woke-up-this-morning-and-found-myself-dead

Καθώς το ταξί με πηγαίνει μεσ' στη νύχτα, χάνω τον προορισμό μου. Δεν ξέρω αν βρίσκομαι πίσω από το Μέγαρο Μουσικής ή το Αιγινήτειο ψυχιατρείο. Το γερμένο δέντρο μόνο επί της Σεμιτέλου μού υπενθυμίζει πως κινούμαστε στους Αμπελόκηπους. Επιτρέπεται το κάπνισμα; ρωτάω τον ταξιτζή κι αυτός μου γνέφει καταφατικά. Στην πραγματικότητα δεν θέλω να καπνίσω. Μόνο να μυρίσω καπνό θέλω για ν' αποφύγω την άλλη, τη δυσάρεστη μυρωδιά των χνώτων του ταξιτζή. Ψόφος έξω! Ψευτογυαλίζει το οδόστρωμα, μου είπε προ δύο λεπτών και με πήραν τα σκάγια απ' τη γεροντική οσμή κρασιού και σκόρδου, την ώρα που τα πσου έβγαιναν από το στόμα του. Το ραδιόφωνο του έπαιζε το Σβήσε με κυρά μου απ' τα τεφτέρια σου. Λίγο μετά το Αν είναι η αγάπη αμαρτία με τη φωνάρα της Τζένης Βάνου. Αυτή είναι η Ελλάδα, σκέφτομαι και προσέχω ταυτόχρονα τα ερμητικά κλειστά παράθυρα και μπαλκόνια των αθηναϊκών πολυκατοικιών. Προκειμένου να γλιτώσω ανούσιες κουβέντες με τον ταξιτζή, προσποιούμαι ότι τηλεφωνώ κάπου στις τρεις τα χαράματα. Ξαφνικά γυρίζω και του λέω πως η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία...Κι αυτός με ρωτάει αν κάνει καλό σουβλάκι ο Μαληώρας, όπως φημολογείται. Τον συμβουλεύω μόλις μ' αφήσει, να φάει κάτι επειγόντως μη τυχόν και του έπεσε η πίεση ή το ζάχαρο. Του δίνω τα δεκαπέντε ευρώ της κούρσας, του χαρίζω την απόδειξη μια και βαρέθηκα να συλλέγω χαρτάκια για την εφορία και τραβάω κατά το σπίτι μου. Είχα άλλη μια δύσκολη μέρα. Πολύ δύσκολη. Σαν ένα κέικ στο φούρνο, που τη μια στιγμή φουσκώνει και φαίνεται ωραιότατο, και την άλλη με ένα πλαφ γίνεται μαντάρα. Ούτε από το περίπτερο δεν είχα κουράγιο να περάσω για τις μεταμεσονύχτιες κυριακάτικες εφημερίδες. Στο πικ-απ μόνο βάζω τώρα το απαλό φολκροκάδικο Summertime dream του Gordon Lightfoot, που αγόρασα χθες απ' το Μοναστηράκι, και ανάβω κεριά. Μικρά, μεγάλα, άσπρα, χρωματιστά, πολλά κεριά! Τόσα πολλά σα να θέλω να μου ρουφήξουν όλο το οξυγόνο και το πρωί να με βρω νεκρό. Πώς τό 'λεγε εκείνο το παλιό βινύλιο; Woke up this morning and found myself dead...Εδώ δεν ειν' Αγγλία, όμως, ούτε Αμερική. Ως και οι αυτοκτονίες ξεφτιλίστηκαν, συμφώνως και με τον Τζίμη Πανούση. Ας είναι πιο ανθρώπινη η μέρα που ξημερώνει και για μένα τον φτωχό, που του πέσαν' όλα μαζεμένα. Αυτό επιθυμώ, τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, παραδίνομαι μακάριος στον τεχνητό ύπνο των ηρεμιστικών χαπιών. Μακάριοι να είναι κι αυτοί που τα εφηύραν κι έσωσαν κόσμο και κοσμάκη.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ

Το Δίφωνο έχει κλείσει εδώ και μια διετία σχεδόν. Με το γεγονός ότι έριξε επίτηδες, σταδιακά και ύπουλα, το καλλιτεχνικό επίπεδό του, αποδεικνύεται εύκολα αυτή μου η ρήση. Καταφέρανε αυτό που ήθελαν από καιρό τώρα, το να μην νοιάζει και τόσο πια τον λαό που έκλεισε, γιατί «ε μωρέ, καλά κάνει, όλο Onirama και σκυλοπόπ πια…και το μισό περιοδικό διαφημίσεις…». Τα δεινά που τραβάμε μας τα περνάνε, κάνοντας πρώτα εμάς να τα ζητήσουμε, έτσι ώστε να μην έχουμε λόγο να γκρινιάζουμε ύστερα. Δίνουν και κανα μισθό χρωστούμενο στους δημοσιογράφους για παρηγοριά… Το ίδιο «αφεντικό» που έχει εξαφανίσει τους ανήσυχους κι αληθινούς καλλιτέχνες έχει αφανίσει και τα μέσα διάδοσης της τέχνης με σκοπό την για πάντα αποσιώπησή της. Μπράβο τους λοιπόν, τα καταφέρανε. Τι καταφέρανε δηλαδή; Δεν ήταν δα και τόσο δυνατός ο αντίπαλός τους: ο ελληνικός λαός ήτανε, ο μόνος συνένοχος για τα δεινά του. Εύχομαι καλή τύχη κι αντοχή στους άξιους συνεργάτες του περιοδικού.

ΥΓ : Το γεγονός ότι ορθοπόδησε κάποτε το περιοδικό κάνοντας κάπως καλές πωλήσεις με εξώφυλλο Χατζηγιάννη, δεν οφείλεται τόσο στην διοίκηση του περιοδικού όσο στον Έλληνα καταναλωτή, που το αγόρασε, κι έπειτα, με έντονη εθνικοφροσύνη διαμαρτυρήθηκε για την τιμή, η καλή διοίκηση την μείωσε, και δεν το ξαναγόρασε ποτέ…μπράβο του.

ΚΚΚ

Δημήτρης Αρναούτης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: MAGIC DE SPELL

«Οικονομοτεχνικούς λόγους ως μέτρο εξοικονόμησης πόρων» επικαλούνται οι τεχνοκράτες όταν εισηγούνται το κλείσιμο μιας επιχείρησης...
Ετσι,επιβάλλουν το κλείσιμο του πιο σημαντικου περιοδικου της εγχώριας μουσικής σκηνής. Του περιοδικού που φιλοξένησε και απόψεις εκτός δρόμων εμπορικής λογικής.
Οι υπεύθυνοι της επιχείρησης, δεν πρέπει να ξεχνούν πως δυστυχώς κάποιοι δεν στενοχωρούνται καθόλου στην ιδέα ανθρώπων πολιτισμικά ανιστόρητων, πολιτιστικά απαίδευτων και επιλεκτικά κουφών!
Εκφραζουμε τη συμπαράστασή μας στους δημοσιογράφους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους.
KKK

Θα είμαστε μαζί σας!
MAGIC DE SPELL

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΡΑΝΟΥΔΑΚΗΣ (ΕΠΕΙΔΗ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΟΥ)!

Αγαπητέ Αντώνη, επί του φλέγοντος ζητήματος του Διφώνου, επικοινώνησα με την κοινή γνωστή μας κυρία Zarzuela, η οποία στην αρχή δεν ήθελε να μιλήσει ήταν ανένδοτη, ξέρεις τώρα, «…σας παρακαλώ, δε θα ‘θελα…έχω αποσυρθεί…» αλλά μετά από αφόρητες πιέσεις βρήκε μια μέση λύση: μου έστειλε μια ηχογραφημένη συνομιλία της (το συνηθίζει αυτό) με την κυρία Μαρίκα τη φίλη της, χήρα στρατηγού. Κατόπιν τούτου σου στέλνω την απομαγνητοφώνηση του –ως συνήθως- χειμαρρώδους λόγου της (δυο δημοσιογραφικά έκαψα με το rewind).

με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Μιχάλης Τρανουδάκης



«….άπαπα τα ύστερα του κόσμου το είδαμε κι αυτό τι άλλο πια θα δούμε κυρία Μαρίκα μου ναι παιδί μου για το Δίφωνο σας λέω που έκλεισε και τι ήτανε παρακαλώ το Δίφωνο για να κλείσει; η Δήμητρα που εδήλωνε πως μετά τον συχωρεμένο έκλεισε ως γυναίκα; και μετά… άσε με τώρα μη με κολάζεις μέρες που είναι ή το ψιλικατζίδικο της κυρίας Κλεοπάτρας απέναντι που μας φώναζε παλιά και στο τηλέφωνο και την έφαγε λέει το φιπιά μμμμ…. όλοι οι νταλαβεριτζήδες ου μην αλλά και οι νταβατζήδες να σας πω εγώ τα ίδια λένε όσο βροντάει το παραδάκι κι οι δουλειές πάνε καλά είναι που υπάρχει καλή διεύθυνσις λίγο να σφίξουνε οι κώλοι φταίει η κρίση και οι εργαζόμενοι που έχουνε το κακό ελάττωμα να πληρώνονται και το κλείνω το μαγαζί άστε με σας λέω βγαίνω από τα ρούχα μου διότι εδώ δεν πρόκειται για μαγαζί κυρία Μαρίκα μου έχετε υπόψιν σας τι εστί Δίφωνο; η βιβλιοθήκη του Κονγκρέσου του Ελληνικού Τραγουδιού και λίγα σας λέω ποιος είσαι εσύ κύριε που θα το κλείσεις; αλλά δε φταις εσύ φταίει το κράτος που υπήρξε ανέκαθεν καραγκιόζ τουρκερί μπουφ διότι αν ήτο κράτος κομιλφό θα έβγαινε το δρακουλότεκνο… ναι καλέ ο πολιτισμού και θα έλεγε κβο βάντις κύριε και κατεβάζεις ρολά; το κηρύσσω κι εγώ διατηρητέο σαν την οικία Κοτοπούλη να μάθεις δεδομένου του ότι έχει και μια ιστορία κι ένα παρελθόν αλλά τι περιμένετε τα Σόδομα και τα Γόμορρα του πολιτισμού ζούμε το Δίφωνο θα γλύτωνε; άστε με και μου ανεβαίνει η πίεση που το σκέφτομαι τα λασίξ με τη χούφτα τα παίρνω σας ρωτώ είναι συμπεριφορά αυτή αγαπητή μου; διότι άντε και τόκλεισες το ρημάδι ανάγωγε τόσοι άνθρωποι που δουλέψανε χρόνια για να το παίζεις εσύ πολιτιστικός παράγων τι θα κάνουνε τώρα απλήρωτοι; Ε; αλλά τι σε νοιάζει εσένα ως εισηγμένη που να σου εισαχθεί θε μου συχώρα με δεν ξέρω τι λέω χρυσή μου έχω χάσει πια τον έλεγχο από τη σύγχυση… κυρία Μαρίκα μου σοβαρεύουνε τα πράγματα με βλέπω να βάζω τα μανόλο τα ξώφτερνα και να τρέχω στις διαδηλώσεις να ρίχνω τσαντιές με την πράντα στις ομάδες καταστολής πώς τις λένε αυτές …τι; δεν μπορείτε να με φανταστείτε; μπορεί να μην είναι του χαρακτήρος μου όπως λέτε όμως δεν θα κάτσω να μου στρίψει εμένα να βλέπω τα σημεία και τα τέρατα από τον καναπέ του Βαράγκη και μούγκα τσάτσα λα κουκαράτσα κρίση κρίση αλλά έχουμε κι ένα ηθικό ανάστημα κυρία Μαρίκα μου σας αφήνω τώρα γατί έχω ραντεβού με τη ρεφλεξολόγο μου…»

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΠΑΥΛΟΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ

Eντάξει, δεν το έχω βιώσει για να το αναπολήσω. Κάποτε ήμουν πιο μικρός και το αντιμετώπιζα σαν κατεστημένο. Έπειτα έκανα την επιλογή να απέχω. Παρολαυτά πάντα στεκόταν στο υποσυνείδητο μου σαν μια σταθερά. Ήρθε ο καιρός να το γνωρίσω από πιο κοντά και καθώς πλησίαζα εκπλήξεις με έκαναν να μετρώ πιο πολύ τα λόγια μου. Καιροί θεοσκότεινοι και το περιοδικό παρόλες τις πιέσεις και τα αναγκαστικά λοξοδρομήματα στις βιτρίνες του προσπαθούσε ίσως όσο ποτέ να δώσει λόγο σε οτιδήποτε νέο και ελπιδοφόρο σαν να ήθελε αντανακλαστικά να επιβιώσει από αυτό που τελικά του επιβλήθηκε.
Το δίφωνο λοιπόν εκτός από την ιστορία του, είναι άνθρωποι που για καιρό απλήρωτοι μέσα σε τέτοια κακοκαιρία συνέχιζαν να μάχονται για τη φανέλα. Ακόμα και αν ακούγεται γραφικό ας σκεφτούμε τη σπανιότητα του στις μέρες αυτές. Από το να μείνουν άνεργοι και απλήρωτοι τους αξίζει τουλάχιστον η συμπαράσταση από καλλιτέχνες και αναγνώστες και η παρότρυνση και η υποστήριξη να παλέψουν για ένα αυτοοργανομένο και αυτοδιαχειριζόμενο περιοδικό μακριά από την αρρώστια της στεγνής κερδοσκοπίας Με τέτοιους τρόπους κόπους και αντιδράσεις ίσως βγούμε από αυτό το τούνελ.
fear is not a normal state for civilized people
Aung San Suu Kyi
ΚΚΚ
Και εγώ στη διάθεση σας...
Παύλος Συνοδινός.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΛΑΜΙΔΑΣ

Λυπάμαι πολύ για το κλείσιμο ενός τέτοιου περιοδικού, που έδινε βήμα στο ποιοτικό ελληνικό τραγούδι. Το γεγονός σηματοδοτεί τη φίμωση των φωνών που αγωνίζονται για να πουν κάτι "άλλο" μέσα σε ένα τοπίο λύκων και νυχτερινών τσιουάουα που έχουν κατακλύσει τα πάντα. Γιατί η μόνη μουσική γλώσσα πρέπει να είναι η γλώσσα η διχαλωτή; Δυστυχώς ζούμε στην εποχή που όλα αλλάζουν προς το χειρότερο. Το κλείσιμο του διφώνου δείχνει τις πραγματικές προθέσεις τους. Τι αξιοθρήνητος ο Σκρουτζ που κάθε μέρα έκανε βουτιές στο θησαυροφυλάκιο με τις χρυσές λίρες; Και τι έγινε; Μήπως ζούσε; Μήπως απολάμβανε τίποτε; Γνωρίζω διάφορους τέτοιους. Όλη μέρα το μέλημα τους είναι να μη χάσουν καμία τυχερή δεκάρα. Τι βλακώδης που είναι η συσσώρευση του πλούτου! Μέταλλα και γκαζοτενεκέδες είναι όλα- ξυπνάτε! Δώστε στον κόσμο πίσω τις δουλειές του, το χρήμα είναι μέσον και όχι αυτοσκοπός. Έχει περισσέψει δε η υποκρισία των βολεμένων αυτού του τόπου, των καναλαρχών, των εταιρειαρχών και λοιπών ενορχηστρωτών αυτής της τεχνητής κρίσης. Τι θα τα κάνετε; Πές τε μας πόσα ακόμα θέλετε. Τι θα κάνετε όταν κανείς δεν θα έχει χρήματα για να καταναλώσει τα αγαθά που μας πουλάτε; Και δε μπορώ να φανταστώ ότι οι μισθοί των παιδιών που έχασαν τη δουλειά τους με το κλείσιμο του διφώνου ήταν τίποτα παχυλοί μισθοί. Δυσανάλογοι, βέβαια, συγκριτικά με το έργο που πρόσφεραν, προσπαθώντας να ακουστεί το άλλο ελληνικό τραγούδι.

κκκ
Είμαι δίπλα σας,
Γιάννης Παλαμίδας

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ

Δεν ξέρω αν συμφωνώ με την διαμαρτυρία προς τον Όμιλο. Αν αυτός θεωρεί δίκαιη - και απαραίτητη για την επιβίωσή του - την συνέχιση της υψηλής μισθοδότησης των μεγαλοδημοσιογράφων του Alter (ξέρετε, αυτών που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους καθημερινά για την κρίση), εγώ προσωπικά ντρέπομαι να ανήκω σ’αυτούς που του δίνουν πολιτιστικό άλλοθι. Θεωρώ απαράδεκτη και εξευτελιστική – για τον ίδιο πρωτίστως - την οικονομική του συμπεριφορά προς τους συντάκτες του «Διφώνου», θεωρώ όμως πως το περιοδικό, οι συνεργάτες του και ο μουσικός κόσμος που εκφράζει είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι με το γούστο και τις πρακτικές τέτοιων Ελλήνων «πολιτών Κέιν» και πως θα έπρεπε να αδράξουν την ευκαιρία και να σκεφτούν αν και πώς θα μπορούσαν να συνεχίσουν ανεξάρτητα. Αν σε κάτι τέτοιο δεν θα έχουν την βοήθεια όλων μας, τότε μάλλον δεν μας αξίζει μουσικός Τύπος. Ή, μάλλον, - για να το πω ακριβέστερα - εμείς δεν είμαστε άξιοι να γράφεται ο,τιδήποτε για μας.
κκκ

Φοίβος Δεληβοριάς

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΔΑΝΑΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Δηλώνω τη συμπαράστασή μου στους εργαζόμενους του Διφώνου και θα είμαι δίπλα σας σε όποια προσπάθεια κάνετε να βρείτε – ή να δημιουργήσετε – το δίκαιό σας. Θα έκανα το ίδιο ακόμα κι αν στο περιοδικό δεν είχε γραφτεί το όνομά μου ούτε μία φορά.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε σας συνέβη χθες στο διπλανό σας και θα συμβεί αύριο και σε άλλους εργαζόμενους, γιατί στο στόχαστρο βρίσκεται η ίδια η εργασία.
Οι λέξεις συνταγματική εκτροπή, χούντα, κατοχή, που εδώ και κάποιον καιρό ακούγονται στη δημόσια σφαίρα δεν είναι υπερβολικά σχήματα λόγου, αλλά απόπειρες έκφρασης μιας βίας που είναι πιο ζοφερή από ό,τι έχουμε δει ως τώρα και δυστυχώς τη χρονιά που πέρασε δεν είδαμε ούτε το ένα δέκατο από ό,τι μας επιφυλάσσει το σκηνικό που στήνεται. Ο πολιτισμένος δυνάστης αντί να σκοτώνει αμάχους με βόμβες, κρίνει ότι είναι «κομψότερο» να πάνε από εξαθλίωση.
Δεν είστε μόνοι σας, κι αν δεν δράσετε μαζί με και υπέρ όλων όσων πλήττονται, δυστυχώς δεν θα καταφέρετε και πολλά.
Η δουλειά που το ΔΝΤ πληρώνεται για να κάνει στη χώρα μας – και που έχει ήδη κάνει σε πολλές άλλες χώρες – είναι μια βίαιη αναδιανομή, ώστε απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο να υπάρχουν μόνο σκλάβοι χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή. Εκτός, όμως, από τη μεσαία τάξη που πρέπει να πάψει να υπάρχει, έχει πάψει να υπάρχει και μέση οδός.
Σας προτείνω να καταλάβετε τόσο το περιοδικό όσο και το σταθμό Δίφωνο 96.6, και μαζί με άλλους απολυμένους από το χώρο του τύπου να δημιουργήσετε μια εστία αντίστασης – θα βρείτε πολύ κόσμο, ανώνυμο και επώνυμο, δίπλα σας.
Είναι καιρός να αναρωτηθούμε όλοι τι υπηρεσίες προσφέρουμε και σε ποιον. Ο όμιλος Γιαννίκου κατέχει το 80% της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας και ταυτόχρονα έχει ίδια μέσα διαμεσολάβησης – διαφήμισης (άσπρης, μαύρης, κίτρινης, γκρίζας και πάει λέγοντας). Αν αυτό δεν είναι αθέμιτο και στρεβλό, πρέπει όλοι να ξαναπάμε για απολυτήριο δημοτικού. Έχει ακουστεί πως όταν αγόρασε τη Lyra το όραμά του ήταν να πουλάει το Χατζιδάκι και την Πάνια στον ίδιο πάγκο. Κι αν δεν το είπε, σίγουρα το έκανε. Πρόκειται για ένα άθλιο επίδοξο μονοπώλιο που ήδη δε φημίζεται για το σεβασμό που δείχνει ούτε στους ανθρώπους που εργάζονται για αυτόν, ούτε στους καλλιτέχνες (εκτός αν διανύουν τη φάση της κότας που γεννάει τα χρυσά αυγά). Στο Δίφωνο του Γιαννίκου είστε – άθελά σας – το ποιοτικό άλλοθι και ο Δούρειος Ίππος μιας μηχανής που σκοπό έχει να κάψει τον πολιτισμό τον ίδιο, να ξαναγράψει παραποιημένη την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, να τοποθετήσει καρκινογόνα ζουζούνια ακόμα και σε εγκεφάλους μωρών.
Οργανωθείτε και πάρτε το περιοδικό, πάρτε το σταθμό και βγάλτε τον από την κονσέρβα. Μη ζητάτε δηλώσεις συμπαράστασης, απαιτήστε πράξεις. Δόξα τω Θεώ υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που εκτός από αριστερές ευαισθησίες έχουν και συμβόλαια με το Γιαννίκο και μπορούν να ασκήσουν πίεση ώστε να λάβετε τα δεδουλευμένα σας και να αποζημιωθείτε, αλλά κυρίως να επανακτήσετε το νόημα της εργασίας σας.

Στη διάθεσή σας,
Δανάη Παναγιωτοπούλου

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ

Έπρεπε να το περιμένουμε! Το κακό φαινόταν νά 'ρχεται, κοιτώντας τη μεγάλη απόσταση από το πρώτο τεύχος με εξώφυλλο τον Νίκο Παπάζογλου μέχρι το προτελευταίο με εξώφυλλο τους Onirama. Τα κακά μαντάτα είχαν ήδη έρθει από τον Απρίλιο του 2010 όταν στο εξώφυλλο είδαμε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη - αν κάποιος ήθελε να μάθει για τον Χατζηγιάννη και τους Onirama, ας αγόραζε μια Μανίνα, μια Σούπερ Κατερίνα, ένα Ciao, βρε αδερφέ. Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που το περιοδικό λοξοδρομούσε, αλλά πάντα φαινόταν να βρίσκει κάπως τον δρόμο του. Τώρα όμως δεν είναι η στιγμή για απόδοση ευθυνών και ειλικρινά ούτε ειν' αυτή η πρόθεση μου. Είναι η στιγμή, όμως, δραστηριοποίησης των απολυμένων εργαζομένων που με βρίσκουν στο πλευρό τους. Ας γίνει το τέλος αυτού του περιοδικού, η αρχή ενός άλλου, μέσα από την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείρηση.
κκκ
Παντελής Θεοχαρίδης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΣΤΑΘΗΣ ΔΡΟΓΩΣΗΣ

Για αρχή θα ήθελα να εκφράσω τη συμπαράσταση μου στους εργαζόμενους του περιοδικού που μένουν άνεργοι. Και μετά, την αγανάκτηση μου για το κλείσιμο του Διφώνου. Δε θέλω να μιλήσω για το πόσο σπουδαίο περιοδικό είναι, για την ιστορία του, για τους εξαιρετικούς συντάκτες του. Νομίζω ότι μπορεί να ξαναβγεί. Και προτείνω να κάνουμε όλοι οι καλλιτέχνες που στήριξε το περιοδικό μια μεγάλη συναυλία για οικονομική στήριξη των άνεργων πια συντακτών. Και μια προσπάθεια να εκδώσουμε ξανά το δίφωνο σε αυτοοργανωμένη βάση. Ρομαντικό ακούγεται, αλλά νομίζω γίνεται. Κουράγιο παιδιά! Στη διάθεση σας για όλα.
kkk
Στάθης Δρογώσης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΠΑΝΟΣ ΜΠΟΥΣΑΛΗΣ

Θα είναι πραγματικά κρίμα να κλείσει το Δίφωνο. Είναι σα να υποστέλλεται μια σημαία. Το Δίφωνο είναι ταυτόσημο με το καλό ελληνικό τραγούδι. Ένα αντίβαρο στο σκουπιδαριό. Στα περίπτερα το διέκρινα από δέκα μέτρα. Με το Δέλτα του να σε προκαλεί να αράξεις στις εκβολές του. Να δεις τι νέο κυκλοφόρησε. Να διαβάσεις καμιά συνέντευξη της προκοπής. Να εμπνευστείς. Οι πιέσεις το έκαναν κάποιες φορές να χάνει την ευθεία του, αλλά πάντα ήταν μια άλλη πρόταση. Πάντα θα έβρισκες μέσα του πολλά και ωραία πράγματα. Πιστεύω πως δεν έχει κλείσει τον κύκλο του. Κι αν έχει κλείσει έναν κύκλο με κατάληξη το τέλμα αυτό, ίσως είναι καιρός να ανοίξει έναν άλλο. Πιο δυναμικό, πιο τολμηρό, πιο ουσιαστικό. Πιο αποφασισμένο. Με θέση. Με προβληματισμό. Για την τέχνη και την κοινωνία. Οι εργαζόμενοι του Δίφωνου πιστεύω πως μπορούν να προσδώσουν τη νέα αυτή δυναμική αν τους δοθεί η δυνατότητα. Τους εύχομαι καλή δύναμη. Εύχομαι να βρεθεί τρόπος να σωθεί το περιοδικό, να υπάρξει δικαιοσύνη και σεβασμός στα δικαιώματα των εργαζομένων και καλές προθέσεις για να βρεθεί ευκολότερα η λύση. Θέλω να ελπίζω πως δε θα είναι το κλείσιμο οριστικό αλλά όλο αυτό θα λειτουργήσει ως ηλεκτροσόκ, για να συνεχίσει το Δίφωνο πιο ζωντανό και ελεύθερο.

κκκ
Πάνος Μπούσαλης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΕΛΕΝΗ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ & ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ

Ένα ιστορικό μουσικό περιοδικό, το Δίφωνο, κλείνει απροειδοποίητα, με απόφαση
της ιδιοκτήτριας εταιρείας, αφήνοντας δεκάδες εργαζόμενους στο δρόμο και ένα
δυσαναπλήρωτο κενό στα μουσικά πράγματα.
Η απόφαση του Ομίλου Γιαννίκου έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά αντεργατικών αποφάσεων, που έχουν στόχο να διασφαλίσουν τα κέρδη των εκδοτικών συγκροτημάτων σε βάρος της εργασίας, της ενημέρωσης και του πολιτισμού.
Είμαστε στο πλευρό των εργαζομένων του Διφώνου και υποστηρίζουμε τον αγώνα τους, πολύ περισσότερο που οι συνεργάτες του περιοδικού σφραγίζουν, για πολλά χρόνια, με τη παρουσία τους και τη γραφή τους το χώρο της μουσικής τέχνης.

ΚΚΚ

Ελένη Πορτάλιου

Επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης - Δημοτική Σύμβουλος

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ

Μαζί με τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, συντάσσομαι στο πλευρό των εργαζομένων του διφώνου. Είναι άσχημο και θλιβερό πάντα, να κλείνει ένας φορέας επικοινωνίας με τον κόσμο σε περιόδους απόλυτης κακογουστιάς. Εύχομαι το δίφωνο να περάσει στα χέρια των συντακτών του, των ανθρώπων δηλαδή που υπηρέτησαν με ευσυνειδησία, τόσο το ίδιο, όσο και το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι γενικότερα.


Βασίλης Λέκκας

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Με μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα το κλείσιμο του περιοδικού Δίφωνο. Στις δύσκολες ώρες που περνούμε και στις δυσκολότερες που έρχονται, τέτοιες αποφάσεις δεν βοηθούν ούτε τον τόπο, ούτε τον πολιτισμό. Ο κίνδυνος να μετατραπούμε σε σκουπιδότοπο υπήρχε πάντα και σήμερα γίνεται ακόμη μεγαλύτερος. Το Δίφωνο, με όλες τις ελλείψεις και τα προβλήματά του, με όλες τις διαφωνίες του καθενός μας ως προς τις κατά καιρούς κατευθύνσεις και τις εποχές του, αλλά και με την ιστορία, την αδιάλειπτη προσφορά, την εμμονή του σε ό,τι μπορεί να θεωρείται καλλιτεχνικά σημαντικό, την ευρύτητα της θεματολογίας και τη σοβαρότητα των συνεργατών του, αποτελεί αναγκαία ασπίδα προστασίας απέναντι στον οδοστροτήρα της πλειοψηφίας των ΜΜΕ.
Η αξιοπρεπής παρουσίαση του μη εμπορικού μέρους της ελληνικής δημιουργίας, (της μόνης που μπορεί να επιβιώσει δηλαδή, αφού το εμπόριο πνέει τα λοίσθια), των νέων συνθετών, στιχουργών, συγκροτημάτων, τάσεων, μουσικών και ερμηνευτών, δέχεται ένα πλήγμα που θα επηρεάσει τη μουσική έκφραση του τόπου. Μιλώ κυρίως για όσους σήμερα ξεκινούν, κάτω από δύσκολες συνθήκες (που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα οικονομικά προβλήματα), να προσφέρουν τη σκέψη, τη μελέτη, τη φαντασία και τα όνειρά τους μέσα από το τραγούδι. Αλλά και για μάς, τους παλαιότερους, που ξεκινήσαμε σε άλλες εποχές και είμαστε οι τελευταίοι που δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε, το Δίφωνο αποτελούσε τόσο ένα βήμα επικοινωνίας, όσο και ένα μοναδικό μέσο ενημέρωσης για ό,τι καινούργιο συμβαίνει στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.
Η Ελλάδα είχε πάντοτε ιδιαίτερη σχέση με το τραγούδι της. Δε μπορεί να το αντιμετωπίζουμε σαν είδος πολυτελείας, που όταν όλα στενεύουν μπορεί να περικοπεί. Ειδικά σε αδιέξοδες εποχές, αποτελεί βασικό αγαθό, τρόπο σκέψης, έκφρασης και δρόμο προς το καινούργιο. Αν θέλουμε να κρατηθεί ένα επίπεδο στον τόπο, στην ελληνική μουσική, στο τραγούδι και στο κοινό που το στηρίζει, θα πρέπει το περιοδικό να επανακυκλοφορήσει, ακόμη και μέσα από μη συμβατικούς τρόπους. Ειδικά τώρα, που οι «ποιοτικοί» ραδιοφωνικοί σταθμοί μεταλλάσσονται πανικόβλητοι σε κάτι που ούτε οι ίδιοι ξέρουν να ονομάσουν, τώρα που κάποιοι «έντεχνοι» που ποτέ δεν ήσαν, φανερώνουν το αληθινό τους πρόσωπο, ο ρόλος του Διφώνου γίνεται ακόμη σημαντικότερος.
Είναι αυτονόητο πως στέκομαι αλληλέγγυος στα αιτήματα των εργαζομένων και θα είμαι δίπλα τους, όπως και το σύνολο των συναδέλφων μου, όποτε χρειαστεί.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Νιώθω ένα πένθος πραγματικό με το κλείσιμο του μοναδικού ιστορικού μουσικού περιοδικού. Για όλους εμάς το δίφωνο υπήρξε βήμα του έργου μας και των απόψεων μας σαν κορυφαίος δίαυλος επικοινωνίας με το κοινό, πέραν της δισκογραφίας μας. Φιμώνεται το στόμα μας! Τι άλλο να πω, δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι μόνο αν ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα του αποφασίζω και διατάζω, έτσι, αυθαίρετα, εις βάρος πολλών φωτισμένων δημοσιογράφων. Αυθόρμητα μού έρχονται στο νου οι στίχοι από τις Μάσκες Ηλίου: Πες με τρεις λέξεις το πολύ/τι έκανες όταν σε αδικήσανε;


Λένα Πλάτωνος

ΤΟ BLOG ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ

Στη διεύθυνση

www.e-difono.blogspot.com

μπορείτε να επισκεφτείτε το blog που ανοίξαμε, υπέρ του Αγώνα, μερικοί συντάκτες του διφώνου, οι οποίοι τυχαίνει να είμαστε και bloggers. Αφήστε σχόλια ή στείλτε επιστολές συμπαράστασης στο email ergazomenoi.difono@gmail.com

Σας χρειαζόμαστε όλες και όλους αυτές τις δύσκολες στιγμές!

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ

Ούτε η μουσική θα πεθάνει, ούτε τα συναισθήματα της, ούτε οι Έλληνες θα πάψουμε να τραγουδάμε. Οι άνθρωποι όμως που στηρίζουν και αναδεικνύουν την τέχνη είναι άδικο να είναι ακόμη ένα θύμα της οικονομικής κρίσης.
Όταν η οικονομική φτώχεια γίνει πνευματική και πολιτιστική φτώχεια, τότε ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος.
Στεκομαι στο πλάι των ανθρώπων που προσφέρουν πολιτισμό και ενημέρωση μέσα από τις σελίδες του περιοδικού εδώ και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Βασίλης Γισδάκης

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ELECTRIC LITANY

Ως μπάντα, μα και ως πρόσωπα, δεν μας ενδιαφέρει τί αντιπροσώπευε το δίφωνο ως τώρα, και ούτε θα παραθέσουμε όμορφα και νοσταλγικά λόγια για το παρελθόν του, που μόνο ως ανάλατη παρηγοριά λειτουργούν.
Ουσία και νόημα έχει με ποιόν τρόπο θα κινηθούν τώρα οι εργαζόμενοι του διφώνου, οι άμεσα αδικημένοι και ενδιαφερόμενοι, και πως μέσα απ' αυτό το Χάος, μπορούν να δημιουργήσουν ένα εθιστικότατο Μεγαλείο.
Ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο, σε μέρες και στιγμές σαν κι αυτές, οι λύσεις που στ'αλήθεια λύνουν, είναι η αμέριστη αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων και η έμπρακτη πλέον Αυτοοργάνωση.
Ελπίζω οι εργαζόμενοι του διφώνου να εκμεταλλευτούν αυτήν την Υπέροχη ευκαιρία, τώρα που όλα είναι ρευστά και χαοτικά, και να αναλάβουν μεταξύ των τη συνέχεια του εντύπου. Άμεσα και προφανώς υπό καλύτερες συνθήκες, σε μια αδιαμεσολάβητη θεματολογία που δεν θα χρειάζεται να ακολουθεί τη γραμμή καμίας εταιρίας και να τσακίσει την "με το τσιγκέλι" προώθηση ευνοουμένων "καλλιτεχνων".
Ας ειναι το κλείσιμο του διφώνου η αρχή για το άνοιγμα ενός ανθρώπινου και αυτοοργανωμένου εντύπου, το οποίο θα τρέχει μόνο απ' αυτούς που ενδιαφέρονται και ζουν για το αντικείμενο, και όχι από επιχειρηματίες που το βλέπουν ως πεντοχίλιαρα και τάλαρα.
Ας γίνει το κλείσιμο του διφώνου ένα παράδειγμα για εργαζόμενους σε άλλα έντυπα, αλλά και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις οποιουδήποτε τομέα. Ας εξαπλωθεί επιτέλους ως αυτονόητο, η έως σήμερα διστακτική πρακτική της απαλλοτρίωσης και αυτοοργάνωσης σε όλους τους τομείς (που ειναι μεταξύ μας η δικαιότερη και αποτελεσματικότερη των λύσεων).
Αν όχι τώρα, πότε;

Υ.Γ. Είμαστε αισιόδοξοι, μια και όσους λίγους διφωνίτες γνωρίζουμε, φαίνεται πως έχουν τ' αρχίδια να το κάνουν.

Αλέξανδρος Μίαρης (Electric Litany)

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ

Ο εκδότης του διφώνου μάλλον δεν είχε επίγνωση του τί προσέφερε στον κόσμο της μουσικής αυτό το περιοδικό. Γι' αυτόν ήταν ίσως μια απλή χρηματική επένδυση. Εμείς, όμως, οι Έλληνες μουσικοί γνωρίζουμε καλά ότι πίσω απ' τις σελίδες του, μια ομόψυχη ομάδα δημοσιογράφων με όραμα, φρόντιζε εμάς, που η πολιτεία δεν μας έδωσε ποτέ βήμα ή χρόνο τηλεοπτικό να επικοινωνήσουμε με το κοινό μας, πλην βέβαια εξαιρέσεων. Η οικονομική φτώχεια που μας βρήκε, παλεύεται. Όπως λέει και ο Τσιτσάνης Θα τη βγάλουμε αντάμα, πότε γέλιο, πότε κλάμα. Η πνευματική φτώχεια, όμως, είναι φραγμός στην πορεία της ιστορίας του λαού μας. Κάθε μέρα τα φώτα επικοινωνίας- εκδοτικοί οίκοι, περιοδικά και εφημερίδες- σβήνουν. Έλεος!


Μαρίζα Κωχ

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ: GAIA (ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΕΛΗΒΑΣΑΚΗ - ΚΩΣΤΑΣ ΑΘΥΡΙΔΗΣ)

Θλίβομαι θλίψη μεγάλη με τέτοια «οργανωμένη ασημαντότητα» γύρω-τριγύρω να στερεί λίγο-λίγο τη ζωή μας από καθετί που προωθεί την αισθητική ποιότητα, συνηγορώντας έτσι στην εδραίωση του γρήγορου, εύκολου, ανούσιου αχταρμά σερβιρισμένου με μια εσάνς «μοντερνισμού», «προόδου» και «οικονομίας» (τώρα που θεωρείται κι απαραίτητη).
Το Δίφωνο είναι το μοναδικό, ευρείας κατανάλωσης, μουσικό περιοδικό στην Ελλάδα που ασχολείται με ήθος και συνέπεια με ό,τι καλείται σήμερα καλή μουσική και τραγούδι. Είναι ένα παράθυρο στον κόσμο για τους σύγχρονους δημιουργούς, από όπου μπορούν να παρουσιαστούν οι μουσικές τους εργασίες και να γίνουν γνωστές σ΄ ένα κοινό που αναζητά αυτήν την ποιότητα. Και είναι αδιανόητο όχι μόνο να μην διαφυλάττουμε τα διαμάντια μας, αλλά να τα αφήνουμε να συρρικνώνονται και να εξαφανίζονται μέσα στους σωρούς τα σκουπίδια που λανσάρονται, προωθούνται και επιβάλλονται καθημερινά από κάθε μέσο. Ποιος είναι αυτός που θα είχε στα χέρια του τέτοια πολύτιμη δύναμη και θα τη χρησιμοποιούσε με τέτοιο τρόπο;
Είθε η ισοπέδωση που φαίνεται να επίκειται να είναι μόνο μια λάθος εκτίμηση, μια πλάνη κι αύριο να τη θυμόμαστε σαν όνειρο κακό που πέρασε…

GAIA (Γεωργία Βεληβασάκη – Κώστας Αθυρίδης)