Αφήνοντας κατά μέρος την αδιαμφισβήτητη αξία των ομηρικών επών μέσα στους αιώνες, συζητήσαμε πρώτη φορά με τον συνθέτη Νεκτάριο Καραντζή για παγκόσμιους συλλόγους μελετητών του Ομήρου που μαζεύονται κάθε χρόνο στο Μαλιμπού και την Ουρουγουάη, στη Χίο και τη Νέα Υόρκη προκειμένου να αναγνώσουν και να αναλύσουν την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Ο Καραντζής εξ άλλου ανέλαβε ένα εγχείρημα εκ των προτέρων δύσκολο: τη μελοποίηση αποσπασμάτων από την Οδύσσεια του Ομήρου χωρίς να ακολουθήσει καμία πεπατημένη, αναφορικά τουλάχιστον με τις προθέσεις του, τις ενορχηστρώσεις του και τελικά το ίδιο το αποτέλεσμα. Τα οχτώ τραγούδια- αφηγήματα με τη Σαβίνα Γιαννάτου ως καταλληλότερη ερμηνεύτρια, καθώς και τα τρία οργανικά κομμάτια του απαρτίζουν ένα δίσκο που διαθέτει όλα τα εχέγγυα ώστε να μείνει κλασικός στο είδος του, σημείο αναφοράς θα έλεγα για τον μελλοντικό ερευνητή της υπόθεσης μελοποιημένη ποίηση και τραγούδι στη χώρα μας. Με τον Καραντζή συναντηθήκαμε σήμερα το πρωί σε ένα σύντομο πέρασμα του από την Αθήνα, αφού έχει μόνιμη έδρα του τη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου ηχογραφήθηκε και η δουλειά του. Ακολουθεί η καταγραφή της συζήτησης μας εν είδει αποκλειστικής συνέντευξης στα Άσματα και Μιάσματα.
Το έργο αυτό ήταν μια ανάθεση της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Ιθάκης. Λογικό να ρωτήσω για τη σχέση σου με το εν λόγω νησί.Κατάγομαι από την Ιθάκη. Το ίδιο και οι γονείς μου, που μοιράζουν τη ζωή τους μεταξύ Ιθάκης και Πάτρας. Ο αδερφός μου, απ' την άλλη, είναι μόνιμος κάτοικος του νησιού. Τα ωραιότερα χρόνια μου και τα πιο ξέγνοιαστα καλοκαίρια τα έζησα εκεί κι εγώ! Σε ότι αφορά το έργο, όλα ξεκίνησαν από την παρέα Αέναος Πλεύσις που είχαν την ιδέα να κάνουμε ένα cd από κοινού με τον στιχουργό Μιχάλη Μπουρμπούλη. Ο Μιχάλης πρότεινε με τη σειρά του να μελοποιηθούν αποσπάσματα της Οδύσσειας του Ομήρου. Η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Ιθάκης ανέλαβε την οικονομική υποστήριξη του εγχειρήματος κι έτσι βρέθηκα με μια βαρυά ανάθεση στους ώμους μου. Να πω την αλήθεια, τρόμαξα λίγο όταν συνειδητοποίησα τι είχα να κάνω!
Νεκτάριε, αυτός δεν είναι ο πρώτος σου δίσκος...
Όχι, έχω κάνει άλλες τρεις δισκογραφικές δουλειές με το συγκρότημα Terra Incognita, αυτός όμως είναι ο πρώτος- ας τον πούμε- μεγάλος δίσκος.
Σε ρωτάω, διότι αν ήσουν πρωτοεμφανιζόμενος, παρ' ότι ώριμος ηλικιακά, δεν θα ήταν θράσος να παρουσίαζες ένα τέτοιο έργο;
Θράσος είναι όταν δεν υπάρχει μουσικός σεβασμός. Όταν είναι κάτι πέρα απ' τις δυνατότητες σου και δεν πρέπει να το αγγίζεις. Για μένα ήταν μια μεγάλη αναμέτρηση και πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι να πω μέσα μου Ναι, μπορώ να το κάνω! Μελέτησα πολύ, διάβαζα, μουτζούρωνα, σημείωνα, πήγα πίσω στην αρχαιοελληνική ποίηση και φιλοσοφία, πώς αλλιώς να γινόταν; Μπορεί να έχω γράψει συμφωνική μουσική και έργα για κουαρτέρτα εγχόρδων, λόγου χάρη, αλλά αυτό είναι άλλο πράγμα. Μιλάμε για ένα έργο- παγκόσμια κληρονομιά!
Χρησιμοποίησες παραδοσιακά και κλασικά όργανα. Πόσο σε προβλημάτισε η σύζευξη των οργάνων για τον τελικό ήχο που ήθελες να έχει η δουλειά;
Σκεφτόμουν αν θα μπορούσε αρχικά η Οδύσσεια να μελοποιηθεί ως jazz σουίτα. Ναι, θα μπορούσε. Ή και σαν Σένμπεργκ, λόγιο έργο, που πάλι θα μπορούσε. Το θέμα είναι όμως εμένα ποια θα ήταν η δική μου θέση. Κατέληξα να έχει έναν ελληνικό χαρακτήρα ως άκουσμα. Να σ' το πω αλλιώς, αυτός που θα τ' ακούσει ακόμη και στο ραδιόφωνο της Νεμπράσκα, να καταλάβει ότι έχει γεωγραφικό στίγμα και έρχεται απ' τη Μεσόγειο. Οι ενορχηστρώσεις των ξύλινων πνευστών- κι εδώ μπαίνουμε σε τεχνικά ζητήματα- που θέλουν συνδυασμένα μεταξύ τους ένα όμποε και ένα κλαρινέτο, παράγουν τον ήχο ενός τρίτου ακαθόριστου οργάνου, αρχέγονου και μυστηριακού. Σα να λέμε Είναι πραγματικότητα αυτό που ακούμε τώρα; Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, πέραν του ότι ο ήχος έρχεται από κάπου πολύ μακρυά και πολύ παλιά! Αυτή ήταν και η κυρίως πρόθεση μου.
Γιατί επέλεξες τη μελοποίηση της αρχαίας ελληνικής και όχι κάποιας μετάφρασης;
Αυτή ήταν η ανάθεση που μου έγινε, όμως και στα νέα ελληνικά να μου το ζητούσαν, πάλι εγώ θα πρότεινα το αρχαίο κείμενο. Διότι είναι το έργο Του, όχι η μετάφραση ενός τρίτου. Η Οδύσσεια του Ομήρου, μνημείο παγιωμένο σαν τις Πυραμίδες της Αιγύπτου!
Μίλησε μου λίγο για τη Σαβίνα Γιαννάτου. Πως έγινε η επιλογή της; Γνωρίζεστε από παλιά; Εκ των προτέρων είχα αποκλείσει μία κλασική μέτζο σοπράνο, διότι άλλο πράγμα είναι η Κεντρική Ευρώπη του 19ου αι. και άλλο η Μεσόγειος του 1.000 π.Χ. Η δε φωνή της Σαβίνας έχει κάτι το τόσο ιδιαίτερο και πολυμορφικό, ώστε τη μια μεταμορφώνεται σε Diamanda Galas, την άλλη σε κλασική σοπράνο και την άλλη σε Ρόζα Εσκενάζυ. Όταν άρχισε να ξεκαθαρίζει μέσα μου το προς τα που θα κινηθώ, ήταν σαφές ότι θα τραγουδούσε η Σαβίνα. Αν εκείνη δε μπορούσε, θα τά 'λεγα εγώ τα τραγούδια, δηλαδή κανένας (γέλια). Έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν σε συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τελευταία φορά, μάλιστα, παίξαμε στα Σκόπια, όπου ήμουν ο αντικαταστάτης του Μιχάλη Σιγανίδη στο κοντραμπάσο. Ξέρεις τι είναι να παίζουν οι άλλοι τα κομμάτια δέκα χρόνια κι εσύ να πας ως κανονικός αλεξιπτωτιστής; Σίγουρα έχει ενδιαφέρον, πάντως! Εκτός από το αμιγώς τραγουδιστικό κομμάτι, υπάρχουν και αφηγηματικά μέρη που ανέλαβε επίσης η Σαβίνα. Γιατί αυτό; Αποφύγατε τον κίνδυνο της μορφής του τραγουδιού-ποταμό;
Όχι, απλά ήθελα να καταγραφεί ο ήχος της ελληνικής γλώσσας σαν αφήγηση και όχι σαν τραγούδι. Όταν άρχισα να διαμορφώνω το ύφος της δουλειάς και κατέληξα να έχει ένα τροπικό χαρακτήρα υπό την έννοια της παραδοσιακής μουσικής, η οποία βασίζεται σε τρόπους, το επόμενο βήμα ήταν το πως ο ίδιος ο λόγος θα γινόταν μελωδία. Παραδόξως μέσα σε μία εβδομάδα είχα φτιάξει τέσσερα κομμάτια, οι μελωδίες προέκυπταν αβίαστα και αυθόρμητα. Νομίζω είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να εκλογικευθεί ή ν' αναλυθεί περαιτέρω. Παρ' ότι το cd κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα, έγινε λόγος για τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα του. Τό 'χεις σκεφτεί, αλήθεια;Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Η τέχνη δεν πρέπει νά 'χει εκπαιδευτικό δασκαλίστικο χαρακτήρα. Έχει σε ένα πολύ γενικότερο επίπεδο, αφού γίνεσαι εν μέρει καλύτερος άνθρωπος ακούγοντας ένα σοβαρό έργο ή βλέποντας μία καλή ταινία, σκοπός της απώτερος όμως πρέπει να είναι η ανθρώπινη μετάβαση από το σκοτάδι στο φως. Τώρα που το λες, θα μπορούσε να έχει έναν εκπαιδευτικό χαρακτήρα, μια και μιλάμε για ένα έργο που διδάσκεται στα Γυμνάσια.Υπό αυτή την έννοια, ποιος θα ήταν ιδανικότερος χώρος παρουσίασης του έργου; Η αυλή ενός σχολείου, Γυμνασίου, ή μία μουσική σκηνή;Ιδανικότερος χώρος είναι αυτός που οι ακροατές θα ακούσουν καλύτερα. Μπορεί να είναι πολύ καλύτερη η κατάσταση σε ένα Γυμνάσιο από το Carnegie Hall, όπου εκεί θα περιμένουν κάτι που να μοιάζει με τα λίντερ του Σούμπερτ κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Ή το αντίστροφο: να περιμένουν οι μαθητές ν' ακούσουν Αγγελάκα, που τον αγαπάω πολύ τον Γιάννη, και να πέφτουν πάνω σε κάτι πιο λόγιο ή πολύ κλασικό. Γενικά, το έργο αυτό πιστεύω πως δύσκολα κατηγοριοποιείται. Μοιάζει πολύ παραδοσιακό για τους τζαζίστες, πολύ τζαζ για τους έντεχνους, πολύ κλασικό για τους παραδοσιακούς κ.ο.κ. Ενδεχομένως, ας πούμε, τον ακροατή της κλασικής μουσικής να τον ξενίσει η χρήση του καβάλ, που δεν θα έπρεπε. Η ηχογράφηση του cd έγινε στη Θεσσαλονίκη. Λύθηκαν κάποια προβλήματα έτσι;Εκεί μένω, στη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης εργάζομαι, οπότε τελείωνε η πρόβα κι έλεγα Παιδιά, ελάτε να τσεκάρουμε το τάδε κουαρτέτο πού 'χω γράψει κλπ. Μόνο με τη Σαβίνα στήθηκε εδώ η ηχογράφηση, κατέβηκα με τα πολυκάναλα και γράψαμε.Σ' ευχαριστώ πολύ και εύχομαι κάθε επιτυχία.Εγώ σ' ευχαριστώ για τη συζήτηση. 
Με τον Μανώλη Ρασούλη συνδεόταν στενά ο σύμβουλος τηλεόρασης Κώστας Δήμου, ο οποίος τυγχάνει και δικός μου φίλος. Εκείνος μου έφερε πρωί-πρωί τη δυσάρεστη είδηση για το θάνατο του στιχουργού και τραγουδοποιού. Γνωρίζω πως ο Δήμου είχε οριστεί από τον ίδιο τον Ρασούλη, επίσημος βιογράφος του, και πως έχει στην κατοχή του τρία ανέκδοτα τραγούδια του σε μουσική του Μάνου Λοΐζου. Μέχρι αυτήν την ώρα ο Δήμου με τροφοδοτεί με ντοκουμέντα από το προσωπικό του αρχείο, αποκλειστικά για τα Άσματα και Μιάσματα και τους επισκέπτες μου. Τον ευχαριστώ και είναι, πραγματικά, μεγάλη μου τιμή. 
Στις 13 Ιουνίου του 1992, στο Θέατρο Ανατολικής Τάφρου στα Χανιά της Κρήτης, ο Μανώλης Ρασούλης είχε δώσει την πρώτη προσωπική συναυλία του με τη συμμετοχή της πρωτοεμφανιζόμενης τότε μπροστά σε κοινό Μελίνας Κανά. Είχε προηγηθεί ένας μικρός αριθμός κλειστών παραστάσεων του Ρασούλη στη μπουάτ Κρα-Κρα των Χανίων με χαρακτήρα διαμαρτυρίας για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, η επιτυχία των οποίων οδήγησε στη συγκεκριμένη πρώτη, όπως είπαμε, μεγάλη συναυλία του. Βλέπετε το απόκομμα ενός εισιτηρίου από εκείνη τη συναυλία.
Κι εδώ, την χειρόγραφη ευχαριστήρια επιστολή του Μανώλη Ρασούλη προς τον διευθυντή της πολιτιστικής αρχής των Χανίων ύστερα από την επιτυχία του τριημέρου στη μπουάτ Κρα-Κρα και τη λήψη της απόφασης για μια νέα, μεγαλύτερη και ανοιχτή συναυλία.
Ωστόσο, η πρώτη μεγάλη συναυλία του Ρασούλη στα Χανιά απέτυχε παταγωδώς, καθώς συνέπεσε με τον εορτασμό του Αγίου Πνεύματος και δεν κατάφερε να μαζέψει τον απαιτούμενο κόσμο. Απογοητευμένος και άφραγκος κυριολεκτικά ο Ρασούλης, πάνω σε μια εφημερίδα, πρόχειρα, σχεδιάζει την επιστολή που προτίθεται να στείλει στον τότε διευθυντή της ΑΕΠΙ, Ξανθόπουλο. Συγκεκριμένα, τον παρακαλεί να εξαιρέσει τη συναυλία του από την επιβάρυνση του 10% και τον παροτρύνει να ειδοποιήσει τους ανθρώπους πως ότι κάνει, το κάνει πλέον καθαρά για θέμα επιβίωσης του. Ο Κώστας Δήμου θυμάται χαρακτηριστικά πως αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας, πήγε στον Ανδρέα Μικρούτσικο και του ζήτησε το ποσό των 80.000 δραχμών, κάτι στο οποίο εκείνος ανταποκρίθηκε άμεσα. Στέλνει τα λεφτά στον κατεστραμμένο οικονομικά Ρασούλη κι αυτός λίγες μέρες μετά τού επιστρέφει 40.000 δραχμές. Αυτά είναι για σένα, Κώστα- του είπε- αφού δε βρίσκεσαι σε καλύτερη κατάσταση! 
Λίγο αργότερα ήρθαν η Εκδίκηση της γυφτιάς του Νίκου Ξυδάκη σε φωτισμένη παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου και το πλέον rock τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου στο άλμπουμ Μέσω Νεφών, Στη ρωγμή του χρόνου. Από τον στίχο του Του Ουλιάνοφ το μειδίαμα είχα κάτσει 15 χρόνων παιδί να ψάξω ποιος, διάολο, ήταν αυτός ο Ουλιάνοφ. Τον ανακάλυπτα σταδιακά μέσα στα χρόνια: το προσωπικό του άλμπουμ, ναι στο ναι και ναι στο όχι (1984), με το Με φουρτουνιάζει ο έρωτας του Λοΐζου, τη σύμπραξη του με τον Νίκο Κυπουργό στο Τσιφτετέλι του Διογένη, πάλι με τη φωνή του Παπάζογλου για το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου, τη συμμετοχή του στα Νέγρικα του Λοΐζου και του Γιάννη Νεγρεπόντη στο πλάι της Μαρίας Φαραντούρη, τα πολύ επιτυχημένα τραγούδια του- εμπορικά και καλλιτεχνικά- με τη Βάσω Αλλαγιάννη, τον Πέτρο Βαγιόπουλο, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Ανδρέα Μικρούτσικο και τον Γιώργο Γαβαλά. Τον τραγούδησε η Εθνική Ελλάδος των τραγουδιστών στη δισκογραφία, σε συναυλίες και σε αφιερώματα. Αναφέρω ενδεικτικά τον Νίκο Παπάζογλου, τη Χαρούλα Αλεξίου, τη Γλυκερία, τον Μανώλη Μητσιά, την Ελένη Βιτάλη, τον Μανώλη Λιδάκη, τον Σωκράτη Μάλαμα, τη Νένα Βενετσάνου, τον Ορφέα Περίδη, τον Παντελή Θεοχαρίδη και τη Σοφία Παπάζογλου. Ο ίδιος υπήρξε άλλωστε ένας εκφραστικότατος και ζεστός ερμηνευτής. Τον καιρό που ο Σαββόπουλος ανέβαζε τους Αχαρνής στην Πλάκα, ο Ρασούλης συγκατοικούσε με τον Ξυδάκη και τον Ηλία Λιούγκο. Ο τελευταίος τον θυμάται με συγκίνηση σήμερα να μοιράζονται μια μακαρονάδα στα...τρία, λόγω φτώχειας. Θυμάμαι και τον Λοΐζο σε παλιό τηλεοπτικό αφιέρωμα να ομολογεί χαριτωμένα πως ο Ρασούλης που διέμενε στο Λονδίνο, στα τέλη της δεκαετίας του 1960, συνήθιζε να του στέλνει μαζί με στίχους και ψυχεδελικά λαχουράτα πουκάμισα. Αυτός ήταν ο Ρασούλης, ο φτωχός στην τσέπη και ζάπλουτος στο πνεύμα, που άφηνε πεντοχίλιαρα σε φακέλλους κάτω απ' την πόρτα του Γιάννη Αγγελάκα, όταν ο πρώτος έπιανε ευκαιριακά κάποια λεφτά και ο δεύτερος ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη με τις Τρύπες. Αμφότεροι, τα έφερναν δύσκολα βόλτα. Ο Νίκος Κυπουργός μου διηγούταν πως ο Ρασούλης παραλίγο να συλληφθεί κάποτε από την αιγυπτιακή αστυνομία, όταν επιχείρησε να σκαρφαλώσει σε μια...Πυραμίδα, τραγουδώντας ριζίτικα! Μονίμως παιγνιώδης και ανατρεπτικός! Τελευταία πίστευε στις βαθιές ρίζες του ισραηλίτικου λαού με τη γενέτειρα του, την Κρήτη, και δήλωνε πως θ' αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στην εν λόγω έρευνα. Από 'κει προέκυψε κι η συνεργασία του με τον Εβραίο συνθέτη Γεχούδα Πολικέρ σ' ένα δίσκο που τού 'χα γράψει πολύ αρνητική κριτική και κόντεψα να γίνω κακός με τον Στέλιο Φωτιάδη της εταιρείας Eros, που πια δεν υφίσταται. Τότε ήταν που γνώρισα προσωπικά τον Μανώλη Ρασούλη στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από συναυλία του, και βαλθήκαμε να μιλάμε με τις ώρες για τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Φλέρυ Νταντωνάκη. Τον έκραζαν ως αδερφή και κίναιδο οι αυριανιστές- μου έλεγε αναφερόμενος στον Χατζιδάκι- μα ήταν ο μόνος που χρειαζόταν καρότσι για να σέρνει τ' αρχίδια του! Το 1981, άλλωστε, ο Χατζιδάκις είχε καλέσει τον, κάργα θεοδωρακικό, Ρασούλη με την Αλλαγιάννη και το σχήμα τους στους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Κέρκυρας να ανοίξουν πανηγυρικά το διήμερο των εκδηλώσεων μαζί με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Και λίγα χρόνια μετά, από τον Σείριο του, κυκλοφόρησε ο δίσκος Διπλά σακατεμένος πειρατής σε στίχους του Ρασούλη, μουσική του αμετανόητου χίπη, Γιώργου Γαβαλά, και ερμηνευτές μεταξύ άλλων τον Βλάσση Μπονάτσο και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Αγαπημένο μου τραγούδι απ' το δίσκο αυτό ήταν και είναι το Στον Θεόφιλο Καΐρη, που τραγούδησε ο ίδιος ο Ρασούλης. Στη Φλέρυ Νταντωνάκη, απ' την άλλη, ο Ρασούλης έτρεφε βαθιά εκτίμηση. Μοιράζονταν όχι μόνο τις ίδιες ινδουιστικές θρησκευτικές ανησυχίες, αλλά και τον ίδιο γκουρού, στις αρχές του ΄70, όταν η ερμηνεύτρια επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ. Τα λόγια του ήταν ακριβώς τα εξής: Φεύγαμε από μπουάτ της Πλάκας, όπου τραγουδούσαμε αντάρτικα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τη Μαρία Δημητριάδη, και παρακαλάγαμε να καταλήξουμε σε κάποιο σπίτι με τη Φλέρυ για να μας πει δημοτικά τραγούδια α καπέλα με τη φωνή της! Τον έζησα αρκετά και πριν από τρία χρόνια στο Κύτταρο της οδού Ηπείρου, όταν κατέβαινε από τη Θεσσαλονίκη, για να τραγουδήσουν μαζί με τον Θεοχαρίδη και τη Σοφία Παπάζογλου. Τι κάνεις, βρε φυσιοδίφη νταντωνακιστή; σα να τον βλέπω τώρα να μου λέει πάλι, εισβάλλοντας στο γραφείο μου, με το χαρακτηριστικό καπέλο του και μια φωνή παραδόξως όλο σοβαρότητα. 
Ας μην παραλείψω να αναφερθώ και στην περίφημη κόντρα του με τον Γιώργο Νταλάρα που τον είχε γεμίσει πικρία, αρκετή για να θέλει να εγκαταλείψει διά παντός την Ελλάδα και να ζήσει στην αγαπημένη του, Ισπανία. Μέχρι το τέλος, υπήρξε πολυγραφότατος ως συγγραφέας, ποιητής, κειμενογράφος και στιχουργός. Προκλητικός, γόνιμα σαλταρισμένος- όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό-, πολυτάλαντος, παρορμητικός, αγωνιστής, ρομαντικός, ιδεαλιστής, αντικομφορμιστής είναι τα μόνα επίθετα που μού 'ρχονται αυτή τη στιγμή για τον Μανώλη Ρασούλη. Το τραγικό είναι πως βρέθηκε νεκρός σήμερα το πρωί στο σπίτι του, στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης, από φίλους που είχαν ανησυχήσει με την εξαφάνιση και τη σιωπή του. Πέθανε τουλάχιστον δύο με τρεις ημέρες πριν...ήταν η πρώτη εκτίμηση του ιατροδικαστή, χωρίς να έχουν ακόμη εξακριβωθεί τα ακριβή αίτια του θανάτου του. Εκφράζω τα προσωπικά μου θερμά συλληπητήρια στην κόρη του, Ναταλί Ρασούλη, και στους οικείους του. Το ελληνικό τραγούδι τού χρωστάει πολλά κι από σήμερα είναι σαφώς φτωχότερο. Οι επόμενες αναρτήσεις αυτού του blog θα είναι αφιερωμένες στη μνήμη του Μανώλη Ρασούλη ως ελάχιστος φόρος τιμής. 
Παρέλαβα και το καινούργιο τεύχος του Screw που μου έστειλε απ' τη Θεσσαλονίκη ο pisoglendis, κατά κόσμον Γιώργος Τσιτιρίδης. Οι τύποι κάνουν ωραία δουλειά κι ειδικά, ύστερα από τη θορυβώδη συνέντευξη του Μπουτάρη, έχω την αίσθηση πως ένα μέχρι πρότινος μάλλον περιθωριακό free press, τείνει να αποτελέσει μια από τις πιο εναλλακτικές παρουσίες στον χώρο των ολότελα υποβαθμισμένων εντύπων. 
Από λίγο ως πολύ με επηρέασε ψυχολογικά και ο σεισμός στην Ιαπωνία. Αυτό να είναι ή τα λόγια της φίλης που επισκέφτηκα, δανεικά από τον Άσιμο, όταν συζητήσαμε τυπικά και φυσικά για την οικονομική κρίση; Μόνο ένας σεισμός μας σώζει, φοβερός κατακλυσμός, μαϊντανός να γίνουν όλα, να χαθεί ο πολιτισμός...Κι αυτά τα δελτία ειδήσεων, μεσ' στη μαλακία πια. Δεν υπολογίζουν τίποτα οι κάφροι! Τελικά οι ειδήσεις του Star ξεπέρασαν σε κατινιά και παπαρολογία κι αυτές του Alter. Σαν χθες βράδυ, που για να καλύψουν το χρόνο ή για να τραβήξουν το θέμα απ' τα μαλλιά, έστειλαν κάποιον στο δρόμο με το μαρκούτσι να ρωτάει τη γνώμη της ελληνικής νεολαίας για την τραγωδία στο Τόκυο! Και όλο αυτό υπό τους ήχους των Metallica και συγκεκριμένα του The Unforgiven! Φοβερή έμπνευση ο σκηνοθέτης!
Εκτός από το Screw, παρέλαβα από τη Θεσσαλονίκη και το δεύτερο άλμπουμ της May Roosevelt, πού 'χε την καλωσύνη να μου στείλει. Λέγεται Haunted, είναι ηλεκτρονικό, instrumental στο μεγαλύτερο μέρος του, και βασίζεται στο theremin, στο οποίο η δημιουργός είναι εξπέρ! Υποτίθεται ότι οι συνθέσεις του αντλούν στοιχεία από ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, τόσο υπαινικτικά όμως, που αν δεν το γνωρίζεις, απλά μπαίνεις σε ένα πολύ ιδιαίτερο ηχητικό κλίμα και μια στοιχειωμένη- συμφώνως με τον τίτλο- ατμόσφαιρα. Σε δύο tracks χάρισε τα φωνητικά του ο Harry Elektron, γνωστός και μη εξαιρετέος underground καλλιτέχνης από τη συμπρωτεύουσα, ενώ το artwork του cd είναι εξαιρετικά στυλάτο. Ξεχωριστές στιγμές, τα κομμάτια Dark the night, Young Night Thought και το εξώδιο Outcry. Νομίζω πως το Haunted της May Roosevelt είναι η καλύτερη πρόταση για ένα μελλοντικό Ντιβάνι του Δισκαναλυτή με τη Λένα Πλάτωνος στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας ή στο blog. Και μια και μιλάμε για μια αυτοδιαχειριζόμενη καλλιτέχνιδα, μπορείτε να προμηθευτείτε τη δουλειά της αποκλειστικά από το 
Τυχεροί πραγματικά όσοι βρεθήκαμε χθες βράδυ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση προκειμένου να παρακολουθήσουμε τη συναυλία του ensemble Constantinople με τη Σαβίνα Γιαννάτου. Δηλαδή πάλι στο Ωνάσειο θα πας...ήταν το εύστοχο σχόλιο από τηλεφώνου της Λένας προτού στείλει τα φιλιά της στην ερμηνεύτρια της, τα οποία παρεμπιπτόντως αμέλησα να μεταφέρω. Όσο για τον φίλο που πήγαμε παρέα στη συναυλία, η μόνιμη κάφρικη διάθεση του εκφράστηκε μέσα από την επιθυμία του να χαρακτηρίσει... προσανάμματα τα ξυλόγλυπτα εκθέματα-έργα τέχνης του Ιδρύματος. Μια κάφρικη διάθεση που παρέσυρε και μένα, αμέσως μετά το τέλος του καλλιτεχνικού event, στη θέαση της άκρως διασκεδαστικής σπλατεριάς υπό τον τίτλο Zombieland. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία, οπότε ας πάμε πίσω στη Σαβίνα Γιαννάτου και τους Constantinople. 
Την περίμενα περισσότερο free form τη συναυλία κι αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η σχεδόν ερωτική σχέση μεταξύ των μουσικών και των οργάνων τους, που αναδείχθηκε. Όλα κύλησαν ήρεμα, μέσα σε μια lounge ατμόσφαιρα και δίχως αυτοσχεδιαστικές ακροβασίες. Πιο ρυθμικές ήταν οι συνθέσεις της ίδιας της Σαβίνας βασισμένες στα ποιήματα της Σαπφούς, όπως στο Γλυκεία Μάτερ, που η μελωδία του ακόμη με γυροφέρνει. Επίσης, ο κανονικός διάλογος των φωνητικών της Σαβίνας με τον ήχο του κλαρινέτου της Lori Freedman στο intro του παραδοσιακού νανουρίσματος από τη Λέσβο, ήταν άλλη μία ξεχωριστή στιγμή. 
Εδώ, μεταφερόμαστε στο φουαγιέ του κτιρίου, όπου αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας, το κοινό έσπευσε να δώσει στη Σαβίνα Γιαννάτου τα καθιερωμένα συγχαρητήρια. Respect στη σημαντική καλλιτέχνιδα, όχι μόνο για τη στάση της τόσα χρόνια στο πεδίο της μουσικής, αλλά κυρίως για το ρεπερτόριο που υπηρετεί. Όπως είχα γράψει παλιότερα σε ένα κείμενο που συνόδευε δισκογραφική της έκδοση, η Σαβίνα είναι απλώς η τραγουδίστρια που υπηρέτησε και υπηρετεί το τραγούδι μακρυά από θορυβώδεις λαϊκές επιδοκιμασίες, όπως ανέκαθεν ονειρευόταν ο Μάνος Χατζιδάκις. 
Τα νέα για το τσουνάμι στη μακρυνή Ιαπωνία έφτασαν μαζί με τις εικόνες, για τις οποίες ο όρος βιβλική καταστροφή ισχύει απόλυτα και δεν έχει σχέση με τα συνήθη ρεπορταζιακά κλισέ. Μοιραία θυμήθηκα τον δικό μας σεισμό της Πάρνηθας του 1999. Με είχε βρει να κοιμάμαι μεσημεριάτικα, αφού ως άνεργος και άεργος τότε παρακολουθούσα κάτι επιδοτούμενα σεμινάρια...ναυπηγοξυλουργικής κι έπρεπε να σηκώνομαι απ' τις εφτά το πρωί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα της γάτας μου που την ώρα ακριβώς του σεισμού σερνόταν με την κοιλιά στο πάτωμα σαν ερπετό με ορθάνοιχτα τα τέσσερα πόδια της! Όπως δεν θα ξεχάσω επίσης τις ευτραφείς κυρίες που τις βρήκε το κακό στο παραπλεύρως Bodyline και πήραν τους δρόμους άλλες με τα μαγιό τους και άλλες ημίγυμνες με πετσέτες. Ολόκληρο post και μάλιστα διασκεδαστικότατο μπορώ να κάνω, ανασύροντας μνήμες από τον σεισμό της Πάρνηθας, που μπορεί τσουνάμι να μην είχε, άφησε πίσω του όμως πολλούς νεκρούς από τις ελληνικές λαμογιές στον χώρο της οικοδομικής εργολαβίας. 
Σήμερα κόντεψα να πλακωθώ με ακόμη έναν ταρίφα. Έτυχε να μου τηλεφωνήσει η Ευσταθία στο κινητό για τα διαδικαστικά της παρουσίασης του βιβλίου της στον Ιανό την άλλη Παρασκευή με ομιλητές τον Λουδοβίκο των Ανωγείων και μένα. Καλλιτέχνης; με ρώτησε ο ταρίφας που άκουσε τη συνομιλία. Ας πούμε...απάντησα ανόρεκτα. Κι άρχισε να μου λέει ότι οι περισσότεροι του συναφιού μου είναι ανώμαλοι, σαν τον Σεργιανόπουλο που μέτραγε τις ψωλές των Σύριων στην πλατεία Βικτωρίας. Ο διάλογος που ακολούθησε είναι ενδεικτικός: Δηλαδή, δεν θα είχες πρόβλημα εάν μέτραγε τις ψωλές Ελλήνων ή Αμερικανών; τον ρώτησα κι εγώ. Να, ρε φίλε- συνέχισε- ξεφτίλα ο τύπος να πηγαίνει με μετανάστες και βασικά εμένα στον πούτσο μου. Ούτε ξέρω πόσες φορές επανέλαβε τη φράση Στον πούτσο μου για ότι άλλο είπε εν συνεχεία. Μεταξύ αυτών, δήλωσε ευθαρσώς ακροδεξιός, αν και μπουζουξής ερασιτέχνης και λάτρης του λαϊκού τραγουδιού, τουτέστιν καλλιτέχνης και φιλόμουσος, όπως και ότι συζεί με το κοριτσάκι που έφερε από το χωριό του στη Μάνη, αλλά πολύ τού πάχυνε εδώ στην Αθήνα και δυσκολεύεται να το πηδάει πλέον. Εν ολίγοις, μια κούρσα αφόρητη, κατά τη διάρκεια της οποίας σκέφτηκα να του πω ότι είναι μαλάκας ολκής και πως ο βίος ενός ανθρώπου που σαν βρωμόγατος στα σκουπίδια ψάχνει για έρωτα, σίγουρα παρουσιάζει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τον δικό του, που γυρνάει στο σπίτι, πηδάει τη φακλάνα του κι ύστερα χουχουλιάζουν μακάριοι, μα εντέλει δεν του είπα τίποτα, πέραν μιας συμβουλής που του έδωσα: να παρατήσει το μπουζούκι, διότι η μουσική δεν έχει να κερδίσει το παραμικρό από άτομα σαν και του λόγου του. Γιατί το λες αυτό, ρε μάστορα; Μπας κι είσαι συριζαίος; Με στενοχωρείς! ήταν τα λόγια του σε μια ύστατη προσπάθεια να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα μέσω του χιούμορ. Στον πούτσο μου, του απάντησα και κατέβηκα από το ταξί. 
Ο άνθρωπός μας έμεινε ακίνητος, ξέπνοος, βουβός, με σηκωμένο το χέρι σε έκταση, λες και άγαλμα σε άνυδρη πλατεία. Ευθύς μετά, και σαν να τον είχε χτυπήσει από ψηλά ο κεραυνός του Δία, πετάχτηκε από τη θέση του, παράτησε χάμω τη μπλε τσάντα με το χαλασμένο φερμουάρ και χύθηκε τρέχοντας πίσω από το λεωφορείο, που είχε βρει στο μεταξύ το φανάρι ανοιχτό και μόλις έβγαινε ορμητικά στην κεντρική οδική αρτηρία.
Κι εδώ έρχεται ο Αθυρίδης με τις μουσικές του να συμπληρώσει αυτό το μωσαϊκό του Φυσικού και ουδόλως Μεταφυσικού υπό την έννοια της μετάδοσης εύληπτων μηνυμάτων προς τα παιδιά, στα οποία απευθύνεται κυρίως η έκδοση. Ο ίδιος κράτησε τον ρόλο του Ανθρώπου, παντοδύναμου και εξουσιαστικού απέναντι στον Ήλιο (Αντώνης Καργόπουλος), τη Σελήνη (Γεωργία Βεληβασάκη), τα Νερά (Νατάσσα Χρηστίδου), τα Αστέρια και τα Αστραπόβροντα (Αφροδίτη Κοπιδάκη, Αρσένιος Γαβριηλίδης, Μικαέλα Παπαχρυσάνθου) και την Ευχή (η μικρούλα Αφροδίτη Μαυρίδου). Για να μας περιγράψει, μάλιστα, τους κόσμους όλων αυτών των χαρακτήρων, αναποδογύρισε κανονικά τη στερεότυπη άποψη περί του τι είναι παιδικό τραγούδι, χρησιμοποιώντας τη φόρμα της rock μπαλάντας, της soul, της funk, ακόμη και του musical. Πέραν δηλαδή από το σαφές οικολογικό μήνυμα και τις πολύχρωμες εικόνες της Βεληβασάκη, η εργασία του Αθυρίδη βοηθάει τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με διαφορετικά ηχοχρώματα μουσικών ειδών που θα γνωρίσουν και θα αγαπήσουν μελλοντικά. Το cd κυκλοφορεί ένθετο σε ένα άρτια επιμελημένο βιβλίο που περιέχει ολόκληρο το παραμύθι της Βεληβασάκη, πληροφορίες για τις ηχογραφήσεις και τους μουσικούς που συμμετείχαν, καθώς και υπέροχα σχέδια της διακεκριμένης ζωγράφου και animator, Μαρίας Κοντογιώργου_MaRik. 