Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΓΑΤΟΙ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ;


Αυτό που περιγράφει με την ποίηση του ο ψυχίατρος- ποιητής Σωτήρης Παστάκας το διαπιστώνει κανείς ιδίοις όμμασι με το που κάθεται στο ιατρείο του. Αν προλάβει να κάτσει δηλαδή, αφού συνήθως η καρέκλα του πελάτη- ασθενούς είναι πιασμένη από τον Χόρχε, έναν τετράπαχο κάτασπρο γάτο που τρίβεται στα πόδια σου, ανεβαίνει στα γόνατα σου και σου δίνει μάγουλο για χάδια! Γνωρίζω πολλές γατοϊστορίες, κυρίως γυναικών, που μεταφέρουν με το δικό τους τρόπο τη σχέση τους με τα κατοικίδια αιλουροειδή. Πρώτη φορά όμως πέφτει στα χέρια μου μια ολόκληρη ποιητική συλλογή που δεν έχει θέμα τις γάτες γενικά κι αόριστα, αλλά τη συμβίωση ενός ψυχίατρου με τον γάτο του, εννοείται μέσα από ένα στοχαστικό και βαθιά ψυχαναλυτικό background. Προσωπικά ένιωσα στο έπακρο τον αλληγορικό λόγο του Παστάκα, αφού ανήκω κι εγώ σ' εκείνους που θεωρούν αγχολυτικές τις γάτες, που θαυμάζουν τις ενστικτώδεις τάσεις ανεξαρτησίας τους και που συγκινούνται με ποιητικούς στίχους, σαν κι αυτόν εδώ: Δυο χέρια δεν κάνουν μια αγκαλιά/ ένα χέρι μπορεί/ όταν χαϊδεύει τη ράχη του. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο Παστάκας δεν έχει βοηθό στο ιατρείο του και γιατί το ίδιο το ιατρείο μοιάζει ώρες- ώρες να περιβάλλεται από ένα ολόλευκο νεφέλωμα που έχουν σχηματίσει οι πυκνές σγουρές πεσμένες τρίχες του Χόρχε! Έχω την αίσθηση μάλιστα πως ο συγκεκριμένος γάτος γνωρίζει από υπολογιστές, κάθε φορά που με ένα αέρινο σάλτο ανεβαίνει πάνω στο PC του γιατρού και βολτάρει περήφανα ανάμεσα πληκτρολόγιου, σταχτοδοχείου, σημειωματάριων και βιβλίων. Αυτά με μια πρώτη ανάγνωση. Διότι εύκολα γίνεται αντιληπτό πως οι προθέσεις του ποιητή ξεπερνούν κατά πολύ την απλή λογοτεχνική προσέγγιση των φιλοζωικών αισθημάτων, εν ολίγοις ο Παστάκας δε γράφει για τον γάτο του στην ουσία, αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Για την απαραίτητη ανθρώπινη ανάγκη της συντροφικότητας και της κοινοκτημοσύνης, για το ερωτικό συναίσθημα που αρνείται να γεράσει σε αντίθεση με το φυσικό σώμα στο οποίο στεγάζεται, για τις ταυτόσημες έννοιες Τέχνη και Ελευθερία. Ένα πολύ ιδιαίτερο ποιητικό βιβλίο 70 σελίδων με την υπέροχη φωτογραφία του Στράτου Φουντούλη στο εξώφυλλο και την επιμέλεια της Πόπης Γκανά στο σχεδιασμό της έκδοσης του. Θα το βρείτε από τις εκδόσεις Μελάνι.

Ο γάτος μου παραμένει γάτος
τέσσερα χρόνια τώρα.
Δεν ξέρω αν σκέφτεται
ν' αλλάξει υπόσταση
εγώ πολύ θα το' θελα
να τον έκανα βοηθό μου.
Είναι άριστος να υποδέχεται τους πελάτες μου
τρέχει αμέσως στην πόρτα
τους χαιρετάει
αφήνεται στα χάδια τους.
Καταλαβαίνει τον πελάτη
μόλις χτυπήσει το κουδούνι
αναγνωρίζει τον βιαστικό για τα ταβοράκια του,
κι όταν ακούει κάποιον ν' αναρωτιέται
αν έχει νόημα η ζωή του
ο γάτος μου γλείφει τα μουστάκια του.


Καταπληκτικό!

5 σχόλια:

πλησίον του ποιητή είπε...

γατόφιλοι ήταν και οι συγγραφείς
(χαρακτηρισμένοι,άδικα εκ των πραγμάτων, ως μισάνθρωποι )
Λουί Φερντινάν Σελίν και Τσάρλς Μπουκόφσκι.

συμφωνώ μαζί σου για το ποίημα

Καταπληκτικό.

Καλησπέρα.

maira del mar είπε...

Δεν ξέρω για τους γάτους...
οι γάτες πάντως έχουν τέτοιες ιδιότητες :)))
(13 χρόνια με τη ΅Μούσα΅ μου...παρομοίως και πηγή έμπνευσης μου)

bosko μου
Θέλω επειγόντως αυτό το βιβλιο
και
θέλω (τον) ψυχίατρο !!!

julsmusicbox είπε...

θα συμφωνησω με την σημαντικη συμβολη της γατας, αλλα και του σκυλου με αλλον τροπο,στο να διατηρουμε την ψυχικη μας ισορροπία! Ειναι παααρα πολυ μεγάλη η βοήθεια τους, δεν το συζητώ... Γαι σκέψου...ολοι μας και ολη η παρέα μας εχει γατα ή σκύλο! Ειναι τυχαίο?

Aντώνης είπε...

Για να το προμηθευτούμε :)

Ανώνυμος είπε...

Τώρα που απέκτησα
συγγενείς και φίλους
ανάμεσα στους νεκρούς,
ο γάτος μου
όλο και σκαλίζει το χώμα.

Τώρα που κάθε λουλούδι
ανθίζει μέσα στο πένθος,
κι οι γλάστρες μου φέρουν
το όνομα
εκείνων που έχουν πεθάνει,
ο γάτος μου
τριγυρνώντας από τη μια στην άλλη,
με τα μπροστινά πόδια του
σκάβει, με τα πίσω κλωτσάει,
γέμισε χώμα την ταράτσα μου,
κοκαλάκια και νεκροκεφαλές,
πειστήρια αγάπης ανθρώπων
που εκείνος δεν αγάπησε
επειδή δεν τους γνώρισε,
αλλά σήμερα μπήκε στον κόπο
και κουβάλησε ανάμεσα
στα δόντια του, απ’ τη βεράντα
και τον απέθεσε μπροστά
στα πόδια του γραφείου μου
τον Θανάση-αύριο ποιος ξέρει
ποιόν θα ξεθάψει.

Από το "Χόρχε"

Σπύρος