Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

THE SONGS THAT MAKE ME STAY

Το στροβιλιστό σταχτοδοχείο που θέλει άλλαγμα κάθε ένα εικοσαήμερο.
Τo Camel με την καμήλα στο πακέτο που αποσύρθηκε.
Τo κόκκινo 25άρι Winston.
Οι Δεκαπέντε Εσπερινοί και τα Παράλογα.
Το τσίπουρο από το Πήλειο.
Ο Ιονέσκο.
Οι Stranglers.
Οι Έλληνες Psycho.
Οι νύχτες στο Town Pump.
Τα μεσημέρια στη Φοντάνα.
Η ασημένια ταμπακέρα από την Τουρκία.
Το Who by fire αναλλοίωτο μέσα στα χρόνια.
Το σάντουιτς με μανούρι και το τσάι περγαμόντο στον Ερωδιό.
Η λαϊκή αγορά της Καλλιδρομίου.
Τα ποιήματα της Πλάτωνος, του Καρούζου, του Pessoa.
Ό,τι έχει κυκλοφορήσει από J. J. Cale και Roy Buchanan.
Το Rain dogs του Tom Waits.
Τα καινούργια cd που τα άκουγε πρώτος ο Θανάσης.
Η διαδρομή Δάφνη- Ηλιούπολη.
Το γυάλινο κτίριο που άδειασε.
Τα δώρα σε φίλους.
Το καστόρινο σακάκι απ' το Μοναστηράκι που ξέφτισε.
Οι κρίσεις πανικού στο τούνελ κάτω απ' την Ομόνοια.
Οι καφέδες και τα παραισθησιογόνα παχιά στριφτά.
Οι Doors του Όλιβερ Στόουν.
Το The Wall του Άλαν Πάρκερ.
Η Φυγή του Μίλος Φόρμαν.
Το Μόναχο, το Παρίσι, η Τύνιδα, η Πράγα και το Λουξεμβούργο.
Η εποχή του Υδροχόου.
Η olympus που δεν κάνει καλά τη δουλειά της.
Το ασημί κασετοφωνάκι που παραμένει ακμαίο από το 2001.
Η Κίχλη του Σεφέρη.
Τα ψαρικά κάτω απ' το φουγάρο.
Οι πρώιμοι αφελείς Deep Purple.
Το ώριμο Road to Hell (Part II) του Chris Rea.
Οι κόλλες Α4 που ξοδεύονται κατά δεκάδες.
Η καντάδα στο μπαλκόνι της Χαράς με Eagles.
Το λυκόσκυλο του Πρόδρομου για το ξεκάρφωμα.
Τα ριγέ χρωματιστά σαλβάρια.
Τα λιτά σανδάλια.
Τα Άπαντα του Μπουκόφσκι, αξεπέραστος.
Το παρανοηκό πρόσωπο στο Λυκόφως των Θεών.
Τα σουβλάκια στον Κάβουρα και τον Σάββα.
Οι συναντήσεις με τον Ανδρέα στο κρητικό καφενείο της Κάνιγγος.
Το τζάκι του Δημήτρη και της Μάρσας.
Τα cahiers du cinema.
Τα σάουντρακς των Popol Vuh από τις ταινίες του Βέρνερ Χέρτσογκ.
Των Goblins από τα σπλάτερ του Ντάριο Αρζέντο.
Και του Mike Oldfield από τον Εξορκιστή του Φρίντκιν.
Η αρχιτεκτονική της Σύμης.
Τα προσφυγικά της Καισαριανής.
Το δαχτυλίδι από το περιβόλι του τρελού που μου έκανε το δάχτυλο πράσινο.
Τα μικρά ξύλινα κουτιά.
Το Senor (Tales of Yankee Power) του Bob Dylan.
Τα τραγούδια από την Επανάσταση των Γαρίφαλων.
Οι συζητήσεις με τον Αντρέα Παγουλάτο στου Κοραή.
Ο Νάνος Βαλαωρίτης σε πρωινή βόλτα στα Εξάρχεια.
Η τρελόγρια που βρίζει σε οπερατικό στυλ τους περαστικούς.
Η καταπράσινη δεντροφυτεμένη βεράντα του Κυπουργού.
Η ομπρέλα απ' το Άμστερνταμ που νόμιζα ό,τι ξέχασα στο ταξί.
Το αγαπημένο άρωμα Jazz του Yves Saint Laurent που μου χάρισε η Λίτσα.

Η Παρένθεση του Κανελλόπουλου.
Η Μάγια η Μέλισσα του Βάλντεμαρ Μπόνζελς.
Το σακουλάκι με τα βότσαλα.
Το σπιρτόκουτο με τις χάντρες.
Τα κονσέρτα της Ορχήστρας των Χρωμάτων.
Τα γλυκά κουταλιού του Κούνδουρου και της Καγιαλόγλου.
Ο Mahler, ο Nino Rota και οι Λιποτάκτες του Μίκη και του Γιάννη Θεοδωράκη.
Το ολόλευκο μεγαλόσωμο σκυλί της Αρλέτας στη Δεληγιάννη.
Το νέι του Θοδωρή που με αποκοίμιζε στη Δραπετσώνα.
Ο τουρτοπόλεμος στα γενέθλια της maira del mar.
Οι ελιές στο λαδόξιδο.
Ολόκληρος ο Δεκάλογος του Κισλόφσκι.
Οι παραθαλάσσιες προβολές στην Κελιμπιά.
Η μαύρη Έλλα που τραγούδησε α καπέλα.
Η Κατερίνα Γώγου που κατέβαζε μονορούφι ποτήρια με ούζο, λίγες μέρες πριν φύγει κι αυτή.
Οι μαθητικές καταλήψεις του ΄91.
Το απλωμένο σταφιδιασμένο χέρι της Μελίνας για μια ζεστή χειραψία.
Η διαδήλωση.
Η βαζελίνη κάτω απ' τα μάτια να μην τα πειράζουν τα δακρυγόνα.
Οι Ιστορίες του Γενναίου Οδυσσέα των Cream.
Η κορνιζαρισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία του Iggy Pop και του Tom Waits όπως τους ήθελε ο Τζάρμους.
Η περιπτερού στο Κολωνάκι που της χάρισε όλα της τα κοσμήματα η Φλέρυ Νταντωνάκη.
Η γιαγιά Ελένη, η Καλή, που επικοινωνούσε με τον κόσμο των νεκρών, προ του τέλους.
Η γιαγιά Ευαγγελία, η Κακιά, που πέταξε το σωληνάκι του ορού και αυτοκτόνησε.
Ο παππούς Χρήστος που πέθανε και μετά από λίγα λεπτά ξεψύχισε και το καναρίνι.
Το εξοχικό στη Σαλαμίνα που ποτέ μου δε συμπάθησα.
Τα μπουρδελοξενοδοχεία στην Τρούμπα που κατάντησαν αμέρικαν μπαρ.
Τα σινεμά στο Πασαλιμάνι που έγιναν σούπερ- μάρκετ.
Η ξανθιά Κατερίνα που της χάρισα ένα καφέ αρκουδάκι και έλιωσε στο γέλιο.
Η παρωδία παρτούζας στο σπίτι του Δημήτρη με την Αλεξάνδρα.
Οι νεανικές διακοπές στη Ρόδο που έληξαν πριν την ώρα τους.
Η ζητιανιά για τσιγάρο και ένα ποτήρι νερό στην Καλντέρα της Σαντορίνης.
Το Απρόοπτο στο Οχάιο του Samuel Beckett στο θέατρο Φοίνικας της Κέρκυρας.
Η ηλεκτροακουστική μουσική του Μηνά.
Τα δερμάτινα γιλέκα χωρίς κουμπιά και κορδόνια.
Το Φέρτε μου ένα μαντολίνο με τη Ζωή Φυτούση.
Το Need your love so bad των Fleetwood Mac.
Ο μυστηριώδης David Surkamp όποτε τραγουδάει το Late November.
Η προσωπογραφία του Ντίρερ.
Η άφιξη της Ελένης στη Βαρσοβία μέσω Βουδαπέστης.
Το τραίνο κάτω απ' τη Μάγχη.
Ο φιλέλληνας Άγγλος που κέρασε αργιλέ εκείνο το μεσημέρι πέριξ της Leidseplein.
Το κοινόβιο του Τσιλογιάννη και της Klasina στην Ουτρέχτη.
Ο Παντελής που φώναζε "έχω γαύρο Μηχανιόνας" στο λιμάνι του Βόλενταμ.
Τα γέλια.
Τα όνειρα των μουσικών.
Οι σφραγισμένοι φάκελλοι με τα cd των εταιρειών.
Οι τυλιγμένες χάρτινες κόλλες με τα demo των τραγουδιστών.
Καλλιτέχνες υπό καταστολή.
Χάπια όλων των πιθανών μεγεθών σε χαρτοπετσέτες.
Σκόνη στην πορτοκαλάδα.
Τα πλήκτρα του πιάνου που ακούγονται κάτω απ' τη γέφυρα.
To blogging που ήρθε συντονισμένο με το παίξιμο του πιάνου.
Ένα τσιγάρο στάση στην κοιλάδα των Τεμπών.
Αθήνα- Δράμα.
Αθήνα- Θεσσαλονίκη.
Η Χαρά που έγινε μητέρα.
Μια χρυσόμυγα αναποδογυρισμένη και καταδικασμένη.
Τα αραιά γράμματα σου που τα' χω αγάπη πρώτη.
Η πάλη.
Η κόντρα.
Το φίλιωμα.
Η πάλη ξανά.
Η απόσταση.
Το τελευταίο τσιγάρο πριν τη νυχτερινή ή συνήθως την πρωινή κατάκλιση.
Τα αναρίθμητα τσιγάρα κατά τη διάρκεια της κατάκλισης.
[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]
* Τον τίτλο και την ιδέα του post μου έδωσε ο Γιώργος -Ίκαρος Μπαμπασάκης με το βιβλίο του Harmolypi's blues (εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ) που διαβάζω αυτές τις μέρες και την έχω καταβρεί! Ένας ελαφρύς πυρετός με πονόλαιμο και συνάχι με κράτησε μέσα σήμερα μόνο και μόνο για να καταγράψω τους συνειρμούς της μνήμης μου από το μακρινό παρελθόν μέχρι το παρόν. Να το κάνουν όσοι διαθέτουν ελεύθερο χρόνο. Είναι σχεδόν θεραπευτικό.

12 σχόλια:

greek-GAYLOLITA είπε...

Τραγουδια

που

[αναμεσα σ'αλλα*]

σημαινουν

[και τη δικια μας*]

ψυχη.


[ειναι. σχεδον*]

Μπόσκο είπε...

ggl...
σα να μου λες ό,τι αυτό έπρεπε να' χα αναρτήσει κι εγώ στα γενέθλια μου. Εξηγούμαι στο τέλος, το βιβλίο του Μπαμπασάκη με ενέπνευσε σήμερα που παράτησα ό,τι είχα να κάνω, δέσμιος της ανίσχυρης πλέον ίωσης. Σ' ευχαριστώ, φίλε, για το δικό σου γενέθλιο post, το ξαναδιαβάζω και διαπιστώνω πως είναι ίσως το καλύτερο σου!

greek-GAYLOLITA είπε...

Εκλεκτικες συγγενειες απλως διαπιστωσα με τον Ικαρο το δικο σου ποστ και το δικο μου:)

(εδω απ'ότι φαινεται ενεπνευσε εμενα
χωρις να το ειχα διαβασει.θα μου πεις συνηθως ετσι λειτουργουν τα hypertext της ψυχης καμμια φορα.ως συγκοινωνουντα δοχεια..)

greek-GAYLOLITA είπε...

[και περαστικα*]

maira del mar είπε...

THE "POST"
THAT MAKE ME STAY!!!!!!!!

Ευφυέστατο !!!!!
Περαστικά bosko μου…

celsius33 είπε...

bosko και ggl είστε απίθανοι, είστε καλλιτέχνες, μπράβο σας :) Αυτό το ποστ και το γενεθλιακό του ggl, είναι κοσμήματα. (ερώτηση στον ggl, η μουσική του ποστ ποιά είναι?)

Trashman είπε...

Μετά τα τριάντα η ζωή είναι High Fidelity :) Λίστες,και λίστες με λίστες.Περα(λι)στ-ικά!

greek-GAYLOLITA είπε...

Ειναι το Fur Alina του Arvo Part
Κελσιε.

[σ'ευχαριστω*]

Μπόσκο είπε...

maira del mar...
το δικό σου σχόλιο είναι ακόμη πιο ευφυές! Ευχαριστώ!

celsius33...
Νομίζω ό,τι το post του ggl είναι σκάλες ανώτερο απ' το δικό μου.Σ' ευχαριστώ και σένα, λοιπόν, λέγοντας σου μιαν ακόμη φορά ό,τι η πρόσκληση για Κύτταρο ισχύει για τις τρεις επόμενες Δευτέρες!

trashman...
Άδικο έχεις; Η Λίστα του Σίντλερ γίναμε μετά τα τριάντα...

ggl...
α, ωραία, ούτε γω το' ξερα το κομμάτι!

Ισμήνη Μπονάτσου/ Ismini Bonatsou είπε...

Ποιον ποιητικό οίστρο ξύπνησε ο πυρετός σου?
Και οι παρέες ή οι συγγένειες οι ψυχικές..?

Όμορφο και ευαίσθητο αποτέλεσμα! (όμορφη και η σχηματική δομή του κειμένου!)
Περαστικά μπόσκο!

Giannis Kafatos είπε...

bravo! "ρε άρρωστε"! περαστικά σου!
αν θες περνα από τα μέρη μου να δεις ως πιο ειδικός εσύ ένα δικό μου "ντοκιμαντεράκι" (ούτε κατά διάνοια, πλάκα κάνω)
και πάλι περαστικά!www.u-hoo.gr/gianniskafatos

Μπόσκο είπε...

ισμήνη μπονάτσου...
σ' ευχαριστώ, Ισμήνη μου. Ας ήμουν καλά που μ' έχει τσακίσει η κωλοΐωση αυτή κι ας μην είχα τόση έμπνευση, που λες κι εσύ.

giannis kafatos...
το είδα, το είδα! Απ' την αρχή ως το τέλος μάλιστα! Σαν καταγραφή πετυχαίνει το σκοπό της, να σπάσει τα νεύρα του θεατή με τις μαλακίες που συντελούνται καθημερινά μπροστά του. Ήθελε λίγο πιο γρήγορο μοντάζ και κόψιμο τρία λεπτάκια, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Τότε, ναι, θα ήταν έως και ντοκιμαντεράκι "ακτιβιστικού" ή έστω "αντιδραστικού" τύπου. Πολύ καλή η μουσική επιλογή σου!