''ολοκαίνουργιοι''-νικόλας-άσιμος-και-bob-dylan-&-the-band

Μόλις χθες κυκλοφόρησε σε 500 αντίτυπα ένα νέο βινύλιο του Νικόλα Άσιμου με τον τίτλο ''Αρνήθηκα πολλά'', όπως λέγεται δηλαδή και ένα από τα συνολικά έξι άγνωστα ''καινούργια'' τραγούδια. Τα οποία τραγούδια βρέθηκαν σε τρεις κασέτες στο 55 της Καλλιδρομίου και σήμερα ακούγονται σαν ο αυτόχειρας τραγουδοποιός να τα βγάζει prima vista στην κιθάρα του! Τα υπόλοιπα εννέα ηχογραφήματα της έκδοσης είναι επίσης άγνωστες εκτελέσεις γνωστών τραγουδιών του Άσιμου από την επίσημη και τη μεταθανάτια δισκογραφία του. Δίσκος - ντοκουμέντο με εξαιρετική εικαστική επιμέλεια του Γιώργου Κορδέλλα και ένα συγκλονιστικό κείμενο του ποιητή - ψυχιάτρου Σωτήρη Παστάκα, ο οποίος κάποτε φρόντισε τον Άσιμο στην ψυχιατρική κλινική, όπου τον είχε μεταφέρει ο πατέρας του. Προβλέπεται να εξαντληθεί σύντομα, γι'αυτό σπεύσατε! 

Ιδιαίτερα σημαντική και η έκδοση για πρώτη φορά από το 1967 των Raw της σειράς The Basement Tapes για τον Bob Dylan, όταν συνεργαζόταν με το συγκρότημα των The Band, πριν ακόμη γίνουν γνωστοί: Τριάντα οχτώ τραγούδια του Bob Dylan κυρίως, που είχαν μείνει εκτός της επίσημης κυκλοφορίας των The Basement Tapes του 1975 ή με δυο λόγια αγνή country - folk - rock μουσική από τα 60s! Το διπλό αυτό CD κυκλοφορεί λίγες εβδομάδες μετά την έκδοση του box set Complete των The Basement Tapes και συνοδεύεται από βιβλίο 55 σελίδων με σπάνιο φωτογραφικό υλικό και κείμενα του βιογράφου του Dylan, Sid Griffin. Διαμάντι!

review-από-την-εκδήλωση-της-ΟΥΤΟΠΙΑΣ-στη-μνήμη-αντρέα-παγουλάτου

Λυπάμαι που από τη χθεσινή βραδιά για τον Αντρέα Παγουλάτο δεν προνόησα μεσ' στο άγχος μου να πάρω φωτογραφική μηχανή μαζί κι έτσι μόνο την άνωθεν φωτογραφία έχω τώρα: Τον σκηνοθέτη - ποιητή Λευτέρη Ξανθόπουλο με τον φίλο του, σκηνοθέτη - συγγραφέα Λάκη Παπαστάθη και δίπλα τους τη ντοκιμαντερίστρια Εύα Στεφανή. Φωτογραφία ενδεικτική, ωστόσο, τού ποιοι ήμασταν στο θέατρο του Αρμένη στα Εξάρχεια, τιμώντας τη μνήμη ενός φίλου και όχι κάνοντας ένα ''στεγνό'' αφιέρωμα σε κάποιον ποιητή. Δεν το περίμενα να έρθει ο Νίκος Κούνδουρος στην εκδήλωση. Μου ζήτησε να πάω να τον πάρω - τα σπίτια μας είναι ένα τσιγάρο δρόμος - όπως και έγινε. Τον βρήκα να με περιμένει έτοιμος, ενώ περίμενε κάτω το ταξί, πήρε το μπαστούνι του και μέχρι να φτάσουμε στο θέατρο μού μιλούσε για το νέο μοντάζ της τελευταίας ταινίας του. Πρώτη είδαμε την Εύα Κοταμανίδου. ''Αυτή είναι η Κοταμανίδου;'' έσκυψε και με ρώτησε ο Κούνδουρος, που προφανώς είχε χρόνια να τη συναντήσει. Κι αμέσως μετά: ''Τι λες, βρε παιδί μου...'' Η δε Εύα τον ρώτησε αν είναι καλά, ''όχι'' της απάντησε αυτός χαμογελαστά και μπηκαμε στην αίθουσα. Στην οποία αίθουσα ήδη είχαν προσέλθει ο Λάκης Παπαστάθης, η Εύα Στεφανή, ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, ο Κωστής Τριανταφύλλου, ο Κώστας Κρεμμύδας, ο Λευτέρης Ξανθόπουλος - συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης, η Έφη Ξηρού, η Μαρία Λαγγουρέλη, ο Ευτύχης Μπιτσάκης με τη Μαρία Κοκκίνου και την Τιτίκα Καραβία,

η Νένα Βενετσάνου, ο Ηλίας Βαμβακούσης με τον Παναγιώτη Μπούσαλη, ενώ λίγο αργότερα στην παρέα προστέθηκαν ο Θανάσης Ρετζής, η Μάρσα Μακρή με τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο, ο Κώστας Σταθόπουλος και αρκετοί άλλοι καλλιτέχνες και φίλοι του Παγουλάτου. Απουσία μπήκε στη Μαρίζα Κωχ, η οποία έπρεπε εκτάκτως να τρέξει στο αρμόδιο νοσοκομείο το σκυλάκι της που είχε σοβαρό πρόβλημα στο πόδι του, αλλά φρόντισα να την ''αντικαταστήσω'' για να μη χαλάσει η ροή του προγράμματος με τη Γιώτα Γιάννα! Χαλασμός έγινε με το σόλο της Γιώτας στη φυσαρμόνικα που ανάγκασε τον Ξανθόπουλο να της ζητήσει ανκόρ, αλλά και τον Λεωνίδα Εμπειρίκο να πλέξει το εγκώμιο της! Σωστά μίλησα πιο πάνω για ''παρέα''. Έτσι και δινόταν βήμα σε έναν - έναν από τους ανθρώπους στο χώρο, ο καθένας θά'χε να θυμηθεί μια ιστορία ή να πει δυο λόγια για τον Παγουλάτο. Συγκινητικό και το κλείσιμο της βραδιάς από τον Μπούσαλη και τον Βαμβακούση, τα δύο παιδιά που μελοποίησαν τον Παγουλάτο τα τελευταία χρόνια της ζωής του και που τους είχε μεγάλη αδυναμία. Πιστεύω, μάλιστα, πως το τραγούδι που έγραψε ο Παναγιώτης για τον Αντρέα θα πρέπει να ηχογραφηθεί ως ντουέτο του με τον Ηλία οπωσδήποτε! Τους ακούγαμε με τον Ξανθόπουλο δίπλα μου να το ερμηνεύουν και βουρκώσαμε. Ήταν σαν δύο παιδιά που ορφάνεψαν να τραγουδούν για τον πατέρα τους, τέτοια αίσθηση έβγαλαν! Γεια σου, Αντρέα μας, δε σε ξεχνάμε όπως βλέπεις, εδώ είμαστε και θα είμαστε να σε μεταφέρουμε μέσα μας ολοζώντανο για όλα τα επόμενα χρόνια! Κρατώ τη δέσμευση του Κώστα Κρεμμύδα των εκδόσεων ''Μανδραγόρας'' για μία ποιητική μαραθώνια ολονυκτία στη μνήμη του Αντρέα Παγουλάτου που θα ξεκινήσει Παρασκευή και θα τερματιστεί Κυριακή. Το συνήθιζε και ο ίδιος, άλλωστε, να ξενυχτάει με την παρέα των ποιητών...

η-εκδήλωση-μνήμης-αντρέα-παγουλάτου-από-το-περιοδικό-ΟΥΤΟΠΙΑ-απόψε-στο θέατρο-γιώργου-αρμένη

Σήμερα θα είμαστε όλοι στο Νέο Ελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη για να τιμήσουμε τη μνήμη του ποιητή και αγαπημένου φίλου μας, Αντρέα Παγουλάτου, που έφυγε από τη ζωή τον Μάρτιο του 2010. Το καλό μ'αυτές τις εκδηλώσεις - εννοώ στη μνήμη του Αντρέα - είναι πως πάντα στήνονται από τους φίλους του και κάπου έχω την αίσθηση πως το πνεύμα του ποιητή δεν κινδυνεύει από την ''κακή θέληση'' των κρατικοδίαιτων, επί των πολιτιστικών, ''καλοθελητών''. Ο ίδιος, άλλωστε, παρ' όλες τις μεγάλες διασυνδέσεις του, ήταν η απόλυτη έκφραση της αντισυστημικότητας στην Τέχνη, ποτέ δεν έβγαλε χρήματα, δεν έγινε πλούσιος ή ακόμη δεν έγινε αρεστός σε αυτούς που εν μέρει κινούσαν και κινούν τα νήματα της Τέχνης στη χώρα μας, αποκαλώντας τον έως και γραφικό. Κι ας γνώριζαν κατά βάθος πως δεν διαθέτουν τίποτα σχεδόν από τη σκέψη και τη γνώση του! Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 20.00 και αν όλα πάνε καλά θα τελειώσει στις 22.00...Προσωπικά, το κόβω να τελειώνουμε μετά τα μεσάνυχτα, όπως ανέκαθεν συνέβαινε με παρεμφερείς μουσικο-ποιητικές εκδηλώσεις. Δεν πειράζει, καλά θα περάσουμε και πάλι! Ο σκηνοθέτης - ποιητής Λευτέρης Ξανθόπουλος κι εγώ θα είμαστε συντονιστές της βραδιάς. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης, ψυχή του περιοδικού ΟΥΤΟΠΙΑ που ανάλαβε τη διοργάνωση, θα κάνει μία πρώτη εισήγηση για ν'ακολουθήσουν σύντομες παρεμβάσεις περί της ποιήσεως του Παγουλάτου από τους ποιητές Κώστα Κρεμμύδα, Κώστα Σταθόπουλο, Κωστή Τριανταφύλλου, Μαρία Λαγγουρέλη και, αν το θελήσει, και από τον Λεωνίδα Εμπειρίκο. Η Εύα Κοταμανίδου θα διαβάσει ποιήματα του Παγουλάτου εν συνεχεία, θα προβληθεί ένα 10λεπτο βίντεο σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη και αμέσως μετά θα τραγουδήσει η Νένα Βενετσάνου. Το λόγο θα πάρουν στο σημείο εκείνο οι βετεράνοι κινηματογραφιστές Νίκος Κούνδουρος, Λάκης Παπαστάθης και Θανάσης Ρεντζής. Συνέχεια με την Εύα Κοταμανίδου στα υπόλοιπα ποιήματα του Παγουλάτου και τραγούδι από τη Μαρίζα Κωχ. Οι εισηγήσεις θα ολοκληρωθούν με τους νεότερους κινηματογραφιστές Γιάννη Οικονομίδη και Εύα Στεφανή και τον εικαστικό Δημήτρη Αληθεινό. Τέλος, τραγούδι από τα ''παιδιά'' του Παγουλάτου, τον Ηλία Βαμβακούση και τον Πάνο Μπούσαλη. Σημειωτέον, στη βραδιά θα παραστεί και η Γιώτα Γιάννα, η οποία θα συνοδεύσει κάποιους ποιητές με τη φυσαρμόνικα της!

βούλας-σαββίδη-το-ανάγνωσμα-και-το-ακρόαμα

Έρχομαι από την παράσταση της Βούλας Σαββίδη στη μουσική σκηνή ΡΥΘΜΟΣ Stage της Ηλιούπολης. Δεν θα μπορούσα να μην έχω πάει, όχι μόνο διότι βρεθήκαμε χθες ή μάλλον προχθές το βράδυ για τη συνέντευξη της στο LIFO.gr, αλλά κυρίως γιατί τελευταία φορά είχε έρθει πριν δυο χρόνια στην Αθήνα για να τραγουδήσει. Άλλο βέβαια αν εγώ τη γνώρισα προσωπικά τον Μάρτιο του 2013 στη Θεσσαλονίκη - τη θυμάμαι να προσέρχεται στην προβολή του ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου και την επόμενη δώσαμε από κοινού μία συνέντευξη στον Φώτη Φερενίδη του Δημοτικού Ραδιοφώνου της πόλης. Μαζί μάλιστα με τον Άγγελο Κουρέπη, έναν μαθητευόμενο δημοσιογράφο, την επισκεπτήκαμε στο σπίτι της. Προθυμοποιήθηκε να με φιλοξενήσει κιόλας, αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό, λόγω της έλλειψης κρεβατιού. Η Βούλα εν ολίγοις ζει σχεδόν ασκητικά σε ένα πολύ μικρό διαμέρισμα χωρίς τίποτα αναμνηστικό από τη σημαντική πορεία της στο ελληνικό τραγούδι. Τέλος πάντων, πριν μερικές ώρες την απόλαυσα πραγματικά στα αποσπάσματα από τα χατζιδακικά ''Πέριξ'' και για την ακρίβεια είτε live την άκουγες, είτε το δίσκο του ΄74 άκουγες, είναι ένα και το αυτό! Αυτό όμως που αξίζει να ειπωθεί είναι πως η Βούλα Σαββίδη τραγούδησε εξαιρετικά τον Μίκη Θεοδωράκη: ''Του μικρού βοριά'', ''Άπονες Εξουσίες'' και το ωραιότερο, μετά τον Στέλιο Καζαντζίδη, ''Σαββατόβραδο''! Να τ'ακούει η Μαργαρίτα Θεοδωράκη που σχεδόν τσακωθήκαμε στο facebook τις προάλλες, επειδή της την είπαμε κι εγώ κι η Ναταλία Ρασούλη και δυο - τρεις άλλοι για τις επιλογές της αναφορικά με τους ερμηνευτές του έργου του πατέρα της. 

Χθες πάντως τόσο η Σαββίδη, όσο και ο εκλεκτός φωτογράφος - συνεργάτης μου, ο Πάρις Ταβιτιάν, ήταν σε καλό mood, συνεπώς επωφελήθηκα κι εγώ και σκηνοθέτησα τη photo που βλέπετε κάπου στη μέση της Πανεπιστημίου. ''Μπορείς να ανέβεις;'' ρώτησα τη Βούλα για να πάρει τη θέση της. ''Ανεβαίνω στον Όλυμπο και θα κωλώσω εδώ;'' ήταν η απάντηση της και στηθήκαμε. Μετά με τον Πάρι γελούσαμε και λέγαμε πως μαζί έχουμε πάρει σβάρνα όλες τις τραγουδίστριες του Χατζιδάκι για συνέντευξη και φωτογράφηση.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στον χώρο ''Αίθουσα Τέχνης'' του συγγραφέα του Ασσωνίτη που χρησιμοποιείται και ως χώρος σεμιναρίων. Μας σέρβιραν κρασί και η Βούλα κάπνισε μερικά από τα Winston κατοστάρια μου όση ώρα έγραφε το μαγνητοφωνάκι. Συνολικά μία ώρα έγραψε για την ακρίβεια κι ευτυχώς που ότι ήταν να πούμε, το είπαμε, γιατί θέλανε οι άνθρωποι να κλείσουν την αίθουσα. Ωραία κουβέντα κάναμε και ήμουν σίγουρος για το αποτέλεσμα. Τό'πε κι η ίδια η Βούλα: ''Βαριέμαι να μιλάω για τα καλλιτεχνικά συνέχεια, προτιμώ πιο ενδοσκοπικές συνεντεύξεις''. ''Το ψωμί μου!'' της είπα κι εγώ κι όλα πήγαν καλά!

Μπορείτε να διαβάσετε το απόσταγμα της κουβέντας μας στο LIFO.gr και στο link 
http://www.lifo.gr/team/music/53045 Ομολογώ ότι στη LIFO νιώθω ότι έγινα καλύτερος δημοσιογράφος κι ας γράφω μόνο ενάμισι χρόνο τώρα. Ίσως είναι το διαδίκτυο με την άπλα του, ίσως πάλι είναι που ο Τσαγκαρουσιάνος μου ζητάει να κάνω τέτοιου είδους συνεντεύξεις, ψυχογραφικές ή ενδοσκοπικές, πού'λεγε και η Βούλα Σαββίδη ότι της αρέσουν. Προσπαθώ ωστόσο να τις συντομεύω, να τις μικραίνω σε έκταση, γιατί καμιά φορά ξεχνιέμαι και νομίζω πως γράφω τη βιογραφία του προσώπου, με το οποίο συνομιλώ. Αυτά, λοιπόν, με την κυρία Σαββίδη, το αερικό από τη Θεσσαλονίκη, την ερμηνεύτρια των ''Πέριξ'' του Μάνου Χατζιδάκι και ένα από τα πιο φιλοσοφημένα άτομα που υπάρχουν στο χώρο του τραγουδιού. Την εκτιμώ βαθύτατα, την αγαπώ και δηλώνω φίλος της!

με-τον-συνθέτη-γιώργο-καγιαλίκο-και-τον-στιχουργό-δημήτρη-αναγνωστόπουλο-στο-Μετα-Δεύτερο

Την περίμενα εδώ και μήνες - μην πω χρόνια - τη σημερινή ραδιοφωνική εκπομπή, καθώς δικαιούμαι να καμαρώνω για ακόμη μία...κουμπαριά μου που έδωσε καρπούς! Δε θυμάμαι πότε ακριβώς ήταν που έκανα εκπομπές σ' έναν άλλο διαδικτυακό σταθμό κι είχα καλεσμένο τον συνθέτη Γιώργο Καγιαλίκο με τα ''εννέα κρυμμένα τραγούδια'', το ντεμπούτο άλμπουμ του σε παραγωγή του Νίκου Κυπουργού. Εκείνο το βράδυ παρών στην εκπομπή ήταν και ο στιχουργός Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, ο οποίος μού'χε στείλει μήνυμα στο facebook ότι πολύ θα ήθελε να παρακολουθήσει live μία εκπομπή ραδιοφωνική. Ήρθαν, λοιπόν, σε εκείνη την εκπομπή ο Καγιαλίκος και ο Αναγνωστόπουλος, γνωρίστηκαν, εκδήλωσαν ενδιαφέρον ο ένας για τη δουλειά του άλλου κι εγώ λίγους μήνες μετά έμαθα, όχι με μεγάλη έκπληξη η αλήθεια είναι, ότι φτιάχνουν τραγούδια από κοινού! Ο καιρός περνούσε, ο Αναγνωστόπουλος ζητούσε τη γνώμη μου για διάφορους ερμηνευτές, ώσπου το περασμένο καλοκαίρι ενημερώθηκα πως τα τραγούδια τους βρίσκονται στα χέρια της Μαρίας Φαραντούρη! Την είχαν προσεγγίσει μέσω του Κυπουργού, όμως η Μαρία μέσα στα τόσα τρεχάματα της - περιοδείες με τον Charles Lloyd, Μέγαρο, Ηρώδειο κλπ. - μάλλον ξέχασε ακόμη μία τραγουδιστική συμμετοχή της σε εργασία νέων δημιουργών. Εκεί πάλι έβαλα εγώ το χέρι μου, άρχισαν τα τηλεφωνήματα στην Εθνική μας τραγουδίστρια - στη βράση κολλάει το σίδερο, που λένε - κι έτσι, πολύ σύντομα, κλείστηκε το στούντιο! Σήμερα, συγκεκριμένα πριν λίγες ώρες, η Φαραντούρη συνδέθηκε τηλεφωνικά με το στούντιο του Μετα-Δεύτερου και μίλησε με τα πιο κολακευτικά λόγια για τον Καγιαλίκο, τον Αναγνωστόπουλο και τα δύο τραγούδια που της έδωσαν, το ένα μάλιστα σε ποίηση του Κορσικανού Ghjacumu Thiers. Να μην αδικήσω όμως και τους υπόλοιπους ερμηνευτές του CD, όλοι τους εξαιρετικοί πραγματικά, αρχής γινομένης από τον Κύπριο Δώρο Δημοσθένους, τον Θεσσαλονικιό Γιάννη Λεκόπουλο και τη μέτζο σοπράνο Λίλιαν Τσατσαρώνη - ειδικά στον Λεκόπουλο δόθηκε το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, που είναι κατά κοινή παραδοχή και το πιο ραδιοφωνικό. Διότι πρόκειται για έναν κατ'εξοχήν λόγιο κύκλο τραγουδιών με λιτές κλασικίζουσες ενορχηστρώσεις (πιάνο, βιολί, κόρνο, κλαρινέτο, τρομπέτα, φλάουτο) και με αναμφισβήτητες χατζιδακικές καταβολές σε ότι αφορά τη μελωδική δομή του. Αξίζει να ανακαλύψετε το CD αυτό που μόλις κυκλοφόρησε από τον ''Μετρονόμο'' του Θανάση Συλιβού και που εύχομαι να εκτιμήσουν και άλλοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί.

diary

Κυκλοφοράω με το μετρό και σκέφτομαι τι θα σκέφτεται ο απέναντι μου στο κάθισμα που με κοιτάζει και με παρατηρεί: πώς θά'μαι κάνας κουλτουριάρης βαρετός με την τραγιάσκα και το καστόρινο σακάκι μου, ενώ αυτός ειν' ο σένιος με το ακριβό σπορ ντύσιμο του και το νέο μοντέλο κινητού στο χέρι που τον συνδέει με το internet, του προσφέρει τζάμπα σεξ και άμα λάχει τού ψήνει και καφέ. Τι με νοιάζει, δεν πα'να τα κάνει όλα αυτά, σάμπως εγώ του πληρώνω τη συνδρομή; 

Συνέχεια παίρνω προσκλήσεις για πρεμιέρες, θεατρικά, ταινίες, δισκοπαρουσιάσεις. Κάνα δείπνο, ρε παιδιά; Σε ένα δωρεάν γεύμα τη σήμερον ημέρα θα ανταποκρινόμουν με μεγαλύτερη προθυμία, η αλήθεια είναι. Ενώ το να τραβιέμαι σε μαγαζιά, τα οποία πλέον τα βαριέμαι, πληρώνοντας και ταξί στο τέλος, δε λέει. Δεν είμαι πια και 20, ούτε 30 χρονών, από δημόσιες σχέσεις έκλεισα τον κύκλο μου, έχω τους φίλους μου, όσους τέλος πάντων φυλάω σαν κόρη οφθαλμού - οι υπόλοιποι μού είναι ολότελα αδιάφοροι σε ότι αφορά τουλάχιστον τις διαπροσωπικές σχέσεις, επομένως προτιμώ να ανακαλύπτω εκ νέου τη μοναξιά μου. Α, και να ακούω τους καινούργιους δίσκους που κρίση - κρίση, αλλά όλο και βγαίνουν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά! Μου άρεσε το CD του Socos σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου με τον Μαρίνο Τζιάρο ερμηνευτή και το PYRIN του Στέφανου Χυτήρη και του Flux Project. Ο Στέφανος είναι ο μοναχογιός της Μαρίας Φαραντούρη και του Τηλεμαχου Χυτήρη, σπουδάζει στη Νέα Υόρκη jazz drums, εξαίρετος μουσικός και κυρίως εξαίρετο παιδί, λιγομίλητο, που δεν γουστάρει καθόλου να πλασάρεται ως γιος της σπουδαίας τραγουδίστριας και του τέως υπουργού του ΠΑΣΟΚ. Τον καταλαβαίνω, αν και ο μπαμπάς του εμένα μού είναι πολύ συμπαθής. Τελευταία θα τον βρεις να έχει αφήσει πλούσια γένια και να μεταφράζει Γιώργο Σαραντάρη από τα ιταλικά. Η δε μαμά του Στέφανου με τιμάει εδώ και χρόνια με τη φιλία της. Νάτα μας, για το δίσκο του παιδιού έπρεπε να γράφω τώρα και, αντ' αυτού, αναλώνομαι στα των διάσημων γονέων του! Εδώ όμως, σε τούτο το post μάλλον θα αδικήσω τη δουλειά του, επομένως θα επανέλθω με κριτική - παρουσίαση στη LIFO καλύτερα. Χθες ή μάλλον προχθές, Παρασκευή βράδυ, δώσαμε στο Ινστιτούτο Θερβάντες τα βραβεία του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Επιστημονικών Ταινιών της Αθήνας. Γνώρισα καλύτερα την Κατερίνα Ευαγγελάκου, την άτυπη πρόεδρο της επιτροπής, στην οποία συμμετείχα. Δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη γυναίκα διατέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και υπεύθυνη προγράμματος στο ξεκίνημα της ΝΕΡΙΤ. Τρομερά σπινθηροβόλο βλέμμα και ένα μυαλό σε εγρήγορση 24 ώρες το 24ωρο! Ιδέες, ιδέες, projects και πάλι projects - το ακριβώς αντίθετο της οκνηρίας, αυτό είναι η Ευαγγελάκου ζώντας την λίγο από κοντά. Έτυχε μάλιστα να συναντηθούμε τώρα, σε μία περίοδο μεγάλης φαγωμάρας στον ελληνικό κινηματογράφο. Θα οριστεί ή δεν θα οριστεί νέος διευθυντής του ΕΚΚ ο Χάρης Παπαδόπουλος; Θα του δώσει το πράσινο φως ο Υπουργός ή θα λάβει σοβαρά υπ' όψιν του τις διαμαρτυρίες της Ακαδημίας Κινηματογράφου και των λοιπών σωματείων του χώρου; Εγώ πάλι ανέκαθεν συμπαθούσα όσους προξενούσαν το μένος των πολλών, ειδικά τώρα σαν βλέπω πως πίσω από τα σωματεία που καταδιώκουν λυσσαλέα τον Παπαδόπουλο εμφανίζονται άνθρωποι ατάλαντοι με ουσιαστικά ασήμαντο κινηματογραφικό έργο. Τελικά αυτή η επανασύνδεση με τον Κούνδουρο - μέσω Λευτέρη Ξανθόπουλου - μού'κανε πολύ καλό! Προτιμώ να συγχρωτίζομαι έναν δύσκολο άνθρωπο, αλλά με αναμφισβήτητα μεγάλο έργο, παρά ανθρώπους που σχεδόν γελοιοποιούνται προσπαθώντας να δηλώνουν πανταχού παρόντες. Χώρια που ο Κούνδουρος κοντεύει 90 ετών και δεν ξέρουμε πόσο θα τον έχουμε ακόμη κοντά μας. Τώρα που είπα ''Ξανθόπουλος'', θυμήθηκα ότι στις 19 του Νοέμβρη στο θέατρο του Αρμένη στα Εξάρχεια θα τιμήσουμε τη μνήμη του φίλου μας, Αντρέα Παγουλάτου. Την εκδήλωση διοργανώνει το περιοδικό ΟΥΤΟΠΙΑ του άλλου κοινού μας φίλου, του Ευτύχη Μπιτσάκη, και απ' όσο γνωρίζω θά'ναι κλειστή για τον πολύ κόσμο. Θα μαζευτούμε απλά αρκετοί φίλοι και αισθητικοί συγγενείς του Αντρέα για να τον θυμηθούμε από καρδιάς χωρίς λόγους, ποιτικές αναλύσεις του έργου του κ.ο.κ. Το τραγούδι ωστόσο δε θα λείψει από τα νέα παιδιά που τον μελοποίησαν και τον αγάπησαν, τον Βαμβακούση, τον Μπούσαλη, αλλά και τη Μαρίζα Κωχ και τη Νένα Βενετσάνου. Κατά 90% την εκδήλωση θα παρουσιάσουμε ο Λευτέρης Ξανθόπουλος κι εγώ, πράγμα που θέλει μια προετοιμασία, αν και τό'χω ξανακάνει και δεν έχω καμία αγωνία. Ούτως ή άλλως τελευταία με τον Λευτέρη κάνουμε ψιλοπεριοδείες στο πλαίσιο παρουσίασης του βιβλίου του για τον Κούνδουρο. Θα παμε και Λαμία, απ' ότι πληροφορήθηκα, μεσ' στον Νοέμβριο. Τα βρίσκουμε ωραία με τον Λευτέρη, μιλάμε πολύ όποτε βρισκόμαστε και τον νιώθω - τό'χω ξαναγράψει αυτό - σαν τον πιο άμεσο συνδετικό αρμό μου με τον περίφημο ΝΕΚ που γεννήθηκε όταν γεννιόμουν κι εγώ πάνω - κάτω. Προσφάτως αποφάσισα να γίνω και λίγο κωλόπαιδο. Τέρμα τα χαριεντίσματα σε μουσικούς και ντίβες που τους χαριεντίζουν όλοι οι άλλοι. Θα γράφω τη γνώμη μου ελεύθερα όσο κι αν προκαλέσω αντιπάθειες. Άλλωστε, γυρνώντας σ' αυτό που έλεγα πιο πάνω, αναγκη από καινούργιες φιλίες δεν έχω, πράγμα που και πάλι θα ήταν απαράδεκτο - την επιδίωξη για φιλίες, εννοώ - ώστε να κάνω τα στραβά μάτια σε γκόμενες που ουρλιάζουν, γκόμενους που τραγουδάνε ένα κάρο μαλακίες και μεγαλοκυρίες που δεν το αντέχουν να πάνε σπίτι τους, όσο μεγάλη ιστορία κι αν έχουν. Τέρμα! Αλλιώς θα καταντήσω σαν την άλλη την ακατονόμαστη που λιμαίνεται χρόνια τα ραδιόφωνα και νομίζει πως είναι εξουσία με τις κλίκες και τα τσιράκια της. Άντε, μην τ'ανοίξω πάλι, τέλος πάντων...Δε γαμιέται...Με χαροποιεί ιδιαίτερα που ο ''Ιερός Πόνος'' της Λένας με τον Παντελή πάει καλά από κριτικές. Ήταν ένα στοίχημα κυρίως για τον καλό μου φίλο τραγουδιστή και για το πόσο η αμιγώς έντεχνη φωνή του θα έμπλεκε με τους ηλεκτρονικούς ήχους της Πλάτωνος. Να δούμε τώρα πως θα μπορέσουμε να παρουσιάσουμε κάπου το δίσκο ολόκληρο, γιατί η απουσία μπάντας δεν ενδείκνυται και δε μιλάμε για τραγούδια πιάνο - φωνή ώστε να έβγαιναν στη σκηνή, λόγου χάριν, οι δυο τους με τη συνθέτρια. Ευτύχημα επίσης που ο Χρονάς κινεί άψογα το CD, το προϊόν του απ' τη μια, αλλά και το έργο του απ' την αλλη, μια και βασίζεται εξ ολοκλήρου σε δικά του ποιήματα. Μη χάσετε, τέλος, την αυριανή εκπομπή, τα ραδιοφωνικά Άσματα & Μιάσματα της Δευτέρας, στο αυτοδιαχειριζόμενο Μετα-Δεύτερο. Καλεσμένοι μου θά'ναι ο συνθέτης Γιώργος Καγιαλίκος και ο στιχουργός Δημήτρης Αναγνωστόπουλος που το CD τους με τίτλο ''Φυγή'' κυκλοφόρησε πρόσφατα. Τραγουδάνε ο Δώρος Δημοσθένους, ο Γιάννης Λεκόπουλος από τη Θεσσαλονίκη και η Λίλιαν Τσατσαρώνη, ενώ η Φαραντούρη συμμετέχει σε δύο υπέροχα τραγούδια. Καλά, αυτή όπου βάζει τη φωνή της, όλα υπέροχα γίνονται! Θα συνδεθούμε μάλιστα τηλεφωνικά μαζί της ώστε να μιλήσει για τη συνεργασία της με δυο νέα παιδιά! Αυτά είναι!

από-την-εκπομπή-με-τους-τραγουδοποιούς-μάνο-παπαδάκη-&-σπύρο-ανέμη-στο-διαδικτυακό-ΜεταΔεύτερο

Δύο νέους τραγουδοποιούς, ίδιας γενιάς και ίδιας αισθητικής, είχα καλεσμένους στα χθεσινά Άσματα & Μιάσματα στο διαδικτυακό αυτοδιαχειριζόμενο Μετα-Δεύτερο. Τον Σπύρο Ανέμη με το δεύτερο άλμπουμ του και τον Μάνο Παπαδάκη με το τρίτο, αντίστοιχα, άλμπουμ του. Παραγωγές ανεξάρτητες - εννοείται αυτό - και των δυονών τους! Ο Παπαδάκης μάλιστα δεν έκανε καν mastering στη δουλειά του, όχι για οικονομικούς λόγους, αλλά γιατί δε συμφωνεί με τη συμπίεση του ήχου που προξενείται κατά τη διαδικασία αυτή - απαραίτητη ομολογουμένως στην πλειοψηφία των δίσκων που βγαίνουν.

Ο μεν Ανέμης δεν έβαλε ''συμμετοχές'' στο δίσκο του, ερμηνεύει ο ίδιος όλο το υλικό του και κάποια κομμάτια αν τα έλεγε ο Μάλαμας, λόγου χάριν, θα γίνονταν μεγάλες επιτυχίες από τα ραδιόφωνα. Ο δε Παπαδάκης αντιθέτως εμπλούτισε το CD του με τις φωνές του Γιάννη Κότσιρα, του Βασίλη Καζούλλη, του Ζαχαριουδάκη των Χαΐνηδων κ.α. Περιέργως επίσης, ενώ ο Παπαδάκης κατάγεται από την Κρήτη και την κουβαλά εντός του, τα τραγούδια του είναι καθαρόαιμες δυτικότροπες μπαλάντες. Στο τελευταίο ταίριαξαν με τον Ανέμη, στη χρήση δηλαδή ηλεκτρικού βιολιού μέσα σε ένα αμιγώς rock σχήμα. Αξίζει να τους ανακαλύψετε και να προμηθευτείτε τις δουλειές τους!

τα-βινύλια-δώρα-του-φετινού-vinyl-is-back

Ολοκληρώνεται σήμερα, σε λίγες ώρες, το event Vinyl is back στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, που απ' ότι πληροφορούμαι μάζευε ημερησίως περισσότερα από 10.000 άτομα - vinyl junkies! Χθες πέρασα κι εγώ και στην πόρτα με υποδέχτηκαν ο Αντωνάκος, διοργανωτής του event, με τον φίλο και συνάδελφο Γιάννη Αλεξίου που έγραφε στη ''Βραδυνή''. Τους άρεσε τόσο το κομμάτι μου στο LIFO.gr ή μάλλον έκανε τη ''δουλειά'' τους, αν υποτεθεί πως το post ξεπέρασε τα 1.000 shares μέσα σ' ένα 24ωρο, που οι άνθρωποι για να μ' ευχαριστήσουν, μου γέμισαν μια τσάντα με υπέροχα και σπάνια βινύλια! Διάλεξα μάλιστα για το σκοπό αυτό το περίπτερο του Σπύρου πού'χει το δισκοπωλείο ''Ο Μικρός Ερωτικός'' στο κέντρο και ανέκαθεν με ενδιέφερε το εμπόρευμα του από το χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Τα βινύλια, λοιπόν, που πλέον πέρασαν στην κατοχή μου είναι ''Η Εποχή της Μελισσάνθης'' του Μάνου Χατζιδάκι (διπλό), τα ''Τραγούδια διαμαρτυρίας απ' όλο τον κόσμο'' της Μαρίας Φαραντούρη, τα ''Δημοτικά'' της Ελένης Βιτάλη, το πρώτο ομότιτλο άλμπουμ με ρεμπέτικα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, το πρώτο προσωπικό άλμπουμ της Μελίνας Τανάγρη, το ''Μια βραδιά με ένα τραγούδι'' των Δήμητρας Γαλάνη - Σπύρου Σακκά (διπλό) σε ενορχηστρώσεις Λ. Πλάτωνος, Π. Καλαντζόπουλου, Β. Τενίδη και Β. Μπουντούνη, τα soundtracks ''Un homme qui me plait'', ''Midnight Cowboy'' και ο ''Ατέλειωτος δρόμος'' της Γαλάνη (διπλό). Άντε να βγεις τώρα απ' το σπίτι..!

με-τον-ροβήρο-μανθούλη-στα-ποιήματα-&-εγκλήματα

Στα Ποιήματα & Εγκλήματα των εκδόσεων Γαβριηλίδης είχα μια απρόσμενη συνάντηση με τον Ροβήρο Μανθούλη, έναν σκηνοθέτη που εκτιμώ βαθύτατα, τόσο για το έργο του, όσο και για τον βίο του σε Ελλάδα, Ευρώπη κι Αμερική. Αν και είναι ογκώδης η αυτοβιογραφία του - 615 σελίδες -, ήδη βρίσκομαι στη μέση. Αυτή δεν είναι στεγνή βιογραφία, άλλωστε, αλλά μάθημα νεοελληνικής ιστορίας και πολιτισμού μέσα από τα μάτια ενός προικισμένου ανθρώπου. Να το πάρετε το βιβλίο, το προτείνω ανεπιφύλακτα! Λέγεται ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ - Ο κόσμος κατ' εμέ - Ο Βίος και τα Πάθη μου και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον Γαβριηλίδη. Διαβάστε και το σχετικό μου άρθρο στο LIFO.gr: http://www.lifo.gr/team/u46465/52463

ο-στέλιος-βαμβακάρης-στο-μετα-δεύτερο

Καλεσμένος της σημερινής εκπομπής μου στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο Στέλιος Βαμβακάρης, ο Αγνώστου Διαμονής γιος του Μάρκου και ο πρωτεργάτης του εν Ελλάδι ρεμπετομπλούζ ιδιώματος! Θα παρουσιάσουμε το τελευταίο διπλό CD του και θα μιλήσουμε για τις παραστάσεις που δίνει αυτόν τον καιρό στη μουσική σκηνή Χίλιες & δυο Νύχτες στου Ψυρρή. Εννοείται πως θα μνημονεύσουμε και τον συχωρεμένο Σπύρο Ζαγοραίο, με τον οποίο ο Στέλιος Βαμβακάρης είχε συνεργαστεί στο ξεκίνημα της πορείας του. Συντονιστείτε για μία ώρα, από τις 6 έως τις 7, αποκλειστικά στο www.metadeftero.gr

για-τον-Ιερό-Πόνο-της-λένας-πλάτωνος-και-του-γιώργου-χρονά

Ο Ιερός Πόνος της Λένας Πλάτωνος και του Γιώργου Χρονά από την περασμένη Δευτέρα, 20 του μήνα, διατίθεται από την Οδό Πανός. Στα υπόλοιπα βιβλιοπωλεία και εναπομείναντα δισκοπωλεία μπήκε από την επόμενη, Τρίτη 21 Οκτωβρίου, ανήμερα των γενεθλίων της Πλάτωνος. Δεν ξέρω αν είναι από τους ωραιότερους μέχρι σήμερα δίσκους της Πλάτωνος - ο Καρυωτάκης της είναι βαριά κληρονομιά και η ίδια έχει γράψει εξαιρετικούς στίχους -, σίγουρα όμως αποτελεί μία καινούργια πρόταση στην πορεία της. Και, παρ' όλο που συνεργάζεται για πρώτη φορά με έναν αμιγώς έντεχνο τραγουδιστή, τον Θεσσαλονικιό Παντελή Θεοχαρίδη, το αξιοσημείωτο είναι πως δεν ''πήγε'' η ίδια στο έντεχνο (όπως είχε συμβεί με την Τρίτη Πόρτα με τη Μαρία Φαραντούρη), αλλά προσάρμοσε την επιλογή της, τον νέο δηλαδή συνεργάτη της, στο γνώριμο ηλεκτρονικό της κλίμα. Γι' αυτό ίσως και η συγκεκριμένη εργασία έχει πολλά στοιχεία world music, όπως το καβάλ που κλαίει κατά τη διάρκεια του εναρκτήριου ομότιτλου τραγουδιού ή το φλαμένκο ύφος που έχει ολόκληρο το κομμάτι Ο θάνατος της μητέρας μου με τον ποιητή Χρονά στην απαγγελία και τη Μελίνα Κανά στο τραγούδι. Το θέμα είναι πως η Πλάτωνος μ' αυτό το δίσκο έφτιαξε τραγούδια - τραγουδένια που διαθέτουν ραδιοφωνικό air-play και ξεχειλίζουν από έμπνευση! Ακόμη και το εφτάλεπτο Αστυνομικό δελτίο, το πιο ''στριφνό'' κομμάτι, δίνει την ευκαιρία στον Θεοχαρίδη να υποδυθεί ένα ρόλο (εκφωνητή ίσως; αφηγητή;) με τη φωνή του να ελίσσεται κανονικά μέσα σε μία ηλεκτρονική ατμόσφαιρα, όλο ηχητικές ανατροπές, εντάσεις και αυξομοιώσεις. Καλύτερες στιγμές, η Διαθήκη Α΄, τα Κορίτσια, το DNA με τη βυζαντινή ερμηνεία της Κανά, ο Ιερός Πόνος, το Μαράθηκα και το ''κρυμμένο'' ζεϊμπέκικο Ο θάνατος του πατέρα μου, που αποζητούσε οπωσδήποτε τη φωνή του Θεοχαρίδη. Σε στιχουργικό επίπεδο, έχουμε εννιά μελοποιημένα από την Πλάτωνος ποιήματα του Γιώργου Χρονά, του ανθρώπου που την έχει στηρίξει έμπρακτα από το 2008 με το comeback της κι έπειτα. Εννιά ποιήματα που φλερτάρουν με τις έννοιες της φθοράς και του θανάτου, αλλά και του ονείρου, και που, αν και απόλυτα ιδιωτικά, κατορθώνουν να συγκινήσουν και να ''αγγίξουν'' τον καθένα ξεχωριστά: Ένας άνθρωπος που έχει χάσει τη μάνα και τον πατέρα του, ένας άλλος που εγκαταλείπει την ιδέα της αυτοκτονίας ή κι ένας/ μία που προσεύχεται στον θεό της Χορτοφαγίας κατά της σφαγής των ζώων. Εικόνες σε γκρίζο, άσπρο και μαύρο με τις μελωδίες της Πλάτωνος να οδηγούν σε ένα θανάτω θάνατον πατήσας λυτρωτικό, όπως λυτρωτική οφείλει να είναι η Τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της. Ομολογώ πως δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός, αφού με την Πλάτωνος μαζί κάναμε την πρώτη επιλογή των ποιημάτων του Χρονά και βρήκαμε τον τίτλο του έργου, πριν από μερικούς μήνες. Μπορώ να πω μόνο ότι έχω τρεις μέρες τον Ιερό Πόνο στα χέρια μου και τον έχω ακούσει περισσότερες από είκοσι φορές!

Εξαιρετικό το artwork του Πέτρου Παράσχη, ενδεχομένως ότι καλύτερο έχει κάνει τα τελευταία χρόνια πού'ναι υπερπαραγωγικός. Κλασική κιθάρα στον Θάνατο της μητέρας μου έπαιξε ο Γιώργος Τοσικιάν και στις ενορχηστρώσεις στο πλάι της Πλάτωνος ο σταθερός συνεργάτης της σ' αυτόν τον τομέα, Στέργιος Τσιρλιάγκος.

R.I.P. ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ (1928 - 2014)

Ο Σπύρος Ζαγοραίος δωρικός Θεός του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού κάθεται στο θρόνο του, στο  Εντελαμαγκέν στο Αιγάλεω, 15 Μαρτίου του 2007.
Από χθες μια βάρκα τον πήρε και τον οδήγησε πέρα απ' Της Λαρίσης το Ποτάμι στην Αχερουσία. 
Αξέχαστος!
Μοναδικός κι αυτός στο είδος που υπηρέτησε με αγάπη και συνέπεια για μισό αιώνα και βάλε! 
Ήταν 86 ετών με βεβαρημένη την ψυχή και το σώμα του! 

* η photo είναι του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου από εκείνο το γύρισμα στον προσωπικό χώρο του Σπύρου Ζαγοραίου

σπονδυλωτό-post

Πάει και η Σόφη, λοιπόν, η γάτα που πλέον λέω ότι μεγαλώσαμε μαζί. Ήμουν 22 όταν τη βρήκα και χώραγε μέσα στη χούφτα μου. Είμαι 40 τώρα που την έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια. Ομολογώ ότι ο θρήνος μου ήταν δυσανάλογος συγκριτικά με το γεγονός πώς τα τελευταία χρόνια, σαν σκεφτόμουν το μοιραίο που θα ερχόταν, βούρκωνα. Τα νέα τις τελευταίες εβδομάδες με είχαν προϊδεάσει: Η υπέργηρη Σόφη σχεδόν δεν κουνιόταν, ούτε καν για να πλησιάσει το φαγητό και το νερό της. Είχε μείνει μια γούνα με κόκαλα μόνο. Το σώμα της την εγκατέλειπε. Μπαίνοντας σπίτι με τον αδερφό μου, το πρώτο που ελέγξαμε ήταν τα μπολ της. Γεμάτα, απείραχτα και τα δύο. Ύστερα πλησιάσαμε με φόβο σχεδόν τον καναπέ, εκεί που συνήθιζε να αράζει, και σηκώσαμε το κάλυμμα. ''Πέθανε...'' αναφωνεί ο αδερφός μου - εκείνος την αντίκρισε πρώτος με τα μάτια της ορθάνοιχτα. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς. Την τράβηξα από το ποδαράκι της. Ήταν παγωμένη, αλλά ακόμη δεν είχε επέλθει η νεκρική ακαμψία, πράγμα που μας κάνει τώρα να πιστεύουμε ότι ενδέχεται να ξεψύχησε σαν μας άκουσε να ανεβαίνουμε τις σκάλες για το σπίτι. Την κρατήσαμε κι οι δυο στα χέρια, την υψώσαμε και τη φιλήσαμε με κλάματα στα αυτάκια και το μουσούδι της. Την τύλιξα όπως - όπως σε μια μαξιλαροθήκη, τη βάλαμε στ' αμάξι, μετά πήραμε και τη μάνα μου μαζί για να οδηγήσουμε το ζώο στην τελευταία του κατοικία. Στο δικό μου σπίτι, τη θρήνησε και η μάνα μου. Την απλώσαμε σ' ένα σεντονάκι πάνω στο κρεβάτι μου, την πήρε στην αγκαλιά της και άρχισε να θυμάται όλες τις μεγάλες κοινές στιγμές τους στο πατρικό μου. Δεν είναι και λίγο να έχεις ένα ζωάκι να περιμένει από σένα για 17 ολόκληρα χρόνια. Γιατί η Σόφη εδώ και λίγο καιρό είχε αφήσει τα 17 και είχε μπει στο 18ο έτος της ζωής της, δηλαδή σα να λέμε 100 ετών άνθρωπος ήτανε...Με ένα σκαλιστήρι που είχε στο αυτοκίνητο ο αδερφός μου έσκαψα γρήγορα ένα λάκο στο παρτέρι του κήπου, την τοποθέτησα στο κέντρο σαν ένα μαζεμένο κουβαράκι και άρχισα το σκέπασμα με τα χώματα. Ήταν τέτοιο το κλάμα που αυτή τη στιγμή με θυμάμαι να κάνω μηχανικά όλες τις κινήσεις. Τέλος, η μάνα μου έβαλε ένα κλαράκι βασιλικό πάνω από τον - ας τον πούμε - τάφο της. ''Στο καλό, κοριτσάκι μου'' της είπε. Ζήτησα απ' τους δικούς μου να φύγουν και να μ'αφήσουν για να την κλάψω μόνος μου. Έτσι έγινε. Τώρα πού'χουν περάσει κάποιες μέρες και συνήθισα την απώλεια, κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω προς τον τάφο της, της λέω καλημέρα. Σήμερα παρεμπιπτόντως ο αδερφός μου ανάφερε πως είδε στον ύπνο του το πατρικό μας να έχει γεμίσει πολλές Σόφες! Κι η μάνα μου έτοιμη πάντα πρόσφερε τη δική της ερμηνεία εν είδει παρηγοριάς χριστιανικού τύπου: ''Πέθανε το σώμα της, αλλά η ψυχή της γυρίζει στο μέρος που έζησε και αγαπήθηκε''. Ας είναι καλά το μωρό μου οπουδήποτε κι αν έχει πάει, ακόμη κι αν έγινε καπνός, αέρας ή σύννεφο.   

Ευτυχώς έχω τη μικρή Φλέρη να μου θυμίζει τη Σόφη. Ανήκουν στην ίδια οικογένεια, ισπανικής προέλευσης, απ' ότι έχω ακούσει. Ταρταρούγα η ράτσα τους ή, αλλιώς, τρικολόρε. Πολύ τό'χω αγαπήσει αυτό το ζωάκι που βρήκα μέσω διαδικτύου τον περασμένο Φεβρουάριο και ζήτησα να υιοθετήσω, πιθανώς ξέροντας πως η Σόφη θα μας χαιρετίσει. Είναι ζημιάρα, χουρχουρίζει σαν...ψυγείο όλη την ώρα, τρώει το καταπέτασμα, αλλά παχαίνει και της πηγαίνει σα σπιτίσια γάτα που έγινε.

Η αδυναμία μου είναι ωστόσο ο κούκλος ο Ζέπος, τριών ετών πια κι αυτός. Μοντελάκι ο δικός σου και με απίθανο χαρακτήρα! Ακόμη δεν τα έχουν βρει τόσους μήνες με τη Φλέρη και όταν κυνηγιούνται μεσ' στο σπίτι τρέχω να προφυλάξω τα διάφορα αντικείμενα, αλλά σίγουρα είναι καλύτερα να έχει μια παρέα κι αυτός από το να τον αφήνω ολομόναχο κάθε φορά που αναγκάζομαι να ταξιδέψω και να μείνω για μέρες εκτός σπιτιού.Δε βαριέσαι, άλλοι έχουν παιδιά και βάζουν ένα σωρό σκοτούρες στο κεφάλι τους, αποζητώντας την υστεροφημία τους και τη διαιώνιση του είδους. Εγώ έχω τα γατιά μου να φροντίζω, να αγαπάω και να ξέρω πότε πάνω - κάτω θα τα χάσω οριστικά.

Αλλάζω θέμα και λέω ότι ο Νίκος Τριανταφυλλίδης έκανε μια καλή καινούργια ταινία. Μιλάω για το νεο-νουάρ του με τίτλο ''Οι Αισθηματίες'' που είδα μάλιστα σε κλειστή προβολή για φίλους στο Ιντεάλ. Σε λίγες μέρες, στις 27 Σεπτεμβρίου, οι ''Αισθηματίες'' προβάλλονται στο σημαντικό Raindance Film Festival του Λονδίνου, ενώ η έξοδος τους στις αθηναϊκές αίθουσες θα γίνει σε τρεις μήνες από τώρα και συγκεκριμένα στις 11 Δεκεμβρίου, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Ο Νίκος μού έδωσε και μία συνέντευξη - ποταμός που θα αναρτηθεί στην ηλεκτρονική LIFO, στη διάρκεια της οποίας μπορώ να λέω ότι τον γνώρισα καλύτερα, κι αυτόν και την αγαπημένη του σύντροφο, τη σκηνοθέτιδα Μαρίνα Δανέζη. Εύχομαι ότι καλύτερο για την πορεία της ταινίας του σε Λονδίνο, όπου αλλού πάει φεστιβαλικά και φυσικά στην Αθήνα!
(Η φωτογραφία είναι του φίλου και συνεργάτη μου στη LIFO, Πάρι Ταβιτιάν). 

Αυτή την ώρα, τέλος, στο Κερατσίνι οι άνθρωποι φωνάζουν ένα ηχηρό ΟΧΙ κατά του νεοναζισμού. Δίπλα στους γονείς του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα βρίσκονται οι γονείς του, επίσης δολοφονημένου από χρυσαυγίτες, Πακιστανού, αλλά και οι απολυμένες καθαρίστριες. Ο ουρανός γέμισε πολύχρωμα μπαλόνια και τα συνθήματα κατά του φασισμού περίσσεψαν. Και σ' όποιον ανόητο ρωτάει, δημόσια κιόλας, ''Και ποιος ήταν ο Παύλος Φύσσας;'', έχω να απαντήσω πως κατ' αρχάς ήταν ένα νέο παιδί που δολοφονήθηκε από φασίστες. Έπειτα, ας ήταν ότι ήταν, όποιος κι αν ήταν! Με το θάνατο του ο άνθρωπος αυτός άνοιξε το δρόμο για μια πιο σθεναρή αντιμετώπιση του ναζιστικού μορφώματος από τους πιο υγιώς σκεπτόμενους πολίτες αυτής της χώρας. Αιωνία του η Μνήμη, λοιπόν!

15αύγουστος-στην-καρδαμύλη-με-τη-μαρίζα-κωχ

Στην πανέμορφη Καρδαμύλη, λοιπόν, για την ονομαστική εορτή της Μαρίζας Κωχ με φαγητά, κρασιά και φυσικά πολλή μουσική και τραγούδι! Πρώτη φορά επισκέπτομαι το σπιτάκι της Μαρίζας στη μεσσηνιακή Μάνη, παρ' ότι γνωριζόμαστε προσωπικά και συνεργαζόμαστε επί 13 χρόνια. Κι όταν λέμε σπιτάκι, εννοούμε ένα ζεστό πέτρινο οίκημα - ξενώνας για τους φίλους και την οικογένεια της που θέλουν να αποδράσουν από την Αθήνα. Όχι σαν κάτι άλλους καλλιτέχνες της γενιάς της Μαρίζας που έχουν χτίσει βιλάρες και ξεγυμνώσει όλες τις παραλίες από βότσαλα για τη διακόσμηση τους. Να σε χαιρόμαστε, Μαριζάκι! Πάντα γερή και δημιουργική!

δύο-απώλειες-για-το-hollywood

Πλήρης ημερών, στα 90 της, έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Lauren Bacall, υπέροχη ως καλλιτέχνιδα και ως γυναίκα. Ας πάει να βρει ξανά τον Humphrey Bogart να θυμηθούν τα παλιά...

Αντίθετα, ο ηθοποιός Robin Williams έφυγε νεότατος, μόλις 63 ετών, βυθίζοντας στο πένθος το Hollywood και τους φαν του ανά την υφήλιο. Αυτοκτόνησε, καθώς πάλευε εδώ και χρόνια με τις καταχρήσεις και τη μανιοκατάθλιψη. Θα τον θυμόμαστε πάντα για τη φράση Carpe diem που εμψύχωνε τους καταπιεσμένους μαθητές στο Dead Poets Society και για τις μουσικές επιλογές του που χάριζαν το γέλιο στους φαντάρους στο Βιετνάμ...

ο-Γιάννης-Παλαμίδας-αύριο-στο-Μετα-Δεύτερο

Καλεσμένος στο αυριανό Προσκλητήριο της Παρασκευής στο αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό Μετα-Δεύτερο είναι ο συνθέτης και ερμηνευτής Γιάννης Παλαμίδας. Αφορμή για την παρουσία του στο στούντιο είναι τα ανέκδοτα (ακόμη) καινούργια τραγούδια του και οι πειραματικές μουσικές του, που θα μεταδοθούν για πρώτη φορά από το ραδιόφωνο. Φυσικά δε θα μείνουν εκτός και κομμάτια από την προσωπική του δισκογραφία, έως και με τους Apocalypsis, καθώς και από τις συνεργασίες του με τη Λένα Πλάτωνος. Συντονιστείτε, αύριο Παρασκευή και πρωτομηνιά, για δύο ώρες, από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 8 το βράδυ, αποκλειστικά στο www.metadeftero.gr

Η-Γυναίκα-της-Πάτρας-του-Γιώργου-Χρονά-θα-γίνει-κινηματογραφική-ταινία

Νομίζω είναι ώρα ν' αποκαλύψω το επόμενο κινηματογραφικό μου project, δυόμισι χρόνια μετά το ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου, που έκλεισε ήδη τον κύκλο του. 

Εδώ και αρκετά χρόνια είχα εκφράσει την επιθυμία να γυρίσω μία ταινία βασισμένη στη Γυναίκα της Πάτρας, το βιβλίο του Γιώργου Χρονά, που παίχτηκε και εξακολουθεί να παίζεται με επιτυχία σε θεατρικές σκηνές εντός κι εκτός Αθήνας. 

Μάλιστα, πίσω, στο 2010, το είχα συζητήσει με τον Νίκο Κούνδουρο, ο οποίος επίσης προτίθετο από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 να κάνει εκείνος ταινία το ίδιο βιβλίο. Φυσικά, μεσολάβησαν οι άλλες ταινίες του από τότε μέχρι σήμερα και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε από πλευράς Κούνδουρου. 

Στο trip της κινηματογραφικής Γυναίκας της Πάτρας με ξανάβαλαν πρόσφατα ο ίδιος ο Γιώργος Χρονάς, ο διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Θεοδωρόπουλος και ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας. 

Ο Χρονάς πρώτος απ' όλους, το σπίτι του οποίου χωρίζει μισό τσιγάρο δρόμος από το δικό μου, εν μέσω μεσημεριανών και βραδινών τραπεζωμάτων, μού είχε μιλήσει για το πως θα μπορούσε να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του. 

Του είχα απαντήσει πως σε ένα τέτοιο έργο θα ταίριαζε ένα ύφος φασμπιντερικής ταινίας δωματίου με κάποια λιγοστά εξωτερικά γυρίσματα που θα έσπαγαν την έντονα θεατρική φόρμα. Συμφώνησε απόλυτα! Το ύφος αυτό σκέφτομαι να υιοθετήσω, λοιπόν, εμπλουτισμένο με ένα κινηματογραφικό εύρημα, σύνηθες μέσα στα ντοκιμαντέρ μου, το οποίο δεν υπάρχει λόγος να φανερώσω από τώρα. 

Αυτές οι συζητήσεις με τον συγγραφέα Χρονά, το ενδεχόμενο δηλαδή να κάνω εγώ ταινία τη Γυναίκα της Πάτρας του, ήταν και ο κύριος λόγος που συνειδητά απέφυγα να δω τις θεατρικές βερσιόν, με δεδομένη τη μεγάλη μου εκτίμηση, τόσο στη σκηνοθέτιδα Λένα Κιτσοπούλου, όσο και στην ηθοποιό Ελένη Κοκκίδου. 

Έπειτα, ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, ο οπερατέρ όλων των ταινιών μου εδώ και δεκατρία χρόνια, λειτούργησε ακόμη μία φορά ως κινητήρια δύναμη. Τι κάνουμε; μου έλεγε και μου ξανάλεγε τους τελευταίους μήνες, η Γώγου τελείωσε, δε μπορείς να μη σκέφτεσαι καινούργια πράγματα! Τον άκουσα, επομένως, τον Δημήτρη και γνωρίζοντας πια καλά πως ότι ξεκινήσουμε, σύντομα το αποπερατώνουμε κιόλας, είπα να ριχτώ με τα μούτρα στο καινούργιο project. 

Τέλος, ήταν και ο ηθοποιός Απόλλων Μπόλλας, μέλος κι αυτός της κοινής δημιουργικής καλλιτεχνικής παρέας μας από τις αρχές του χρόνου, ιδανικός φαντάρος - συνοδός της Πανωραίας, κατά πώς τον σχεδίασε ο Χρονάς, που συνέχεια μου μιλούσε για την υλοποίηση του συγκεκριμένου κινηματογραφικού σχεδίου.  

Ταινία βέβαια δε φτιάχνει κανείς απ' τη μια μέρα στην άλλη και εγώ τουλάχιστον τη φάση ''κάνουμε ταινία - ρεφενέ'', ενώνουμε όλοι τις δυνάμεις μας κλπ., την εξάντλησα στο ντοκιμαντέρ για την Κατερίνα Γώγου. Να το πω αλλιώς, δεν αισθάνομαι άνετα να αρχίσω τα τηλεφωνήματα σε γνωστούς και φίλους, επαγγελματίες του χώρου, παροτρύνοντας τους να δουλέψουν αμισθί για τη δική μου νέα ταινία. 

Κάποια τηλεφωνήματα έκανα όμως και η ανταπόκριση των ανθρώπων ήταν υπέρ το δέον συγκινητική.  

Η Ντίνα Κώνστα θα είναι η τέλεια Γυναίκα της Πάτρας, άπαξ και συμφωνήσουμε! Βρισκόμαστε σε καλό δρόμο! Την πέτυχα εκτός Αθηνών, ακούστηκε ενθουσιασμένη με το project και σε λίγες μέρες θα συναντηθούμε από κοντά. Δεν ξέρω, μα από την πρώτη στιγμή που διάβασα το βιβλίο, αυτή την ηθοποιό έβλεπα να αφηγείται το ''βίος'' της ηρωίδας. 

Τηλεφώνησα ακόμη του Μαρίνου Αθανασόπουλου, του σπουδαίου ηχολήπτη και φίλου μου, συνεργάτη μου στα ντοκιμαντέρ για το Κύτταρο και τον Νίκο Κούνδουρο. Να με βάλεις μεσ' στον φάκελλο, είπε, μεγάλη μου τιμή και χαρά! Εμένα να δεις, Μαρίνο μου! 

Τον καιρό αυτό συγγράφουμε με τον Χρονά το σεναριακό treatment. Έχω ήδη στα χέρια μου μία αναθεωρημένη θεατρική εκδοχή του βιβλίου, απ' την οποία να προκύψει πιθανώς το οριστικό σενάριο. Η πρώτη γραφή είναι του Χρονά, η δεύτερη θά'ναι δική μου και στην τρίτη θα καταλήξουμε από κοινού. 

Εννοείται πως στην ταινία αυτή, τη μουσική θα συνθέσει η Λένα Πλάτωνος. Χωρίς να είναι ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να εκφέρω άποψη, μιλάμε για μία μουσική μάλλον διαφορετική από το σύνηθες ηλεκτρονικό πλατωνικό background. Αυτή τη φορά οι νότες της Πλάτωνος θα ξεχυθούν από λαϊκά μαύρα καταγώγια, πορνεία και καφενεία, ετοιμόρροπα σπίτια και μαχαλάδες. 

Εν κατακλείδι, θα δουλέψουμε μεσ' στο καλοκαίρι ώστε ο φάκελλος να είναι έτοιμος προς κατάθεση στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Το χρηματοδοτικό πρόγραμμα που θα απευθυνθούμε είναι το low budget, δηλαδή για ταινίες μέχρι 50.000 ευρώ μαξιμουμ. 

Εγώ και οι συνεργάτες μου ότι είναι να κάνουμε, θα το κάνουμε με την κατάθεση του φακέλλου: σενάριο, βιογραφικά, crew list, προϋπολογισμός και όλα αυτά τα απαραίτητα που τα έχω ξανακάνει αρκετές φορές στο παρελθόν. 

Εύχομαι να έχουμε θετική ανταπόκριση και η ταινία να υλοποιηθεί μέσα στο επόμενο έτος!

Μέχρι τότε, δουλειά και μόνο δουλειά!

Ευχαριστώ τον Γιώργο Χρονά που μου εμπιστεύεται την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του και όλους τους ανθρώπους που με στηρίζουν και σιγοντάρουν την όρεξη και την καλή μου διάθεση!

το-ντοκιμαντέρ-για-τη-φλέρυ-νταντωνάκη-στο-trivial-pursuit

 Η ερώτηση πάνω!

Η απάντηση κάτω!

* Εντάξει, το ήξερα ότι το πρώτο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ μου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη θεωρείται πια συλλεκτικό κομμάτι, αλλά δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι θά'μπαινε μέχρι και στο παιχνίδι γνώσεων trivial pursuit! Ευχαριστίες στον Δημήτρη Αναγνωστόπουλο που μου σφύριξε την είδηση!

με-τον-συνθέτη-μανώλη-γαλιάτσο-στο-αυτοδιαχειριζόμενο-Μετα-Δεύτερο

Τον τραγουδοποιό, στιχουργό και ενορχηστρωτή - παρ' ότι ο ίδιος προτιμά τον χαρακτηρισμό συνθέτης - Μανώλη Γαλιάτσο τον ξέρω εδώ και πολλά χρόνια και, παραδόξως, ενώ κινούμασταν σε ίδιους χώρους, δεν είχαμε ποτέ γνωριστεί προσωπικά. Κι έτσι, ενώ επίσης είχα κατά νου τον Γαλιάτσο των τραγουδιών με τη Βιτάλη, την Τσαλιγοπούλου και τη Γλυκερία, τα τελευταία χρόνια μας φανέρωσε ένα διαφορετικό συνθετικό πρόσωπο.

Αυτό του δημιουργού οργανικής ή ορχηστρικής (ή ορχηστικής;) μουσικής με δικές του παραγωγές, ανεξάρτητες, στις οποίες πάντα από πίσω υπάρχει ένα concept βασισμένο σε μία ποιητική ιδέα. Κι αν στο Άφοβοι Έφηβοι καταπιανόταν με τη νεανική εξέγερση των Δεκεμβριανών του 2008, στο σημερινό Τρέξε σα σφαίρα ασχολείται μ' αυτούς ακριβώς τους έφηβους που πλησιάζουν το 25ο έτος της ζωής τους και ήδη παλεύουν με τα πιο άγρια θηρία των σκληρών πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και κοινωνικών συνθηκών του τόπου.

Ταυτόχρονα με το Τρέξε σα σφαίρα, η άλλη δουλειά του Γαλιάτσου που κυκλοφόρησε, λέγεται Η θερμότητα των πραγμάτων και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ηχητικής και από μουσικής άποψης: fusion rock - ηλεκτρικό το ένα άλμπουμ, πιο κοντά στις δομές της κλασικής μουσικής το άλλο. Σίγουρα, άκρως ενδιαφέροντα και πρωτότυπα και τα δύο άλμπουμ συγκριτικά με ότι πιο συμβατικό και ανέμπνευστο κυκλοφορεί τη σήμερον ημέρα - και όχι μόνο απλά κυκλοφορεί, αλλά και μας πλασάρεται ως κάτι σημαντικό. Η μουσική του Μανώλη Γαλιάτσου δεν έχει ανάγκη από κράχτες, ούτε από ελιγμούς. Διατηρεί ατόφιες στον πυρήνα της τις ποιητικές ιδέες του δημιουργού της, είτε πρόκειται για συνθέσεις δίχως λόγια, είτε για τραγούδια σε στίχους του ιδίου ή σε κείμενα του συνάδελφου δημοσιογράφου Θάνου Μαντζάνα για τη φωνή της Μαριάνθης Σοντάκη! Αξίζει να ψάξετε και να ανακαλύψετε τους εν λόγω δύο δίσκους!

για-το-κτίριο-στη-λεωφόρο-αλεξάνδρας

 

Το 1993, το ΄94, το ΄95...

Τα πρώτα κινηματογραφικά γυρίσματα: Εσύ σήμερα βοηθός, εσύ σκριπτ κι εγώ φροντιστής...

Ο Μεγαλέξανδρος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το Κιέριον του Δήμου Θέου και τα Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο του Κώστα Φέρρη...

Τα ζωγραφισμένα ανοιχτόχρωμα ανθρωπάκια του Φαίδωνα Πατρικαλάκι...

Το Bolero του Ravel και το The End των Doors...

Η Άννα Βηχ - Τζουλιέττα των Πνευμάτων πλέον...

Ο Αιγόκερως του Σολδάτου...

Το τραπέζι της μουβιόλας...

Ένα ούζο με τη Γώγου και ένα φαΐ με τον Αβδελιώδη στα Εξάρχεια...

Ο απόηχος του Νικόλα Άσιμου...

Κλαρίνα και Tom Waits...

Η Κ. που έγινε Billie Holiday και ο Π. που πέταξε την Καινή Διαθήκη στα σκουπίδια...

Τόμοι βιβλίων που κιτρίνισαν...

Χιλιόμετρα εμφανισμένου φιλμ...

Παρωδίες παρτούζας και αθωότητα...

Μελαγχολία...

Νοσταλγία στα όρια της κατάθλιψης...

Όλα αυτά περνάνε από το μυαλό κάποιου κάθε φορά που διασχίζει τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και βλέπει αυτό το κτίριο, μεταμορφωμένο έστω μέσα στα είκοσι χρόνια που ακολούθησαν...

το-ματς-ελλάδα-κόστα-ρίκα-έφαγε-τον-fernando-solanas

Καθώς το φεστιβάλ Εικόνες και Όψεις Εναλλακτικού Κινηματογράφου της Λευκωσίας πλησιάζει προς το τέλος του, το κοινό του όλο και μειώνεται. Σίγουρα δεν ευθύνεται το πρόγραμμα που περιλαμβάνει εξαιρετικά σπάνιες αντεργκράουντ ταινίες, αλλά το Μουντιάλ που συνέπεσε χρονικά με το φεστιβάλ. Εδώ, ας πούμε, δε βλέπετε τον κόσμο να παρακολουθεί την προγραμματισμένη χθεσινή ταινία του Αργεντίνου Fernando Solanas, αλλά το διαβόητο ματς Ελλάδα - Κόστα Ρίκα. Η προβολή ακυρώθηκε, εφόσον ούτε ένας θεατής δεν προσήλθε στο Θέατρο Ένα - κάτι που περιμέναμε ομολογουμένως από τις προηγούμενες μέρες για την Κυριακή που μόλις πέρασε.

Αυτός είναι ο Ευαγόρας, ο Κυπραίος γατούλης που τό'χε χεσμένο το ποδόσφαιρο και το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να τσιμπήσει κάνα κοψίδι απ' τα πιάτα των θεατών - θαμώνων στην παραπλεύρως ψησταριά.

Κι εδώ ο γράφων που για πρώτη φορά στη ζωή του παρακολούθησε ολόκληρο αγώνα ποδοσφαίρου! Έπρεπε να πάω στην Κύπρο και σε Φεστιβάλ Αντεργκράουντ Κινηματογράφου για να αποπειραθώ να νιώσω κι εγώ εθνικά υπερήφανος! Μεταξύ μας, χέστηκα, σαν τον γάτο τον Ευαγόρα...