ΑΚΟΥΤΕ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ! ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ...

Ήταν ό,τι έπρεπε μετά τα γκάζια της κιθάρας του Γιάννη Δρόλαπα και του μπάσου του Τζόνι Βαβούρα που έφαγα στη μούρη για ένα τρίωρο...παίξανε και το Piece of my heart της Joplin και Cream και πολύ Hendrix! Σπίτι, μετά. Λίγες ιντερνετικές κουβέντες και ξάπλα. Ένα γρήγορο ψάξιμο στο ραδιόφωνο, όμως, με κόλλησε στο Τρίτο Πρόγραμμα μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Αναμετάδοση της εκπομπής του Γιώργου Χρονά- αφιέρωμα στο Νίκο Μαμαγκάκη. Η φωνή του ποιητή, ήρεμη, αυστηρώς κατάλληλη για τα ερτζιανά, να διαβάζει ολόκληρα αποσπάσματα από τη βιογραφία του συνθέτη, που έγραψε και επιμελήθηκε ο Πάνος Χρυσοστόμου. Και ενδιάμεσα, η φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου, αέρινη, στην υπηρεσία του αληθινού τραγουδιού, μπλεγμένη με κρητικές λύρες από την αναθεωρημένη έκδοση του Ερωτόκριτου. Μια πραγματική όαση μέσα στη νύχτα και η είσοδος σ' ένα όμορφο- όπως προβλέπεται- καταληκτικό Παρ/Σαβ/Κύριακο. Καλημερίζω...

(Κι ας έχει τρελαθεί το ρολόι του blog μου...Σήμερα έχουμε Παρασκευή 11 Ιανουαρίου και η ώρα είναι έντεκα λεπτά μετά τις 10 το πρωί)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΡΟΣΔΑΝΗΣ- Ο Μπαμπάς τρελαινόταν να ακούει Νίνο Ρότα (πιο πολύ κι απ' τους ανθρώπους)...

Επειδή χθες ο φίλος και καλός δημοσιογράφος, ειδικός στα κινηματογραφικά (και άλλα τέτοια γραφικά), Γιάννης Γκροσδάνης, μου έκανε ευχάριστη έκπληξη, διαφημίζοντας το blog μου απ' το δικό του, λέω να κάνω κι εγώ το ίδιο! Μόνο που επειδή εγώ είμαι πιο πολυλογάς, αποφάσισα να τον ξεμπροστιάσω λίγο παραπάνω...Με τον Γιάννη γνωριστήκαμε στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2006, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Εικόνες του 21ου αι. Μου τηλεφώνησε καθώς βρισκόμουν καθ' οδόν από Αθήνα, προκειμένου να με συναντήσει και να μου παραδώσει το τελευταίο συλλεκτικό τεύχος του περιοδικού Πανσέληνος με ένα εκπληκτικό αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι και τη Φλέρυ Νταντωνάκη που είχε επιμεληθεί ο πατέρας του, επίσης δημοσιογράφος, Νίκος Γκροσδάνης. Ο Γκροσδάνης ο πρεσβύτερος δεν είναι τυχαία περίπτωση. Κατά τη δεκαετία του 1970 εργαζόταν ως γκαρσόνι στο ξενοδοχείο Mediterranee Palace της Θεσ/νίκης. Εκεί όπου γνωρίστηκε με τον Χατζιδάκι και συνδέθηκε με μεγάλη φιλία μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του συνθέτη. Θα πρέπει να ήταν το 1972 η πρώτη γνωριμία του Νίκου Γκροσδάνη με τον Μάνο Χατζιδάκι, εφόσον τότε ο δεύτερος, ερχόμενος από Αμερική, είχε μεταβεί στη συμπρωτεύουσα ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσ/νίκης. Μιλάμε για τη χρονιά που ο Παντελής Βούλγαρης διαγωνιζόταν με το Προξενιό της Άννας και που κι εκείνου η γνωριμία με τον Χατζιδάκι οδήγησε στη δημιουργία της σπονδυλωτής ταινίας για τον Μεγάλο Ερωτικό. Ο Γκροσδάνης έκτοτε απορροφήθηκε από το ραδιόφωνο και τον Τύπο σαν ένας παθιασμένος ερευνητής του ελληνικού τραγουδιού κι εγώ κόβω το κεφάλι μου ό,τι την όποια μετέπειτα πορεία του στα ΜΜΕ την καθόρισε η επαφή που είχε με τον Χατζιδάκι. Ή, σωστότερα, το αλάνθαστο κριτήριο του ανθρώπου αυτού να συλλέγει κυριολεκτικά την αφρόκρεμα των συνεργατών του τον είχε οδηγήσει μεταξύ άλλων και στον Γκροσδάνη. Τελευταία φορά που είδα το όνομα του έμπειρου δημοσιογράφου και συγγραφέα ήταν στο ένθετο της επανέκδοσης του σάουντρακ που έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος για την ελληνική ταινία Λόλα με τη Τζένη Καρέζη. Ο γιος του, ο Γιάννης λοιπόν, ακολούθησε αναμφισβήτητα τα βήματα του πατέρα του. Πού τον χάνεις, πού τον βρίσκεις, σε όλα τα φεστιβάλ κιν/φου που λαμβάνουν χώρα σ' αυτόν τον τόπο, να παρακολουθεί όσες περισσότερες ταινίες γίνεται, να γράφει, να σχολιάζει αθόρυβα και να προσκαλεί τους Έλληνες σκηνοθέτες στη φιλόξενη ραδιοφωνική εκπομπή του. Έτσι έγινε και με μένα. Πήγα ένα βράδυ, ενόσω βρισκόμουν στη Θεσ/νίκη, από τον 9.58 της ΕΡΤ 3 (1179 MHZ) και κάναμε μια ωραιότατη εκπομπή με τραγούδια ελληνικού και ξένου rock και όχι μόνο! Κάνει εκπομπές υψηλού επιπέδου ο Γιάννης. Κατά πρώτον, κατέχει πολύ καλά το αντικείμενο της ποιοτικής μουσικής σε διεθνές επίπεδο και κατά δεύτερον ΔΕΝ ΛΕΕΙ μαλακίες on air! Πολύ σημαντικό αυτό! Άκουγα κάποτε γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό, ο οποίος έπαιζε blues και κάθε λίγο και λιγάκι διέκοπτε βάναυσα τον John Lee Hooker μονολογώντας με μπούρδες του τύπου Blues! Πόσα χρόνια είχα να ακούσω blues; δέκα; είκοσι; πενήντα; Και δε βρέθηκε κάνας ακροατής να του πει επίσης on air ρε, μεγάλε δεν το κλείνεις ν' ακούσουμε το τραγουδάκι;...ο αυτοβαυκαλισμός στο ζενίθ του, εν κατακλείδι. Είναι και μυστήριο παιδί ο Γιάννης, οφείλω να ομολογήσω. Όσο λαλίστατος και χιουμορίστας αποφαίνεται από το blog του, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν πολύ μετρημένο στα λόγια του άνθρωπο. Τις λίγες φορές που έτυχε να συναντηθούμε μου δημιουργήθηκε η εντύπωση μιας λεκτικής αμηχανίας, κυρίως από μέρους μου. Είναι μάλλον που η δική μου ιδιοσυγκρασία εκτιμάται ως έξω καρδιά που λέμε, γι' αυτό και ανέκαθεν συχνωτιζόμουν με άτομα καταθλιπτικά και ερμητικά κλειστά σα στρείδια. Όχι πως ο Γιάννης είναι καταθλιπτικός- προς τιμή του, αν είναι- ούτε και τον ξέρω τόσο καλά ώστε να βγάλω το συγκεκριμένο πόρισμα. Αυτό που ξέρω καλά πλέον είναι πως υπάρχει ένας νέος άνθρωπος με μεράκι και "ψώνιο" γι' αυτό που ονομάζουμε κινηματογραφική και όχι μόνο τέχνη. Άλλοι πέντε- δέκα δημοσιογράφοι της κλάσης του να υπήρχαν, θα αποδυναμωνόταν σταδιακά η πολύ σωστή ρήση των συμπαθεστάτων αναρχικών αλήτες - ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι! Περάστε μια βόλτα απ' το blog του, τον ξανασυνάντησα κι εγώ εκεί, μέσω διαδικτύου και το χάρηκα ιδιαιτέρως: http://www.rota958.blogspot.com/ Έτσι, για να διαπιστώσετε πως έχω δίκιο αναφορικά με ό,τι έγραψα στη συγκεκριμένη ανάρτηση. Καλό απόγευμα σε όλους, αναμένοντας την τελευταία ημέρα της εβδομάδας!

Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΜΠΟΣ, Ο ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ ΤΑ ΕΠΙΝΑΝ ΣΤΗΣ ΛΕΜΟΝΙΑΣ...

Υπήρχε ένα καφενείο επί της Ασημάκη Φωτήλα, του μικρού δρόμου μεταξύ Εξαρχείων και λεωφόρου Αλεξάνδρας, που δεν υπάρχει πια. Το έκλεισε η αστυνομία μετά από συντονισμένη έφοδο, ώστε σήμερα να χαίρομαι που πήγα κι εγώ εκεί οκτώ- δέκα φορές όλες κι όλες στη ζωή μου.Μη σας ξενίζει η φράση συντονισμένη έφοδος, όποιος έχοντας σώας τας φρένας πέρασε απ' το καφενείο αυτό, του αλλόκοτου και του παράλογου, μόνο δικαιολογημένη απόλυτα θα μπορούσε να κρίνει την εν λόγω δράση της αστυνομίας. Το εντευκτήριο έφερε το όνομα της αφεντικίνας του, της κυρίας Λεμονιάς και όλοι λέγαμε πάμε στης Λεμονιάς για καμιά κούπα! Και τι κούπα! Πάνω σ' ένα βρωμοτράπεζο βρισκόταν τοποθετημένο ένα πελώριο καζάνι με κόκκινο, αμφιβόλου ποιότητας, κρασί, όπου όλοι πιάναμε μια μεγάλη άδεια ποτήρα, τη βουτάγαμε μέσα του και τη βγάζαμε στην επιφάνεια γεμάτη. Κάποια στιγμή, ως πιτσιρικάς από "σπίτι", τόλμησα να παραπονεθώ στην Λεμονιά για τις λίγο ανορθόδοξες συνθήκες υγιεινής που επικρατούσαν στο μαγαζί της. Πιες το, μικρέ, να γεμίζει η γκλάβα μου απάντησε και κόψε τα πολλά λόγια! Το βούλωσα κι εγώ δίχως δεύτερη κουβέντα...Η Λεμονιά ήταν 65άρα τότε, ξεδοντιασμένη και με καμπουριασμένο κυρτό σώμα. Η άσχημη αυτή φυσική της κατάσταση δεν την εμπόδιζε να έχει αρραβωνιαστεί έναν χοντρό και μουσάτο Κύπριο κατά 30 χρόνια νεότερο της, ο οποίος μόλις είχε αποφυλακιστεί από τον Κορυδαλλό για ληστείες. Όλοι όμως γνωρίζαμε πως η Λεμονιά ήταν ερωτευμένη με μια πολύ νεαρή Αλβανίδα, που την είχε να σερβίρει. Μόνο μ' αυτήν έπαυε να είναι ένας χοντροκομμένος άνθρωπος. Όποτε το κορίτσι περνούσε από δίπλα της, κρατώντας συνήθως φορτωμένους δίσκους, η Λεμονιά αναστέναζε. Ερωτικά και γι' αυτό απροκάλυπτα. Μάλιστα, για μία στιγμή τα γέρικα χεράκια της μάκριναν επικίνδυνα, φτάνοντας στο σημείο ν' αρχίσουν να θωπεύουν την, ας την πούμε, υπάλληλο μπρος στα μάτια όλων μας. Ε, ρε τι είχε γίνει τότε! Και δίσκοι πέσανε και ποτήρια σπάσανε και στα χέρια πιάστηκαν οι δυο γυναίκες και μπινελίκια ακούστηκαν σε ελληνικά και αλβανικά. Είχε αρχίσει να μου αρέσει πολύ αυτό το στέκι! Συνήθως τα μεσημέρια συναντούσα τον Αντώνη Χατζηκουτσέλη, τον συχωρεμένο πλέον αδερφό του ηθοποιού, του Πάνου, ο οποίος μόνιμα κυκλοφορούσε με το πουκάμισο ξεκούμπωτο, με μια τεράστια κοιλιά που κρεμόταν και τσακίζοντας ολόκληρα μπουκάλια ρετσίνας στην καθισιά του. Ήταν ο μόνος όμως με τον οποίο μπορούσες ν' ανταλλάξεις και μερικές ουσιαστικές κουβέντες, πέραν της θλιβερής συνειδητοποίησης της περιθωριακής θέσης που έπιαναν όλοι εκεί μέσα. Όπως ο παπάς! Ο παπάς του καφενείου της Λεμονιάς ήταν άλλος ένας φοβερός και τρομερός τύπος, που όσο και να έσπαγε το κεφάλι του και ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος, δε θα μπορούσε με τίποτα να τον έχει σκιτσάρει ως χαρακτήρα. Όταν τον πρωτοείδα να πίνει σε μια γωνιά φορούσε κανονικά τα ράσα του, μα αντί για φυσιολογικά υποδήματα είχε προτιμήσει ροζ...παντόφλες- ζωάκια. Ήταν παπάς με τη βούλα που λέμε, ο εν λόγω κύριος, μέχρι που το γύρισε κι αυτός στις ληστείες. Τον καθαιρέσανε, κοινώς του αφαίρεσαν το σχήμα, τον μαντρώσανε και νάτος τότε έξω να μπεκρουλιάζει στης Λεμονιάς. Από τον Χατζηκουτσέλη μάθαινα τις ιστορίες όλων τους, καταλαβαίνοντας πως επρόκειτο πραγματικά για ένα θίασο που απόδρασε από τη φιλμογραφία του Μπουνιουέλ και τα βιβλία του Μπουκόφσκι. Ο παπάς δεν το' χε βάλει κάτω! Συνέχισε να κυκλοφορεί με το δύσοσμο ράσο, περιμένοντας σα Μάννα εξ ουρανού τον εορτασμό των Φώτων. Τελευταία φορά τον διώξανε με μπουνιές από ένα σπίτι, όπου είχε χτυπήσει την πόρτα για τον καθιερωμένο αγιασμό. Μόνο που, ο αθεόφοβος, πετούσε από το μπολ με το ραντιστήρι και το βασιλικό του, αντί για αγιασμό...ούζο! Μύρισε έντονα το ισχυρό αλκοολούχο ποτό, τα έχασαν οι χριστιανοί ιδιοκτήτες κι όταν ο θρασύς παπάς- μαϊμού απαίτησε το κατιτίς του, τον εκπαραθυρώσανε. Και με το δίκιο τους οι άνθρωποι! Άλλος ένας μοναδικός τύπος που ξημεροβραδιαζόταν στης Λεμονιάς ήταν και κάποιος, που τώρα μου διαφεύγει το όνομα του, γι' αυτό και χάριν της αφήγησης ας τον αναφέρω ως Σπύρο. Ο Σπύρος προοριζόταν για λαμπρή πολιτική καριέρα με τη Νέα Δημοκρατία! Κάποτε μάλιστα, επί των ημερών του Έβερτ στην υποψηφιότητα για εκλογή προέδρου του κόμματος, μπορούσε κανείς να δει τη σενιαρισμένη φάτσα του Σπύρου σε διάφορα προσπέκτους: ο Σπύρος αγκαλιά με τον Έβερτ, σε δείπνο με το ζεύγος Μητσοτάκη κλπ. Ποιος ξέρει τι φλας άναψε ή έσβησε στη ζωή του συγκεκριμένου ανθρώπου κι από κει που ετοιμαζόταν για καριέρα στον πολιτικό στίβο της χώρας βρέθηκε μόνος κι έρμος να μπεκροπίνει δίπλα στα υπόλοιπα ρεμάλια του καφενείου. Υπήρχε πάντως ένας υποβόσκων σεβασμός απ' όλους προς το πρόσωπο του, σηκώνονταν για να καθίσει εκείνος, ασχέτως αν δεν τον είχα πετύχει προσωπικά ποτέ με άλλον άνθρωπο ομοτράπεζο του. Στο καφενείο της Λεμονιάς, επίσης, είχα την τύχη να συμφάγω δύο φορές με την κυρία Μπέττυ, μια από τις πρώτες επαγγελματίες πουτάνες της Αθήνας. Καθόταν κι αυτή μόνη πάντα παραμέσα, να μη φαίνεται έξω, απ' τη βιτρίνα του καφενείου, με χτενισμένα κάτασπρα μακριά μαλλιά και έντονα βαμμένο γκροτέσκ πρόσωπο. Θα είχε περάσει τότε σίγουρα τα 80! Ξεκίνησα να κάνω πιάτσα αρχές του ΄30 μου εξομολογούταν και μέσα στην επόμενη δεκαετία είχα "πάρει" ένα ολόκληρο γερμανικό στράτευμα! Χείμαρρος η κυρα- Μπέττυ! Αλλά κι εγώ! Στα μάτια την κοιτούσα, χαιρόμουν που χαιρόταν με την ανοχή ενός πιτσιρικά με μακριά μαλλιά και μούσια. Την είχα ρωτήσει, θυμάμαι, αν πόζαρε ποτέ για τον Μπαλάφα. Ο αφελής πίστευα πως άλλη δουλειά δεν είχαν οι πουτάνες του ΄30 και του ΄40, για καλλιτεχνικά πορτρέτα θα τρέχανε! Κρίμα που έφυγε αυτή η γυναίκα και δεν πρόλαβα να την κινηματογραφήσω. Θα στηνόταν άνετα ολόκληρο ντοκιμαντέρ στο πρόσωπο της. Ενδεχομένως ασπρόμαυρο με κάμερα στο χέρι, με κουνημένα φλουταρισμένα βρώμικα πλάνα. Και το πιστεύω ειλικρινά, η ζωή μιας πουτάνας είναι συνήθως πολύ πιο ενδιαφέρουσα απ' τη ζωή μιας νηπιαγωγού ας πούμε ή μιας φιλολόγου. Το κορυφαίο το άφησα για το τέλος: όλοι μέσα στα καφενεία ή τα μαγαζιά γενικότερα έχουμε δει να περιφέρεται κάποιο σκυλί ή γατί. Συνηθισμένο θέαμα. Και όμως, το καφενείο της Λεμονιάς πρωτοτυπούσε και σ' αυτόν τον "τομέα"! Ανάμεσα απ' τα πόδια μας κυκλοφορούσε όχι ένα όποιο κι όποιο οικόσιτο ζωάκι, αλλά ένα...κουνέλι. Κουτσό κιόλας, τελείως γκρίζο με ένα χρώμα όχι εκ του φυσικού του, αλλά σίγουρα απ' την καπνίλα που συσσωρευόταν μεσ' στο χώρο και κάποιες φορές γινόταν ανυπόφορη. Είχα καιρό να ξαναπάω, ώσπου πριν καμιά δεκαριά χρόνια πέτυχα στο δρόμο τον Χατζηκουτσέλη. Πάμε απ' τη Λεμονιά για καμιά κούπα; τον ρώτησα. Α, δεν τα ξέρεις; απάντησε ο συνονόματος μου έκανε ντου η αστυνομία και τους μαζέψανε όλους! Δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνη τη στιγμή που τ' άκουσα, κάτι έσπασε μέσα μου. Ένα αίσθημα οίκτου γι' αυτά τα αξιολύπητα όντα που ένας θεός ξέρει μόνο αν βρίσκονται ακόμη στη ζωή. Μετά από λίγες μέρες ήρθαν και τα μαντάτα για τον Αντώνη...μ' αυτό το νέο δεν κρατήθηκα, δάκρυσα. Και μέχρι σήμερα που τα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχω ξαναπεράσει από την Ασημάκη Φωτήλα. Το αποφεύγω, παίρνω συχνά το δρόμο μπροστά απ' την πλατεία Εξαρχείων και βγαίνω κατ' ευθείαν Αλεξάνδρας, στο ύψος του πεδίου του Άρεως. Όσο για το καφενείο της Λεμονιάς, το πιο cult ίσως καφενείο που άνοιξε ποτέ στην Αθήνα, οι πληροφορίες μου λένε πώς έγινε...φούρνος.

*Υπήρχε κάποτε η σκέψη να σκαρώσω μια ταινία εμπνευσμένη απ' το καφενείο της Λεμονιάς! Και ποιος θα σε πιστέψει; ήταν τα αποθαρρυντικά λόγια κάποιου φίλου. Σωστό κι αυτό. Τότε μόνο συνειδητοποίησα πόσο οφέλιμο και χρήσιμο είναι να βιώνεις τη δικιά σου,την προσωπική σου πραγματικότητα κι επίσης πόσο μάτταιη και αχρείαστη είναι η απεικόνιση της. Από τότε, είπα θα γίνω ντοκιμαντερίστας, θα σκαλίζω ζωές ανθρώπων που δεν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω. Και αυτό έκανα...

ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΡΑΣΙ III

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ
Δέκα χρόνια κομμάτια (Lyra)
Το 1975 κυκλοφόρησε ο τέταρτος μεγάλος δίσκος του Διονύση Σαββόπουλου, μετά το Φορτηγό και τη «ροκ τριλογία» του, που είχε ξεκινήσει με Το περιβόλι του τρελού, συνεχίστηκε με τον Μπάλο και έκλεισε με το Βρώμικο ψωμί. Όπως σημείωνε ο ίδιος στο εσωτερικό του άλμπουμ, επρόκειτο για μια συλλογή ερασιτεχνικών ως επί το πλείστον ηχογραφήσεων που πραγματοποιήθηκαν από το 1964 έως το ΄67 με την προσθήκη κάποιων λάιβ κομματιών από τις αρχές των 70s. Έτσι, στα Δέκα χρόνια κομμάτια εντάχθηκαν Οι Δεκαπέντε (Αμνηστία ΄64), το Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας σε στίχους Ντίνου Χριστιανόπουλου με τη Δόμνα Σαμίου και το Μια θάλασσα μικρή με την προσθήκη πιάνου, ξαναδουλεμένες δηλαδή εκτελέσεις των τραγουδιών, με τα οποία ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στη δισκογραφία, πριν από την έκδοση του Φορτηγού σε δισκάκια 45 στροφών. Και πάλι ένας δίσκος με τραγούδια οριακά, λοξά ακόμη και για το ρεύμα του μεταπολιτευτικού χείμαρρου! Το άλμπουμ που ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο με τις πρωτοποριακές παραστάσεις του Σαββόπουλου στο κλαμπ Κύτταρο, τη διετία 1974 – 75. Ο Λάκης Παπαστάθης γύρισε ολόκληρη ταινία με τίτλο Χαίρω πολύ…Σαββόπουλος και ο φακός του έπιασε τη Σωτηρία Μπέλλου να βγαίνει απ’ το στούντιο μετά την ηχογράφηση του Ζεϊμπέκικου και να λέει αχ, μωρέ Διονυσάκο, μ’ έκανες και μένα και τραγούδησα ποπ! Επιπλέον, στα Δέκα χρόνια κομμάτια συναντούμε τη ζωντανή ηχογράφηση του ροκ εμβατήριου Ολαρία – Ολαρά από το Ροντέο του 1971 με τα Μπουρμπούλια, τη συγκλονιστική ντυλανική μπαλάντα Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη, το Σαν τον Καραγκιόζη, που είχε πρωτοηχογραφήσει η Μαρίζα Κωχ, λάιβ από το Κύτταρο (εξ ου και η περίφημη φράση έλα Ηπείρου κι Αχαρνών), τη λογοκριμένη Θεία Μάρω ως αναθεωρημένη πλέον Θεία Μάνου, samples από τον Μπάλο, μέχρι και ατόφιες ψυχεδελικές ανάσες, σαν το οργανικό Διάλειμμα, που διαρκεί μόλις 33 δευτερόλεπτα! Και, βέβαια, ειδική μνεία ας γίνει στο Σύρμα με την παροιμιώδη ατάκα Χατζιδάκια μ’, Θοδωράκια μ’, ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμένα μι τρώει η αρκούδα, ηχογραφημένο στα μέσα του ΄60, εξαίσιο δείγμα νεανικού θράσους από έναν καλλιτέχνη που είχε διάθεση να ανατρέψει τα πάντα και, όπως απέδειξε η ιστορία του νεοελληνικού τραγουδιού, μάλλον το κατάφερε με το σπαθί του! Και αν θέλετε να δώσουμε και μια κοινωνιολογική κριτική διάσταση, εκεί έγκειται η μαγκιά του Σαββόπουλου: μπορεί το 1976 να τραγούδησε στα Παράλογα του Χατζιδάκι και του Γκάτσου, παρέα με τον Θεοδωράκη και τη Μελίνα, δε δίστασε όμως ένα χρόνο πριν να κράξει γλυκά τους δύο μεγαλύτερους, «καθεστωτικούς» θα χαρακτήριζε κάποιος πιο σκληροπυρηνικός, συνθέτες δίχως ίχνος προσβολής. Αν υπήρχε η ίδια «αθυρόστομη» διάθεση και από κάποιους σημερινούς καλλιτέχνες στον τόπο αυτό, που μοιάζει αμαχητί παραδομένος στην αερολογία και το life – style, ίσως να μπορούσε να επιτευχθεί μια καινούργια πολιτιστική επανάσταση, ανάλογη μ’ αυτήν του Διονύση Σαββόπουλου των δεκαετιών 1960 και ΄70.

ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΖΟΥ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ...

Δεν έτυχε να γνωρίσω ποτέ τον ποιητή Νίκο Καρούζο. Και θα ήταν μάλλον αδύνατο γενικώς, εφόσον, όταν αυτός απεβίωσε το 1990, εγώ ήμουν 16 ετών. Έχω έρθει σε επαφή όμως με τόσους πολλούς ανθρώπους που τον συναναστρέφονταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ώστε μπορώ να λέω μέσα μου ό,τι σχεδόν τον γνώρισα. Το ίδιο ακριβώς που μου συμβαίνει με τον Μάνο Χατζιδάκι. Η καθημερινότητα πλέον με τους περισσότερους αυθεντικούς ερμηνευτές του είναι μια μετάγγιση, μια μικρή δόση πνευματικότητας από την τόση πολλή που κουβάλαγε αυτός ο ιδιαίτερος άνθρωπος και καλλιτέχνης.

Ο "δικός μου" Νίκος Καρούζος δεν είναι εκείνος που έπαιζε τάβλι με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Είναι ένας παρηκμασμένος μέθυσος που έγραφε στιχάκια σε χαρτοπετσέτες για να τον κεράσουν μπίρες στο Dada στα Εξάρχεια.

Δεν είναι ο ποιητής που τα' χε κάνει πλακάκια με τους σοφούς του κράτους αυτού (μια αναφορά εδώ στον Βολφ Μπίρμαν), περιφερόμενος σε πρεμιέρες της Επιδαύρου και του Ηρωδείου. Είναι ένας εξαιρετικά δύστροπος άνθρωπος που δεν παραδεχόταν καμία γυναίκα τραγουδίστρια πλην της ρεμπέτισσας Ιωάννας Γεωργακοπούλου. Πού από το εκκεντρικό μένος του δεν ξέφυγαν ούτε η Χάρις Αλεξίου, αλλά ούτε και η Φλέρυ Νταντωνάκη, ασχέτως αν την τελευταία την άκουγε με δέος τα βράδια στον Πύργο των Αθηνών του Σκούρτη.

Ένας καραβοτσακισμένος, μα πάντα ομορφάντρας, ο πιο φανατικός μισογύνης, δίχως να είναι ούτε κατά διάνοια ομοφυλόφιλος.

Ο "δικός" μου Νίκος Καρούζος δε χαριζόταν σε κανένα συνάδερφο του, όσες περγαμηνές και αν είχε στις αποσκευές του. Τραβούσε τα ξημερώματα σκνίπα στο μεθύσι για το Κολωνάκι, προπηλακίζοντας κι αυτόν τον μέγα Ελύτη κάτω από το μπαλκόνι του. Κι εκείνος έβγαινε από την ησυχία του, άνοιγε τα χέρια του και ρωτούσε με ήρεμη φωνή έχετε τίποτα μαζί μου, κύριε; Οι δύο ποιητές εν ώρα γήινης μάχης, ο ένας κάτω και ο άλλος πάνω, στο μπαλκόνι της οικείας του!

Δεν είναι ποιητής που περίμενε την έμπνευση και τον ποιητικό οίστρο για να γράψει. Είναι αυτός που πιανόταν από μια λέξη ανθρώπων που είχαν τη συμπάθεια του και τη συνέχιζε σε κανονικό ποίημα. Ποιος εκδοτικός οίκος άραγε θα βρει και θα εκδώσει αυτά τα λαμπρά ποιήματα τής, προ του τέλους, περιόδου του; Σε ποια συρτάρια λούμπεν στοιχείων των Εξαρχείων κιτρινίζουν και ξεφτίζουν;

Ο "δικός μου" Νίκος Καρούζος δεν είναι ποιητής που του αποσπάς εύκολα την ευγένεια. Αντιθέτως, νικιέται μόνιμα από μιαν ολοκληρωτική έλλειψη τακτ και καθωσπρεπισμού. Είναι αυτός που κάποτε, πάλι στο Dada, τον γνώρισαν δύο λάτρεις του έργου του και γιατροί στο επάγγελμα. Πού τα βρήκαν μια χαρά μαζί του, πού τους έγραψε στιχάκια επί τόπου, για πάρτη τους, προς μεγάλη τους τιμή, μέχρι που αυτοί θεώρησαν ότι δικαιούνται να του κάνουν και μιαν άσκημη κριτική. Τους ανόητους! Ένα ολίγον αρνητικό σχόλιο τους για το Χαρμόσυνο λάβδανο του, έκανε τον ποιητή να μετατραπεί σε θηρίο, να τους δείξει έναν προς έναν με το δάχτυλο του, ουρλιάζοντας στον πούτσο μου σας γράφω, κύριοι! Το καταλαβαίνετε; Στον π ο ύ τ σ ο μου!!!

Ο "δικός μου" Νίκος Καρούζος μπορεί να χτυπήθηκε από τον καρκίνο και να άφησε την τελευταία του πνοή σ' ένα αξιοπρεπές νοσοκομείο, προηγουμένως όμως είχε προλάβει να αλλάξει δεκάδες σπίτια και συνοικίες, βιώνοντας με τα όλα του τη δυσκολία του μεγαλείου του περιθωρίου και ξεχασμένος εντελώς από την επίσημη πολιτεία. Ποιος ξέρει, αν οι στίχοι του Νίκου Καρούζου είχαν γίνει τραγούδια μεγάλης ή μικρής κατανάλωσης να μην έφευγε έτσι. Ούτε να τα έβαζε με τον πρώτο τυχόντα, αλλά ούτε και με τον Οδυσσέα Ελύτη.

Αυτός ήταν! Δεν πέρασα ποτέ από δίπλα του, όμως χαίρομαι που φυλάσσω μέσα μου αυτήν

του την τόσο διαφορετική και ομολογουμένως αλλοπρόσαλη εικόνα και μνήμη.

Η- ΚΑΤΑ ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΑΚΑ- ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΟΥ "ΕΓΩ" ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ...

Θέλω να είμαι η μουσική

Μουσική: Νίκος Βελιώτης- Γιάννης Αγγελάκας

Στίχοι/ Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας

cd: Πότε θα φτάσουμε εδώ

Δεν θέλω να' μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός

ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ' τον πάτο

ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου

Δεν θέλω να' μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός

ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει παρακάτω

ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου

θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μέσα σου

σαν ασταμάτητη βροχή να πέφτω στην ψυχή σου

να γίνω αέρας και να' ρθω να κλαίω στην αυλή σου

σαν σκύλος σαν θεός σαν εραστής σου

ΑΡΛΕΤΑ- ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ: ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ, ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΣ...

ΑΡΛΕΤΑ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ROMANCERO GITANO ΤΟΥ FEDERICO GARCIA LORCA ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΛΛΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ/ ΑΠΟΔΟΣΗ: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (LYRA)
Η ιστορία λίγο – πολύ είναι γνωστή: ο Μίκης Θεοδωράκης ετοιμαζόταν τον Απρίλιο του 1967 να μπει με τη νεαρότατη Αρλέτα στο στούντιο, όπου και θα ηχογραφούσαν το Romancero Gitano του Lorca στην ποιητική απόδοση του Οδυσσέα Ελύτη. Τους πρόλαβαν όμως οι πραξικοπηματίες, ο Μίκης έφυγε άρον – άρον στο εξωτερικό, η Αρλέτα έμεινε εδώ δουλεύοντας στο πλαίσιο του Νέου Κύματος και το έργο ηχογραφήθηκε τελικά στα 1970 με τη φωνή της Φαραντούρη. Είμαι σίγουρος πως η Αρλέτα προχώρησε σε μιαν επανεκτέλεση εν έτει 1978, περισσότερο ορμώμενη από την αγάπη της για ολόκληρο το συγκεκριμένο έργο και λιγότερο από μια υποχρέωση που ενδεχομένως να αισθανόταν απέναντι στην καριέρα της. Όπως και να’ χει, η ηχογράφηση αυτή που επανεκδίδεται σήμερα με επιμελημένο ένθετο και όλους τους στίχους, αποτέλεσε σταθμό στην προσωπική πορεία της, στην ογκωδέστατη δισκογραφία του Θεοδωράκη, αλλά και στο εγχώριο έντεχνο τραγούδι γενικότερα. Μια λιτή προσέγγιση συγκριτικά με την πρώτη, πιο επαναστατικής υφής, εγγραφή του έργου, στηριζόμενη ισότιμα στην πράα φωνή της τραγουδίστριας και την κιθαριστική δεξιοτεχνία του Βασίλη Ρακόπουλου, προερχόμενου από τα ποπ συγκροτήματα της τότε εποχής. Ήταν σα να πήρε η Αρλέτα τον οργισμένο Θούριο του Ρήγα και να τον μετέτρεψε σε μελαγχολικό ποίημα του Λόρδου Μπάιρον! Ακούστε μιαν ακόμη φορά τα Η καλόγρια η τσιγγάνα, Ο θάνατος του Αντόνιο Τόρρες Χερέντια και Του πικραμένου – το τελευταίο ειδικά με τους αυτοσχεδιασμούς στην ηλεκτρική κιθάρα ακούγεται σαν την απόλυτη ροκ μπαλάντα! Μιλάμε ό, τι εάν η ελληνική δισκογραφία της εποχής ήταν πιο τολμηρή ίσως να είχαμε έναν δίσκο, εφάμιλλο με το κλασικό Tales of mystery and imagination του Edgar Allan Poe από τους Alan Parsons Project. Μην ξεχνιόμαστε, όμως, την περίοδο εκείνη ο Θεοδωράκηςγέμιζε τα στάδια και η Πλάκα μύριζε σε μεγάλη απόσταση απ’ την τσίκνα των κομματικών φεστιβάλ νεολαίας, επομένως πάλι καλά να λέμε σήμερα και να το αναγνωρίζουμε στην Αρλέτα σαν μια εξαίσια καλλιτεχνική και σαφώς αντιδραστική πράξη!

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ – ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΕΔΩ (ALLTOGETHERNOW – EMI)
Το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Γιάννη Αγγελάκα με τον Νίκο Βελιώτη αποδεικνύει πόσο εμπνευσμένα και ξεκάθαρα στις προθέσεις τους έργα μπορούν να προκύψουν όταν υπάρχει απόλυτη σύμπνοια μεταξύ των συντελεστών τους. Οι στίχοι κατ’ αρχάς – νομίζω πως εδώ έχουμε άλλη μια ποιητική συλλογή του Αγγελάκα, η οποία θα μπορούσε να εκδοθεί, αυτονομημένη από ένα δισκογραφικό project. Ακούστε τα Όπως ξυπνούν οι εραστές και Θέλω να είμαι η μουσική για να αντιληφθείτε πως ακόμη γράφονται ερωτικά τραγούδια, απαλλαγμένα από την τρέχουσα ροζ αισθητική και την επιφανειακή συναισθηματολογία. Τα πράγματα όμως βαίνουν επίσης καλώς, καλύτερα ίσως και από τις πειραματικές Ανάσες των λύκων, σε μουσικό επίπεδο. Χωρίς να εννοούμε ότι οι δημιουργοί κινούνται τώρα σε mainstream μονοπάτια, σαφώς και δείχνουν πρόθυμοι να προσεγγίσουν μια μεγαλύτερη μερίδα ακροατών – όσων, τέλος πάντων, διαθέτουν νιονιό και αισθητική, ξέχωρα από αντεργκράουντ και μη στεγανά. Δε θ’ ακούσετε εδώ πειραματισμούς με εφαλτήριο την παράδοση, όπως είχαμε στο διπλό Από δω και πάνω. Η αρτιότητα της ερμηνείας του τσέλου από τον Βελιώτη τέθηκε στην υπηρεσία καλοσχηματισμένων ατμοσφαιρικών συνθέσεων, στις οποίες μοιραία πρωτοστατεί η προαναφερόμενη στιχοπλοκή και η ψυχωμένη, ακόμη κι όταν αρκείται σε απαγγελία, ερμηνεία του Αγγελάκα. Το κομμάτι Η σιωπή είναι θηρίο είναι κατά τη γνώμη μου ένα μινιμαλιστικό αριστούργημα! Την καίρια, για ένα τέτοιο δίσκο, μίξη ήχου επιμελήθηκαν ο Coti K., ο Τίτος Καργιωτάκης και ο Χρήστος Χαρμπίλας, ενώ το cd κυκλοφορεί ως enhanced, περιέχοντας δηλαδή και το βίντεο του ομότιτλου τραγουδιού. Πολύ νωρίς ακόμη για να εκτιμηθεί σαν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2008, αν μη τι άλλο όμως η χρονιά ξεκίνησε αισιόδοξα! Πάντα τέτοια!

ΤΗΛΕ- ΒΟΑΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ...

Σήμερα το μεσημέρι. Περπατώντας στην Κάνιγγος. Ένα μαγαζί με ηλεκτρικές συσκευές. Κόσμος μαζεμένος στη βιτρίνα του. Πολλές τηλεοράσεις αναμμένες. Κάνα ματς θα' χει σκέφτηκα, ψάχνοντας να δικαιολογήσω τη μικρή κοσμοσυρροή. Πήγα κοντά. Στις πολλές οθόνες, συντονισμένες στο ιδιωτικό STAR, παιζόταν μια εκπομπή απ' αυτές τις μεσημεριάτικες, τις κουτσομπολίστικες. Καλεσμένη η Έφη Θώδη κι από κάτω με τεράστια γράμματα Είδα όνειρο ό,τι έβαλα μπρα ντε φερ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και την νίκησα! Απίστευτο! Ο κόσμος ήταν μπροστά στις οθόνες και άκουγε. Σχεδόν εκστασιασμένοι όλοι τους! Δε φτάνει που η Θώδη είπε μια μαλακία (και καλά έκανε, τόσο της κόβει στο κάτω- κάτω), ο δημοσιογράφος όμως; στεκόταν τάχα μου εμβρόντητος και συζητούσε με πρωτοφανή σοβαρότητα για το τόσο σημαντικό αυτό θέμα. Τι ώρα το είδατε, κυρία Θώδη; μήπως είχατε παραφάει πριν πέσετε για ύπνο; τη ρωτούσε, λες και επρόκειτο για τη Μαίρη Σέλλεϊ όταν συνέλαβε σε εφιάλτη το Φρανκενστάιν ή ο Σύγχρονος Προμηθέας. Πράγματι, κοινωνία Φρανκενστάιν είναι η νεοελληνική, που' χει πιστέψει πως περιττή είναι η σκέψη κι είτε σωπαίνει, είτε κραυγάζει, το ίδιο νόημα πια βγάζει. Όταν διαπίστωσα πως παραλίγο να κολλήσω κι εγώ ο ίδιος με την τηλεοπτική μπουρδολογία, έκανα τρία βήματα πίσω, κανονική οπισθοχώρηση δηλαδή. Τους κοιτούσα πλέον από απόσταση. Αυτούς και τις οθόνες. Η ωραιότερη εικόνα θα ήταν να βρεθεί κάποιους να τους πάει κλωτσηδόν πάνω- κάτω όλη την Πατησίων. Άπαντες! Και τη Θώδη και τον υποτιθέμενο δημοσιογράφο και τους υποψήφιους θεατές. ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ! ΠΕΤΑΧΤΕ ΤΗΝ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ! Κι αν το μετανιώσετε, ξαναγοράζετε μία καινούργια, ξέρετε πόσο τις έχουν φθηνήνει; κάντε απλά ένα πείραμα, μια μικρή φαιδρή επανάσταση! Κάτι είναι κι αυτό...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΗ ΚΑΙ ΦΛΟΥ...ΣΑΝ ΚΟΥΝΗΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Είχαμε αρκετά χρόνια να αισθανθούμε τέτοιο ισχυρό σεισμό...περιέργως ούτε έτρεξα για να ψάξω το κλειδί της ταράτσας, ούτε μπήκα κάτω από τραπέζι, ούτε είδα τη γάτα που φιλοξενώ σπίτι να σέρνεται σα φίδι στο πάτωμα με απλωμένα τα τέσσερα πόδια της...και δεδομένου ό,τι μόλις είχα επιστρέψει και την είχα ξαπλάρει, παρέμεινα εκεί, στη ζεστασιά του παπλώματος, συνεχίζοντας να ακούω τραγούδια...άσχετα με μια ντάνα κασέτες που απ' το διαρκές κούνημα των ρίχτερ έπεσαν και σκορπίστηκαν κατά μήκος του κρεβατιού μου...σα να είσαι γεμάτος μουσική ήταν το επιτυχημένο σχόλιο ενός φίλου! Γι' αυτό κι απόψε Στο Κόκκινο 105,5 (www.left.gr) 20.30- 22.00 που δεν θα έχω κανένα καλεσμένο καλλιτέχνη- μετά από αρκετές εβδομάδες- σκοπεύω να κάνω αποτοξίνωση από την εντεχνίλα και τους όποιους χατζιδακικούς συνεχιστές και σε αντίθεση με τη χθεσινή άχρωμη μέρα να σχεδιάσω τη σημερινή με ψυχεδελικά χρώματα. Μ' αυτά που μεγάλωσα κι ακόμη ανακαλύπτω! Με το βρετανικό folk- rock των Fairport Convention, την άποψη της Nico στο οιδιπόδειο The End των Doors, τη λυγμική κιθάρα του Roy Buchanan, το μελωδικό ηλεκτρικό βιολί των It' s A Beautiful Day και των Curved Air, όπως και τις ινδουιστικές θρησκειολογικές αναζητήσεις των ειρηνιστών Quintessence. Peace! Καλή ακρόαση!

ΣΑΒΒΑΤΟ ΑΧΡΩΜΟ...

Άγευστο...Ανάλατο...Άοσμο...σαν ψυχοσάββατο...όταν τα τραγούδια σωπαίνουν και σπάνε σε κομμάτια...όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά...τραβάει για τη δική του κηδεία...κι εμείς ανήμποροι...βουβοί και σαστισμένοι...παρακολουθούμε την κάθοδο τους...στον Άδη...στο απόλυτο κενό...στην αιώνια σιωπή...τους ρίχνουμε από πάνω τους ένα σαπισμένο τριαντάφυλλο...και λίγο χώμα ακαθόριστης προέλευσης...δεν έχουν πατρίδα τα τραγούδια...τα βινίλια στραβώνουν...τα cd οξειδώνονται...τα ΜΡ3 χάνουν και χάνονται...μια αίσθηση μένει...όσο την παίρνει κι αυτήν...μια θύμηση που αναγκαστικά θα ξεθωριάζει...έως ότου έρθει ένα άλλο τραγούδι...θα είναι άραγε σαν τα παλιά;...αυτά είχαν ψυχή...τα τωρινά πνίγονται μεσ' στα μπλιμπλίκια...τα μπλουζ του πρίγκιπα ηχούν για ρομαντικούς...μοναχούς του άστεως...σήμερα, λέω να μην ακούσω άλλα τραγούδια...να ανάψω μια πελώρια φωτιά- πλησιάζει και του Αϊ- Γιάννη του αλλουνού, όχι του καλοκαιρινού με τις φωτιές- και να κάψω ζωντανά όλα τα τραγούδια...με λόγια ή χωρίς...προτού γίνουν τραγούδια...τους πρέπει μια τέτοια κηδεία...αναγεννητική, παγανιστική...όχι χριστιανική και μίζερη...αν μη τι άλλο, θα έχω προσθέσει μια πρέζα αλάτι

σ' αυτό το πεθαμένο Σάββατο μου...

ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ...

ΥΠΟΨΗΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ

Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών
Φιλμ και Βίντεο
Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία
Ικτίνου 38
ΤΚ 26442
Τηλ/fax 2610 426779
web site http://www.independent.gr/
e-mail http://gr.f279.mail.yahoo.com/ym/Compose?To=info@independent.gr

Αγαπητοί φίλοι,
ένας παλιός φίλος και συνεργάτης από τη Θεσσαλονίκη, ο βετεράνος κινηματογραφιστής Νίκος Μπιλιλής, μου έστειλε μια επιστολή με την παράκληση να την προωθήσω όσο μπορώ και όπου μπορώ μήπως και κάποιος ευαισθητοποιηθεί με την πρόθεση που έχει, να ΧΑΡΙΣΕΙ δηλαδή στο δημόσιο την ιστορία της Ελλάδος μέσα από τα κινηματογραφικά του αρχεία. Την ίδια στιγμή που άλλοι σκυλεύουν την ιστορία μας, την παραχαράσσουν, την ξεπουλάνε, υπάρχει κάποιος που ΠΑΡΑΚΑΛΑΕΙ να χαρίσει στο κράτος τα κινηματογραφικά αρχεία του (που είναι από το 1895 έως το 1990), για να αξιοποιηθούν και αυτό δεν τα δέχεται. Δυστυχώς ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ και ακόμα πιο ειδικά ο κινηματογράφος δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα στο τόπο μας –όταν δεν έχει σχέση με παράτες και οικονομικά συμφέροντα, με «επιχορηγήσεις» και τιμολόγια ανεξόφλητα.Εκπροσωπώντας την Οργανωτική Επιτροπή του κινηματογραφικού φεστιβάλ "Διεθνές Πανόραμα Ανεξαρτήτων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο" ανέλαβα να προωθηθεί η επιστολή του, αντιγράφοντας την πιστά, χωρις να αλλαχθει το ύφος και το τρόπο έκφρασης του.
Για την οργανωτική επιτροπή
Χιονίδης Παναγιώτης, καλλιτεχνικός υπεύθυνος
Σωφρονιστικός Υπάλληλος


ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
(η Ιστορία μας στα αζήτητα…)
Νίκος Μπιλιλής
Σκηνοθέτης A.C.S ανταποκριτής επικαίρων

Την επιστολή αυτή έλαβε με φαξ παρουσία μου ο Γ.Γ του ΥΠ.ΠΟ κ. Χ. Ζαχόπουλος από τον δημοσιογράφο της T.V100 κ. Αν. Οραήλογλου στις 21-6-2005 και υποσχέθηκε ότι θα ηρχετο στο εργαστήριο μου την ίδια εβδομάδα.
Βέβαια Δεκέμβριος 2007 ακόμη δεν ήρθε.!

«Επί δύο χρόνια προσπαθώ να συγκινήσω κάθε «αρμόδιο» για τη διάσωση του μοναδικού σε πλούτου και αριθμό στοιχείων κινηματογραφικού αρχείου που δημιούργησα με πρωτοφανή κόπο, επιμονή, μεθοδικότητα και ποικιλία. Με επανειλλημένες παρουσιάσεις του θέματος μέσω των εγκυρότερων Τηλεοπτικών Σταθμών της χώρας μας και του ημερήσιου και του περιοδικού Αθηναϊκού τύπου, προέβαλα το αίτημα διάσωσης του αρχείου μου για τη στέγαση του, σε ανάλογο με την αξία του χώρο. Κατά το τελευταίο έτος διατήρησα την ελπίδα ότι η κυβέρνηση της Ν. Δημοκρατίας και ειδικότερα ο κος Πρωθυπουργός της χώρας μας που κράτησε ο ίδιος το Υπουργείο Πολιτισμού σε ένδειξη του μεγίστου ενδιαφέροντος του για τη διάσωση και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας και ο οποίος συμβαίνει να κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, θα έδειχναν κάποιο ενδιαφέρον, τουλάχιστον να έλθουν σε επαφή μαζί μου, να γνωρίσουν το θέμα και να εκδήλωναν τις διαθέσεις τους. Δυστυχώς όμως μέχρι σήμερα κ α ν ε ί ς α π ο λ ύ τ ω ς ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΕ.
Όποιος θα είχε ενδιαφέρον να πληροφορηθεί το τι περιλαμβάνει το κινηματογραφικό μου αρχείο μπορεί να το κάνει στο ηλεκτρονικό site http://www.cine-bililis.gr/ και με πολλές λεπτομέρειες στο βιβλίο μου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜΠΙΜΠΗΣ «ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΕ ΤΑΙΝΙΑ». Μέσω τηλεοπτικών προγραμμάτων και συνεντεύξεων σε Τηλεοπτικούς Σταθμούς της Θεσσαλονίκης προσπάθησα να αναδείξω το όλο θέμα, με την ελπίδα ότι οι αρμόδιοι του Πολιτισμού και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δείξουν κάποιο ενδιαφέρον. Δυστυχώς επικρατεί απόλυτος σιγή… Το αξιοσημείωτο στην περίπτωση αυτή είναι ότι υπάρχει πλήρης αδιαφορία από όλους τους κατά τεκμήριο αρμόδιους την στιγμή που η προσφορά μου γίνεται χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα κι αυτό για να μην έχει την τύχη του προηγουμένου απαριθμημένου ως και προαιρετικώς προσφερθέντος το 1995 στην Θεσσαλονίκη, εξ ίσου αξιόλογου κινηματογραφικού αρχείου μου._
- Το μοναδικό «αντάλλαγμα» που ζητώ είναι η διάθεση του κατάλληλου και του αξιοπρεπούς χώρου για την στέγαση του, σωστή αξιοποίηση του αρχειακού υλικού –Ελληνικού και Ξένου-, που ξεκινά από το 1895 μέχρι το 1990 και βεβαίως την συντήρηση του με κάποιο πάγιο έσοδο, έναντι των πνευματικών μου δικαιωμάτων.
- Η διατήρηση και συντήρηση ενός πλούσιου αρχείου κινηματογράφου από έναν απλό και υπερήλικα ιδιώτη είναι προφανώς αδύνατη. Έτσι υπάρχει άμεσος κίνδυνος να καταστραφεί από έλλειψη συντήρησης. Προ αυτής της πρωτοφανούς αδιαφορίας της χώρας μου και κυρίως της πόλης μου – την γενέτειρα μου- Θεσσαλονίκη που ως έργο ζωής ανήκει ΜΟΝΟ σ` αυτήν, βρίσκομαι στο δίλημμα να πουλήσω το μεγαλύτερο και πιο αξιόλογο μέρος του αρχείου μου σε Τούρκους, Σκοπιανούς και άλλους ξένους που ενδιαφέρονται και μάλιστα έναντι δελεαστικού τιμήματος, οι οποίοι μου κάνουν σχετικές κρούσεις.
Η από εθνική ευαισθησία μην περάσουν σε χέρια τρίτων ντοκουμέντα της ιστορίας της χώρας μου, θα έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη καταστροφή του από την αδυναμία συντήρησης του. Φαίνεται ότι μέχρι σήμερα δεν προβληματίζει κανέναν…. παράγοντα του Πολιτισμού το γεγονός της παράδοσης το 1954 από κρατική αδιαφορία του κινηματογραφικού αρχείου των αδελφών Μανιάκη σε Σκοπιανά χέρια.
-Εάν μετά την έκκληση μου αυτή που δηλώνω είναι η τελευταία, δεν εκδηλωθεί σοβαρό ενδιαφέρον από τους αρμοδίους φορείς πολιτισμού της χώρας μας για την αποδοχή της προσφοράς μου προς διάσωση και αξιοποίηση του αρχείου μου μέσα σε λογικό χρονικό διάστημα, δεν έχω άλλη επιλογή – προκειμένου να το πετάξω στα σκουπίδια – από το να το προσφέρω σε κάθε ενδιαφερόμενο Τούρκο, Σκοπιανό ή άλλο. Κι αυτό θα το κάνω με βαθύ πόνο ψυχής και απέραντη αγανάκτηση απέναντι στην εγκληματική αδιαφορία των φορέων του πολιτισμού της χώρας μου. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του προς το λαό μας και την ιστορία του».

Θεσσαλονίκη 2006
Ν. Σ. Μπιλιλής
Μητροπόλεως 61 Τ.Κ. 54623
Τηλ. 2310 274325
Fax: 2310 429254
Email: http://gr.f279.mail.yahoo.com/ym/Compose?To=Bililis@otenet.gr

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ...ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ

Πάρτε και το βασικό πρόγραμμα του ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE για το μήνα που τρέχει. Η Σαβίνα Γιαννάτου θα παρουσιάζει κάθε Τρίτη τη Μουσική Δωματίων και όχι μόνο, ο Μανώλης Ρασούλης της Εκδίκησης της γυφτιάς, που δεν είναι όμως καθόλου Δήθεν, κατεβαίνει από τη Θεσσαλονίκη και θα εμφανίζεται τις Δευτέρες μαζί με τον Παντελή Θεοχαρίδη (φωνάρα!) και την Άννα Ζήση. Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο θείος Νώντας- κατά κόσμον Δημήτρης Πουλικάκος- θα ενώνει τις δυνάμεις του κάθε παρασκευοσάββατο με τον Ζωρζ Πιλαλί (μεγάλε!!), αλλά και τους, μοναδικούς στο είδος τους, Θεσσαλονικείς Blues Wire! Σημειώστε ότι μέχρι και τον Απρίλιο έχουν ήδη προγραμματιστεί συναυλίες του Φοίβου Δεληβοριά, των Χειμερινών Κολυμβητών, της Κρίστης Στασινοπούλου,των Raining Pleasure, της Μαρίζας Κωχ, των Closer και πολλών άλλων.

Ο ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΓΑΜΗΜΕΝΗΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ...

Ομόνοια, πριν από λίγη ώρα. Ανεβαίνοντας προς την Πανεπιστημίου, ακριβώς πριν το πρώτο Metropolis, στο φανάρι, προσπέρασα- όπως συνηθίζεται στα φανάρια- πλήθος ανθρώπων μεσ' στο άγχος, στην τσίτα που λένε. Σαν έναρξη λαϊκής ελληνικής ταινίας του ΄60 με το πολύ γενικό πλάνο λεωφόρου και ανθρώπων που τη διασχίζουν. Ανάμεσα απ' αυτό το πλήθος, το σημερινό, το δικό μου, διέκρινα και μια παρέα εφήβων, αγόρια και κορίτσια, το πολύ 16- 17 ετών. Αν δεν ήξερα ότι τα σχολεία είναι ακόμη κλειστά, θα ήμουν σίγουρος ότι την είχαν κάνει κοπάνα για καφέ. Επίσης, δε θα έδινα ιδιαίτερη προσοχή στην παρέα αυτή εάν η μπλούζα που φορούσε ένας απ' τους πιτσιρικάδες δεν έγραφε με τεράστια κατακόκκινα γράμματα CARMINA ΜΠΟΥΓΑΔΑ.Θύμωσα πολύ και ως παρορμητικός άνθρωπος σταμάτησα το νεαρό, του άνοιξα το μπουφάν για να χαζέψω τη στάμπα της μπλούζας του. Θα με πέρασε για μπάτσο ή μάλλον για ασφαλίτη, εφόσον το look μου μόνο σε εκπρόσωπο των σωμάτων ασφαλείας δεν παραπέμπει. Γι' αυτό ίσως και αυτός και οι φίλοι του δεν έβγαλαν κιχ. Κάτω από την κακοποίηση του έργου του Orff μπόρεσα να διαβάσω μιαν ακόμη αναγραφή με πολύ μικρότερα γράμματα. Επρόκειτο για διαφήμιση κάποιου απορρυπαντικού που μάλλον τώρα θα σκάσει μύτη στην αγορά. Υποθέτω, δηλαδή, χωρίς να με πολυνοιάζει. Με ένοιαξε μόνο η απαξίωση της τέχνης εις το όνομα της γαμημένης διαφήμισης. Εκείνη την ώρα! Έγινα θηρίο με τους τύπους που διαφημιστικά ποντάρουν περισσότερο στον ξεφτιλισμό ενός κλασικού αριστουργήματος, παρά σε αυτή καθ' αυτή την προώθηση του προϊόντος τους. Εξ ου και οι διαφορές στο μέγεθος της γραμματοσειράς. Και θυμήθηκα μιαν άλλη τηλεοπτική διαφήμιση του AZAX ULTRA, στην οποία ακουγόταν απόσπασμα από την "Κάρμεν" του Μπιζέ. Ναι, ακριβώς γι' αυτό έγραψε μουσική ο ανθρωπάκος πάνω στο λιμπρέτο που έλεγε ο έρωτας είναι πράξη επανάστασης κλπ. Για να βρεθεί σήμερα ο κάθε μαλακίσκος διαφημιστής και να ταυτίζει την "Κάρμεν" με μικροαστές κατίνες, που η πιο επαναστατική τους πράξη είναι να πετάνε ομαδικώς τους κουβάδες στον αέρα! Δεν πάνε στο διάολο!Παράτησα σύξυλα τα παιδιά που δεν αντάλλαξα ούτε μια κουβέντα μαζί τους και που για ώρα με κοιτούσαν αποσβολωμένα, καθώς απομακρυνόμουν. Μπήκα στο δισκοπωλείο. Άλλο δίσκο είχα σκοπό να αγοράσω και άλλο πήρα τελικά. Ανέβηκα κατευθείαν στο δεύτερο όροφο, στα rock, αναζήτησα και βρήκα τα, κατά Ray Manzarek, Carmina Burana του Orff. Ένα εξίσου αριστούργημα στο πλαίσιο σεβασμού του νεότερου προς το παλαιό, προς το κλασικό!Εδώ και μια δεκαετία είχα σε βινίλιο την ανατρεπτική αναδημιουργία- τολμώ να πω- του οργανίστα των Doors πάνω στις συνθέσεις του Carl Orff, μα κάπου το είχα χάσει στις από δω κι από κει συνήθεις μεταφορές του. Την παραγωγή του δίσκου που πρωτοκυκλοφόρησε στα 1983 υπέγραφε ο Philip Glass, από τα πρώτα του βήματα στους κόλπους μιας υγιούς εναλλακτικής δισκογραφίας. Μέχρι αυτή την ώρα έχω ακούσει το cd δύο φορές απ' το πρώτο ως το τελευταίο track. Το εναρκτήριο The wheel of fortune, αυτό που επίσης ταυτίστηκε με τη χρυσή εποχή του πασοκικού παπανδρεϊσμού (ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω, τουλάχιστον η ΝΔ χρησιμοποίησε Σπανουδάκη που αισθητικά της ταιριάζει γάντι...), δοσμένο από τον Manzarek με τα δυνατά ντραμς του Larry Anderson, τη φαζαρισμένη ηλεκτρική κιθάρα του Ted Hall και το μπάσο- δυναμίτη του Doug Hodges. Τα Carmina Burana γράφτηκαν από ποιητές μοναχούς τον 13ο αι. και ανακαλύφτηκαν μόλις το 1803 σε κάποιο βαυαρικό μοναστήρι. Τρεις ποιητικοί κύκλοι για την Αναγέννηση της Άνοιξης (Springtime), για το Πιώμα εν είδη ανθρώπινης επικοινωνίας (In the Tavern) και για το Πάθος και τον Αισθησιασμό (The court of love). Στη Γερμανία του 1935, ο Carl Orff τα επένδυσε μουσικά. Στις ΗΠΑ, ο Ray Manzarek τα διασκεύασε μισό αιώνα αργότερα. Και 25 χρόνια μετά, στην Ελλάδα του 2007 γίνονται διαφήμιση για επαναστατικές μπουγάδες...Ε, ρε Στάλιν που σας

χρειάζεται!

Η ΣΥΝΘΕΤΡΙΑ ΤΑΤΙΑΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5

ΤΑΤΙΑΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΔΕΝ ΒΙΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ (ΜΕΛΩΔΙΚΟ ΚΑΡΑΒΙ)
Με αφετηρία το ελαφρό ελληνικό τραγούδι άλλων εποχών, με μια νεοκυματική αισθητική αντίληψη, καθ’ όλα εναρμονισμένη με το εν λόγω project και με εστίαση στη χατζιδακική μουσική υφή της Λιλιπούπολης, η νεαρή συνθέτρια, ερμηνεύτρια και παιδαγωγός Τατιάνα Ζωγράφου παρουσιάζει το δεύτερο άλμπουμ της, λίγα χρόνια μετά το ντεμπούτο της με τίτλο Πετώντας πας στην πόλη. Εκεί είχε καταφέρει να συγκεντρώσει ως συμμετέχοντες την αφρόκρεμα των παιδιών του Χατζιδάκι (Μ. Φαραντούρη, Ν. Βενετσάνου, Η. Λιούγκος, Β. Γισδάκης, Δ. Δημοσθένους κ.α.). Κι εδώ όμως δε στερείται ηχηρών συμμετοχών: του Διονύση Σαββόπουλου, του Βαγγέλη Γερμανού και του Ηλία Λιούγκου μαζί με τον Τάσο Αποστόλου, την Ειρήνη Δερέμπεη, την Άννα Καραγεωργιάδου, τη Νίτσα Κουρτίδου και τη δική της ερμηνεία. Οι στίχοι ανήκουν ως επί το πλείστον στη Βεατρίκη Κάντζολα – Σαμπατάκου, από δύο τραγούδια μοιράζονται η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου και η Τατιάνα Ζωγράφου κι από ένα οι Βασίλης Δ. Αναγνωστόπουλος, Αργυρώ Κοκορέλη. Ένας πανέμορφος σαν άκουσμα δίσκος, ακόμη κι εκεί που απουσιάζουν οι στίχοι, όπως στο οργανικό και άκρως κινηματογραφικό Του ήλιου, που υπογράφει ο μαντολινίστας και, εν μέρει, ενορχηστρωτής Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Διότι και η ενορχήστρωση που ανέλαβε ο Βαγγέλης Ζωγράφος αποτελεί σίγουρα ένα από τα ατού της δουλειάς. Τα υπόλοιπα ατού ας μου επιτρέψετε να τα χρεώσω στη συγκινητική ερμηνεία του Σαββόπουλου σ’ ένα νανούρισμα, στη ζεστή απόδοση του Λιούγκου σ’ ένα ρετρό παιδικό τραγούδι, στη δημοτικοφανή μπαλάντα Μαλαματένιος αργαλειός όπως αποδίδεται από την Κουρτίδου, στην ταιριαστή παρουσία της Παιδικής Χορωδίας Δημήτρη Τυπάλδου και, βέβαια, σε όλους ανεξαιρέτως τους τραγουδιστές που φαίνεται ότι δούλεψαν με απόλυτο επαγγελματισμό και συνέπεια. Δύσκολο είδος και ενίοτε επικίνδυνο το παιδικό τραγούδι, όταν όμως υπάρχει ειλικρίνεια προθέσεων και κυρίως καλαισθησία, προκύπτουν έργα σαν το Δεν βιάζομαι να μεγαλώσω της Τατιάνας Ζωγράφου. Σήμερα Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 22.30- 24.00 το βράδυ, η Τατιάνα Ζωγράφου είναι καλεσμένη της εκπομπής μου Στο Κόκκινο 105,5 (www.left.gr). Κατά πρώτον, ευκαιρία να ακούσετε τη δουλειά της και, κατά δεύτερον, εάν έχετε παιδιά, ανίψια, εγγόνια ή απλώς πιτσιρίκια της γειτονιάς που αγαπάτε, χαρίστε τους το cd! Θα κάνετε μια δωρεά καλού γούστου, της οποίας η διαχρονική στάμπα είναι εκ των

προτέρων ανεξίτηλη.

* οι φωτογραφίες της ανάρτησης είναι της Μάρως Κουρή από την παρουσίαση του δίσκου της Τατιάνας Ζωγράφου στον Ιανό, 26 Νοεμβρίου 2007. Τατιάνα, σε ευχαριστώ! Και για τις υπέροχες μουσικές σου και για κείνο το απόγευμα που ήσουν η αιτία να γνωριστώ με τη Λένα Πλάτωνος! Ο δρόμος είναι ανοιχτός μπροστά σου!

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΕΥΧΗ Ή ΤΟΛΜΗΡΗ ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ...

Παρ' ότι ο καλός φίλος και τρελαμένος ροκάς, Πρόδρομος, δεν έχει καμία σχέση με την Κρήτη, διέθεσε λίγη καλωσύνη και μπόλικο χιούμορ ώστε να μου στείλει τα ακόλουθα δύο τετράστιχα μαντινάδων, αποφεύγοντας τις ξενέρωτες και κοινότοπες ευχές για το 2008! Δικά σας...

Όσο χασίσι βρήκανε

στα Ζωνιανά οφέτος

τόσες ευχές σου εύχομαι

με το καινούργιο έτος

Όσα χασίσια αψηλά

στην Κρήτη έχουν φυτέψει

τόσα σου εύχομαι δεινά

ο χρόνος να σου κλέψει

ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ MIMOSA'S DREAM ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5

Οι Mimosa's Dream είναι ένα ελληνικό ανερχόμενο αγγλόφωνο pop- rock συγκρότημα,με έμπνευση και καλοχωνεμένες επιρροές από την ανάλογη διεθνή σκηνή. Φτιάχτηκαν το Σεπτέμβριο του 2005 από μια παρέα φίλων- συμμαθητών στο σχολείο και πριν μερικούς μήνες ηχογράφησαν το δεύτερο demo τους με τίτλο Words Failed. Όποιος τους έχει ακούσει, αντιλαμβάνεται αμέσως πως έχει να κάνει με μια μπάντα στο δρόμο που άνοιξαν οι Raining Pleasure, σε ένα μουσικό ύφος που δυστυχώς ακόμη καρκινοβατεί στη χώρα μας. Θεωρώ ότι το κομμάτι τους Shadows gone to Neverland είναι από τις πιο ολοκληρωμένες και καλαίσθητες συνθέσεις που άκουσα τον τελευταίο καιρό με ισχυρό feeling, κιθαριστικά μέρη που παραπέμπουν στο βρετανικό progressive- rock κίνημα, ψαγμένο στίχο, αλλά και- επιτέλους!- σωστή εκφορά του αγγλικού λόγου.

Τους Mimosa's Dream αποτελούν ο Stefanos (τύμπανα), ο Kokos (κιθάρα- τρομπέτα), ο Pandis (κιθάρα), ο Timos (φωνή- κιθάρα) και ο Iraklis (μπάσο). Την Τετάρτη 2 Ιανουαρίου, αύριο δηλαδή, 22.30- 24.00 το βράδυ, ο Stefanos, ο Kokos και ο Timos θα μου κάνουν την τιμή να εγκαινιάσουμε παρέα τη μετάβαση στο 2008, καλεσμένοι μου Στο Κόκκινο 105,5 (http://www.left.gr/). Κι αν πάλι δεν θα έχετε την ευκαιρία να ακούσετε από τα ερτζιανά την αξιόλογη δουλειά των παιδιών, περάστε μεθαύριο, Πέμπτη 3 Ιανουαρίου στις οχτώ το βράδυ, από το ΑΝ CLUB, όπου οι Mimosa's Dream θα εμφανιστούν μαζί με τους Rosebleed, το dj Phipo, αλλά και τους πιο γνωστούς ΜΕΝΤΑ.