνάζει κι εκείνη την ώρα που το φανάρι ανάβει, ποια ειν' αυτή; με ρωτάει μετά ο ταξιτζής, μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ηθοποιούς, του απαντάω, κουνάει το κεφάλι μάλλον με σεβασμό, δηλώνω τη λαχτάρα μου για τσιγάρο, ελεύθερα μου κάνει, στρίβοντας ταυτόχρονα κι αυτός τσιγάρο, μα την τελευταία στιγμή μού έρχεται η τρελή επιθυμία ν' ανάψω το Sai Baba μεσ' στο ταξί, του το δείχνω όλο καμάρι, σκάσ' το, μου προτείνει όλο χαρά, το ανάβω, το κρατάω στό 'να χέρι, το όχημα γίνεται ντουμάνι, γελάμε σαν λέω ότι έτσι και μας σταματήσει μπάτσος δεν θα μπορεί να επιβάλλει πρόστιμο, μια και ακόμη δεν έχει θεσπιστεί νόμος που ν' απαγορεύει τα αρωματικά sticks μεσ' στα ταξί, τώρα θα σε φτιάξω κι εγώ, καγχάζει ο ταξιτζής και βάζει στη σιντιέρα το live του Ravi Shankar από το Κρεμλίνο και ώσπου να φτάσουμε στον προορισμό μου κανένας, μα κανένας, μέσα στην πολύβουη Αθήνα, δε σηκωσε το χέρι να μας σταματήσει, ψάχνοντας για ταξί. Κάτι οι μπάτσοι που είχαν περικυκλώσει από νωρίς τα Εξάρχεια, εμποδίζοντας ακόμη και την είσοδο στην έκθεση cheapArt, κάτι οι μπουνιές που παραλίγο να φάει ο δύσμοιρος Πακιστανός γιατί ζήτησε να του κάνουν ψιλά, με έκαναν να παραφράσω το παλιό καλό Όσο θα υπάρχουν μπάτσοι, εμείς θά 'μαστε Απάτσι, κατά το Όσο θα είστε μισάνθρωποι και λεβεντομαλάκες, να γίνουμε όλοι Ινδία και Πακιστάν εδώ χάμω – που ούτως ή άλλως έχουμε ήδη γίνει – να ξεμπερδεύουμε μιαν ώρα αρχίτερα.
carmina-graeca-ή-η-ιστορική-συνέχεια-του-λαϊκού-έντεχνου-τραγουδιού
Άκουγα χθες το μεσημέρι στον Ιανό τον συνθέτη Σαράντη Κασσάρα να μιλάει για το καινούργιο έργο του, λίγο προτού συνοδεύσει κάποιους από τους ερμηνευτές του στο πιάνο, και σκεφτόμουν πόσο η συγκεκριμένη μουσική στιγματίστηκε από τη μεταπολιτευτική λαίλαπα. Και εξηγούμαι: τα Carmina Graeca, βασισμένα στο ποίημα Πρωινό άστρο του Γιάννη Ρίτσου, εάν κυκλοφορούσαν 35 χρόνια νωρίτερα σίγουρα θα γέμιζαν στάδια. 
Κι ας μην τα τραγουδούσαν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ή και ο Ανδρέας Μπογδάνος, αλλά ένας εξαίρετος βαρύτονος, όπως ο Τάκης Φάβιος, που εδώ προβάρει τα λόγια του τραγουδιού Το σπίτι μας. 
Αν κάτι πέτυχε ο Κασσάρας μ' αυτό το έργο είναι η αποδέσμευση του ακριβώς από ένα κλίμα α λα παλαιά, που λέμε. Βοηθήθηκε βέβαια από την ποιητική σύνθεση του Ρίτσου, που θα χαρακτηριζόταν μακροσκελές νανούρισμα για την κόρη του και όχι μέσο λαϊκής εκτόνωσης διά της ποιήσεως. Βοηθήθηκε ακόμη από τις φωνές τόσων ετερόκλητων τραγουδιστών και οπωσδήποτε από το συνθετικό του ταλέντο που πατάει γερά στο σήμερα, χαρίζοντας στην άνυδρη δισκογραφία ένα σπάνιο μεγαλόπνοο, όσο και μακρόπνοο κύκλο λυρικών και λαϊκών τραγουδιών. 
Από αριστερά βλέπετε τον ακαδημαϊκό Σπύρο Τζόκα, πρώην Δήμαρχο Καισαριανής, τον ηθοποιό Νίκο Βερλέκη, νυν Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Καισαριανής, την υπεύθυνη παραγωγής του cd Carmina Graeca, Λιάνα Μαλανδρενιώτη, και την κόρη του ποιητή, Έρη Ρίτσου. Παραλίγο άθελα του ο Τζόκας να μ' αφήσει σύξυλο στο πάνελ, αφού θέλοντας να παρουσιάσει τον συνθέτη δανείστηκε ατόφια κάποια στοιχεία από το δικό μου κείμενο που είχε δημοσιευθεί πριν κάνα μήνα στην εφημερίδα Η Εποχή και μόλις προχθές στο blog! Ευτυχώς δηλαδή που δεν προχώρησε σε μουσικολογική ανάλυση του έργου, διότι θα έπρεπε κι εγώ μετά να αυτοσχεδιάσω κανονικά. Δεν πειράζει, καλό ήταν αυτό που έγινε! 
Στον σύντομο χαιρετισμό της, η Έρη Ρίτσου, αεράτη και με χιούμορ, εξήγησε πως ούτε τα χρόνια της δε μπορεί πλέον να κρύψει, αφού ο πατέρας της συνήθιζε να βάζει χρονολογία γραφής κάθε ποιήματος του. Και το Πρωινό άστρο, ως γνωστόν, ήταν γραμμένο για τη μοναχοκόρη του μόλις ήρθε στον κόσμο. Εξήρε επίσης τη μουσική εργασία του Κασσάρα σε ένα έργο που μελοποιείται συχνά- πυκνά τα τελευταία χρόνια. 
Στη δική του ομιλία, ο ποιητής Γιώργος Χρονάς αναφέρθηκε στη γνωριμία του με τον Γιάννη Ρίτσο μέσω του κοινού τους φίλου, Γιάννη Τσαρούχη. Μίλησε για την πρώτη του επίσκεψη στην οικία του Ρίτσου, για το γλυκό και το νερό που τους πρόσφερε, για την ανθρωπιά και την ευγένεια που απέπνεε το υψηλό του ανάστημα. 
Ο Χρονάς, πάντως, πολιτικολόγησε περισσότερο απ' τους υπόλοιπους...συμπανελιστές. Η ευχή του να νικήσει η ποίηση την πολιτική, δηλαδή η τρέλα την αμάθεια, προξένησε το δυνατό χειροκρότημα των παρευρισκόμενων στο πατάρι του Ιανού. 
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι άλλος ένας σπουδαίος τραγουδιστής που χάρισε τη φωνή του στο, Κρητικού ηχοχρώματος, τραγούδι Το μυστικό του κόσμου. Εξαιρετικά σεμνός, δήλωσε πως δεν τίμησε αυτός τον Σαράντη Κασσάρα με το να πει τραγούδι του, αλλά ο Κασσάρας τον ίδιο με το να τον θεωρεί φίλο και συνοδοιπόρο του. 
Η ερμηνεία του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη, του νεότερου ερμηνευτή του έργου, πραγματικά μας συγκίνησε όλους, νομίζω. Ούτως ή άλλως, η Παραίνεση που του δόθηκε, είναι ένα πολύ καλό τραγούδι σε παραδοσιακούς δρόμους, όπως εξήγησε ο συνθέτης. 
Νίκος Ανδρουλάκης- Σαράντης Κασσάρας- Μπάμπης Τσέρτος. Δυστυχώς, παρ' ότι βρίσκονταν εκεί, οι δύο καλοί τραγουδιστές δεν ερμήνευσαν live τα κομμάτια τους, αλλά τα ακούσαμε από το cd. Το ίδιο συνέβη και με την υψίφωνο Τζένη Δριβάλα. Η τελευταία, βέβαια, ήταν δικαιολογημένη: έχει ακούσει κανείς σοπράνο να τραγουδάει στις 12.30 το μεσημέρι; 
Ομολογουμένως, ήταν μία από τις καλύτερες εκδηλώσεις- δισκοπαρουσιάσεις, στις οποίες συμμετείχα ως ομιλητής. Και κάτι ακόμη, που οφείλω να το καταθέσω: σε μία χρονική περίοδο που μας κατακλύζουν αδιάφοροι pop τραγουδιστές, τραγουδοποιοί και συγκροτήματα του κιλού, που κάποιοι ακούνε Γιάννη Ρίτσο και τους χτυπάει στα ρουθούνια τσίκνα από σουβλάκια, που βλέπουν χαρακτικό της Βάσως Κατράκη και νομίζουν πως το Πολυτεχνείο ξαναζεί- οι φτωχοί!, μουσικοποιητικά έργα σαν τα Carmina Graeca του Σαράντη Κασσάρα συνεχίζουν τον ιστορικό κατάλογο της Lyra από κει που τον είχε αφήσει ο μακαρίτης ο Αλέκος Πατσιφάς. Άντε και μερικά χρόνια αργότερα... 
* οι φωτογραφίες του post είναι του Άγγελου Κουτσούκη, της Μαίρης Μπρατάκου, της Λιάνας Μαλανδρενιώτη και του bosko
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)