Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009

ΤΟ ΠΙΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ!


Τους έβλεπα χθες βράδυ να τραγουδούν ντουέτο, αγαπημένοι, χαρούμενοι, συγκινημένοι και σκεφτόμουν πως την ιστορία τη φτιάχνουν οι παρέες μέσα στα χρόνια που περνούν. Τριάντα χρόνια πριν τη Σαβίνα κοριτσάκι να τραγουδάει μπαλάντες της Baez με την κιθάρα της και τον Παλαμίδα να πηγαίνει να ακούει τους φίλους του από τους Apocalypsis που έπαιζαν μαζί της. Συνεργάζομαι με μία συνθέτρια, του είχε πει η Σαβίνα, έλα να σε ακούσει, γιατί ψάχνει μια ιδιαίτερη αντρική φωνή. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το τραγουδιστικό team του Σαμποτάζ!

Τις φωνητικές ικανότητες και των δύο τους τις γνωρίζουμε καλά τόσα χρόνια τώρα! Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν το πώς κατάφεραν να μετατρέψουν το δάκρυ της κοινής τους επιστροφής στη σκηνή σε...παιδική χαρά! Και δεν ήταν μόνο το Χοντρό μπιζέλι που χορεύει τσιφτετέλι, ούτε η Ρόζα- Ροζαλία, που τραγουδήθηκαν απ' όλο το θέατρο! Ήταν από τη μία το ταγκό που χόρεψαν, η χιουμοριστική διάθεση που μετέδωσαν στο κοινό, η πρωτοφανέρωτα εξωστρεφής Σαβίνα χάρις την παρουσία του performer παρτενέρ της- αίσθηση μου είναι ότι ήταν τόση η συγκίνηση μεταξύ τους, που μόνο ένα ασυνείδητα καλοσκηνοθετημένο σόου θα αποφόρτιζε την επανένωση τους.

Πανευτυχής και η οικοδέσποινα της βραδιάς, η Λένα Πλάτωνος, ανάμεσα στους ερμηνευτές και τους μουσικούς της, στη δεύτερη- μετά το Ηρώδειο 2008- πιο εντυπωσιακή της εμφάνιση! Συζητούσα με τον Βασίλη Παπαδόπουλο, πιανίστα του Μίκη Θεοδωράκη μεταξύ άλλων, ο οποίος μού έλεγε πόσο σπουδαίο πιάνο έπαιξε χθες η Λένα, λάμποντας κυριολεκτικά στη σκηνή! Ακριβή στιγμή όταν έπαιξε Κοπερτί, όχι το τραγούδι της, αλλά το παιχνίδι. Βγαίνεις! είπε του Παλαμίδα, αφού σ' αυτόν έτυχε μοιραία ο κλήρος να το τραγουδήσει, κλείνοντας το πρόγραμμα!

Μια μεγάλη υπόκλιση στο κοινό που όρθιο την αποθέωσε, αναγκάζοντας την σε ακόμη δύο επανεμφανίσεις στη σκηνή μετά το τέλος της συναυλίας! Από κάτω, στις δύο πρώτες σειρές, τη χειροκροτούσαν οι φίλοι της, η Μαρία Φαραντούρη, η Ντόρα Μπακοπούλου, η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Χρονάς.

Λαϊκό προσκύνημα κυριολεκτικά θύμισε και η προσέλευση των μουσικών της νεότερης γενιάς που παραδέχονται την τέχνη της: ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Βασιλικός των Raining Pleasure, ο Γιάννης Χαρούλης, η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Lolek, ο Θέμης Καραμουρατίδης, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, η Μαρία Παπαγεωργίου, οι Verbal Delirium, αλλά και ο Μιχάλης Τρανουδάκης, η Μαρία Βουμβάκη, η παιδική της φίλη, Σοφία Γιαννάτου, η αδερφή της Σαβίνας.

Κρατάω τα ακριβά λόγια της Μαρίας Φαραντούρη για τη Λένα Πλάτωνος: Μετά τον Μίκη με το ανεξάντλητο κοινωνικό όραμα του μέσα στο ελληνικό τραγούδι και τον Μάνο με την λεπτομερή καταγραφή των πιο λεπτών συναισθημάτων, ήρθε η Λένα να μιλήσει τόσο ποιητικά, προσωπικά και τελικά συλλογικά για το ανθρώπινο Εγώ μας! Ήταν και θα είναι η πρωτοπορία της ελληνικής μουσικής!
Δε χωράει αμφιβολία, πιστεύω! Τυχεροί όσοι έζησαν τη χθεσινή βραδιά στο θέατρο ΠΑΛΑΣ! Το Σαμποτάζ παρουσιάστηκε ολόφρεσκο, σα να γράφτηκε μέσα στο 2009, καταφέρνοντας ένα πραγματικό μποϊκοτάζ στην έκπτωση των καιρών μας!

μετά τη συναυλία...


Γελαστά πρόσωπα έξω από το ΠΑΛΑΣ μετά τη συναυλία της Λένας Πλάτωνος.
Από αριστερά, ο Μιχάλης Τρανουδάκης, ο Lolek, ο bosko, η Μαρία Βουμβάκη, η Λιάνα Μαλανδρενιώτη και η Ελένη Γιαννοπούλου.
Το post- ανταπόκριση σε λίγες ώρες, όταν μου σταλούν οι φωτογραφίες που περιμένω!
* photo by cantata

καλό ταξίδι, ψιψίνα...


...της είχες πάντα στο λαιμό

μια μπακιρένια γύρα,

για του σιδέρου την κακή αρρώστια φυλαχτό,

χωρίς όμως, αλίμονο,

ποτέ να κατορθώσεις

να τη φυλάξεις απ' το μαύρο θάνατο μ' αυτό

Γιατί είναι τ' άγρια μάτια της

υγρά και ηλεκτρισμένα

κι έτσι άθελα το σίδερο το μαύρο τα τραβά

κι ουρλιάζοντας τρελαίνεται σ' ένα σημείο κοιτώντας

φέρνοντας δάκρυα σκοτεινά στους φίλους και βουβά

Λίγο πριν απ' τον θάνατο από τους φίλους ένας

- αυτός οπού' δε πράγματα στη ζήση του φριχτά -

χαϊδεύοντας την, μια στιγμή στα μάτια την κοιτάζει

κι ύστερα μεσ' στη θάλασσα την άγρια την πετά

Και τότε οι φίλοι, που σπάνια λυγά η καρδιά τους,

πάνε στην πλώρη να κρυφτούν με την καρδιά σφιχτή...

Όπως οι γάτες όταν αρρωσταίνουν

κουρνιάζουν στις πιο απόμερες γωνιές

όσο μονάχες να πεθάνουν

έτσι κι εγώ σ' αυτή την κόχη θ' απομείνω

όσο να πάψει το αίμα μου σε κάθε χτύπο

υπόγεια να σχηματίζει τ' όνομα σου...

* αντίο, Μουσίτσα...

μερικοί παραλλαγμένοι στίχοι

του Νίκου Καββαδία, του Τίτου Πατρίκιου & της Κικής Δημουλά

για το καλό σου ταξίδι

και για τον πόνο της κυράς σου...

εκείνη δε θα σε ξεχάσει ποτέ

εγώ θα σε θυμάμαι

να τρίβεσαι ανεπαίσθητα

πάνω στον διαθέσιμο αέρα

που άφηνες προσπερνώντας...

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009

ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΠΑΛΑΣ!


Η Λένα Πλάτωνος και ο Γιάννης Παλαμίδας το 1981 στο εξοχικό της Μαριανίνας Κριεζή, στην Ερέτρεια, τότε που ηχογραφούσαν το οριακό Σαμποτάζ με τη συμμετοχή της Σαβίνας Γιαννάτου.
Τη φοβάμαι αυτή τη συναυλία, μου έλεγε χθες η Σαβίνα, όχι σαν γεγονός, αλλά για το πώς θα τη βγάλω. Φοβάμαι τη συγκίνηση, την αναμέτρηση ουσιαστικά με την παιδική μου ηλικία!
Ο Γιάννης, πάντως, δεν κρατήθηκε στη γενική πρόβα και άφησε τα δάκρυα του να κυλήσουν!
Απόψε, στις 21.00 στο ΠΑΛΑΣ, η Λένα Πλάτωνος και το επιτελείο της θα μας κάνουν Σαμποτάζ ξανά ύστερα από 28 ολόκληρα χρόνια!
Στο πρώτο μέρος θα ακουστούν κομμάτια από τα Ημερολόγια, τις Μάσκες Ηλίου, το Γκάλοπ, τη Λιλιπούπολη και τον κύκλο Καρυωτάκη με τη φωνή- επιτέλους- της Σαβίνας!
Το δεύτερο μέρος ανήκει στο Κοπερτί, στη Γαλάζια κιθάρα, στο Σαμποτάζ, στα Δυο κινούμενα σκίτσα, στη Μια βόλτα στο σούπερ- μάρκετ, στον Αστερισμό του Πιγκουίνου!
Νύχτα μαγικιά!

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009

ΟΤΑΝ ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ...


...άνθρωποι γεμάτοι ευγένεια ψυχής και θετικά vibes, έρχονται αδίκως από άλλες πόλεις στην Αθήνα...

μέχρι και άτομα σαν τη γλυκιά Λένα Αρώνη των Ημερολογίων δέχονται την άδικη μήνη των άλλων, των δυνατών, που έχουν πιάσει τα πόστα...

ευτυχώς που το rescue remedy spray του Βασιλικού ήταν μια κάποια λύση για τις κρίσεις πανικού που ξαναήρθαν απροειδοποίητα ύστερα από κάμποσα χρόνια...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2009

φυστίκι Αιγουαδελίνης...

Τα φυστίκια Αιγίνης που δεν έγιναν ποτέ
μόνο σάπισαν σε σακούλες σκουπιδιών
ξεχασμένα σε χωματερές αδιάκοπες
σημαντικές στιγμές που φεύγουν αλατισμένες
ξερές και ηλίου φαεινότερες
η Γουαδελούπη ξαναζεί
Άι, mon dieu
τα ξερόχορτα επιφανειακές λειτουργίες των υπολογιστών
παίρνουν τα δεκανίκια τους και φεύγουν
αδιάντροπα ημιφωτεισμένα και ερεβώδη
το ρεύμα επιμένει, παχαίνει και σκορπά λεβάντα
στις κιτρινισμένες φι- λίρες
αγαπημένοι μου εραστές
πάλι με προδώσατε
μα, τι σ' έπιασε τώρα;
λέει ο γραφολόγος μαυροσκούφης
και κάνοντας χαμ
τρώει μία το τοστ και μία το γεμιστό
γεμίζει νερό, αέρα και χρώμα πορφυρό
και αίμα μπλε με μαύρο
έφαγα βραστά σκαστά κουκιά
κοιμήθηκα με σαρανταέξι πυγολαμπίδες
και εκατόν τρεις χαλασμένους σουμιέδες
φωταγωγήστε επιτέλους το αδιαχώρητο
να προσέχουμε που βάζουμε τις πινέζες
οκνηρές μουτσούνες που τη βγάζετε με πασατέμπο
και χαλασμένο τέμπο
μνημονεύοντας την ταμπακιέρα
καπάκια και συσκοτισμένα καλώδια
κάνουν παρέα ψάχνοντας να βρουν
κάποια ελπίδα
σε ένα κόσμο αδιάβροχο
ημιθανή αδιάβλητο και διατρητό
χαίρε Γουαδελούπη
η ώρα πήγε δώδεκα
και οι παρελάσεις σταματήσανε
οι τρεις Ιππόρτες της Αποκαλύψεως
ενέσκηψαν πάλι
γεια σας, γεια σας, γεια σας...
γεια...
* by lena, by bosko, by lolek...bye- bye...

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009

ΜΕ ΤΟΝ BLUESMAN ΤΗΣ Β΄ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!


Η Β΄Πειραιά ανήκει στον Στέλιο Βαμβακάρη. Ή μάλλον ο Πειραιάς ολόκληρος, για μένα τουλάχιστον, που είχα καιρό να δω τον φίλο μου και πολύ χάρηκα που τον επισκέφτηκα. Στο σακίδιο μου είχα την Ελευθεροτυπία που έδωσε σήμερα μία από τις καλύτερες αυτοβιογραφίες του πατέρα του, του Μάρκου, καθώς και το cd με την ιστορικής σημασίας σύμπραξη του με τον bluesman Louisiana Red! Όταν οι άλλοι πήγαιναν με μπουζούκια και ηλεκτρική κιθάρα, ο Στέλιος ερχότανε! Χωρίς να αναφερθώ σε ονόματα, ξέρουν καλά ποιοι ειν' αυτοί που τώρα πίνουν νερό απ' την πηγή του Στέλιου, αφήνοντας τον ίδιο διψασμένο και άνυδρο. Σα να τον ακούω να μου μιλάει και πάλι με την ορίτζιναλ μάγκικη χαριτωμένη εκφορά του λόγου του: δεν τους μπορώ, μωρ' Αντωνάκη, όλους τους σουρουκλεμέδες που ούτε για καφετζήδες δεν κάνουνε! Εγώ δε βγαίνω έξω, δεν κυκλοφορώ στα πάρτι και τις συνεστιάσεις τους, το μόνο που ξέρω να κάνω σ' αυτή τη ζωή είναι να παίζω καραντουζένια και να γράφω τραγούδια! Κι αφού γελάσω με την ψυχή μου κάθε φορά μ' αυτά που λέει, του θυμίζω πως έχει φίλους που τον αγαπάνε. Σωστά, προσθέτει, εμένα φίλοι μου είναι ο Χρονάς που τιμούσε τον πατέρα μου, ο Γιάννης ο Bach, άνθρωποι άλφα- άλφα, της ποιότητας, πώς το λένε, μωρέ παιδάκι μου. Έπειτα θυμάται τη Φλέρυ Νταντωνάκη που' χε περάσει κάποτε απ' την Παλιά Κοκκινιά να συναντήσει τον Μάρκο Βαμβακάρη για να τραγουδήσουν κάτι μαζί. Αυτή δεν έλεγε τραγούδια, έπαιζε αρχαία τραγωδία, καλή της ώρα της κοπέλας! είναι το σχόλιο του. Κι όταν το βλέμμα του πέφτει στο σημερινό εξώφυλλο ενός περιοδικού με τη φωτογραφία της Λένας, το πιάνει στα χέρια του και μονολογεί με χιούμορ: Λένα Πλάτωνος! Για να την είπαν έτσι, θα' ναι πολύ μεγάλη! Θα έρθω στο ΠΑΛΑΣ κι όχι μόνο θα την ακούσω, αλλά θα την προσκυνήσω άμα λάχει!
Όση ώρα ο Στέλιος σκάλιζε τα cd με τα νέα τραγούδια του που θα έβαζε ν' ακούσουμε, εγώ διάβαζα την ανεπανάληπτη ιστορία του χασισοπότη καλόγερου Τριανταδαμάσκουλου που έστελνε με τον άνθρωπο της ενορίας βότανα στον Μάρκο για το άσθμα του, τα οποία βέβαια για άλλη δουλειά έκαναν. Βρε τον αθεόφοβο, έκανε βαποράκι τον υπάλληλο της ενορίας...συνήθιζε να λέει ο Μάρκος για τον Τριανταδαμάσκουλο!

"ΠΟΥΘΕΝΑ" ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ!


Η ποιήτρια που είχε τα γενέθλια της, διάλεξε χθες βράδυ, αντί τυπικού κεράσματος, να μας κάνει τα εισιτήρια για τη νέα παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου με τίτλο Πουθενά. Κι ενώ την είχαν αγχώσει με τη διαθεσιμότητα των εισιτηρίων, περιέργως η αίθουσα ήταν μισοάδεια. Κατάφερες να βρεις εισιτήρια; με ρώτησε ως και ο πορτιέρης στην είσοδο του θεάτρου, ο οποίος ήταν γνωστός μου. Το γιατί, βέβαια, δεν το κατάλαβα, αφού όπως είπα ο εξώστης και τα θεωρεία δεν είχαν καθόλου κόσμο. Χωρίζοντας μας σε ομάδες, μπήκαμε από την πλευρά της σκηνής μέσα στο εντυπωσιακό βιομηχανικό ντεκόρ. Κατά κάποιο τρόπο ορισμένοι άνθρωποι γίναμε μέρος του θεατρικού δρώμενου, μέχρι που προστέθηκαν σκάλες και μπορέσαμε να μπούμε στην κυρίως αίθουσα, προκειμένου να παρακολουθήσουμε την παράσταση σα...νορμάλ πια θεατές. Τι είδαμε λοιπόν για μόλις τριάντα λεπτά που διαρκεί η καινούργια εργασία του Παπαϊωάννου; Είκοσι πέντε ηθοποιούς- χορευτές σε μια ατέρμονη σχέση και επαφή με πελώριες μεταλλικές σκαλωσιές που άλλαζαν μορφή και σχήματα. Ανθρώπους που περπατούσαν ακανόνιστα δεξιά- αριστερά, μπρος- πίσω, πάνω- κάτω, σαν την τέλεια έκφραση του χαμένου και αποπροσανατολισμένου ατόμου μέσα σ' ένα εφιαλτικό σχεδόν και πεσιμιστικό τοπίο. Αν δεν υπήρχε η πανέμορφη εικαστικά σκηνή του γυμνού ως επίλογος της παράστασης, θα λέγαμε πως ο δημιουργός θέλησε να δείξει την έλλειψη ανθρώπινης επικοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο και τίποτα περισσότερο. Το Πουθενά έχει προμοταριστεί, μεταξύ άλλων, σαν μια επίδειξη των τεχνικών δυνατοτήτων της ανακαινισμένης αίθουσας Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου. Σίγουρα επιτεύχθηκε αυτό, αν και προσωπικά πιστεύω ότι στο επίκεντρο του έργου και της ιδιαίτερης τέχνης του Παπαϊωάννου βρέθηκε γι' ακόμη μία φορά ο Άνθρωπος -πρώτη ύλη αναφορικά με τον χώρο και τον χρόνο. Για τον χώρο φρόντισαν ο κορυφαίος εικαστικός Ζάφος Ξαγοράρης και ο φωτιστής Αλέκος Γιάνναρος. Για τον χρόνο, ο Coti K. με την ψυχρή ηλεκτρονική μουσική και τον ηχητικό σχεδιασμό του. Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου για την αξιοποίηση και τη μετουσίωση σε τέχνη των πιο άυλων από τα δυνητικά δεδομένα εννοιών και συνθηκών, όπως είναι ο χωροχρόνος, ο ήχος, το φως και το σκοτάδι, η απελπισία, ο έρωτας. Το Πουθενά θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν το βίντεο- κλιπ της Κυψέλης μέσα από τις πλατωνικές Μάσκες Ηλίου! Τέλος, συγχαρητήρια αξίζουν και για τη χαμηλή τιμή του εισιτηρίου (10 ευρώ)!

* Το Πουθενά παρουσιάζεται δύο φορές ημερησίως, από Τετάρτη έως Σάββατο, στις 21.00 και στις 21.45 και Κυριακή στις 19.00 και στις 19.45

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ, ΤΗ ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ & ΤΗΝ ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ!

Το πορτραίτο της όπως φιλοτεχνήθηκε από έναν Ρώσο εικαστικό στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Δέκα χρόνια αργότερα σε δίσκους σημαντικών, διεθνώς, καλλιτεχνών της jazz θα εμφανίζονταν τραγούδια To Maria, αφιερωμένα σ' αυτήν και τη μοναδική κοντράλτο φωνή της!

Δεν βάζω καμία άλλη τραγουδίστρια πάνω απ' αυτήν! είχε δηλώσει ο Μάνος Χατζιδάκις αμέσως μετά τη συναυλία του έργου του Καπετάν- Μιχάλης με ερμηνεύτρια την ίδια. Θα το καταλάβει όποιος έχει την τύχη ν' ακούσει την αδισκογράφητη αυτή εκδοχή του Καπετάν- Μιχάλη με τη Μαρία να τραγουδάει Που είναι ο θεός και το έδαφος να τραντάζεται συθέμελα!

Η αφίσα από ένα φεστιβάλ folk μουσικής τριάντα ετών πριν. Η Μαρία Φαραντούρη στην ίδια σκηνή με τη Ζυλιέτ Γκρεκό και τη Μίριαμ Μακίμπα. Ένα από τα αναρίθμητα φεστιβάλ του εξωτερικού, στα οποία η Μαρία εκπροσώπησε την Ελλάδα, ενώνοντας τη φωνή της με τη φωνή όλων των λαών της γης για κοινωνική ισότητα και ειρήνη.

Συναντηθήκαμε σήμερα στην οικία της με αφορμή την επερχόμενη συναυλία του Δεκεμβρίου στο ΠΑΛΑΣ. Ήταν το 1999 που η Μαρία Φαραντούρη, η Σαβίνα Γιαννάτου και η Έλλη Πασπαλά έσμιξαν πρώτη φορά για ένα κοινό συναυλιακό project με ethnic χαρακτήρα.

Ερμηνεύτριες διαφορετικών προσανατολισμών, αλλά αδιαμφισβήτητης κοινής αισθητικής, οι γυναίκες αυτές τιμούν την έννοια της φιλίας και μοιάζουν ν' απολαμβάνουν πραγματικά κάθε συνταξίδεμα τους.

Δεν ερχόμαστε η κάθε μία με το βαλιτσάκι της, αλλά μοιραζόμαστε το ρεπερτόριο μας, δήλωσε η Πασπαλά. Για να συνεχίσει η Γιαννάτου λέγοντας πώς δέκα χρόνια πριν το όλο πράγμα τερματίστηκε απότομα, σα να προετοιμαζόταν το έδαφος γι' αυτή τη νέα σύμπραξη! Η Φαραντούρη υπήρξε πιο κατατοπιστική: Κάνουμε τον γύρο του κόσμου με τρεις φωνές, ξεκινώντας από την Ελλάδα, περνώντας στην Παλαιστίνη, την Ιταλία, την Πορτογαλία, τη Βραζιλία, τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Ενδιάμεσοι σταθμοί θα είναι οι δικοί μας ρεμπέτες, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, η Καραΐνδρου, η Πλάτωνος!

Στις 7 Δεκεμβρίου στο ΠΑΛΑΣ, μία μέρα αφότου θα συμπληρωθεί ένας χρόνος από τη δολοφονία του παιδιού στα Εξάρχεια, η Μαρία Φαραντούρη, η Σαβίνα Γιαννάτου και η Έλλη Πασπαλά θα τραγουδήσουν μαζί, αφιερώνοντας την πρώτη από τις δύο συνολικά συναυλίες τους σε όσους μάχονται για τον αφοπλισμό και την καταστολή της βίας!
Respect!

ΒΡΕΧΕΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ!


Βρέχει πολύ, ακόμη, ασθενικά, μονότονα, καταθλιπτικά, παγερά, ασπρόμαυρα, το λάπτοπ έχει πάρει φωτιά λόγω φόρτου εργασίας, μπαίνω σε blogs και διαβάζω διασκεδαστικές κακιούλες προβληματικών ατόμων, ζηλόφθονων και ως εκ τούτου εμετικών, ξεφυλλίζω παλιά τεύχη μουσικών περιοδικών, το αριστερό μέρος του κεφαλιού μου πονάει απ' τις πολύωρες κουβέντες με το κινητό, συντονίζω μουσικούς για συναυλίες και ηχογραφήσεις, θυμάμαι ότι την ερχόμενη εβδομάδα πάμε για το μιξάζ του ντοκιμαντέρ, κοιτάζω την πρόσκληση του επεισοδιακού φεστιβάλ κιν/φου της Θεσ/νίκης και λέω να βρίσκομαι εκεί φέτος, αναζητώ δισκογραφική εταιρεία για το σάουντρακ που θα το πληρώσει και δε θα το εκδώσει απλά, ξεχνάω να μαγειρέψω και τη βγάζω με γιαούρτια και λιαστές ντομάτες, οι δικοί μου στον Πειραιά με έχουν χάσει πάλι, οι λογαριασμοί έρχονται φουσκωμένοι με χρωστούμενα από την προηγούμενη κι αδυνατώ να βρω τις αποδείξεις πληρωμής τους μεσ' στο χαρτομάνι, ανακάλυψα ότι το internet- cafe της Αριστοτέλους διαθέτει υπόγειο για καπνιστές, θυμίζοντας λαϊκό τσοντάδικο των 80s με τόσο έντονο το μεταναστευτικό στοιχείο εκεί μέσα, φτιάχνω ερωτήσεις για τη μεσημεριανή συνέντευξη, απορρίπτω εισερχόμενες κλήσεις, απορώ με τα σύντομα μηνύματα των ανθρώπων και δεν θα έπρεπε αφού δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνθρωποι, συχνά κοιμάμαι με τα ρούχα μου, χαμογελάω στη θύμηση του μέχρι δακρύων γέλιου της Λένας, η μνήμη της φωτογραφικής μηχανής γεμίζει κι αρχίζει μοιραία το ξεσκαρτάρισμα, στο μυαλό μου γυρίζει ακόμη η άποψη της Αρλέτας ότι δεν είναι καλό στην τέχνη να κινούμαστε βάσει του πόνου της ύπαρξης, η πλατεία Βικτωρίας μοιάζει σα να δέχτηκε ρίψη υδροπλάνου, οι σκουπιδοτενεκέδες της είναι γεμάτοι ξεχασμένες ομπρέλες, οι άστεγοι παρακάτω τα μάζεψαν και ποιος ξέρει που θα τη βγάλουν απόψε κι αύριο και το χειμώνα που έρχεται, κάτι αφημένα παπούτσια έξω απ' τα παράθυρα υπογείων βράχηκαν κι αυτά σήμερα, η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα έσβησε τη μυρωδιά του κάρρι, της μπίρας και του ψυχοδηλωτικού καπνού στον πεζόδρομο έξω απ' την πολυκατοικία, το ρωσικό μπαρ που έσφιζε από ζωή, καυγάδες, βρισίδια και γέλια καθ' όλη τη διάρκεια του θέρους, τώρα μοιάζει με ερημωμένο ντεκόρ ανατολικοευρωπαϊκής ταινίας, ενόσω ακόμη βρέχει, πολύ, ασθενικά, μονότονα, καταθλιπτικά, παγερά.

Και ασπρόμαυρα.

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Η ΑΡΛΕΤΑ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΒΡΟΧΗ!


Η πρώτη πραγματικά φθινοπωρινή συνέντευξη με την Αρλέτα...
Και πάλι χαίρετε!
της είπα, αφενός διότι έτσι ονομάζεται το πολυαναμενόμενο νέο cd της και αφετέρου διότι είχαμε ξαναβρεθεί μερικούς μήνες πριν...
δεν είχα κανένα άγχος, παρ' όλο που δεν είναι εύκολο να κάνεις συνέντευξη με τον οποιοδήποτε καλλιτέχνη δύο φορές μέσα σε λίγο καιρό χωρίς να επαναλαμβάνεστε...
χθες βράδυ ακούσαμε προσεκτικά με την Πλάτωνος τη δουλειά της Αρλέτας και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως η γυναίκα αυτή μοιάζει σα να γύρισε από τον άλλο κόσμο και να το γλεντάει...
η Λένα θυμήθηκε που της είχε τηλεφωνήσει το ΄81 να τη συγχαρεί για το Σαμποτάζ, αν και ποτέ δεν έτυχε να γνωριστούν προσωπικά μέσα στα χρόνια...

της άρεσε της Αρλέτας σήμερα το πόρισμα της δισκανάλυσης μας...
κι ύστερα αρχίσαμε να μιλάμε για το αγαπημένο της τραγουδιστικό τρίο Μαρία Κάλας- Nina Simone- Σωτηρία Μπέλλου...
για το πιο άσχημο μεθύσι που είχε κάνει στη ζωή της παρέα με τη Μπέλλου...
για τον Σεβάχ, τον λευκό σκύλο- σύντροφο της για 19 ολόκληρα χρόνια...
για τον Βασίλη Ρακόπουλο και τις jazzy ενορχηστρώσεις του υλικού της...
για τα απαιτούμενα πνευματικά προσόντα ενός πραγματικού τραγουδιστή...
Ωραία τραγιάσκα! μου είπε στο τέλος και πιάνοντας ένα κομματάκι χαρτί με ζωγράφισε μέσα σε ελάχιστα λεπτά...

η Αρλέτα (ή Λαζαρέτα, όπως θέλει πια να τη φωνάζουν) επέστρεψε ανανεωμένη και φουριόζα, ετοιμάζοντας ήδη μία μεγάλη συναυλία στο ΠΑΛΑΣ σε ένα μήνα από τώρα!

άτιτλο & άτριχο!


Ήταν μια γιαγιά που κοντοστεκότανε
γιατί κοντοστέκεσαι, μάνα;
της έλεγε ο άβουλος γιος της
αλλά αυτή κάπνιζε αρρημανίως μία καύτρα
ώσπου κάηκε τελείως χωρίς να προλάβει
να καταλάβει το νόημα της ζωής
εν τω μεταξύ ο άβουλος γιος της
είχε πιάσει χειροπόδαρα την τύχη του
και την κανόνιζε
όπως οι σκύλοι τους γάτους
και οι Άγγλοι τους Γάλλους
κι αυτό το παραμύθι θα' χε τέλος
αν τη σφυρίχτρα μου
δεν την άρπαζε ο αετονύχης άνεμος
και δεν την έστελνε καρφί
στα χασαπόδεντρα...

Η θάλασσα εάλλω άγει
όπως έλεγαν και οι πρόγονοι μου
αλλά η υπομονή μου εμένα εξαντλήθηκε
περιμένοντας τα μαντολάτα του Ντον
και εξέχει λίγο από τους φαρδουλούς ποπούς
και το ανατρίχιασμα της νυχτερινής σοφίας
πρόσεξε όλα αυτά έχουν ένα λόγο να ειπωθούν
αλλά όχι και να καρφωθούν
ελπίζω να μη σας στενοχώρησα
με το τόσο φιλήδονο γράμμα μου
που μου το υπέβαλλε
το τριάνθισμα της Γαλάζιας Κακομοίρας...
Ο κατσικοκλέφτης και η ταραντούλα
τα δυο τρελά ξαδέρφια
έμελλε να τριγύσουν κεραυνούς και αστροπελέκια
χωρίς να μασήσουν ούτε μία τσίχλα
τα ρολά τα κατέβασαν
φεύγοντας για την Ανταρκτική
προς αναζήτηση βολικών αρκούδων
ή ενός αιμοπεταλίου
βασικά οι νοσοκόμες εξετάζονται
φορώντας νεκρά βατραχοπέδιλα
στον απόηχο του La vie en rose με τον Louis Armstrong
οι γιατροί συμφωνούν- δε συμφωνούν
είναι παραταγμένοι σε πλειάδες
και σε διαγαλαξιακούς διαπομπευτές
διά ταύτα ο αέρας τελείωσε
και οι κάψουλες αιωρούνται με τα σάπια φύκια
μιας μαύρης θάλασσας στον ημερήσιο Τύπο
θα σου ρίξω εγώ ένα βροχόξυλο
είπε ο ταλαντούχος πιανίστας
στον ζαχαρούχο εμποράκο της Βενετίας του Σαίξπηρ
τρώγοντας φυστικοβούτυρο και ανεμοδαρμένα ύψη
κοίταξε, βρε παιδί μου, πως αρχίζουν τα γλυκανάλατα
και οι λέξεις γίνονται φουσκοδεντριές
ή σταφύλι τύπου σουλτανίνα
αυτοί δεν κρίνουν πλέον
αλογοκρίνουν
ανεμίζοντας τη σγουρή χαίτη τους
στις μυρωδιές μιας παγωμένης μπανανιάς
βρε, το e-mail μην ξεχάσεις αύριο
αμέιλ, απάντησε
φόρεσε τη μπέρτα του
σκαρφάλωσε στον Αρμαγεδώνα
σφύριξε τρεις φορές κλέφτικα
και μην τον είδατε
* by Lena- bosko by night!

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2009

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΤΗΣΗ ΓΙΑ ΜΥΤΙΛΗΝΗ!


Η κοπέλα αυτή, τελειώνοντας δύο παραστάσεις για τις οποίες δούλευε ένα ολόκληρο καλοκαίρι, δεν έχασε χρόνο στα μπαρ και τα αναίτια ξενύχτια, αλλά πήρε το σενάριο του Παπαστάθη στα χέρια της και μελέτησε τη σκηνή που σίγουρα μέχρι αυτή την ώρα θα έχει ήδη γυριστεί! Αρκούσε μια ανάγνωση για να αποστηθίσει διαλόγους σκορπισμένους σε δύο σελίδες! Μόνο τον Πουλικάκο έχω δει στο παρελθόν να καταφέρνει κάτι παρόμοιο και μάλιστα στη μέση του δρόμου με τ' αυτοκίνητα να περνούν!

Η Λουκία Μιχαλοπούλου λοιπόν αναχώρησε με την πρώτη πρωινή πτήση για Μυτιλήνη, πηγαίνοντας το σερί- που λένε- από χθες βράδυ, για να είναι στην ώρα της στο πόστο της! Εν τω μεταξύ, μαθαίνω ότι ο Θάνος Σαμαράς ετοιμάζεται να υποδυθεί έναν αντάρτη- ναι, είναι είδηση αυτή!- για τις ανάγκες ακόμη μίας ταινίας που θ' ασχολείται με τον Εμφύλιο!
Όση ώρα πάντως πρόλαβε να ρίξει έναν υπνάκο στην κρεβατοκάμαρα μου, εγώ και ο Lolek παίζαμε με αναμμένους αναπτήρες μπροστά στον φακό της κάμερας, ακούγοντας τον Μάρκο της Λένας και τη Μαντουμπάλα από τη Φλέρυ μέχρι τις τέσσερις το πρωί! Περιέργως όταν ξύπνησα το κεφάλι μου δεν ήταν κουδούνι...

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2009

ΓΙΑ ΤΟ "ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ" ΤΗΣ ΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΥΛΑ & ΤΗΣ ΛΟΥΚΙΑΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ!


Η μαρξιστική ρήση:
Η συνείδηση μου καθορίζει την ύπαρξη μου...
Η αντιδιαστολή με τους στίχους του Παλαμά:
Ζωή μου καταγής/ ψυχή μου προς τα επάνω
μα ότι στοχάζομαι είμαι/ όχι ότι κάνω...
Και η Κική Δημουλά που συνηθίζει να προσωποποιεί έννοιες αφηρημένες, να δίνει χρήση σχεδόν απόκοσμη σε λέξεις καθημερινής χρήσης και να παίζει μονίμως με τα πιο βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα...
Η Λουκία Μιχαλοπούλου πριν λίγη ώρα λειτούργησε ως σχοινοβάτις πάνω σ' ένα νοερό τεντωμένο σχοινί που η μια του άκρη ερχόταν από τα βάθη της θλίψης της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και η άλλη από τη μοναξιά και την απώλεια εντός όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου. Σαν τον έρωτα, όπως ακριβώς τον περιγράφει η Δημουλά: γένους, ούτε θηλυκού, ούτε αρσενικού, γένους ανυπεράσπιστου...
Θυμάμαι μια εκπομπή μου με ποίηση στο ραδιόφωνο το 2007. Αριστερίζων νέος ποιητής με είχε απειλήσει πως αν διάβαζα ποίηση της Δημουλά στον αέρα θα σηκωνόταν να έφευγε από τη λογοτεχνική παρέα που είχα καταφέρει να μαζέψω στο στούντιο. Σκέφτομαι τώρα πώς θα αντιδρούσε εάν βρισκόταν απόψε στο Θέατρο Τέχνης. Θα τον ενοχλούσαν άραγε τα λόγια της απόλυτης έκφρασης του κατεστημένου- έτσι είχε χαρακτηρίσει τότε την ακαδημαϊκό και ποιήτρια- ή θα αφηνόταν στο αδιαμφισβήτητο υποκριτικό ταλέντο της Μιχαλοπούλου;
Θα πίστευε πως το κομψό κοστούμι που της φόρεσε ο Θάνος Σαμαράς ταίριαξε γάντι με τη θλιμμένη στα όρια της παραλυσίας υπόσταση, την οποία δανείστηκε η ηθοποιός από την ποιήτρια; Ή θα ενοχλούταν ακόμη κι απ' το υπερμεγέθες πρωτότυπο πρόγραμμα που μοιραζόταν στους θεατές;
Θα του άρεσαν οι ψυχοδηλωτικές εξάρσεις της μουσικής του Lolek; Ή θα προτιμούσε επαναστατημένα μπουζούκια και- στην καλύτερη- μακρόσυρτα κουαρτέτα εγχόρδων;
Θα εγκλιματιζόταν στους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη που έμοιαζαν ν' ανοίγουν κάθε φορά και μια διαφορετική πτυχή του ψυχισμού της ηθοποιού/ ποιήτριας σαν μια τράπουλα που γυρίζει; Ή θα τρόμαζε από το ίδιο του το σκοτάδι δίχως ίχνος φωτός;
Θα ταυτιζόταν με τη σκηνοθετική γραμμή και διδασκαλία της Μαρίας Ξανθοπουλίδου, σύμφωνα με την οποία η ηθοποιός της εκφέρει μια κι έξω τον λόγο της Δημουλά ως γνήσιο τέκνο του Θεάτρου Τέχνης; Ή θα ήταν της παλιάς σχολής του Εθνικού με τους ηθοποιούς να απαγγέλλουν συχνά σαν Δελαπατρήδιδες;
Τόσο εγώ, όσο και οι πολλοί άλλοι που γέμισαν απόψε το υπόγειο του Κουν, σίγουρα περπατήσαμε πολύ στα αισθήματα, τα δικά μας και των άλλων, άκοπα προσευχόμενοι στο θεό της απαντήσεως. Μάθαμε μέσα σε μία ώρα να διαβάζουμε χέρια και να χάνουμε χέρια. Και όχι, δεν είμαστε λυπημένοι. Όποιος αδυνατεί ή αρνείται να δεχτεί πως πάντα νυχτώνει σε σωστή ώρα, κακό του κεφαλιού του κάνει!

ΓΙΣΔΑΚΟ- ΠΛΑΤΩΝΟ- ΣΑΒΙΝΙΚΟΝ POST!


Στο επόμενο δίφωνο θα δοθούν δύο cd- πορτραίτα της Billie Holiday και της Σαβίνας Γιαννάτου. Μεγάλη σύμπτωση, αν υποτεθεί πως η Σαβίνα έχει επανειλημμένα δηλώσει τη γνώμη της για την Holiday σαν τη μόνη τραγουδίστρια που μπορεί ν' ακούει απ' το πρωί ως το βράδυ! Στο δικό της cd, πάντως, το track- list του οποίου φτιάξαμε μαζί χθες βράδυ, θα περιέχονται κομμάτια από τον Καρυωτάκη και το Σαμποτάζ της Πλάτωνος, τις ethnic δουλειές της με τους Primavera en Salonico, μερικές δικές της συνθέσεις, αλλά και μια ανέκδοτη ηχογράφηση- ντοκουμέντο! Κοντά μας ήταν και ο Βασίλης Γισδάκης, που πέρασε απ' το σπίτι να μου φέρει το Αλίμονο της Πλάτωνος με τη φωνή του, έτσι όπως ηχογραφήθηκε στις συναυλίες τους με τη Λεονάρδου και τον Μποτωνάκη και σύντομα θα κυκλοφορήσει.

Το θέμα δεν είναι να αρέσει σε μένα, είπα στον Βασίλη, εγώ σ' έχω ακούσει και ξέρω πως το λες! Να δούμε τι θα πει και η Λένα! Και εφόσον η Λένα, όπως και ο Παλαμίδας είχαν ήδη ενημερωθεί από τον ίδιο τον Γισδάκη, τον πήρα και πήγαμε απ' την οικία της δημιουργού στη μία τη νύχτα! Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με τον Παλαμίδα, πρόκειται για έναν τεράστιο τραγουδιστή που η δική μου φωνή πιάνει το 10% της δικής του, έσπευσε να ξεκαθαρίσει με σεμνότητα ο Γισδάκης στην Πλάτωνος. Κι εκείνη άκουσε τρεις φορές το ηχογράφημα με μεγάλη προσοχή. Μπράβο, αγόρι μου, το έκανες δικό σου με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο, δίχως να μιμείσαι τον Γιάννη, ήταν τα λόγια της που έδωσαν μεγάλη χαρά στον τραγουδιστή φίλο μας! Πέρα από τη διαφορετικότητα της ερμηνείας του Γισδάκη, κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη και η ενορχήστρωση- ένα Αλίμονο αμιγώς rock με την προσθήκη του ηλεκτρικού βιολιού να θυμίζει τους μυθικούς Flock!

Όσο για την πολυαναμενόμενη συναυλία στο ΠΑΛΑΣ, η Λένα δεν προλαβαίνει να δίνει συνεντεύξεις σε όλα τα έντυπα κι εγώ να ανοίγω το αρχείο μου και να στέλνω φωτογραφίες της. Σαν αυτό το εκπληκτικό κολάζ της που πάει για εξώφυλλο σε εβδομαδιαίο free- press!

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2009

sugar town report!


Ένα τριήμερο στη Ζαχάρω του νομού Ηλείας που μου έκανε πολύ καλό, διότι ήρθε τελείως απρόσμενα εν μέσω ενός βαρυφορτωμένου προγράμματος. Που μπόρεσα να κλείσω το κινητό, να ξεχαστώ απ' τους πάντες και να βρεθώ μέσα σ' ένα απομονωμένο κτήμα, ηθελημένα εγκλωβισμένος, παρ' όλο που η θάλασσα απείχε μόνο λίγα μέτρα. Με τον καλωσυνάτο κύριο Ηρακλή, ορκισμένο θεοδωρακικό, να φέρνει κάθε τόσο φρέσκα ζαρζαβατικά και φρούτα απ' τον κήπο του. Με την Angel να ψήνει στο φούρνο μανιτάρια πλευρότους και πατάτες, με τις συμφωνίες του Mahler απ' το youtube στη διαπασών, αλλά και τις μύγες να σου σπάνε τα νεύρα. Απόσπασμα από τους Τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας θύμισε λίγο η όλη φάση!

Κυρίως, όμως, βρέθηκα με τη maira και τον tk να δουλεύουν τις μουσικές και τις ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες που θα επενδύσουν την καβαφική απαγγελία του Θάνου Σαμαρά. Θα ήταν το μόνο εύκολο να παρακαλέσω έναν "επώνυμο" μουσικοσυνθέτη ή παραγωγό electronica να φέρει εις πέρας το έργο τούτο. Προτίμησα όμως δύο φίλους που πλέον ζουν και εργάζονται στην επαρχία, που ενδεχομένως δηλαδή να διαθέτουν καθαρότερο μυαλό απ' τον μέσο Αθηναίο. Τις μουσικές της maira τις γνωρίζω εδώ και χρόνια, εύχομαι μάλιστα ο τριπαριστός Σπόρος της να δισκογραφηθεί σύντομα, μεταξύ των πολλών άλλων που κάνει στη ζωή της. Εκείνη μου σύστησε τον συνάδελφο της, tk, ως συνδημιουργό στο μικρό αυτό μουσικοποιητικό project!


Ο tk, απ' την άλλη, ουδέποτε είχε τη μωροφιλοδοξία να χρηστεί μουσικοσυνθέτης. Γουστάρει απλά το project- που λέγαμε- και θα το κάνει μαζί με τη maira. Πρόκειται για έναν νέο άνθρωπο, ήρεμο, σοβαρό και κατασταλαγμένο, καθηγητή μουσικής, ο οποίος φαίνεται να δημιουργεί, ακόμη κι όταν ετοιμάζει τις ασκήσεις για τους μαθητές του. Το σοβαρός, βέβαια, είναι σχετικό, τόσο για τον ίδιο, όσο και για την παρέα όλη αυτού του weekend, εφόσον όταν έπιασε την κιθάρα της maira, ξελαρυγγιαστήκαμε μέχρι το ξημέρωμα με ότι μας ερχόταν στο κεφάλι, από Lennon και Σαββόπουλο μέχρι Poll. Το περίεργο είναι πως το έργο αυτό που το βλέπω από την πρώιμη εφηβεία μου, πάντα λειτουργεί σχεδόν ψυχοθεραπευτικά και παραδόξως δεν ξέρεις το τέλος του. Είναι οι παρέες; Οι κιθάρες, οι μουσικές και τα τραγούδια; Μάλλον είναι η ανθρώπινη ανάγκη για επαφή, η απαραίτητη εξωστρέφεια και η δύναμη της μουσικής που αντικαθιστά έναν ελλιπή λόγο κάθε φορά ως μέσο επικοινωνίας.

Σήμερα το βράδυ θα βρίσκομαι πίσω στην Αθήνα. Αύριο θα δω κι εγώ την παράσταση της Λουκίας στο Τέχνης, μεθαύριο θα συναντήσω την Αρλέτα για μια μεγάλη συνέντευξη και την Παρασκευή θα συμβεί το ίδιο με τη Φαραντούρη, την Πασπαλά και τη Σαβίνα. Ξέρω ότι θα φιλοξενηθεί πολύς κόσμος και καλός τον χειμώνα αυτό στη σκηνή του ΠΑΛΑΣ. Όπως ξέρω κι ότι άρχισα να νιώθω λίγο σαν άρρωστος το τριήμερο αυτό που το πέρασα ξάπλα σ' ένα κρεβάτι με αρκετό διάβασμα, μεγάλη περιποίηση από τους φίλους μου και το κινητό τηλέφωνο απενεργοποιημένο!

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009

sugar town!



Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009

ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ & Ο ΗΛΙΑΣ ΛΙΟΥΓΚΟΣ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΕ ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ!


Θα μπορείς να πάμε για ηχογράφηση κατά τις έντεκα το πρωί, ρώτησα χθες βράδυ τον Θάνο Σαμαρά, ή μήπως δε θα μπορείς να ξυπνήσεις; Ξυπνάω κατά τις οχτώ, μου απάντησε. Και ξεκινήσαμε! Στις δέκα και τέταρτο ακριβώς!

Προορισμός μας το Παγκράτι και το στούντιο του συνθέτη Νίκου Χαλβατζή, άρτι αφιχθέντα από την Κοζάνη και πολιτογραφημένου, μονίμως πλέον, Αθηναίου. Ο Θάνος ήταν εκείνος που ουσιαστικά μας παρακίνησε να ξεκινήσουμε τη δουλειά αμέσως. Διαφορετικά, πολύ πιθανό ήταν να είμαστε ακόμα εκεί με τον Νίκο, να καπνίζαμε και να πίναμε καφέδες.

Δυο- τρεις βόλτες έκανε ο ηθοποιός μέσα στο διαμέρισμα, βγήκε στο μπαλκόνι, κάπνισε, έδιωξε το όποιο άγχος του κι έπειτα στήθηκε μπροστά στο έτοιμο μικρόφωνο με τα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη στα χέρια του.

Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα
την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω.
Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα

γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη
και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου.

Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ' ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι.

Αυτό που μου άρεσε στην απαγγελία του Θάνου ήταν ότι δεν έφτυνε μία- μία τις λέξεις με στόμφο, όπως συνήθως παγιδεύονται ηθοποιοί που καλούνται να υπηρετήσουν τον λόγο ποιητών του διαμετρήματος ενός Καβάφη!

Η ποίηση του Καβάφη είναι συχνά πεζογραφική, παρατήρησε ο Θάνος, σα να γυρνούσε σπίτι του τα ξημερώματα και να καθόταν να γράψει τις εμπειρίες άλλης μιας βραδιάς που μόλις έλαβε τέλος.

Ως...αμοιβή για τον δανεισμό της φωνής του με το επερχόμενο τεύχος- cd της Οδού Πανός, υποσχέθηκα στον Θάνο Σαμαρά να πάμε παρέα σύντομα απ' το σπίτι της αγαπημένης του, Λένας Πλάτωνος, ώστε ν' ακούσει κι αυτός σε πρώτη παγκόσμια τις δικές της τριπαριστές μελοποιήσεις στον Καβάφη!

Ολοκλήρωσε και ο Ηλίας Λιούγκος τη μουσική του κουνδουρικού ντοκιμαντέρ! Αυτή τη σπάνια φωτογραφία του Μάνου Χατζιδάκι που βρίσκεται πάνω στο πιάνο του Ηλία, από το 2001 ήθελα να απαθανατίσω.
Κι εκεί, στο δεύτερο home studio της σημερινής μέρας, ο Λιούγκος δεν είχε μπροστά του τα ποιήματα του Καβάφη, αλλά τους στίχους της Νικολακοπούλου. Πήρε την κιθάρα του, μου έπαιξε για πρώτη φορά το τραγούδι, με αγωνία σχεδόν, και το τραγούδησε με τη ζεστή φωνή του! Η μελωδία του, τόσες ώρες μετά, ακόμη γυρίζει στο κεφάλι μου!